Η Καλαμάτα δεν μπορεί να μείνει όμηρος του “όχι σε όλα

Άρθρο-παρέμβαση του βουλευτή Μεσσηνίας Περικλή Μαντά

για την κυοφορούμενη τουριστική επένδυση στη Δυτική Παραλία Καλαμάτας.

Η συζήτηση που άνοιξε γύρω από τη σχεδιαζόμενη τουριστική επένδυση στη Δυτική Παραλία της Καλαμάτας δεν αφορά μόνο ένα έργο. Αφορά το ίδιο το μοντέλο ανάπτυξης που θέλουμε για τα επόμενα χρόνια — όχι μόνο για την πόλη, αλλά για ολόκληρη τη Μεσσηνία.

Από τη μία πλευρά βρίσκεται η αντίληψη της ανάπτυξης με κανόνες: της εξωστρέφειας, των επενδύσεων, των νέων θέσεων εργασίας, της αναβάθμισης υποδομών και της αξιοποίησης των συγκριτικών πλεονεκτημάτων του τόπου μας. Από την άλλη πλευρά, μια αντίληψη διαρκούς άρνησης απέναντι σε κάθε μεγάλη αλλαγή, όπου κάθε επένδυση αντιμετωπίζεται εκ προοιμίου ως απειλή και κάθε προοπτική εξέλιξης παρουσιάζεται ως κίνδυνος.

Ας είμαστε ξεκάθαροι. Καμία επένδυση δεν μπορεί και δεν πρέπει να προχωρήσει έξω από το πλαίσιο της νομιμότητας. Καμία παρέμβαση στο παραλιακό μέτωπο δεν μπορεί να γίνει χωρίς αυστηρή τήρηση των περιβαλλοντικών όρων, χωρίς σεβασμό στον αιγιαλό, χωρίς διασφάλιση της ελεύθερης πρόσβασης των πολιτών και χωρίς σαφή πολεοδομική και χωροταξική τεκμηρίωση. Η Καλαμάτα δεν έχει ανάγκη από ανάπτυξη χωρίς κανόνες. Έχει ανάγκη από ανάπτυξη με σχέδιο, έλεγχο, διαφάνεια και ουσιαστικό όφελος για την τοπική κοινωνία.

Αυτό όμως είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από το να καταδικάζουμε μια επένδυση πριν καν αξιολογηθεί θεσμικά. Άλλο πράγμα είναι ο έλεγχος και η διεκδίκηση εγγυήσεων και άλλο η καλλιέργεια φόβου και η συλλήβδην απόρριψη κάθε αναπτυξιακής πρωτοβουλίας.

Η Μεσσηνία έχει ξαναζήσει αυτό το έργο. Το είδαμε στην περίπτωση της Costa Navarino, όπου ακούστηκαν οι ίδιες ενστάσεις και οι ίδιες προβλέψεις καταστροφής. Σήμερα, όμως, κανείς δεν αμφισβητεί ότι αποτέλεσε καταλύτη για τη διεθνή αναβάθμιση της Μεσσηνίας, για τη δημιουργία χιλιάδων θέσεων εργασίας και για τη διαμόρφωση ενός νέου παραγωγικού οικοσυστήματος γύρω από τον τουρισμό.

Το ίδιο συνέβη εξάλλου και με το αεροδρόμιο της Καλαμάτας. Όταν χάθηκε η δυνατότητα να ενταχθεί στο αρχικό πακέτο των 14 περιφερειακών αεροδρομίων που αναβαθμίστηκαν, αρκετοί δεν αντιλαμβάνονταν τη σημασία μιας τέτοιας εξέλιξης. Οι αντιδράσεις ήταν και τότε σφοδρές. Σήμερα, όμως, όλοι αναγνωρίζουν ότι χωρίς σύγχρονες υποδομές δεν μπορεί να υπάρξει ισχυρός και βιώσιμος τουρισμός.

Αυτή είναι η ουσία της διαφοράς. Δεν πρέπει να φοβόμαστε την ανάπτυξη, αρκεί να γίνεται σωστά, νόμιμα και με σεβασμό στον τόπο. Δεν μπορούμε να συμβιβαζόμαστε με μια Καλαμάτα κλεισμένη στον εαυτό της και καθηλωμένη στη λογική της ακινησίας. Πρέπει να επιδιώκουμε μια Καλαμάτα που πρωταγωνιστεί, προσελκύει σοβαρές επενδύσεις, δημιουργεί δουλειές, κρατά τους νέους της και ενισχύει συνολικά την τοπική της οικονομία.

Η Δυτική Παραλία αποτελεί ένα κρίσιμο κομμάτι της πόλης μας, ένα τμήμα που δεν μπορεί να μείνει στην εγκατάλειψη ή στην αδράνεια. Χρειάζεται σοβαρό σχεδιασμό, προστασία του δημόσιου χώρου, πρόσβαση για όλους, ισχυρές περιβαλλοντικές εγγυήσεις και έργα που θα αναβαθμίσουν ουσιαστικά τη σχέση της πόλης με το παραλιακό της μέτωπο. Αυτά οφείλουμε να διεκδικήσουμε. Όχι να ακυρώσουμε εκ προοιμίου κάθε δυνατότητα αξιοποίησης.

Σε αυτή τη συζήτηση, όλοι έχουν δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση, να ασκούν έλεγχο και να ζητούν απαντήσεις. Κανείς όμως δεν έχει το δικαίωμα να επενδύει πολιτικά στον φόβο, ούτε να μετατρέπει κάθε αναπτυξιακή προοπτική σε πεδίο ιδεολογικής σύγκρουσης. Γιατί στο τέλος, το κόστος δεν το πληρώνουν όσοι υψώνουν εύκολα συνθήματα. Το πληρώνουν οι νέοι που αναζητούν δουλειά, οι μικρές επιχειρήσεις που περιμένουν κίνηση, οι επαγγελματίες του τουρισμού, οι παραγωγοί μας που χρειάζονται αγορές και η ίδια η πόλη που θέλει να κάνει το επόμενο βήμα.

Η θέση μας είναι σαφής: ναι στις μεγάλες επενδύσεις, ναι στην τουριστική αναβάθμιση της Καλαμάτας, ναι στην αξιοποίηση της Δυτικής Παραλίας, αλλά με απόλυτη τήρηση της νομιμότητας, με αυστηρούς περιβαλλοντικούς όρους, με διασφάλιση της πρόσβασης των πολιτών και με πραγματικό ανταποδοτικό όφελος για την τοπική κοινωνία.

Αυτός είναι ο δρόμος της ευθύνης. Ούτε λευκή επιταγή σε κανέναν — ούτε όμως και τυφλό “όχι” στα πάντα.