Connect with us

Ψυχολογία

Η ύπαρξη ως σχέση

Kalamata Times

Ανέβηκε

στις

Η ύπαρξη ως σχέση 1

του Ηρακλή Φίλιου

Κάθε σχέση σημαίνει την ύπαρξη. Δεν μπορείς να είσαι σε σχέση εάν δεν υπάρχεις. Απαραίτητη, λοιπόν, προϋπόθεση είναι η συνάντηση των προσώπων που δημιουργούν τη σχέση, δυναμώνουν τη σχέση, εξωθούν τη σχέση αυτή.

Ο Θεάνθρωπος δεν διακατεχόταν από κομπλεξικά σύνδρομα που θα επιβεβαίωναν στους ανθρώπους το γεγονός της θεότητας στο πρόσωπο Του. Δεν ήρθε για να αποδείξει κάτι. Ούτε για να εδραιωθεί μέσα από τα θαύματα, τα οποία ως ειδωλική αποτίμηση, συχνά επιζητούμε στην ορθοδοξία, καθιστώντας, βέβαια, το πρόσωπο του Χριστού σε είδωλο. Το θαύμα δεν επιζητείται. Το θαύμα έρχεται μέσα από την πίστη στη σχέση. Αυτή τη σχέση σύναπτε ο Θεάνθρωπος. Συσχετιζόταν με τους ανθρώπους.

Κάθε πρόσωπο είναι ξεχωριστό. Είναι μοναδικό. Μοναδικό και ανεπανάληπτο. Όπως και κάθε σχέση. Δεν μπορεί να υφίσταται σχέση χωρίς ελευθερία. Η ύπαρξη βεβαιώνεται ως ελευθερία. Για να υπάρξει όμως αυτή η ελευθερία, για τον Sartre δεν πρέπει να υπάρχει Θεός. Αλλιώς η ύπαρξη του Θεού καταλύει την ελευθερία. Για τον Νύσσης αυτή η ελευθερία περνάει μέσα από τον Θεό, την ενέργεια του Θεού, τη δημιουργία του ανθρώπου ως κατ’ εικόνα Θεού δημιούργημα. Υπάρχει ελευθερία επειδή ο Χριστός δίνει αυτή την ελευθερία.

Ο παραλυτικός του Ευαγγελίου της Κυριακής (Ιω. 5, 1 – 15) είναι ένας άνθρωπος που δεν έχει κάποιον άλλον. Δεν βρίσκεται σε σχέση. Η σχέση προϋποθέτει το πρόσωπο. Το πρόσωπο εξωθεί τη σχέση. Ε, λοιπόν αυτή τη σχέση έρχεται και τη συνάπτει μαζί του ο Χριστός. Όχι επιβάλλοντάς την, αλλά με τρόπο. Και είναι πάντοτε ο τρόπος των πραγμάτων, αυτός ο τρόπος που καθορίζει τα πράγματα και τα ανάγει άλλα σε ιδεολογήματα και άλλα σε προσωπικούς συσχετισμούς βεβαιωμένων καταστάσεων όλων εκείνων των συμπαρομαρτούντων που φέρνει μία σχέση. Είναι ο τρόπος του Χριστού που δίνει νόημα, ουσία, περιεχόμενο στη σχέση με τον παραλυτικό. Δεν του λέει, κοίταξε να δεις, αν θέλεις να σωθείς πίστεψε με. Αλλιώς, δεν υπάρχει σωτηρία. Αυτή δεν είναι σχέση, όμως. Αυτή είναι υποδούλωση σε μία αυθεντία ανεξερεύνητη, απρόσωπη, άκρως ιδεοληπτική.

Εδώ θέλω να σταθώ σε ένα σημείο. Το γεγονός του θαύματος ως υποταγή στο απροσδόκητο έρχεται να αντικαταστήσει τη σχέση. Περισσότερο, όμως, θεωρώ πως έρχεται να την καταργήσει. Δεν είναι το ζητούμενο το θαύμα. Το ζητούμενο είναι η σχέση για να υπάρξει το θαύμα. Το θαύμα δεν προηγείται της σχέσης. Το θαύμα έρχεται ως τη δική μου βεβαίωση στο πρόσωπο με το οποίο συσχετίζομαι, το πρόσωπο στο οποίο πιστεύω.

Ποιο νόημα έχει, για παράδειγμα, το Άγιο Φως αν δεν εμβαπτιστώ σε μία σχέση προσωπική με τον Χριστό; Σήμερα, περιμένουμε το Άγιο Φως ως υποκατάστατο του Θεανθρωποκεντρικού προσώπου, ως υποκατάστατο του Ίδιου του Θεού. Βλέπουμε το αποτέλεσμα, δεν βλέπουμε όμως την πηγή του αποτελέσματος. Λέτε και το Άγιο Φως βγαίνει από μόνο του. Φανταστείτε να μην έβγαινε το Άγιο Φως μία χρονιά. Θα κλονιζόταν η πίστη των ανθρώπων. Θα τσακίζονταν όλα. Η πίστη θα κατέρρεε. Δεν θα είχαμε τι να πούμε στους αθεϊστές, στους νοησιαρχικούς. Είναι όμως έτσι; Η πίστη μας εξαρτάται από το Άγιο Φως; Πίσω από το Άγιο Φως υπάρχει ο Θεός που παραχωρεί και το δίνει. Αυτό θυμίζει τον Μάξιμο Ομολογητή που κάνει λόγο για την αρετή και σημειώνει πως οι περισσότεροι αρκούνται στην αρετή ως το κορύφωμα της ηθικής τελείωσης και πραγμάτωσης, χωρίς να αναζητήσουν Εκείνον που δίνει την αρετή, Εκείνον από τον Οποίο προέρχεται η αρετή. Ενδεχομένως, λοιπόν, να είχε αμφισβητηθεί η ύπαρξη του Θεού, σε περίπτωση που δεν έβγαινε το Άγιο Φως. Εκείνο που μετράει δεν είναι το θαύμα ως πρωταρχική αιτία των πραγμάτων αλλά το πρόσωπο του Χριστού, ο Θεός ο Ίδιος ο οποίος ενεργεί και βγαίνει το Άγιο Φως. Το θαύμα ακολουθεί ως επιβεβαίωση της πίστης στη σχέση των προσώπων. Όταν ο καθηγητής Χ. Γιανναράς, πριν από μέρες, αναφέρθηκε, σε ραδιοφωνική συνέντευξη, στο Άγιο Φως ως ‘’είδωλο’’, σημείωνε: ‘’Το θαύμα όταν το δεις και είναι θαύμα, απ’ το τίποτα ξαφνικά ανάβει μία λαμπάδα, τότε είσαι υποχρεωμένος. Τί θα πει πιστεύω, δεν πιστεύω; Εκεί θα σκύψεις το κεφάλι και θα πεις ‘’ναι, είμαι δούλος σου’’. Αλλά αυτό για την Εκκλησία είναι αδιανόητο. Στην Εκκλησία δεν υπάρχουν είδωλα’’.

Επανέρχομαι. Ο Χριστός υπάρχει ως πρόσωπο στη μοναξιά του παραλυτικού. Πλέον δεν είναι μόνος του αυτός ο πονεμένος άνθρωπος, αλλά σε σχέση. Και τη σχέση αυτή έρχεται να της δώσει αφορμή, λόγο, αιτία, ο Χριστός. Με μία σημαντική διευκρίνιση. Με ελευθερία. Δεν αναγκάζει τον παραλυτικό να υπάρξει σε μία σχέση μαζί Του. Δεν τον αναγκάζει να υποταγεί σ’ Εκείνον, να πιστέψει. Του δίνεται. Ελεύθερα. Γι’ αυτό και τον ρωτάει ‘’θέλεις να γίνεις υγιής;’’ (Ιω. 5, 7). Κατά κάποιο τρόπο θα λέγαμε πως ο άνθρωπος είναι η ελευθερία του. Αν πάρεις την ελευθερία από τον άνθρωπο δεν υπάρχει Θεός. Ο Γρηγόριος Νύσσης θα πει πως αν χαθεί η ελευθερία του ανθρώπου, τότε ο άνθρωπος δεν είναι εικόνα Θεού. Ο Χριστός δεν του δίνει ένα θαύμα για να πιστέψει. Αν του το ‘δινε, τότε θα αναιρούσε το γεγονός της ελευθερίας του. Θα τον είχε υποτάξει σ’ ένα είδωλο. Ο Χριστός δεν προσφέρει είδωλα. Προσφέρει την ύπαρξη Του σε συνάντηση, σε σχέση, σε ύπαρξη.

Τίποτε δεν είναι απρόσωπο μέσα στη ζωή της Εκκλησίας. Από τη στιγμή που υπάρχουν πρόσωπα και κοινωνούν αυτά τα πρόσωπα την ύπαρξη του άλλου στις ζωές τους, στην καθημερινότητα τους, κάθε ιδεολογία, κάθε είδωλο, καθίστανται ξένες έννοιες για τη ζωή του εκκλησιαστικού σώματος. Αυτό το σώμα όταν αναζητά το θαύμα, δεν πιστεύει στην ελευθερία του που έχει τη δυναμική να του βεβαιώσει την παρουσία του Θεού στη ζωή του. Ο Θεός ως σαρκωμένος Λόγος υπάρχει σε σχέση. Έχει και την ύπαρξη Του, έχει και τη σχέση Του. Δεν εγκλωβίζεται στον Εαυτό Του, στη βεβαιότητα της Τριαδικής του αυθυπαρξίας και αυτοτέλειας. Προσφέρεται ως πρόσωπο. Κοινωνεί και απολαμβάνει τη σχέση με τα πρόσωπα. Το ζήτημα είναι εάν ο άνθρωπος θέλει να ανταποκριθεί στη συνάντηση αυτή.  Να βρεθεί σε σχέση. Να ζήσει τη μοναδικότητά της. Εάν δεν θέλει, πολύ φοβάμαι πως η συνήθεια να ζει στα είδωλά του, στη θρησκειοποίηση της εκκλησιαστικής ζωής, στην  επιζήτηση του θαύματος αντί του θείου προσώπου, θα καθίσταται το ανεκπλήρωτο μεταφυσικό του βάσανο για ψηλάφηση του αιωνίου που θα παραμένει ανερμήνευτο.

 

Πρεσβύτερος Ηρακλής Φίλιος (Βαλκανιολόγος, Θεολόγος)

Κληρικός Ι.Μ. Σταγών & Μετεώρων

Ψυχολογία

Ο Χριστός θεραπεύει

Kalamata Times

Ανέβηκε

στις

Ο Χριστός θεραπεύει 12

του Ηρακλή Φίλιου

Το κακό δεν το δημιούργησε ο Θεός. Ο Μ. Βασίλειος αφιερώνει ολόκληρο έργο του σ’ αυτό το θέμα. Η ασθένεια, ο πόνος, η φθορά, ο θάνατος, δεν προέρχονται από τη θεία βούληση. Υφίστανται όμως. Κι αυτό, ομολογώ πως αποτελεί μεταφυσικό αδιέξοδο που εξουθενώνει τον άνθρωπο. Και τότε ο πόνος βαθαίνει. Γιατί να υπάρχει το κακό;

Δεν είναι θέμα πολλών ή λίγων σειρών για να ψηλαφηθεί το ζήτημα του κακού. Ο θάνατος είναι αδίδακτη ύλη θα πει η Κική Δημουλά. Αν ο θάνατος είναι αδίδακτη ύλη, τότε το κακό τί είναι; Είναι βαριά πράγματα αυτά. Ακόμη και από άποψη ποιμαντικής, δεν κατορθώνεται το τόλμημα της ισχυρής βεβαίωσης πως ναι, ο θάνατος πατείται. Αυτό είναι άλλης φύσεως ζήτημα. Είναι θέμα σχέσης, θέμα εμπειρίας. Πώς να πείσεις για το αφύσικο του θανάτου; Έτσι μιλάει ο Γρηγόριος Νύσσης για τον θάνατο. Τον μειώνει, δεν τον δέχεται, τον τοποθετεί σε απομόνωση. Είναι δύσκολα θέματα αυτά. Δεν αρκούν λόγια, εκφράσεις, σκέψεις. Γιατί, ακόμη και μετά από τους έλλογους προβληματισμούς, τα μεταφυσικά αυτά ερωτήματα βασανίζουν την ανθρώπινη ύπαρξη, η οποία περισσότερο γεύεται τον άκτιστο Θεό, το Σώμα και Αίμα του Χριστού, παρά συμμετέχει στον μεταφυσικό οπτιμισμό των Πατέρων.

Ας σταθούμε στο ευαγγέλιο. Στο ευαγγέλιο της Κυριακής (Ιω. 9, 1 – 38). Ο λόγος του Χριστού παίρνει πολύ βάρος από τον ανθρώπινο πόνο. Εξάλλου, είναι δυνατόν Εκείνος που είναι η Ζωή να υπόσχεται καταστάσεις μακράν της αληθινής ζωής, της αιώνιας ζωής και χαράς; Ο Χριστός αντιστέκεται στις δυνάμεις που υπενθυμίζουν πόσο φθαρτός είναι ο άνθρωπος. Ναι μεν παραδέχεται πως δεν προέρχεται από τούτο τον κόσμο, όμως στον κόσμο αυτό ζει και κινείται. Και ο κόσμος αυτός είναι φθαρτός, τείνει στην αλλοίωση, στην έλλειψη. Το βλέπουμε στο ευαγγέλιο της Κυριακής. Εκεί, θεραπεύει έναν τυφλό. Έναν άνθρωπο που κληρονόμησε την αμαρτία, το κακό. Είναι ένας τυφλός. Ένας άνθρωπος χωρίς φως. Ασθενεί. Ασθενεί διότι κληρονόμησε ότι συμπαρέσυρε μαζί της η ανθρώπινη αποστασία από τον Θεό Δημιουργό.

Ο Χριστός δεν κλείνει τα μάτια όμως μπροστά στον ανθρώπινο πόνο. Μπορεί να παραδέχεται πως ο διάβολος αλωνίζει στον κόσμο τούτο, όμως με τη θεραπεία δείχνει την αληθινή ζωή, όπου στη Βασιλεία του Θεού δεν υφίσταται πόνος και δάκρυα. Αυτός είναι ο κόσμος του Θεού. Το τέλος του θανάτου, η καταδίκη του διαβόλου, η διάλυση του κακού. Αυτά δεν είναι εύκολα πράγματα. Θέλουν κόπο, θέλουν σχέση, θέλουν εμπειρία, θέλουν καλλιέργεια της σχέσης. Ε, αυτή η σχέση είναι η σχέση Θεού και ανθρώπου. Και ο Θεός γνωρίζεται μέσα από τον Υιό Του. Δεν μπορεί ο άνθρωπος ξαφνικά να αρχίσει να πιστεύει, να ελπίζει, εάν δεν συνάψει σχέση με τον Θεό.

Στη ζωή της ορθόδοξης πνευματικότητας συναντάται ένα παράδοξο. Η λογική δεν μπορεί να προσεγγίσει, να αγγίξει και να ερμηνεύσει τα μυστήρια του Θεού. Πράγματα που τίθενται πάνω από τις δυνάμεις του ανθρώπου, έρχονται να βεβαιωθούν, να επιβεβαιωθούν μέσα από την εμπειρία που δημιουργεί η σχέση με τον Θεό. Αν δεν υπάρξει συνάντηση προσώπων, δεν υπάρχει βίωση όλων των άρρητων και ανερμήνευτων αισθησιοκρατικά. Δεν αρκεί ούτε ο Καρτέσιος, ούτε ο Berkeley για να ερμηνεύσουν τα άδηλα. Χρειάζεται σχέση. Συνάντηση προσώπων. Του ανθρώπου και του Χριστού. Μόνο η σχέση αυτή βεβαιώνει όλα όσα δεν μπορεί η ανθρώπινη φύση να ερμηνεύσει και αποδείξει.

Ο Χριστός συνάπτει σχέση με τον τυφλό. Συγκινείται μπροστά στον ανθρώπινο πόνο. Θεραπεύει. Δεν αφήνει, ακόμη και κατά την επίγεια Του παρουσία, το κακό να συμπαρασύρει τον άνθρωπο στην απελπισία. Θεραπεύει. Πλησιάζει τον τυφλό, τον κάθε τυφλό και του δίνει υγεία, κυριαρχώντας στον πόνο, κυριαρχώντας στην ασθένεια. Βέβαια, η πνευματική τύφλωση είναι βαθύτερη. Έχει προεκτάσεις. Τραυματίζει το ανθρώπινο πρόσωπο. Κινείται αντίθετα προς την κίνηση του Θεού. Κακότητα, μνησικακία, φθόνος, όλα αυτά τυφλώνουν την ψυχή του ανθρώπου. Ο άνθρωπος γίνεται εμπαθής, οι κακοί λογισμοί χτυπάνε το νου, την καρδιά, ο άνθρωπος τους καλωσορίζει, αναπαύεται σ’ αυτούς, τους επιδιώκει, επιδιώκει την έμπρακτη εκδήλωση τους, τυφλώνεται πνευματικά. Ζει σε σκοτάδι. Ζει σε λήθαργο. Πουθενά Χριστός, πουθενά φως, πουθενά μετάνοια, μάλλον πουθενά η υποψία της μετάνοιας, γιατί η μετάνοια έχει βάρος.

Ο Χριστός θεραπεύει. Δεν υπάρχει άλλη θεραπεία στις δυνάμεις της χαοτικής φθοράς. Καμία φιλοσοφία, θεωρία, ανατολική θρησκεία, δεν θα προσφέρει στον άνθρωπο τη βεβαίωση του πατήματος του θανάτου, επομένως και του κακού. Η θεραπεία έρχεται από ένα πρόσωπο. Το γλυκύτατο πρόσωπο του Χριστού. Από καμία ιδέα και στοχασμό. Αυτά αποδεικνύουν ολοένα και περισσότερο το αφασιακό τους ατελεύτητο. Η θεραπεία της κάθε ασθένειας είναι δύσκολη υπόθεση. Δεν είναι μαγική εργασία. Είναι όμως εργασία μυσταγωγική. Έρχεται μέσα από τη συνάντηση των προσώπων. Ο άνθρωπος συναντά τον Θεό. Ο Θεός συναντά τον άνθρωπο. Τα υπόλοιπα βιώνονται στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Και τότε, ναι, ο θάνατος πατείται.

 

    Πρεσβύτερος Ηρακλής Φίλιος (Βαλκανιολόγος, Θεολόγος)

Κληρικός Ι.Μ. Σταγών και Μετεώρων

Συνέχεια ανάγνωσης

Ψυχολογία

11 κοινά χαρακτηριστικά των πολύ έξυπνων ανθρώπων

Kalamata Times

Ανέβηκε

στις

11 κοινά χαρακτηριστικά των πολύ έξυπνων ανθρώπων 13

Χαρακτηριστικά έξυπνων ανθρώπων

Κάποιοι από αυτούς απάντησαν με βάση την προσωπική τους εμπειρία, ενώ άλλοι απλά προσπάθησαν να υποθέσουν. Πολλές από τις απαντήσεις ταίριαζαν απόλυτα με τις απαντήσεις που θα έδιναν και οι επιστήμονες.

Δείτε παρακάτω τα 11 κοινά χαρακτηριστικά των πολύ έξυπνων ανθρώπων.

1. Είναι πολύ προσαρμοστικοί.

Πολλοί χρήστες του Quora τόνισαν, ότι οι ευφυείς άνθρωποι είναι ευέλικτοι και μπορούν να προσαρμοστούν καλά σε διαφορετικά περιβάλλοντα. Η Ντόνα Χάμετ γράφει, ότι οι ευφυείς άνθρωποι μπορούν να προσαρμοστούν “δείχνοντας ότι όλα μπορούν να γίνουν ανεξάρτητα από τα εμπόδια ή τις δυσκολίες που υπάρχουν γύρω τους.”

Μια πρόσφατη ψυχολογική έρευνα υποστηρίζει ακριβώς αυτό. Η ευφυία εξαρτάται από το πόσο είναι κάποιος ικανός να αλλάξει την συμπεριφορά του για να ταιριάξει καλύτερα με το περιβάλλον.

2. Καταλαβαίνουν, ότι είναι πολλά αυτά που δεν ξέρουν.

Οι έξυπνοι άνθρωποι παραδέχονται, ότι δεν γνωρίζουν κάποιο συγκεκριμένο θέμα. Όπως γράφει ο Τζιμ Γουίνερ, οι έξυπνοι άνθρωποι δεν φοβούνται να πουν “αυτό δεν το ξέρω.” Αν δεν ξέρουν κάτι, μπορούν να το μάθουν.

Η παρατήρηση του Γουίνερ υποστηρίζεται από την κλασική έρευνα του Τζάστιν Κρούγκερ και του Ντέιβιντ Ντάνινγκ, στην οποία διαπίστωσαν, ότι όσο λιγότερο έξυπνος είναι κάποιος τόσο περισσότερο υπερεκτιμά τις γνωστικές του ικανότητες.

3. Έχουν ακόρεστη περιέργεια.

Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν είχε πει: “Δεν έχω κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο, απλά είμαι παθιασμένα περίεργος.”

Μια έρευνα που δημοσιεύτηκε το 2016 υποστηρίζει, ότι υπάρχει μια σύνδεση ανάμεσα στην ευφυΐα της παιδικής ηλικίας και το πόσο ανοιχτοί είμαστε σε καινούργιες εμπειρίες, το οποίο ισούται με την πνευματική περιέργεια στην ενήλικη ζωή.

4. Είναι ανοιχτόμυαλοι.

Οι έξυπνοι άνθρωποι δεν αποκλείουν τον εαυτό τους από καινούργιες εμπειρίες ή ιδέες. Ο Χάμετ γράφει “οι έξυπνοι άνθρωποι είναι διατεθειμένοι να αποδεχτούν και να σκεφτούν καινούργιες ιδέες έχοντας το μυαλό τους ανοιχτό.

Οι ψυχολόγοι υποστηρίζουν, ότι οι ανοιχτόμυαλοι άνθρωποι, που ψάχνουν για διαφορετικές απόψεις και αντιλήψεις, τείνουν να έχουν μεγαλύτερες βαθμολογίες σε διαγωνίσματα και τεστ.

Ταυτόχρονα, οι έξυπνοι άνθρωποι είναι προσεκτικοί με το ποιες ιδέες θα υιοθετήσουν.

5. Απολαμβάνουν την δική τους παρέα.

Ο Ντίπανκαρ Τρέχαν επισημαίνει, ότι οι ευφυείς άνθρωποι τείνουν να είναι “πολύ ατομικιστές.”

Μια πρόσφατη έρευνα υποστηρίζει, ότι οι έξυπνοι άνθρωποι αντλούν λιγότερη ευχαρίστηση από το να αλληλεπιδρούν με τους φίλους τους σε σχέση με τους άλλους ανθρώπους.

6. Έχουν υψηλό αυτοέλεγχο.

Ο Ζόχερ Αλί γράφει, ότι οι έξυπνοι άνθρωποι μπορούν να ελέγξουν την παρορμητικότητα τους με το να κάνουν σχέδια, να ξεκαθαρίζουν τους στόχους τους, να εξερευνούν εναλλακτικές στρατηγικές και να σκέφτονται τις συνέπειες πριν ξεκινήσουν να κάνουν κάτι.

Σε μια έρευνα του 2009, οι επιστήμονες διαπίστωσαν, ότι υπάρχει σύνδεση ανάμεσα στην ευφυΐα και τον αυτο-έλεγχο.

7. Έχουν πολύ καλή αίσθηση του χιούμορ.

Η Αντβίτα Μπιχάνι επισημαίνει, ότι οι έξυπνοι άνθρωποι έχουν πολύ καλύτερη αίσθηση του χιούμορ.

Οι επιστήμονες συμφωνούν. Μια έρευνα διαπίστωσε, ότι οι άνθρωποι που έγραψαν τις πιο αστείες λεζάντες για καρτούν είχαν υψηλότερη βαθμολογία στην μέτρηση της λεκτικής νοημοσύνης.

8. Είναι ευαίσθητοι στις εμπειρίες των άλλων ανθρώπων.

Κάποιοι ψυχολόγοι υποστηρίζουν, ότι η ενσυναίσθηση, που είναι εναρμονισμένη με τις ανάγκες και τα συναισθήματα των άλλων, είναι το βασικό συστατικό της συναισθηματικής νοημοσύνης. Οι συναισθηματικά ευφυείς άνθρωποι δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον να μιλούν με καινούργιους ανθρώπους και να μαθαίνουν όσα περισσότερα μπορούν για αυτούς.

9. Μπορούν να συνδεθούν φαινομενικά άσχετες έννοιες.

Η Έιπριλ Αστόρια επισημαίνει “νομίζετε, ότι δεν υπάρχει καμία σύνδεση ανάμεσα στο σασίμι και το καρπούζι; Κάνετε λάθος! Και τα δυο τρώγονται ωμά και κρύα.”

Ο δημοσιογράφος Τσαρλς Ντάχιγκ υποστηρίζει, ότι τέτοιου είδους συνδέσεις είναι το σήμα κατατεθέν της δημιουργικότητας.

10. Είναι πολύ αναβλητικοί.

Ο Μαχές Γκαρκότι λέει, ότι οι πολύ έξυπνοι άνθρωποι χρονοτριβούν στις καθημερινές τους υποχρεώσεις, επειδή εργάζονται πάνω σε πιο σημαντικά πράγματα.

Ο ψυχολόγος Άνταμ Γκραντ υποστηρίζει, ότι η αναβλητικότητα είναι το μυστικό της καινοτομίας και αυτό ενστερνιζόταν απόλυτα και ο Στιβ Τζομπς.

11. Απασχολούν το μυαλό τους με σημαντικά ερωτήματα.

Σύμφωνα με τον Ραμ Κουμάρ απασχολούν πολύ το μυαλό τους με ερωτήματα σχετικά με το σύμπαν και το νόημα της ζωής. Πάντα ρωτάνε ποιο είναι το νόημα των πάντων.

Αυτή η υπαρξιακή σύγχυση ίσως είναι ο λόγος που οι πολύ έξυπνοι άνθρωποι είναι περισσότερο πιθανό να βιώσουν άγχος. Όπως αναφέρει ο Ντέιβιντ Γουίλσον, οι ευφυείς άνθρωποι είναι καλύτερα εξοπλισμένοι για να εξετάζουν τις καταστάσεις πολλές και διαφορετικές οπτικές, πράγμα που σημαίνει, ότι είναι πάντα ενήμεροι για το τι μπορεί να πάει στραβά.

Πηγή: www.newsone.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Ψυχολογία

Αν δεν έχεις εχθρούς δεν έχεις χαρακτήρα

Kalamata Times

Ανέβηκε

στις

Αν δεν έχεις εχθρούς δεν έχεις χαρακτήρα 14

Χαρακτήρας – Προσωπικότητα

Είναι ωραίο να τα πηγαίνεις καλά με τους γύρω σου κι αυτοί καλά με σένα. Όσο και να το θες όμως και παρότι ακούγεται εύκολο θεωρητικά, πολύ φοβάμαι ότι είναι δύσκολο πρακτικά. Στην πραγματικότητα δε γίνεται να τα έχεις με όλους καλά διότι δεν ταιριάζουν όλοι οι άνθρωποι μεταξύ τους. Η διαφορά χαρακτήρων κι απόψεων δεν το επιτρέπει.

Στην πορεία της ζωής σου λοιπόν θα το δεις αυτό και θα το καταλάβεις με τον καιρό, αλλάζοντας περιβάλλοντα, εργασία κι ενδιαφέροντα. Περνώντας απ’ τη μια φάση στην άλλη, είναι αδύνατον εκ των πραγμάτων να διατηρείς άριστες σχέσεις με τους πάντες. Έτσι βρίσκεσαι να ξεχωρίζεις αρχικά αυτούς που αξίζουν απ’ τους σκάρτους κι ύστερα τους φίλους απ’ τους εχθρούς.

Αν κάποιος μπορεί να τα έχει καλά με όλους –μόνο φαινομενικά κι επιφανειακά κι όχι ουσιαστικά– είναι αυτός που προσαρμόζεται σε κάθε κατάσταση δίχως αντίρρηση, λέει σ’ όλα «ναι», δε φέρνει αντίλογο και πόσο μάλλον δεν εκφέρει άποψη διαφορετική απ’ τους άλλους.

Αυτός που παίρνει αποφάσεις κομφορμιστικά, με γνώμονα το σύνολο και σε καμία περίπτωση δεν επιδιώκει να ταράξει τα νερά. Δεν πρόκειται να κηρύξει πόλεμο ούτε να πάει κόντρα σε κάποιον, δεν πρόκειται να μπει σε αυτή τη διαδικασία. Μπορεί να το κάνει αυτός που κοινώς προτιμά να σιωπά και να χαϊδεύει αυτιά.

Με άλλα λόγια για να τα έχεις καλά με όλους και να μην έχεις εχθρούς ή αντίζηλους, ο μόνος τρόπος είναι να μην έχεις ούτε φωνή ούτε λόγο. Να υπάρχεις απλά και να κινείσαι αθόρυβα. Να μην προκαλείς, να μην ενοχλείς.

Αν τύχει όμως κι είσαι απ’ αυτούς που δε διστάζουν να μιλήσουν κι υπερασπίζονται τις θέσεις και τις πεποιθήσεις τους, από αυτούς που αρνούνται να κρυφτούν πίσω απ’ το δάχτυλό τους, τότε μάλλον πρέπει να δεχθείς τις συνέπειες. Γιατί αν έχεις φωνή, έχεις και εχθρούς.

Δε χρειάζεται άλλωστε να κάνεις κάτι άσχημο ή να βλάψεις κάποιον για να αποκτήσεις εχθρούς. Αυτά, σε σενάρια φαντασίας, με δικαιοσύνη πλασμένα. Στην προκειμένη, φτάνει να έχεις χαρακτήρα για να τραβήξεις την προσοχή του άλλου κι έπειτα να μπεις στη μαύρη λίστα του.

Βλέπεις το να έχεις προσωπικότητα, μπορεί να σταθεί αιτία να σ’ αντιπαθήσει πολύς κόσμος. Το να είσαι όμορφος επίσης. Όπως και το να είσαι καλός σε κάτι, ικανός ή επιτυχημένος. Γενικότερα το να «κάνεις» κάτι μπορεί να πειράξει πολλούς. Η δράση σου και μόνο προκαλεί. Αντίθετα η αδράνειά σου κι η αποτυχία σου μπορεί να τους βρει σύμμαχους. Αυτό δεν τους αγχώνει άλλωστε, τους καθησυχάζει.

Αυτοί που θα φερθούν έτσι, είναι εκείνοι που ζηλεύουν. Που ακόμη κι αν δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από εσένα, θα βρουν κάτι γιατί παίρνουν ζωή απ’ αυτό. Εκείνοι που είναι κομπλεξικοί και δε θα χαρούν με τη χαρά σου. Γιατί υπάρχουν πολλοί από δαύτους εκεί έξω. Αυτοί οι άνθρωποι γίνονται εύκολα εχθροί σου.

Αν έχεις να διαλέξεις λοιπόν ανάμεσα στο να κάνεις κάτι και να μην κάνεις τίποτα, να έχεις φωνή ή να μην έχεις, να έχεις εχθρούς ή να μην έχεις, τότε επέλεγε κάθε φορά το πρώτο, αν αυτό είναι το τίμημα του να έχεις προσωπικότητα, ας είναι.

 

Πηγή: www.newsone.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Facebook

Πρόσφατα Άρθρα

ΔΗΜΟΦΙΛΗ