Γεννημένοι Πρωθυπουργοί και Υπουργοί δεν υπάρχουν

Το όλο εγχείρημα της διακυβέρνησης της χώρας για τα επόμενα χρόνια καθίσταται πολιτικός γρίφος. Διότι από τη μια το πολιτικό σύστημα αναπαύτηκε στους μηχανισμούς της πλειοψηφίας και κατέρρευσε αφού πρώτα έχασε τον αυτοσεβασμό του και από την άλλη η πολιτεία που μέμφεται την πολιτική πρέπει η ίδια να δώσει νέες δυνάμεις σ’ αυτήν.

γράφει ο Θόδωρος Σταυριανόπουλος

Μαθηματικός – Msc Ηθικής Φιλοσοφίας

 Ένα είναι σίγουρο ότι οι αυτοδύναμες κυβερνήσεις τελειώσανε, οι κυβερνήσεις ευρείας σύνθεσης έρχονται στο προσκήνιο και πρέπει το πολιτικό σύστημα να μάθει να συνεργάζεται. Τα κόμματα κρίνεται αναγκαίο να μάθουν να κάνουν αμοιβαίες υποχωρήσεις.

Ο ελληνικός λαός οδηγείται και ψηφίζει μέσα σε ένα σκηνικό τεχνητής πόλωσης. Εκτιμώ ότι υπάρχουν πολλοί ψηφοφόροι που ακόμα παρά τα όσα έχουν συμβεί και τα όσα ακόμα συμβαίνουν στο πολιτικό τοπίο δεν έχουν λάβει το μήνυμα για το πώς θα επιλέγουν πηγαίνοντας στην κάλπη.

Ο καθένας σχετικά με το τι επιζητά, προκρίνει το εκλογικό αποτέλεσμα και τοποθετεί τον εαυτό του ή την παράταξή του στο πολιτικό γίγνεσθαι κατά το δοκούν. Όμως πρέπει όλοι να καταλάβουν ότι το πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε φάση μετασχηματισμού με κύρια χαρακτηριστικά αυτά της πολιτικής συγκυρίας και μετεξέλιξης που δημιούργησε η ένταση της οικονομικής κρίσης.

Πρέπει να συμβούν βαθιές κοινωνικές διεργασίες και ανακατατάξεις καθώς και το τέλος του κύκλου μερικών εκ των υπαρχόντων κομμάτων. Εκτιμώ ότι η ύπαρξη 10 και πλέον κομμάτων, αυτή η πολυφωνία εντός του ελληνικού Κοινοβουλίου δεν προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες στην Δημοκρατία.

Το ερώτημα που τίθεται είναι τι πολιτικό πρόσημο θα έχει ο πολιτικός μας χάρτης τα επόμενα χρόνια. Το πέρασμα στην επόμενη φάση θα είναι εκ των πραγμάτων δύσκολο και δεν θα το λύσουν οι απανωτές εκλογές.

Απαιτείται ένα σχέδιο που θα συνδυάζει την ανασυγκρότηση των θεσμών, τη ριζική δημοσιονομική εξυγίανση και την εκμετάλλευση των λιμναζουσών αναπτυξιακών δυνατοτήτων της χώρας. Η Ευρωζώνη έχει δίκιο να απαιτεί δημοσιονομική εξυγίανση. Δεν έχει δίκιο, όμως, να εμμένει δογματικά σε μια συνταγή η οποία, αποδεδειγμένα πια, αντί να γιατρεύει σκοτώνει τον ασθενή. Γι’ αυτό το κρισιμότερο ζήτημα δεν είναι η σύνθεση της Κυβέρνησης, αλλά η εθνική διαπραγματευτική ομάδα με την ΕΕ που θα προκύψει.

Η πολιτική πρέπει να επαναπροσδιοριστεί ως η τέχνη του εφικτού. Να υπόσχεται τόσα, όσα μπορούν να πραγματοποιηθούν. Οι πολιτικοί πρέπει να πάψουν να λειτουργούν ως εκτελωνιστές της αθλιότητας να γυρίσουν σελίδα και να προσανατολίσουν τη στάση και συμπεριφορά τους στο μέλλον της διαφάνειας και της αξιοπρέπειας. Πρέπει να αντιληφθούν ότι η νεολαία ανασαίνει καμένο αέρα ζώντας σε μια κοινωνία καζίνο που τους δημιούργησε το πολιτικό σύστημα.

Η Βουλή να γίνει Κιβωτός και κάνοντας το διάλογο εργαλείο συνεννόησης να ψάξει να βρει το κομμένο νήμα της ανάπτυξης και να το ενώσει. Αυτό έχει ανάγκη η χώρα αυτήν τη στιγμή και όχι κάποιους που σκιαμαχούν θεωρώντας τους εαυτούς τους αναντικατάστατους Πρωθυπουργούς και Υπουργούς επιμένοντας ότι μόνο αυτοί μπορούν να μας σώσουν. Η γλυκιά γοητεία της παραπλάνησης  του ψηφοφόρου πρέπει να τελειώσει. Πρέπει να μπει τέλος στους Αλκιβιάδηδες της πολιτικής.

Τα κόμματα, που διαμορφώνουν την τέχνη τους για να προσελκύσουν και να πείσουν τους πολίτες για τη δική τους πολιτική πρόταση πρέπει να επινοήσουν τεχνικές και μεθόδους, ώστε ο λόγος τους να είναι αποτελεσματικός στην κομματική διαμάχη και στο σκληρό κομματικό ανταγωνισμό. Να πάψει ο βερμπαλισμός που χειραγωγεί πολύ εύκολα τις σκέψεις των  αθώων ψηφοφόρων.

Τελειώνοντας θα έλεγα καιρός είναι πλέον σ’ αυτή τη χώρα να γίνουν οι δυνατές μεταρρυθμίσεις επιτυγχάνοντας έτσι την καταταλαιπωρημένη  επανίδρυση του κράτους. Χορτάσαμε διαπιστώσεις σε αυτή την ανοριακή κοινωνία του λαϊκισμού,  της διαπλοκής και του «δήθεν». Χορτάσαμε από υποσχέσεις περί δημιουργίας «επιτελικού κράτους». Αυτό που η καθημερινότητα των σκανδάλων μας δείχνει είναι ότι πρόκειται περί δημιουργίας κράτους ημετέρων και οικογενειοκρατίας.

ΥΓ. Δύο πράγματα θα «ξελογγώσουν» το πολιτικό τοπίο. Το πρώτο είναι η μείωση των βουλευτών του Κοινοβουλίου στους 150 και το δεύτερο η καθιέρωση 2-3 θητειών στους βουλευτές αλλά και στα στελέχη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.