Αλέξης Χαρίτσης στο Dnews: «Ασπίδα του Αχιλλέα ή Αχίλλειος πτέρνα της εξωτερικής μας πολιτικής;»

«Η πιο εξαρτημένη, η πιο κοντόφθαλμη και η πιο δαπανηρή επιλογή εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής στην πρόσφατη ιστορία της χώρας».

Στη συμφωνία της κυβέρνησης με το Ισραήλ για την προμήθεια του συστήματος αεράμυνας «Ασπίδα του Αχιλλέα», ύψους 3 δις ευρώ, αναφέρεται με σημερινό του άρθρο στο Dnews ο Βουλευτής Μεσσηνίας και πρώην Υπουργός Αλέξης Χαρίτσης.

Ο Αλ. Χαρίτσης χαρακτηρίζει την επιλογή της κυβέρνησης «εξαρτημένη, κοντόφθαλμη και δαπανηρή» αναλύοντας ότι δεν αποτελεί μέρος μιας ολοκληρωμένης εθνικής στρατηγικής για την άμυνα και την εξωτερική πολιτική.

Εξαρτημένη,  γιατί, όπως επισημαίνει, η Ελλάδα στηρίζει ένα κρίσιμο τμήμα της αμυντικής αρχιτεκτονικής της σε ισραηλινές τεχνολογίες, με δεσμεύσεις που εκτείνονται για δεκαετίες. Η επιλογή αυτή εντάσσεται σε μια ευρύτερη μετατόπιση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής επί ΝΔ προς τη στρατηγική της μονομερούς πρόσδεσης σε ισχυρούς εταίρους, κυρίως ΗΠΑ-Ισραήλ.

«Η πρόσδεση, όμως, δεν συνεπάγεται ταύτιση συμφερόντων», σημειώνει, υπενθυμίζοντας ότι οι ισχυροί εταίροι κινούνται με βάση τις δικές τους προτεραιότητες και αναπροσαρμόζουν ανάλογα τις συμμαχίες τους, όπως βλέπουμε να γίνεται σήμερα στις σχέσεις ΗΠΑ–Τουρκίας.

Στον αντίποδα της κυβερνητικής επιλογής, ο κ. Χαρίτσης υπογραμμίζει την ανάγκη για μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, που θα ενισχύει τα περιθώρια αυτονομίας της και δεν θα την καθιστά όμηρο κανενός συμμάχου.

Η Ελλάδα «δεν έχει συμφέρον να προσδέσει την άμυνά της στη στρατηγική του Ισραήλ για τη στρατιωτική αναδιαμόρφωση των συσχετισμών ισχύος στη Μέση Ανατολή», τονίζει.

Κοντόφθαλμη, γιατί η «Ασπίδα του Αχιλλέα» αποτυπώνει, σύμφωνα με τον ίδιο,  την αντίληψη της κυβέρνησης για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις ως έναν διαρκή ανταγωνισμό ισχύος.

Όπως επισημαίνει, η κυβέρνηση έχει καταρτίσει εξοπλιστικό πρόγραμμα περίπου 28 δισ. ευρώ έως το 2036 αλλά αντίστοιχος πολιτικός και διπλωματικός σχεδιασμός για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν υπάρχει.

Ο Αλ. Χαρίτσης, στη συνέχεια, περιγράφει μια άλλη στρατηγική: διευθέτηση των ελληνοτουρκικών διαφορών με βάση το διεθνές δίκαιο και προσφυγή στη διεθνή δικαιοσύνη όπου απαιτείται, σταθερή αποκλιμάκωση στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, λύση του Κυπριακού στη βάση των αποφάσεων του ΟΗΕ.

Ο μακροπρόθεσμος στόχος, όπως σημειώνει, πρέπει να είναι η μείωση των πεδίων έντασης και του κινδύνου μιας ελληνοτουρκικής κρίσης αντί για έναν φαύλο κύκλο εξοπλισμών, όπου κάθε τουρκικός εξοπλισμός τροφοδοτεί τον επόμενο ελληνικό και το αντίστροφο.

Η σημερινή όξυνση των σχέσεων Ισραήλ–Τουρκίας, σύμφωνα με τον κ. Χαρίτση, μπορεί να κάνει τη συνεργασία με το Ισραήλ να μοιάζει ελκυστική ως αντίβαρο αλλά τίποτα δεν εγγυάται ότι η σημερινή ισραηλινοτουρκική αντιπαράθεση θα μεταφραστεί σε σταθερή υποστήριξη των ελληνικών θέσεων.

Δαπανηρή, γιατί η «Ασπίδα του Αχιλλέα» θα κοστίσει σχεδόν όσο οι εθνικοί πόροι για ολόκληρο το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων του 2026 για υποδομές, σχολεία, νοσοκομεία, λιμάνια, πράσινες και ψηφιακές επενδύσεις και γιατί προστίθεται σε μια σειρά μεγάλων εξοπλιστικών προγραμμάτων: Rafale, Belharra, F-35, εκσυγχρονισμός των F-16 και PULS.

Ο Αλ. Χαρίτσης αφού επισημαίνει τον διπλασιασμό των δαπανών του Υπουργείου Άμυνας την τελευταία 7ετία (από 3,5 δισ. ευρώ το 2019 σε 7 δισ. το 2026) και την εκτόξευση των δαπανών σε παραλαβές εξοπλιστικών (από 199 εκατ. σε 2,3 δισ. ευρώ) θέτει το ερώτημα όχι μόνο τι πληρώνει η χώρα αλλά και κερδίζει τελικά με όλα αυτά τα χρήματα. «Παρά τα δισεκατομμύρια που έχουν διατεθεί για εξοπλισμούς, το casus belli παραμένει, οι ελληνοτουρκικές διαφορές παραμένουν και το Κυπριακό παραμένει άλυτο», τονίζει ο ίδιος.

Στο άρθρο του, ο κ. Χαρίτσης θέτει και το ηθικό ζήτημα της συγκεκριμένης συμφωνίας.

«Η συμφωνία υπογράφηκε με την κυβέρνηση Νετανιάχου. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη-Δένδια πληρώνει 3 δισεκατομμύρια ευρώ στην πολεμική βιομηχανία μιας κυβέρνησης που έχει διαπράξει γενοκτονία», τονίζει. Και καταλήγει:

«Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» είναι μια συμφωνία που η Ελλάδα δεν έπρεπε να έχει υπογράψει».