Με αφορμή το Καλαματιανό Καρναβάλι

Με αφορμή το Καλαματιανό Καρναβάλι

Ακούμε και διαβάζουμε ήδη αρκετά για το Καλαματιανό Καρναβάλι του 2020, άρχισαν τα όργανα νωρίς. Ας ρίξουμε κι εμείς λοιπόν μια διαφορετική ματιά , ίσως και ‘’μη καρναβαλική’’. Για τη διοργάνωση αυτή καθ’ εαυτή έχουμε χρόνο να τα πούμε. Απ΄ ότι μαθαίνουμε έχει γίνει μια καινούργια αρχή, ίδωμεν.

Άρθρο του Νίκου Κουρή.

Δεν έχω πρόθεση να κάνω τον συνήγορο του ”Καρναβαλιού” και δεν έχω κανένα λόγο (εξ άλλου τα τελευταία χρόνια έχω ασκήσει σκληρή αλλά συνάμα καλοπροαίρετη κριτική για τον τρόπο με τον οποίο γίνεται και έφτασε σχεδόν στο ναδίρ). Άλλο όμως κριτική και άλλο αφορισμοί υπεροψίας για κάτι ‘’μπανάλ’’. Το Καλαματιανό Καρναβάλι το αγαπάω και το στηρίζω (με τον τρόπο μου), όπως και άλλες διοργάνωσεις, κινήσεις και δρώμενα που δεν είναι της αισθητικής μου. Πάνω από το προσωπικό γούστο (αν δεν μου αρέσει κάτι απέχω) υπερτερεί το κοινό καλό της πόλης. Η ισοπέδωση των πάντων και οι αφορισμοί του τύπου ”για τα καρναβάλια είμαστε ” γίνεται από εκείνους που είτε δεν κάνουν Τίποτα είτε δεν δημιουργούν ισοδύναμα παιδείας, πολιτισμού, κοινωνικής αλληλεγγύης κλπ.

Επειδή το Καρναβάλι ”γυαλίζει” λίγο παραπάνω (καθ΄ ότι μαζικό και λαϊκό), συγκεντρώνει τα πυρά των ”σοφών” της πόλης οι οποίοι με έναν Νίτσε στη μασχάλη, έναν Καστοριάδη στο κομοδίνο τους και έναν Βαν Γκογκ στο σαλόνι τους, απαξιώνουν τη χαρά κάποιων λαϊκών ανθρώπων έχοντας κλείσει μόνιμα, προνομιούχες ρεζερβέ θέσεις μόνο στη Λυρική Σκηνή και στην Επίδαυρο. Οι καθημερινοί κανονικοί άνθρωποι που στηρίζουν το Καρναβάλι δεν έχουν μόνο αυτό στη ζωή τους. Δουλεύουν αν έχουν δουλειά για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, μοχθούν όπως η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων για να τα φέρουν βόλτα. 350 μέρες το χρόνο κάνουν και άλλα πράγματα, έχουν και άλλες δραστηριότητες στη ζωή τους.

Η ανυπαρξία δομών πρόνοιας από το Κράτος (προσβασιμότητα των ΑΜΕΑ, ξενώνας κακοποιημένων γυναικών, φροντίδα σε μονογονεϊκές οικογένειες, μέριμνα για την τρίτη ηλικία και πολλών ακόμα αυτονόητων παροχών) δεν είναι ευθύνη δική τους. Δεν τους αφαιρεί το δικαίωμα να κάνουν αυτό που τους αρέσει και να διασκεδάσουν διαφορετικά 10 μέρες το χρόνο. Ποιοι είναι τελικά αυτοί που κρίνουν τη διαπαιδαγώγηση των Ελλήνων, αφ΄ υψηλού; Τι θέση έχουν στο κοινωνικό και πολιτιστικό γίγνεσθαι;
Για τα οικονομικά, αντισταθμιστικά οφέλη τα πράγματα είναι ξεκάθαρα .

Το Καρναβάλι όταν είναι καλό προϊόν πουλάει και φέρνει κέρδος. Σε όλους. Με αριθμητική 3ης δημοτικού: Ας υποθέσουμε ότι μόνο το τριήμερο της Καθαρής Δευτέρας η πόλη έχει 3.000 επισκέπτες (προσωπικά το θεωρώ μικρό αριθμό και αποτυχία της διοργάνωσης). Ακόμη και σε αυτή την κακή εκδοχή η τοπική αγορά θα έχει έσοδα 300.000 ευρώ, μόνο από τη διαμονή και διατροφή των ανθρώπων που θα έρθουν και θα χαλάσουν για τα στοιχειώδηκατ’ ελάχιστον 100 ευρώ (για τρεις ημέρες). Ας μην επεκταθούμε στο θέμα, μιλώντας για την ευρύτερη κίνηση σε δεκάδες επαγγέλματα που έχουν άμεση ή έμμεση σχέση με μια επιτυχημένη διοργάνωση. Και πότε; Σε μια από τις χειρότερες εποχές του χρόνου (εκτός παραγωγής βασικών αγροτικών προϊόντων και βεβαίως off season τουριστικά) για την Καλαμάτα. Υπάρχει μια απλή ερώτηση: o γαλακτοπαραγωγός είναι τουριστικό επάγγελμα; (ψάξτε εσείς τη σχέση και τη συνάφεια και απαντήστε).

Θα αναφερθούμε και στο κόστος των τελευταίων διοργανώσεων εκ μέρους του Δήμου Καλαμάτας. Το ποσό που διαθέτει ο Δήμος ( εμείς οι φορολογούμενοι Καλαματιανοί ) είναι 60.000 ευρώ, δηλαδή ποσοστό 1% του συνολικού προϋπολογισμού του Δήμου, ύψους περίπου 60.000.000 ευρώ. Ακόμη και στις τελευταίες κακές διοργανώσεις (ελάχιστη συμμετοχή καρναβαλιστών και επισκεψιμότητα) αν μη τι άλλο το ταμείο δεν είχε αρνητικά αποτελέσματα. Η προσωπική μου μάλιστα άποψη είναι, ότι μια σωστή και επιτυχημένη διοργάνωση μπορεί κάλλιστα να κάνει αυτοδιαχείρηση και να έχει θετικό πρόσημο στο ‘’ταμείο ‘’ της, χωρίς να χρειάζεται τον ‘’κουμπαρά’’ της Δημοτικής αρχής. Είναι θέμα οπτικής των υπευθύνων του Καρναβαλιού και απλών κανόνων της αγοράς. Επαναλαμβάνουμε λοιπόν: To καλό προϊόν το πουλάς σε καλή τιμή. Αλλιώς το πληρώνεις, για να το συντηρείς.

Για την εξωστρέφεια μιας πόλης δεν χρειάζεται να ειπωθούν πολλά. Είναι αυτονόητο ότι οι επισκέπτες του Καρναβαλιού είναι τουλάχιστον εν δυνάμει τουρίστες και άλλες εποχές, τόσο απλά. Εκτός κι αν δεν θέλουμε άλλον κόσμο στην πόλη. Τότε να βάλουμε σύνορα και να το ξεκαθαρίσουμε. Μόνοι μας στον κόσμο μας , παρέα με τον ναρκισσισμό μας .

Μεταξύ του Τίποτα, της σοβαροφάνειας, της σοβαρότητας και άλλων συναφών εννοιών υπάρχουν πιο ουσιαστικές : δημιουργία, μια έστω πράξη αφιλοκερδούς συμμετοχής στα κοινά, αλληλεγγύη έστω για Έναν συνάνθρωπο, προσφορά. Το κατά πολλούς διανοούμενους και μεγαλοαστούς μιας δήθεν ανώτερης τάξης αμέτοχης στα πάντα ”Καρναβαλάκι’’, είναι το ίδιο σημαντικό για κάποιους όπως οι συναυλίες και παραστάσεις ερασιτεχνών μεταξύ συγγενών και φίλων ( που στηρίζουν όμως και όσοι αγαπάνε αυτούς τους μικρούς έστω πυρήνες πολιτισμού).Είναι δε πολύ πιο σημαντικό από εγκαίνια με δωρεάν προσκλήσεις.

Το ποιος αφήνει σπουδαία κληρονομιά και παρακαταθήκη στην επόμενη γενιά, αν δεν είσαι ψώνιο να νομίζεις ότι το κάνεις με αφορισμούς, σίγουρα δεν αφήνουν Τίποτα οι εξ απαλών ονύχων παρατηρητές του facebook. Δεν προσφέρουν Τίποτα , οι σχολιαστές και αναλυτές επί παντός επιστητού και συνάμα απόντες από την κανονική ζωή. Οι εισαγγελείς των social media που κατηγορούν μόνιμα με χυδαίο τρόπο, πράξεις άλλων συμπολιτών τους. Ας σκεφτούμε ότι όλοι είμαστε ίσοι, αλλά όχι ίδιοι. Ας δώσουμε ανάσα στο διαφορετικό, ας αφήσουμε χώρο σε κάποιους να κινηθούν ελεύθερα.

Άλλο η κριτική και άλλο οι αφορισμοί και οι -ισμοί τέτοιου τύπου, που μάλλον δείχνουν το αληθινά δημοκρατικό, κοινωνικό και αλληλέγγυο πρόσωπο του καθενός.

Μην ξεχνάμε εξ άλλου ότι η ζωή δεν είναι μόνο στα σαλόνια… είναι και στα αλώνια.

Υγιαίνετε και, ει δυνατόν αγαλλιάσθε !!!

Με αφορμή το Καλαματιανό Καρναβάλι