Connect with us

Ψυχολογία

Αχάριστος προς τον ευεργέτη;

Kalamata Times

Ανέβηκε

στις

Αχάριστος προς τον ευεργέτη; 1

Ο Χριστός κατά την επίγειο Του παρουσία, ευεργέτησε πολλούς. Μία από τις στιγμές αυτές, έρχεται να περιγράψει ο Ίδιος με την αναφορά του στη θεραπεία των δέκα λεπρών, η οποία αποτελεί, πράγματι, ευεργεσία προς την άνθρωπο, καθώς διδάσκει στον άνθρωπο πολλά. Σύμφωνα με τους λόγους του Χριστού (Λουκ. 17, 12 – 19), δέκα λεπροί άνδρες φώναζαν προς τον Ίδιο ζητώντας το έλεος Του. Ο Χριστός τους έστειλε στους ιερείς κι εκείνοι ενώ πήγαιναν καθαρίστηκαν. Ο ένας από τους δέκα επέστρεψε να ευχαριστήσει τον Χριστό, κι αυτός ήταν Σαμαρείτης. Τραγική ειρωνία! Ένας αλλοεθνής που τον χώριζαν πολλά με έναν Ιουδαίο, έρχεται και Τον ευχαριστεί για τη δωρεά που του έδωσε.

Δεν υπάρχει κανένας άνθρωπος που να μην έχει ευεργετηθεί σ’ αυτή τη ζωή. Πρώτος ευεργέτης είναι ο Τριαδικός Θεός. Δεν υπάρχουμε μόνοι μας. Οφείλουμε την ύπαρξη μας στον Θεό. Υπάρχει μεγαλύτερο δώρο από αυτό; Είναι και το άλλο. Η ελευθερία την οποία μας έχει δώσει ο Θεός, είναι ύψιστη δωρεά κι αυτή. Κοιτάξετε τι συμβαίνει τώρα με την ελευθερία. Για να κατανοήσουμε πόσο μεγάλη δωρεά αποτελεί για εμάς, σκεφτείτε πως ο Θεός ποτέ δεν επεμβαίνει στον άνθρωπο, αφού σέβεται απολύτως την ελευθερία του. Με άλλα λόγια, κάτι τέτοιο δείχνει, αν μπορούσαμε να το παραστήσουμε, με τον Θεό να υποκλίνεται στον άνθρωπο, αφού τον αφήνει να κάνει πρώτος τις κινήσεις του. Μεγάλο πράγμα. Φοβερή δωρεά!

Έπειτα, είναι και το άλλο. Συχνά, εμείς οι άνθρωποι παραπονιόμαστε και τα βάζουμε με τον Θεό. Και πολύ καλά κάνουμε! Θεωρώ πως η υγιής σχέση με τον Θεό χτίζεται μέσα από μεγάλες συγκρουσιακές αναζητήσεις που αφορούν τη σύνολη υπαρξιακή τοποθέτηση του ανθρώπου εντός του εαυτού του, στις σχέσεις με τους άλλους, στη σχέση με τον Θεό. Όμως, παρά τις δυσκολίες της ζωής, τα εμπόδια, τις δοκιμασίες, ο Θεός ευεργετεί τον καθένα ποικιλοτρόπως. Και θα δανειστώ στο σημείο αυτό έναν όρο που συναντάται στον Διονύσιο Αρεοπαγίτη, Μάξιμο Ομολογητή αλλά και σε άλλους Πατέρες. Είναι ο όρος της αναλογίας. Ο Θεός έρχεται με τον καθένα σε προσωπική σχέση, ανάλογα με το άνοιγμα του ανθρώπου προς τον Θεό. Όσο ανοίγεται ο άνθρωπος προς τον Θεό, τόσο ο Θεός κινείται προς τον άνθρωπο. Πόσο σέβεται την ανθρώπινη ελευθερία ο Θεός!

Ευεργετεί ο Θεός τον άνθρωπο. Του δίνει ευκαιρίες, του δίνει δυνατότητες, στις οποίες ο άνθρωπος καλείται να ανταποκριθεί. Και τον καθένα δίνει κάτι ανάλογο κατά τη δική του προσωπική βούληση. Εάν, τώρα, ο άνθρωπος δεν ανταποκριθεί, δεν ευθύνεται ο Θεός γι’ αυτό. Και μάλιστα ο Θεός, κατά Μάξιμο Ομολογητή, έχει «σωστικάς ἐπινοίας», δηλαδή εργάζεται για τη σωτηρία ανθρώπων που έμειναν στην άγνοια λόγω άγνοιας.

Ευεργέτες είναι και οι γονείς. Φέρνουν στη ζωή τα παιδιά, τα μεγαλώνουν, πολλές φορές με στερήσεις και τα στηρίζουν στα βήματα τους. Δεν νιώθουν και δεν είναι μόνα τους τα παιδιά. Κάποιες φορές, όμως, δυστυχώς, τα παιδιά όχι απλά επαναστατούν εναντίον των γονιών τους, αλλά γίνονται αχάριστα απέναντι τους. Θεωρούν πως κατέχουν τον κόσμο, κατέχουν τα πάντα και κάνουν τις επαναστάσεις τους με «δανεικά», δηλαδή τζάμπα μάγκες. Δεν αναγνωρίζουν την οποιαδήποτε φύσεως συμβολή των γονιών στη ζωή τους και κάνουν τους μάγκες, στηριζόμενοι την ίδια στιγμή στις δυνάμεις των γονιών τους. Ε, αυτό δεν είναι επανάσταση. Αυτό είναι αχαριστία. Και μάλιστα, σκεφτείτε τα παιδιά που έγιναν αυτό που έγιναν με τη στήριξη των γονιών τους, με την αγωνιώδη παρουσία των γονιών στη ζωή τους, και όταν τα χέρια που τους ανέθρεψαν καταστούν ανήμπορα, τα αρνούνται και τα πετάνε σε ένα γηροκομείο, χωρίς πολλές φορές να τους επισκεφτούν ή ενδιαφερθούν για την υγεία τους. Αχαριστία προς τους γονείς, αλλά και προς τον Θεό.

Είναι σοβαρά τα πράγματα. Κι αυτό το δείχνει ένας λόγος του Ιωάννη Χρυσοστόμου, που λέει πως η αγνωμοσύνη προς τον Θεό θεωρείται χειρότερη αμαρτία από την πορνεία. Και σ’ αυτό μας θυμίζει έναν λόγο του Γρηγορίου Νύσσης, στον οποίο ο Νύσσης θα πει πως εκείνος που πορνεύει, αμαρτάνει στο δικό του σώμα. Εννοούν οι Πατέρες πως η πορνεία είναι μία αστοχία που αφορά το σώμα εκείνου που αμαρτάνει. Το αντίθετο συμβαίνει με την αχαριστία, η οποία στρέφεται στον συνάνθρωπο. Με την αχαριστία δεν κάνω κακό στον εαυτό μου, αλλά στον συνάνθρωπο μου, αφού με την αχαριστία μπορεί να ενεργοποιηθεί η ζήλεια, ο εγωισμός, η κακότητα κ.ο.κ. προς τον άλλον. Κι επειδή ο δρόμος για τον παράδεισο περνάει μέσα από τον άλλον, τον κάθε άλλον, η αχαριστία ως εκδήλωση εγωισμού απέναντι σ΄ εκείνον που με έχει ευεργετήσει, είναι μεγαλύτερη αμαρτία, πράγματι, από την πορνεία για παράδειγμα.

Έχω την αίσθηση πως εντός των τοιχών της Εκκλησίας, χρειάζεται ένα ταρακούνημα. Ένας υπαρξιακός σεισμός, προσωπικός σεισμός, που θα βοηθήσει στην σωστή περί των πραγμάτων αντίληψη. Υπάρχει πολύ δουλειά εκεί έξω. Χρειάζεται κόπος, εσωτερική διεργασία, ποιμαντικό βάσανο, όπως θα πει ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος, και δεν γνωρίζει πόσοι ιερείς έχουν αυτό το βάσανο. Πολλά απασχολούν τον άνθρωπο και πολλές καταστάσεις απειλούν την πορεία του προς τον Θεό. Η αχαριστία, η πλεονεξία, η αδικία, η εκμετάλλευση, το ζήτημα του κακού, ο θάνατος ως «αδίδακτη ύλη» κατά Κική Δημουλά, είναι θέματα που ο καθημερινός άνθρωπος αντιμετωπίζει και με τα οποία προβληματίζεται χωρίς να βγάζει άκρη τις περισσότερες φορές. Ο άνθρωπος πλήττεται. Το ανθρώπινο πρόσωπο κινδυνεύει να γίνει ταυτόσημο με το ειδεχθές των πραγμάτων. Δεν είναι ώρα για βερμπαλισμούς, κηρύγματα που έχουν στόμφο και όχι ουσία, επιδείξεις πλούτου και δύναμης, πανηγυρικές φιέστες που εξυμνούν την ποσότητα της πνευματικότητας, επουδενί την ποιότητα της. Είναι καιρός της ανατροπής, καιρός της επανάστασης απέναντι σε κάθε κατεστημένο που εξορίζει τον Χριστό και διώχνει την Εκκλησία από τον φυσικό της χώρο∙ τις αγορές και τις πλατείες. Ο άνθρωπος αναζητά αν όχι λύση στα προβλήματα του, την παρουσία του εκκλησιαστικού λόγου στη ζωή του. Ειδάλλως, το εκκλησιαστικό γεγονός θα παραμένει μουσειακό είδος.

 

διάκονος Ι. Μ. Σταγών & Μετεώρων

π. Ηρακλής Αθ. Φίλιος (Βαλκανιολόγος, Θεολόγος)

Ψυχολογία

Ο Χριστός θεραπεύει

Kalamata Times

Ανέβηκε

στις

Ο Χριστός θεραπεύει 12

του Ηρακλή Φίλιου

Το κακό δεν το δημιούργησε ο Θεός. Ο Μ. Βασίλειος αφιερώνει ολόκληρο έργο του σ’ αυτό το θέμα. Η ασθένεια, ο πόνος, η φθορά, ο θάνατος, δεν προέρχονται από τη θεία βούληση. Υφίστανται όμως. Κι αυτό, ομολογώ πως αποτελεί μεταφυσικό αδιέξοδο που εξουθενώνει τον άνθρωπο. Και τότε ο πόνος βαθαίνει. Γιατί να υπάρχει το κακό;

Δεν είναι θέμα πολλών ή λίγων σειρών για να ψηλαφηθεί το ζήτημα του κακού. Ο θάνατος είναι αδίδακτη ύλη θα πει η Κική Δημουλά. Αν ο θάνατος είναι αδίδακτη ύλη, τότε το κακό τί είναι; Είναι βαριά πράγματα αυτά. Ακόμη και από άποψη ποιμαντικής, δεν κατορθώνεται το τόλμημα της ισχυρής βεβαίωσης πως ναι, ο θάνατος πατείται. Αυτό είναι άλλης φύσεως ζήτημα. Είναι θέμα σχέσης, θέμα εμπειρίας. Πώς να πείσεις για το αφύσικο του θανάτου; Έτσι μιλάει ο Γρηγόριος Νύσσης για τον θάνατο. Τον μειώνει, δεν τον δέχεται, τον τοποθετεί σε απομόνωση. Είναι δύσκολα θέματα αυτά. Δεν αρκούν λόγια, εκφράσεις, σκέψεις. Γιατί, ακόμη και μετά από τους έλλογους προβληματισμούς, τα μεταφυσικά αυτά ερωτήματα βασανίζουν την ανθρώπινη ύπαρξη, η οποία περισσότερο γεύεται τον άκτιστο Θεό, το Σώμα και Αίμα του Χριστού, παρά συμμετέχει στον μεταφυσικό οπτιμισμό των Πατέρων.

Ας σταθούμε στο ευαγγέλιο. Στο ευαγγέλιο της Κυριακής (Ιω. 9, 1 – 38). Ο λόγος του Χριστού παίρνει πολύ βάρος από τον ανθρώπινο πόνο. Εξάλλου, είναι δυνατόν Εκείνος που είναι η Ζωή να υπόσχεται καταστάσεις μακράν της αληθινής ζωής, της αιώνιας ζωής και χαράς; Ο Χριστός αντιστέκεται στις δυνάμεις που υπενθυμίζουν πόσο φθαρτός είναι ο άνθρωπος. Ναι μεν παραδέχεται πως δεν προέρχεται από τούτο τον κόσμο, όμως στον κόσμο αυτό ζει και κινείται. Και ο κόσμος αυτός είναι φθαρτός, τείνει στην αλλοίωση, στην έλλειψη. Το βλέπουμε στο ευαγγέλιο της Κυριακής. Εκεί, θεραπεύει έναν τυφλό. Έναν άνθρωπο που κληρονόμησε την αμαρτία, το κακό. Είναι ένας τυφλός. Ένας άνθρωπος χωρίς φως. Ασθενεί. Ασθενεί διότι κληρονόμησε ότι συμπαρέσυρε μαζί της η ανθρώπινη αποστασία από τον Θεό Δημιουργό.

Ο Χριστός δεν κλείνει τα μάτια όμως μπροστά στον ανθρώπινο πόνο. Μπορεί να παραδέχεται πως ο διάβολος αλωνίζει στον κόσμο τούτο, όμως με τη θεραπεία δείχνει την αληθινή ζωή, όπου στη Βασιλεία του Θεού δεν υφίσταται πόνος και δάκρυα. Αυτός είναι ο κόσμος του Θεού. Το τέλος του θανάτου, η καταδίκη του διαβόλου, η διάλυση του κακού. Αυτά δεν είναι εύκολα πράγματα. Θέλουν κόπο, θέλουν σχέση, θέλουν εμπειρία, θέλουν καλλιέργεια της σχέσης. Ε, αυτή η σχέση είναι η σχέση Θεού και ανθρώπου. Και ο Θεός γνωρίζεται μέσα από τον Υιό Του. Δεν μπορεί ο άνθρωπος ξαφνικά να αρχίσει να πιστεύει, να ελπίζει, εάν δεν συνάψει σχέση με τον Θεό.

Στη ζωή της ορθόδοξης πνευματικότητας συναντάται ένα παράδοξο. Η λογική δεν μπορεί να προσεγγίσει, να αγγίξει και να ερμηνεύσει τα μυστήρια του Θεού. Πράγματα που τίθενται πάνω από τις δυνάμεις του ανθρώπου, έρχονται να βεβαιωθούν, να επιβεβαιωθούν μέσα από την εμπειρία που δημιουργεί η σχέση με τον Θεό. Αν δεν υπάρξει συνάντηση προσώπων, δεν υπάρχει βίωση όλων των άρρητων και ανερμήνευτων αισθησιοκρατικά. Δεν αρκεί ούτε ο Καρτέσιος, ούτε ο Berkeley για να ερμηνεύσουν τα άδηλα. Χρειάζεται σχέση. Συνάντηση προσώπων. Του ανθρώπου και του Χριστού. Μόνο η σχέση αυτή βεβαιώνει όλα όσα δεν μπορεί η ανθρώπινη φύση να ερμηνεύσει και αποδείξει.

Ο Χριστός συνάπτει σχέση με τον τυφλό. Συγκινείται μπροστά στον ανθρώπινο πόνο. Θεραπεύει. Δεν αφήνει, ακόμη και κατά την επίγεια Του παρουσία, το κακό να συμπαρασύρει τον άνθρωπο στην απελπισία. Θεραπεύει. Πλησιάζει τον τυφλό, τον κάθε τυφλό και του δίνει υγεία, κυριαρχώντας στον πόνο, κυριαρχώντας στην ασθένεια. Βέβαια, η πνευματική τύφλωση είναι βαθύτερη. Έχει προεκτάσεις. Τραυματίζει το ανθρώπινο πρόσωπο. Κινείται αντίθετα προς την κίνηση του Θεού. Κακότητα, μνησικακία, φθόνος, όλα αυτά τυφλώνουν την ψυχή του ανθρώπου. Ο άνθρωπος γίνεται εμπαθής, οι κακοί λογισμοί χτυπάνε το νου, την καρδιά, ο άνθρωπος τους καλωσορίζει, αναπαύεται σ’ αυτούς, τους επιδιώκει, επιδιώκει την έμπρακτη εκδήλωση τους, τυφλώνεται πνευματικά. Ζει σε σκοτάδι. Ζει σε λήθαργο. Πουθενά Χριστός, πουθενά φως, πουθενά μετάνοια, μάλλον πουθενά η υποψία της μετάνοιας, γιατί η μετάνοια έχει βάρος.

Ο Χριστός θεραπεύει. Δεν υπάρχει άλλη θεραπεία στις δυνάμεις της χαοτικής φθοράς. Καμία φιλοσοφία, θεωρία, ανατολική θρησκεία, δεν θα προσφέρει στον άνθρωπο τη βεβαίωση του πατήματος του θανάτου, επομένως και του κακού. Η θεραπεία έρχεται από ένα πρόσωπο. Το γλυκύτατο πρόσωπο του Χριστού. Από καμία ιδέα και στοχασμό. Αυτά αποδεικνύουν ολοένα και περισσότερο το αφασιακό τους ατελεύτητο. Η θεραπεία της κάθε ασθένειας είναι δύσκολη υπόθεση. Δεν είναι μαγική εργασία. Είναι όμως εργασία μυσταγωγική. Έρχεται μέσα από τη συνάντηση των προσώπων. Ο άνθρωπος συναντά τον Θεό. Ο Θεός συναντά τον άνθρωπο. Τα υπόλοιπα βιώνονται στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Και τότε, ναι, ο θάνατος πατείται.

 

    Πρεσβύτερος Ηρακλής Φίλιος (Βαλκανιολόγος, Θεολόγος)

Κληρικός Ι.Μ. Σταγών και Μετεώρων

Συνέχεια ανάγνωσης

Ψυχολογία

11 κοινά χαρακτηριστικά των πολύ έξυπνων ανθρώπων

Kalamata Times

Ανέβηκε

στις

11 κοινά χαρακτηριστικά των πολύ έξυπνων ανθρώπων 13

Χαρακτηριστικά έξυπνων ανθρώπων

Κάποιοι από αυτούς απάντησαν με βάση την προσωπική τους εμπειρία, ενώ άλλοι απλά προσπάθησαν να υποθέσουν. Πολλές από τις απαντήσεις ταίριαζαν απόλυτα με τις απαντήσεις που θα έδιναν και οι επιστήμονες.

Δείτε παρακάτω τα 11 κοινά χαρακτηριστικά των πολύ έξυπνων ανθρώπων.

1. Είναι πολύ προσαρμοστικοί.

Πολλοί χρήστες του Quora τόνισαν, ότι οι ευφυείς άνθρωποι είναι ευέλικτοι και μπορούν να προσαρμοστούν καλά σε διαφορετικά περιβάλλοντα. Η Ντόνα Χάμετ γράφει, ότι οι ευφυείς άνθρωποι μπορούν να προσαρμοστούν “δείχνοντας ότι όλα μπορούν να γίνουν ανεξάρτητα από τα εμπόδια ή τις δυσκολίες που υπάρχουν γύρω τους.”

Μια πρόσφατη ψυχολογική έρευνα υποστηρίζει ακριβώς αυτό. Η ευφυία εξαρτάται από το πόσο είναι κάποιος ικανός να αλλάξει την συμπεριφορά του για να ταιριάξει καλύτερα με το περιβάλλον.

2. Καταλαβαίνουν, ότι είναι πολλά αυτά που δεν ξέρουν.

Οι έξυπνοι άνθρωποι παραδέχονται, ότι δεν γνωρίζουν κάποιο συγκεκριμένο θέμα. Όπως γράφει ο Τζιμ Γουίνερ, οι έξυπνοι άνθρωποι δεν φοβούνται να πουν “αυτό δεν το ξέρω.” Αν δεν ξέρουν κάτι, μπορούν να το μάθουν.

Η παρατήρηση του Γουίνερ υποστηρίζεται από την κλασική έρευνα του Τζάστιν Κρούγκερ και του Ντέιβιντ Ντάνινγκ, στην οποία διαπίστωσαν, ότι όσο λιγότερο έξυπνος είναι κάποιος τόσο περισσότερο υπερεκτιμά τις γνωστικές του ικανότητες.

3. Έχουν ακόρεστη περιέργεια.

Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν είχε πει: “Δεν έχω κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο, απλά είμαι παθιασμένα περίεργος.”

Μια έρευνα που δημοσιεύτηκε το 2016 υποστηρίζει, ότι υπάρχει μια σύνδεση ανάμεσα στην ευφυΐα της παιδικής ηλικίας και το πόσο ανοιχτοί είμαστε σε καινούργιες εμπειρίες, το οποίο ισούται με την πνευματική περιέργεια στην ενήλικη ζωή.

4. Είναι ανοιχτόμυαλοι.

Οι έξυπνοι άνθρωποι δεν αποκλείουν τον εαυτό τους από καινούργιες εμπειρίες ή ιδέες. Ο Χάμετ γράφει “οι έξυπνοι άνθρωποι είναι διατεθειμένοι να αποδεχτούν και να σκεφτούν καινούργιες ιδέες έχοντας το μυαλό τους ανοιχτό.

Οι ψυχολόγοι υποστηρίζουν, ότι οι ανοιχτόμυαλοι άνθρωποι, που ψάχνουν για διαφορετικές απόψεις και αντιλήψεις, τείνουν να έχουν μεγαλύτερες βαθμολογίες σε διαγωνίσματα και τεστ.

Ταυτόχρονα, οι έξυπνοι άνθρωποι είναι προσεκτικοί με το ποιες ιδέες θα υιοθετήσουν.

5. Απολαμβάνουν την δική τους παρέα.

Ο Ντίπανκαρ Τρέχαν επισημαίνει, ότι οι ευφυείς άνθρωποι τείνουν να είναι “πολύ ατομικιστές.”

Μια πρόσφατη έρευνα υποστηρίζει, ότι οι έξυπνοι άνθρωποι αντλούν λιγότερη ευχαρίστηση από το να αλληλεπιδρούν με τους φίλους τους σε σχέση με τους άλλους ανθρώπους.

6. Έχουν υψηλό αυτοέλεγχο.

Ο Ζόχερ Αλί γράφει, ότι οι έξυπνοι άνθρωποι μπορούν να ελέγξουν την παρορμητικότητα τους με το να κάνουν σχέδια, να ξεκαθαρίζουν τους στόχους τους, να εξερευνούν εναλλακτικές στρατηγικές και να σκέφτονται τις συνέπειες πριν ξεκινήσουν να κάνουν κάτι.

Σε μια έρευνα του 2009, οι επιστήμονες διαπίστωσαν, ότι υπάρχει σύνδεση ανάμεσα στην ευφυΐα και τον αυτο-έλεγχο.

7. Έχουν πολύ καλή αίσθηση του χιούμορ.

Η Αντβίτα Μπιχάνι επισημαίνει, ότι οι έξυπνοι άνθρωποι έχουν πολύ καλύτερη αίσθηση του χιούμορ.

Οι επιστήμονες συμφωνούν. Μια έρευνα διαπίστωσε, ότι οι άνθρωποι που έγραψαν τις πιο αστείες λεζάντες για καρτούν είχαν υψηλότερη βαθμολογία στην μέτρηση της λεκτικής νοημοσύνης.

8. Είναι ευαίσθητοι στις εμπειρίες των άλλων ανθρώπων.

Κάποιοι ψυχολόγοι υποστηρίζουν, ότι η ενσυναίσθηση, που είναι εναρμονισμένη με τις ανάγκες και τα συναισθήματα των άλλων, είναι το βασικό συστατικό της συναισθηματικής νοημοσύνης. Οι συναισθηματικά ευφυείς άνθρωποι δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον να μιλούν με καινούργιους ανθρώπους και να μαθαίνουν όσα περισσότερα μπορούν για αυτούς.

9. Μπορούν να συνδεθούν φαινομενικά άσχετες έννοιες.

Η Έιπριλ Αστόρια επισημαίνει “νομίζετε, ότι δεν υπάρχει καμία σύνδεση ανάμεσα στο σασίμι και το καρπούζι; Κάνετε λάθος! Και τα δυο τρώγονται ωμά και κρύα.”

Ο δημοσιογράφος Τσαρλς Ντάχιγκ υποστηρίζει, ότι τέτοιου είδους συνδέσεις είναι το σήμα κατατεθέν της δημιουργικότητας.

10. Είναι πολύ αναβλητικοί.

Ο Μαχές Γκαρκότι λέει, ότι οι πολύ έξυπνοι άνθρωποι χρονοτριβούν στις καθημερινές τους υποχρεώσεις, επειδή εργάζονται πάνω σε πιο σημαντικά πράγματα.

Ο ψυχολόγος Άνταμ Γκραντ υποστηρίζει, ότι η αναβλητικότητα είναι το μυστικό της καινοτομίας και αυτό ενστερνιζόταν απόλυτα και ο Στιβ Τζομπς.

11. Απασχολούν το μυαλό τους με σημαντικά ερωτήματα.

Σύμφωνα με τον Ραμ Κουμάρ απασχολούν πολύ το μυαλό τους με ερωτήματα σχετικά με το σύμπαν και το νόημα της ζωής. Πάντα ρωτάνε ποιο είναι το νόημα των πάντων.

Αυτή η υπαρξιακή σύγχυση ίσως είναι ο λόγος που οι πολύ έξυπνοι άνθρωποι είναι περισσότερο πιθανό να βιώσουν άγχος. Όπως αναφέρει ο Ντέιβιντ Γουίλσον, οι ευφυείς άνθρωποι είναι καλύτερα εξοπλισμένοι για να εξετάζουν τις καταστάσεις πολλές και διαφορετικές οπτικές, πράγμα που σημαίνει, ότι είναι πάντα ενήμεροι για το τι μπορεί να πάει στραβά.

Πηγή: www.newsone.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Ψυχολογία

Αν δεν έχεις εχθρούς δεν έχεις χαρακτήρα

Kalamata Times

Ανέβηκε

στις

Αν δεν έχεις εχθρούς δεν έχεις χαρακτήρα 14

Χαρακτήρας – Προσωπικότητα

Είναι ωραίο να τα πηγαίνεις καλά με τους γύρω σου κι αυτοί καλά με σένα. Όσο και να το θες όμως και παρότι ακούγεται εύκολο θεωρητικά, πολύ φοβάμαι ότι είναι δύσκολο πρακτικά. Στην πραγματικότητα δε γίνεται να τα έχεις με όλους καλά διότι δεν ταιριάζουν όλοι οι άνθρωποι μεταξύ τους. Η διαφορά χαρακτήρων κι απόψεων δεν το επιτρέπει.

Στην πορεία της ζωής σου λοιπόν θα το δεις αυτό και θα το καταλάβεις με τον καιρό, αλλάζοντας περιβάλλοντα, εργασία κι ενδιαφέροντα. Περνώντας απ’ τη μια φάση στην άλλη, είναι αδύνατον εκ των πραγμάτων να διατηρείς άριστες σχέσεις με τους πάντες. Έτσι βρίσκεσαι να ξεχωρίζεις αρχικά αυτούς που αξίζουν απ’ τους σκάρτους κι ύστερα τους φίλους απ’ τους εχθρούς.

Αν κάποιος μπορεί να τα έχει καλά με όλους –μόνο φαινομενικά κι επιφανειακά κι όχι ουσιαστικά– είναι αυτός που προσαρμόζεται σε κάθε κατάσταση δίχως αντίρρηση, λέει σ’ όλα «ναι», δε φέρνει αντίλογο και πόσο μάλλον δεν εκφέρει άποψη διαφορετική απ’ τους άλλους.

Αυτός που παίρνει αποφάσεις κομφορμιστικά, με γνώμονα το σύνολο και σε καμία περίπτωση δεν επιδιώκει να ταράξει τα νερά. Δεν πρόκειται να κηρύξει πόλεμο ούτε να πάει κόντρα σε κάποιον, δεν πρόκειται να μπει σε αυτή τη διαδικασία. Μπορεί να το κάνει αυτός που κοινώς προτιμά να σιωπά και να χαϊδεύει αυτιά.

Με άλλα λόγια για να τα έχεις καλά με όλους και να μην έχεις εχθρούς ή αντίζηλους, ο μόνος τρόπος είναι να μην έχεις ούτε φωνή ούτε λόγο. Να υπάρχεις απλά και να κινείσαι αθόρυβα. Να μην προκαλείς, να μην ενοχλείς.

Αν τύχει όμως κι είσαι απ’ αυτούς που δε διστάζουν να μιλήσουν κι υπερασπίζονται τις θέσεις και τις πεποιθήσεις τους, από αυτούς που αρνούνται να κρυφτούν πίσω απ’ το δάχτυλό τους, τότε μάλλον πρέπει να δεχθείς τις συνέπειες. Γιατί αν έχεις φωνή, έχεις και εχθρούς.

Δε χρειάζεται άλλωστε να κάνεις κάτι άσχημο ή να βλάψεις κάποιον για να αποκτήσεις εχθρούς. Αυτά, σε σενάρια φαντασίας, με δικαιοσύνη πλασμένα. Στην προκειμένη, φτάνει να έχεις χαρακτήρα για να τραβήξεις την προσοχή του άλλου κι έπειτα να μπεις στη μαύρη λίστα του.

Βλέπεις το να έχεις προσωπικότητα, μπορεί να σταθεί αιτία να σ’ αντιπαθήσει πολύς κόσμος. Το να είσαι όμορφος επίσης. Όπως και το να είσαι καλός σε κάτι, ικανός ή επιτυχημένος. Γενικότερα το να «κάνεις» κάτι μπορεί να πειράξει πολλούς. Η δράση σου και μόνο προκαλεί. Αντίθετα η αδράνειά σου κι η αποτυχία σου μπορεί να τους βρει σύμμαχους. Αυτό δεν τους αγχώνει άλλωστε, τους καθησυχάζει.

Αυτοί που θα φερθούν έτσι, είναι εκείνοι που ζηλεύουν. Που ακόμη κι αν δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από εσένα, θα βρουν κάτι γιατί παίρνουν ζωή απ’ αυτό. Εκείνοι που είναι κομπλεξικοί και δε θα χαρούν με τη χαρά σου. Γιατί υπάρχουν πολλοί από δαύτους εκεί έξω. Αυτοί οι άνθρωποι γίνονται εύκολα εχθροί σου.

Αν έχεις να διαλέξεις λοιπόν ανάμεσα στο να κάνεις κάτι και να μην κάνεις τίποτα, να έχεις φωνή ή να μην έχεις, να έχεις εχθρούς ή να μην έχεις, τότε επέλεγε κάθε φορά το πρώτο, αν αυτό είναι το τίμημα του να έχεις προσωπικότητα, ας είναι.

 

Πηγή: www.newsone.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Facebook

Πρόσφατα Άρθρα

ΔΗΜΟΦΙΛΗ