Connect with us

Ψυχολογία

Το καλύτερο δώρο του κόσμου: Το χαμόγελο του παιδιού [βίντεο]

Kalamata Times

Ανέβηκε

στις

Κοινοποιησέ το

Με μια συγκινητική μικρή ταινία με τίτλο «Το καλύτερο δώρο του κόσμου», το Χαμόγελο του Παιδιού εύχεται ευτυχισμένα Χριστούγεννα σε όλα τα παιδιά όλου του κόσμου και μια μεγάλη αγκαλιά στους εκατομμύρια Αγιοβασίληδές τους.

Στους παππούδες και στις γιαγιάδες τους, στις μαμάδες και στους μπαμπάδες τους. Στους απλούς φίλους και φίλες τους που χωρίς καμία συγγένεια -χωρίς να το χρωστάνε πουθενά μάχονται για ένα καλύτερο αύριο για αυτά. Για να μοιράσουν χαμόγελα χωρίς να ζητάνε τίποτα πίσω.

Δεν έχουν όλοι όμως τον «προσωπικό τους» Αγιοβασίλη.

«Ας βάλουμε όλοι μαζί ένα στόχο και ας δυναμώσουμε και άλλο μια ιδέα που ακούστηκε πριν από 25 ακριβώς χρόνια, τότε που ο Αντρέας είπε ότι όλα τα παιδιά αξίζουν ένα χαμόγελο.

25 χρόνια μετά ο Ανδρέας έχει χαρίσει με αυτή την ιδέα του το χαμόγελο σε σχεδόν 1.700.000 παιδιά.

25 χρόνια μετά, εμείς και όλοι όσοι το επιθυμούν τιμούμε αυτή την ιδέα του με την μεγάλη online επετειακή λαχειοφόρο που θα βρείτε στο 25smiles.gr για την στήριξη των 11 σπιτιών του οργανισμού που τώρα το έχουν ανάγκη περισσότερο από ποτέ» καταλήγει το Χαμόγελο του Παιδιού.


Κοινοποιησέ το

Ψυχολογία

Χαρισμάτων … σχετικά με το ευαγγέλιο της Κυριακής

Kalamata Times

Ανέβηκε

στις

Κοινοποιησέ το

Το ευαγγέλιο της Κυριακής έχει την αναφορά του στο ζήτημα αυτό.

Γράφει ο Πρεσβύτερος Ηρακλής Φίλιος (Βαλκανιολόγος, Θεολόγος)

Κληρικός Ι.Μ. Σταγών & Μετεώρων

Ο Χριστός αναφέρεται στην παραβολή των ταλάντων (Ματθ. 25, 14-30). Με λίγα λόγια κάποιος που έφυγε σε ταξίδι έδωσε σε τρεις ανθρώπους τάλαντα. Άλλος είχε πέντε τάλαντα και κέρδισε άλλα πέντε, άλλος δύο και κέρδισε άλλα δύο και ο τρίτος ένα τάλαντο και το έκρυψε στη γη. Οι δύο πρώτοι αύξησαν τα τάλαντα, όχι όμως και ο τρίτος. Όταν επέστρεψε ο ταξιδευτής, επιδοκίμασε τους δύο πρώτους για την προσπάθειά τους να αυξήσουν τα τάλαντα. Τον τρίτο όμως τον ονομάζει στην παραβολή πονηρό και οκνηρό.

Στην ευχή του Τρισαγίου ύμνου, κατά τη Θεία Λειτουργία, ο λειτουργός διαβάζει: ‘’Ὁ Θεὸς ὁ ἅγιος, ὁ ἐν ἁγίοις ἀναπαυόμενος… ὁ κτίσας τὸν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα σὴν καὶ ὁμοίωσιν καὶ παντί σου χαρίσματι κατακοσμήσας’’. Ο Θεός έδωσε χαρίσματα (τάλαντα) στον κάθε άνθρωπο. Ακόμη κι όταν ασθένησε η προαίρεση του, δεν χάθηκαν οι δωρεές του Θεού. Ο Θεός εξακολουθεί να δωρίζει ευλογίες στον άνθρωπο, χωρίς όμως ποτέ να παραβιάζει την ελευθερία. Είναι πολύ σημαντικό το γεγονός αυτό. Καταλυτικό και απόλυτο. Οποιοσδήποτε έχει δεχθεί την επίσκεψη του Θεού στη ζωή του. Ανεξαιρέτως. Όπου κι αν ανήκει, όπου κι αν πιστεύει.

Μένει να δούμε αν ο άνθρωπος ανταποκρίνεται στο κάλεσμα αυτό. Ας μην δούμε το γεγονός της δωρεάς ως ένα γεγονός υποχρεωτικής ανταπόκρισης από τη μεριά του ανθρώπου, αλλά ως γεγονός αυτεξούσιας εισχώρησης στο θέλημα του Θεού, ως γεγονός σχέσης. Μην ξεχνώντας παράλληλα πως η δωρεά σημαίνει έκφραση του θείου θελήματος. Κι όταν εκφράζεται το θέλημα αυτό σε σχέση αναλογική (κατά Μάξιμο Ομολογητή) μεταξύ Θεού – ανθρώπου, τότε έχουμε να κάνουμε με μία σχέση που συνάπτεται. Ο Θεός παραχωρεί, ο άνθρωπος δέχεται. Υπάρχουν δύο πρόσωπα. Πρόσωπα σε σχέση. Το θέμα μας είναι αν αυτή η σχέση αναπτύσσεται, εξελίσσεται. Ανταποκρίνεται ο άνθρωπος; Δεν ανταποκρίνεται; Όπως και να έχει, η αντίδραση του Θεού είναι αναλογική. Κινείται όσο Του επιτρέπεις να κινείται. Αν πεις, κοίτα δεν θέλω άλλο, τι σε νοιάζει Εσένα και μου δίνεις, ο Θεός δεν ανταποκρίνεται. Φτάνει μέχρι εκεί που Του επιτρέπεις. Αυτή είναι η ευλογία και η κατάρα της ελευθερίας που μας παραχώρησε.

Υπάρχουν άνθρωποι που αναγνωρίζουν και δέχονται τα χαρίσματα. Αυτά τα αυξάνουν. Για παράδειγμα, δίνει ο Θεός στον άνθρωπο την δυνατότητα να έχει διάκριση. Αυτή η διάκριση συμπεριφέρεται με αναλογικό τρόπο. Δεν μένει ανενέργητη. Εκείνος που διακατέχεται από διάκριση γνωρίζει να σιωπά, να υπομένει, να συγχωρεί, να αγαπάει. Δεν υπάρχει αγάπη χωρίς διάκριση. Χωρίς διάκριση η αγάπη είναι το απόλυτο τίποτε. Κάθε αρετή συμπαρασύρει στο δρόμο της πνευματικότητας κι άλλες αρετές. Αυτές αυξάνει ο άνθρωπος που ανταποκρίνεται στο κάλεσμα του Θεού. Υπάρχουν όμως κι εκείνοι που αγνοούν, αδιαφορούν, αρνούνται κάτι τέτοιο. Το χάρισμα τους δεν ενεργεί και φυσικά δεν επιφέρει πνευματικό όφελος. Αλλά κι εκείνος που έχει χαρίσματα, να θυμάται πως δεν τα απέκτησε μόνος του. Όπως έλεγε ο όσιος Ιωσήφ Ησυχαστής ‘’δεν σου ζητεί περισσότερο ο Χριστός για να σου δώσει τα άγιά Του χαρίσματα· μόνο να αναγνωρίζεις ότι, ό,τι καλό και αν έχεις, είναι δικό Του’’.

Με προβληματίζουν οι άνθρωποι που δεν έχουν συνάψει σχέση με τον Χριστό, άνθρωποι που δεν εκκλησιάζονται, δεν πιστεύουν στον Θεό. Δεν με προβληματίζει η άρνηση τους. Με προβληματίζει το γεγονός της υιοθεσίας. Πιστεύω που είναι άνθρωποι με αγνά αισθήματα, αγαθή προαίρεση, αρετές και χαρίσματα, τα οποία δεν αναγνώρισαν στο πρόσωπο του Χριστού. Αν τα αναγνώριζαν θα λειτουργούσαν σε σχέση μαζί Του. Ο προβληματισμός γίνεται εντονότερος τη στιγμή που διαπιστώνει κανείς πως είναι πολλοί οι άνθρωποι αυτοί, που απλά δεν συνέβη να βρεθούν μέσα στην Εκκλησία, αλλά στέκονται επικριτικά απέναντι της ή με τρόπο αδιάφορο. Περισσότερο αδιάφορος όμως είναι ο δικός μας τρόπος εντός των τειχών της Εκκλησίας. Ίσως πιο προβληματικός και φυσικά θεωρώ κάποιες φορές ισχυρά νευρωτικός. Αυτοί οι άνθρωποι απουσιάζουν. Χρειάζονται ένα νεύμα, ένα κάλεσμα. Όχι για να γεμίσουν τις θέσεις ενός ναού∙ αρκετά γέμισαμε από θρησκευτική υποκρισία. Τους ανθρώπους αυτούς τους εισάγεις στη ζωή της Εκκλησίας και ολοκληρώνονται. Έτσι, από καλοί άνθρωποι γίνονται καλοί χριστιανοί. Όμως χρειάζονται πρόσωπα, χρειάζονται αφορμές, χρειάζονται τρόπο, τον τρόπο αυτό που καθορίζει τα πράγματα.

Γεμίσαμε με τύψεις, φοβίες κι ενοχές τους ανθρώπους. Τους ταλαιπωρήσαμε υπαρξιακά. Παίξαμε με τα όρια τους. Τους μιλήσαμε περισσότερο για την τιμωρία και την κόλαση παρά για τον Θεό. Εισήλθαμε στη ζωή τους για να τους ελέγχουμε. Εκμεταλλευτήκαμε τη συνείδηση, την πίστη τους και αδειάσαμε τις ελπίδες τους για κάτι καλύτερο, αγιότερο. Μήπως ήρθε η στιγμή να διακρίνουμε τα χαρίσματα τους και να τα φτάσουμε στον Θεό; Να σοβαρευτούμε μέσα στην Εκκλησία. Αυτοί οι άνθρωποι αναζητούν την ύπαρξη τους. Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες και υπεκφυγές.


Κοινοποιησέ το
Συνέχεια ανάγνωσης

Ψυχολογία

Η ψυχολογία της κριτικής

Kalamata Times

Ανέβηκε

στις

Κοινοποιησέ το

Κάθε φορά που ακούτε μια κριτική, μαθαίνετε περισσότερα για το χαρακτήρα του κρίνοντος παρά για το ποιόν του κρινόμενου. Οι αρνητικές κρίσεις συσχετίζονται σχεδόν νομοτελειακά με τη νευρωσική προσωπικότητα αυτού που τις εκφέρει.

Ναρκισσισμός, κατάθλιψη, μη ρεαλιστική αντίληψη, έλλειψη ικανοποίησης από τη ζωή, πλημμελής συναισθηματική νοημοσύνη, κυκλοθυμία, τραυματικές εμπειρίες, αντικοινωνικότητα, αίσθημα μειονεξίας και χαμηλή αυτοεκτίμηση είναι μερικά από τα ψυχολογικά χαρακτηριστικά όσων καθ´ έξιν προβάλλουν το δικό τους αξιολογικό σύστημα στις πράξεις και τα λόγια των υπολοίπων.

Πρόκειται για ένα νοσηρό τρόπο προσαρμογής και πρόκλησης ενδιαφέροντος, ειδικά εάν ο κριτής δεν έχει επιβεβαιώσει με τις γνώσεις του ή τον παραδειγματικό βίο ότι δικαιούται να εκφέρει άποψη ή ότι τα κίνητρά του δεν είναι η αυτοπροβολή μέσω της υποβάθμισης του συνανθρώπου.

Οι κρίνοντες έχουν τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:

  1. Είναι αυτόκλητοι ή λάθρα απέκτησαν το δικαίωμα της παρέμβασης
  2. Προβαίνουν σε αυθαίρετες γενικεύσεις
  3. Κρίνουν την πηγή του μηνύματος κι όχι τα επιχειρήματά του
  4. Έχουν ιδιότυπη λογική, που βασίζεται σε αναπόδεικτες προσωπικές εμπειρίες
  5. Αναζητούν σημασίες εκεί που δεν υπάρχουν και αγνοούν την ουσία
  6. Χρησιμοποιούν συναισθηματικές εκφράσεις, ακραίες λέξεις και προτασιακές παρεκτροπές
  7. Δεν αντιπροτείνουν
  8. Θεωρούν εαυτούς ειδήμονες επί παντός του επιστητού
  9. Ασκούν κριτικήγια χάρη της κριτικήςκαι όχι για την ανάπτυξη γόνιμου διαλόγου
  10. Ενστερνίζονται ακραίες απόψεις
  11. Προσδοκούν στην πρόκληση εντυπώσεων
  12. Αποκρύπτουν στοιχεία και ομνύουν σε μισές αλήθειες
  13. Είναι δογματικοί και άτεγκτοι

Αντίθετα, όσοι διανθίζουν το λόγο τους με θετικούς χαρακτηρισμούς και πρωτίστως αναγνωρίζουν την ιδιαιτερότητα και τα καλά γνωρίσματα του άλλου, χωρίς να κολακεύουν, συνήθως χαίρουν συναισθηματικής ασφάλειας και πληρότητας, αψεγάδιαστης αυτοεικόνας, που τους αναδεικνύει σε ηγετικά πρόσωπα.

Η κριτική, θετική ή αρνητική, πρέπει να ασκείται και να γίνεται αποδεκτή με προσοχή, γιατί πάντοτε εμπεριέχει το μεταμήνυμα της διάθεσης κάποιου να επηρεάσει… Δεν είναι λίγοι εκείνοι, που ενδίδοντας στην παγίδα μερικών φιλοφρονήσεων, παραχωρούν το δικαίωμα της αντίδρασης στην κακοπροαίρετη κριτική

Η ανασφάλεια του κρινομένου

Κανόνας 1. Ο εαυτός νιώθει ψυχολογική ασφάλεια μόνο όταν έχει διασφαλιστεί η βιολογική. Γεγονός, που παραπέμπει στην εποχή, που και τα δυο ήταν απόλυτα καθορισμένα από τη στάση των γονέων απέναντι στο εύθραυστο παιδί. Όταν οι γονείς ασκούν αναιτιολόγητη κριτική, ψυχολογική βία ή είναι υπερβολικά επικριτικοί προς τις ενέργειες του παιδιού, ο λανθάνων τρόμος της απόρριψης, της μοναξιάς, της στέρησης της αγάπης, της μη επιβίωσης κατά συνέπεια, φωλιάζει στην αμάθητη καρδιά και ανακαλείται με μεγάλη ευκολία αργότερα.

Κανόνας 2. Αν κάθε φορά που σας ασκούν κριτική, καταβάλλετε προσπάθεια να δικαιολογηθείτε, ο εαυτός τελείως υποσυνείδητα ενθυμείται την παιδική εξάρτηση, την υποχώρηση στις απαιτήσεις των ενηλίκων και περιπίπτει σε κατάσταση απειλής και κατ´ επέκταση άμυνας, αποφυγής και επίθεσης, ανάλογα με τις μνήμες ανάλογων συμπεριφορών, που κάποτε είχαν πετύχει.

Κανόνας 3. Οι άνθρωποι όταν νιώσουν πως απειλούνται βιολογικά προετοιμάζονται για μάχη μέχρις εσχάτων, χωρίς όρια, αν δε λειτουργήσουν τα κοινωνικά αντανακλαστικά και το υπερεγώ. Για παράδειγμα, αναλογιστείτε ένα καυγά με κάποιον οδηγό: Τα λόγια που εκστομίζονται είναι δυσανάλογα της περίστασης… Ο εαυτός, όμως, όπως τονίσαμε συγχέει πάντα την ψυχολογική με τη σωματική απειλή και αντίστροφα…

Κανόνας 4. Η ψυχολογική πίεση, που επέρχεται με την κριτική, ισοδυναμεί με έλεγχο κατά της ανεξαρτησίας και παραπέμπει σε αντίδραση υπεράσπισης του πολύτιμου αυτού αγαθού, που συμβολίζει την ενηλικίωση, ακόμα κι αν αντιληφθούμε πως ο κρίνων έχει δίκιο.

Κανόνας 5. Όταν γίνετε αντικείμενο κριτικής μη δικαιολογηθείτε. Εξάλλου, αυτό προσδοκούν οι κριτές σας. Σκεφθείτε τον εαυτό σας σα να έχει τις ιδιότητες, που του καταμαρτυρεί ο κρίνων και εκπλήξτε τον με την περιγραφή αυτού του απαίσιου χαρακτήρα.

 

Ευστράτιος Παπάνης, Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου

Απόσπασμα από το υπό έκδοση βιβλίο του Επίκουρου Καθηγητή κου Ευστρατίου Παπάνη σε θέματα ψυχολογίας, συμβουλευτικής, τέχνης και λογοτεχνίας

Εάν ενδιαφέρεστε να το αποκτήσετε εντελώς δωρεάν στην ψηφιακή του μορφή παρακαλώ δηλώστε στον παρακάτω σύνδεσμο το ενδιαφέρον σας:

https://bit.ly/3oufRqz


Κοινοποιησέ το
Συνέχεια ανάγνωσης

Ψυχολογία

Η πανδημία «έφερε» αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας

Kalamata Times

Ανέβηκε

στις

Κοινοποιησέ το

«Παγωμένη» η κοινή γνώμη παρακολουθεί καθημερινά οικογενειακές τραγωδίες να εκτυλίσσονται, περιστατικά άγριας βίας να λαμβάνουν χώρα μπροστά στα μάτια ακόμη και μικρών παιδιών, γυναίκες να ζητούν βοήθεια επειδή δεν αντέχουν άλλο το ξύλο…

  • Από τη Μαρία Μεϊμάρη

Τραγικά περιστατικά που αναδεικνύουν το θλιβερό φαινόμενο της ενδοοικογενειακής βίας και της κακοποίησης που υφίστανται χιλιάδες γυναίκες πίσω από κλειστές πόρτες! Ακόμη πιο θλιβερό είναι το γεγονός ότι τα περισσότερα θύμα, τα οποία γίνονται «σάκοι του μποξ» χωρίς λόγο, συνηθίζουν να κρύβουν το πρόβλημα κάτω από το… χαλί, αφήνοντάς το να διαιωνίζεται, με ολέθρια κάποιες φορές αποτελέσματα!

Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, ειδικά τις περιόδους της καραντίνας παρατηρείται «έκρηξη» των περιστατικών κακοποίησης, καθώς τα ζευγάρια περνούν περισσότερο χρόνο μαζί. Ενδεικτικά είναι τα συμπεράσματα της ΓΓΟΠΙΦ (Γενική Γραμματεία Οικογενειακής Πολιτικής και Ισότητας των Φύλων), που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών που τιμάται κάθε χρόνο στις 25 Νοεμβρίου.

Τετραπλασιάστηκαν τα κρούσματα

Σύμφωνα με όσα αποκάλυψε η γενική γραμματέας του κυβερνητικού φορέα Μαρία Συρεγγέλα, κατά τη διάρκεια του πρώτου lockdown τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας τετραπλασιάστηκαν! Οπως τόνισε, τον Απρίλιο οι κλήσεις που δέχθηκε η γραμμή SOS 15900 ήταν 1.766, με τις 1.070 να αφορούν περιστατικά βίας (σ.σ.: οι αντίστοιχες κλήσεις τον Μάρτιο ήταν 325). Οι κλήσεις για περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας διαμορφώθηκαν στις 648, από 166 που ήταν τον Μάρτιο!

Επισήμανε, ωστόσο, ότι η βία δεν κάνει διακρίσεις, μπορεί να συμβεί σε οποιοδήποτε σπίτι, ενώ δεν εξετάζει ούτε οικονομικό ούτε εκπαιδευτικό επίπεδο. Αναφορικά, δε με την αύξηση των κλήσεων για περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας, η κυρία Συρεγγέλα εξήγησε ότι στην ουσία οι ήδη βίαιοι άνδρες, οι οποίοι μένουν στο σπίτι, έχουν συχνότερα ξεσπάσματα βίας απέναντι στις συντρόφους τους.

«Είναι οριζόντιο πρόβλημα. Μπορεί καμιά φορά να νομίζουμε ότι αυτό το πρόβλημα αφορά γυναίκες από ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Δεν ισχύει. Δεν έχει ταξικούς ούτε μορφωτικούς περιορισμούς» ανέφερε χαρακτηριστικά στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Σε άλλες δηλώσεις της τόνισε, πάντως, ότι το προφίλ των γυναικών που καταφεύγουν στις δομές του Δικτύου της ΓΓΟΠΙΦ, επειδή έχουν δεχθεί βία από τον σύζυγο ή τον σύντροφό τους (νυν ή πρώην), δεν παρουσιάζει μεγάλες μεταβολές. Πρόκειται στην πλειονότητά τους για Ελληνίδες, ηλικίας 36-45 ετών, έγγαμες με παιδιά, ενώ οι περισσότερες εξ αυτών δηλώνουν άνεργες ή απόφοιτες Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.
«Τις νύχτες και τις αργίες γίνονται συνήθως τα περισσότερα περιστατικά» δήλωσε από την πλευρά της η ψυχολόγος του Ξενώνα Φιλοξενίας Γυναικών Δήμου Αγρινίου Νατάσα Μακρυδήμα, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Ξενοδοχεία έγιναν έκτακτα καταλύματα

Στο διάστημα της καραντίνας, μάλιστα, ξενοδοχεία σε όλες τις περιφερειακές ενότητες αποτέλεσαν έκτακτα καταλύματα, προκειμένου οι κακοποιημένες γυναίκες και τα παιδιά τους να ολοκληρώσουν τις ιατρικές εξετάσεις που απαιτούνται για να μπουν σε έναν από τους 20 ξενώνες, που λειτουργούν υπό την αιγίδα του κράτους. Σύμφωνα με το καταστατικό, τα θύματα ενδοοικογενειακής βίας μπορούν να μείνουν εκεί από τρεις έως έξι μήνες, μπορεί και παραπάνω, εάν υπάρχει ανάγκη.

Η γνωστή ποινικολόγος Γιάννα Παναγοπούλου έχει χειριστεί πολλές υποθέσεις αποτρόπαιων εγκλημάτων που σόκαραν το πανελλήνιο και οι οποίες είχαν ως υπόβαθρο την ενδοοικογενειακή βία. Οπως δήλωσε στην «Espresso», κατά τη διάρκεια των μέτρων περιορισμού αυξήθηκαν οι αιτήσεις ασφαλιστικών μέτρων για την προστασία των θυμάτων κακοποίησης.

«Η περίοδος της καραντίνας είναι δοκιμαστική για τις ανθρώπινες σχέσεις. Το άτομο υφίσταται μια πίεση. Ο αναγκαστικός εγκλεισμός στο σπίτι και ο περιορισμός στις μετακινήσεις προστατεύουν την υγεία και δίνουν τη δυνατότητα στις οικογένειες να γνωριστούν καλύτερα. Δυστυχώς, όμως, υπάρχουν και περιστατικά βίας και αποκλίνουσες συμπεριφορές που οξύνθηκαν αυτήν την περίοδο. Αυξήθηκαν οι διαδικασίες ασφαλιστικών μέτρων για ρύθμιση κατάστασης κατεπείγουσας μέσα στην οικογένεια, λόγω βίας, όπου διατάσσεται η μετοίκηση του/της συζύγου που προκαλεί τη βία. Αυξήθηκαν τα περιστατικά ενδοικογενειακής βίας με θύματα ιδίως γυναίκες και παιδιά» τόνισε η κυρία Παναγοπούλου.

Παραμελούν τη φαρμακευτική αγωγή και γίνονται βίαιοι

«Εχουμε και περιπτώσεις αιτήσεων αναγκαστικής νοσηλείας, καθόσον την περίοδο της καραντίνας παρατηρείται σε ορισμένα άτομα να έχει αντίκτυπο στην ψυχική τους υγεία. Υπάρχουν και τα άτομα τα οποία λαμβάνουν φαρμακευτική αγωγή για ψυχικά νοσήματα και η απώλεια των αγαπημένων τους προσώπων ή, η νοσηλεία λόγω Covid των προσώπων που μεριμνούν για αυτούς τους ανθρώπους έχει ως αποτέλεσμα να παραμένουν μόνα, να αισθάνονται αβοήθητοι, να παραμελούν τη λήψη της φαρμακευτικής αγωγής και αυτό να έχει ως αποτέλεσμα την εκδήλωση αξιόποινης συμπεριφοράς. Επιπροσθέτως, η τριβή και η φθορά στα ζευγάρια προκαλεί ένταση που πολλάκις οδηγεί στην ενδοοικογενειακή βία με θύματα και τα ίδια τα παιδιά, τα οποία απευθύνονται στις δομές και καταγγέλλουν όσα βιώνουν» συμπληρώνει η γνωστή ποινικολόγος.

Οπως κατέληξε η κυρία Παναγοπούλου, όσοι πέφτουν θύματα ενδοοικογενειακής βίας δεν πρέπει να φοβούνται ούτε να σιωπούν: «Η Πολιτεία έχει προβλέψει και έχει διαμορφώσει όλα τα εχέγγυα για την πρόληψη συμπεριφορών βίας και την προστασία των θυμάτων με την έγκαιρη καταγγελία αυτών των συμπεριφορών. Τα άτομα ανεξαρτήτως φύλου πρέπει να μιλούν, να καταγγέλλουν, να διεκδικούν».

Οι «σκοτεινές» συνέπειες της καραντίνας

Λίγο μετά την έναρξη του δεύτερου καθολικού lockdown, στις αρχές Νοεμβρίου, το πανελλήνιο συγκλονίστηκε από την είδηση ότι μια 50χρονη στην Αγία Βαρβάρα δολοφονήθηκε άγρια από τη 15χρονη κόρη της, τον 17χρονο Ρουμάνο φίλο της και τον 16χρονο Ελληνα συνεργό τους. Μόλις πριν από λίγα 24ωρα συγκλονισμένο το πανελλήνιο παρακολουθούσε το βίντεο από τον άγριο ξυλοδαρμό του σταθμάρχη του μετρό από δύο ανήλικα αδέλφια.

Αν και δεν αποδεικνύεται ότι τα δύο προαναφερόμενα περιστατικά συνδέονται απαραίτητα με τον εγκλεισμό που επιβάλλει η καραντίνα, ουδείς μπορεί να παραγνωρίσει τις συνέπειες του αναγκαστικού περιορισμού στη ψυχοσύνθεση των ανηλίκων. Η κλινική ψυχολόγος Λήδα Τερίκογλου εξήγησε με ποιον τρόπο η καραντίνα επηρεάζει τη συμπεριφορά πολλών παιδιών.

«Η εφηβεία αποτελεί μία περίοδο με ιδιαίτερες προκλήσεις. Κατά τη διάρκεια της εφηβείας το παιδί έρχεται αντιμέτωπο με μία σειρά έντονων σωματικών και ψυχικών αλλαγών. Παρόλο που τα παιδιά και οι έφηβοι μπορεί να εμφανίζουν ήπιες κλινικές εκδηλώσεις Covid‐19 σε σύγκριση με τους ενήλικες, το βάρος αυτής της πανδημίας δεν περιορίζεται στις κλινικές εκδηλώσεις της νόσου. Αντίθετα, υπάρχουν σημαντικές ψυχικές επιπτώσεις που επιβαρύνουν αυτή την ηλικιακή ομάδα. Τα διαδεδομένα περιοριστικά μέτρα που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο της μετάδοσης της πανδημίας περιλαμβάνουν την κοινωνική απομάκρυνση και την προσωρινή διακοπή λειτουργίας σχολείων, δραστηριοτήτων και ψυχαγωγικών εγκαταστάσεων. Αυτές οι δραματικές αλλαγές στον τρόπο ζωής που εφαρμόστηκαν σε σύντομο χρονικό διάστημα έχουν δημιουργήσει ένα σκοτεινό κοινωνικό τοπίο για μια γενιά παιδιών και εφήβων παγκοσμίως. Κάποιες από τις προεκτάσεις των συνεπειών των μέτρων για τον περιορισμό της πανδημίας περιλαμβάνουν την απομόνωση από συνομήλικους και φίλους, την αύξηση του χρόνου στο διαδίκτυο, την ένταση συναισθημάτων άγχους, αγωνίας, κατάθλιψης. Επιπλέον τα ποσοστά ενδοοικογενειακής βίας και κακοποίησης έχουν αυξηθεί παγκοσμίως επηρεάζοντας τις γυναίκες και τα παιδιά πιο συχνά. Oλα τα παραπάνω ενδέχεται να συμβάλουν στην αύξηση βίαιων και επιθετικών συμπεριφορών από ανήλικου».

Τι προβλέπει ο νόμος για τους ανήλικους

Η κυρία Παναγοπούλου, από την πλευρά της, εξήγησε τι προβλέπει ο νόμος για τους ανήλικους παραβάτες:

«Το ποινικό δίκαιο ανηλίκων ακολουθεί ειδική ποινική μεταχείριση στις περιπτώσεις όπου έχουμε να κάνουμε με ανηλίκους παραβάτες. Οι ποινές που επιβάλλονται στα παιδιά που παραβαίνουν τον νόμο είναι συνήθως θεραπευτικά ή αναμορφωτικά μέτρα και η περίπτωση εγκλεισμού σε σωφρονιστικό κατάστημα ανηλίκων αφορά μόνο κακουργήματα. Ο ανήλικος απολαμβάνει ιδιαίτερη προστασία από τον νόμο με γνώμονα τη διασφάλιση και την προστασία των δικαιωμάτων του καθ’ όλη τη διάρκεια της ποινικής διαδικασίας».


Κοινοποιησέ το
Συνέχεια ανάγνωσης

Facebook

Πρόσφατα Άρθρα

ΔΗΜΟΦΙΛΗ