Connect with us

Σχέσεις

5 πράγματα που σταματούν να σε νοιάζουν μετά τα 40

Kalamata Times

Published

on

5 πράγματα που σταματούν να σε νοιάζουν μετά τα 40 1

Όσο τα χρόνια περνούν οι άμυνες της εκάστοτε προσωπικότητας βελτιώνονται, τα σημαντικά αρχίζουν να ξεχωρίζουν από τα ασήμαντα και, με δυο λόγια, γίνεσαι πιο σίγουρος για τον εαυτό σου και πιο ισορροπημένος. Μπορεί το σώμα να φθείρεται (λίγο), αλλά το πνεύμα διαρκώς βελτιώνεται.

Κι αυτό μας κάνει να σκεφτόμαστε ότι ίσως ο χρόνος δεν είναι και τόσο κακός τελικά.

5 πράγματα που σταματούν να σε νοιάζουν μετά τα 40

Όσο είσαι ακόμη μικρός το μυαλό σου απασχολούν ένα σωρό ασήμαντα -ή, τουλάχιστον, λίγο σημαντικά- πράγματα, όπως το πόσο επιτυχημένος είσαι εpωτικά, πόσα κεφάλια γύρισαν να σε κοιτάξουν, ποιο μπαρ άνοιξε, ποιος σε συμπαθεί και ποιος όχι. Ο καλός μας φίλος ο χρόνος, όμως, έρχεται για να μας απαλλάξει από τέτοιες σκέψεις. Ποια είναι λοιπόν τα πράγματα για τα οποία δεν σου καίγεται καρφί όταν φτάσεις τα σαράντα;

Τι πιστεύουν οι άλλοι για ‘σενα

Όσο είναι κανείς μικρός, στη διαδικασία αναζήτησης της ταυτότητάς του, μπερδεύεται και νομίζει ότι τις απαντήσεις που ψάχνει θα του τις δώσουν οι άλλοι. Η γνώμη που έχουν σχηματίσει για ‘σένα οι συμμαθητές σου, οι συμφοιτητές σου κι αργότερα οι συνάδελφοί σου, είναι εξαιρετικά σημαντική και νιώθεις ότι πρέπει να αρέσεις σε όλους. Όταν ήμασταν μικροί (και γλυκά αφελείς) η κακή γνώμη κάποιου για εμάς μπορούσε να μας τσακίσει ψυχολογικά. Ο χρόνος όμως μας έκανε πιο «φιλοσοφημένους». Το σκεφτήκαμε, το ζυγίσαμε και καταλήξαμε ότι η γνώμη που πραγματικά μετράει είναι πρώτα η δική μας γνώμη για τον εαυτό μας και η δική μας έγκριση ή απόρριψη των επιλογών μας και, δευτερευόντων, η γνώμη αυτών που πραγματικά αγαπάμε και νοιαζόμαστε.

Έτσι, στα σαράντα, μπορεί κανείς να διαχειριστεί με τη σωστή δόση αναισθησίας τα αρνητικά σχόλια των τρίτων και να επεξεργαστεί με τη σωστή δόση προβληματισμού την κακή γνώμη των ανθρώπων που εκτιμά. Φαίνεται να είναι γεγονός για τους περισσότερους ανθρώπους: όσο μεγαλώνεις, πληγώνεσαι δυσκολότερα.

Ποιο καινούριο μπαράκι άνοιξε και πόσες συναυλίες έχει το Σαββατοκύριακο

Θυμάστε όταν ήσασταν μικροί (και άτεκνοι) που κυνηγούσατε σαν λαγωνικό τα καινούρια μπαρ, τα δημοφιλέστερα πάρτι και τις συναυλίες της πόλης; Όσο είσαι ακόμη μικρός, προσπαθείς να έχεις την πλήρη εποπτεία των καινούριων events και χώρων στην πόλη σου. Ξεψαχνίζεις περιοδικά και σελίδες που ενημερώνουν για το τι καινούριο συμβαίνει στην πόλη και κυνηγάς την διασκέδαση σαν παλαβός χωρίς να αφήνεις καμία ευκαιρία να πάει χαμένη.

Μεγαλώνοντας, κατ’ αρχάς βγαίνεις εκ των πραγμάτων λιγότερο.

Οι αντοχές στου στο αλκόολ και την ορθοστασία είναι μειωμένες και βρίσκεις πια ανούσιο το να στριμωχτείς σε ένα μπαρ, όπου δεν θα μπορείς να ανταλλάξεις μια κουβέντα της προκοπής με το διπλανό σου. Ταυτόχρονα, ο χρόνος που διαθέτεις είναι πια πολύ περιορισμένος και οι ευκαιρίες για εξόδους λιγότερες, επομένως μαθαίνεις να εκτιμάς την καλή παρέα, το καλό φαγητό και τα σίγουρα κι αγαπημένα στέκια.

Το να είσαι «στην τρίχα» 24 ώρες το 24ωρο

Εδώ η υπόθεση είναι κυρίως γυναικεία. Στην εφηβεία και τα νεανικά μας χρόνια, τα περισσότερα κοpιτσάκια παθαίνουμε έναν μίνι παροξυσμό με την εμφάνιση μας. Περνάμε ώρες μπροστά τον καθρέφτη επιλέγοντας το σωστό χτένισμα και άλλες τόσες μπροστά στην ντουλάπα μέχρι να βρούμε το ιδανικό σύνολο που μας κολακεύει. Λίγο από ανασφάλεια και λίγο από ματαιοδοξία, οι νεαρές γυναίκες αφιερώνουν πολλή σκέψη (ίσως περισσότερη απ’ όση πρέπει) στο πώς φαίνονται και στο πώς θα βελτιώσουν την εμφάνισή τους.

Μεγαλώνοντας ξεμπερδεύεις με πολλές απ’ αυτές τις περιττές διαδικασίες.

Μπορεί να μην σταματά ποτέ να σε ενδιαφέρει το αν είσαι όμορφη ή όχι, είσαι όμως πια συμφιλιωμένη με την εικόνα σου και -ευτυχώς- οι ατελείωτες ώρες μπροστά στον καθρέφτη σου φαίνονται πια χαμένος χρόνος. Ξέρεις ποια ρούχα σου ταιριάζουν και έχεις φροντίσει να εξοπλιστεί με λίγα, αλλά απαραίτητα και νιώθεις άνετα να πας στο super market με την φόρμα σου και τα μαλλιά πιασμένα σε κότσο-μπιφτέκι γιατί πια ξέρεις ότι, μάλλον, δεν θα γνωρίσεις τον έpωτα στο διάδρομο με τις κονσέρβες.

Να είσαι ευγενικός με όλους

Προσπαθώντας να ορθοποδήσεις (και να βρεις τον εαυτό σου, που λέγαμε και προηγουμένως), όταν είσαι μικρός αποφεύγεις τις συγκρούσεις όπως ο διάβολος το λιβάνι. Δεν θες να τσακώνεσαι με κανέναν και πιστεύεις ακράδαντα ότι πρέπει να είμαστε ευγενικοί και χαμογελαστοί με όλους. Τα χρόνια μας κάνουν πιο σκληρούς και απαιτητικούς (και καλά μας κάνουν). Αν η κυρία που μας εξυπηρετεί στην δημόσια υπηρεσία έχει τα νεύρα της και θέλει να σχολάσει (παρά το ότι είναι ακόμη δύο παρά), δεν θα διστάσουμε να της υπενθυμίσουμε ότι πρέπει να μας εξυπηρετήσει. Αν το φαγητό που παραγγείλαμε είναι προχτεσινό, έχει δυο τρίχες ή, απλούστερα… δεν είναι αυτό που παραγγείλαμε, δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να ζητήσουμε από τον σερβιτόρο να το αλλάξει. Πατάμε πιο γερά στα πόδια μας, ξέρουμε από προσωπική εμπειρία ότι ο κόσμος είναι χειρότερος απ’ αυτό που πιστεύαμε μικροί και προχωράμε με περισσότερη αυτοπεποίθηση -και ίσως περισσότερα νεύρα.

Πόση «πέραση» έχεις στο άλλο φύλο

Εντάξει, το αν είσαι ή όχι ποθητή μάλλον δεν σταματάει να σε νοιάζει εντελώς, όσο κι αν μεγαλώσεις. Δεν υπάρχει όμως καμία σύγκριση του πόσο σημαντικό ήταν για ‘σένα όταν ήσουν 20 το να αρέσεις, με το πόσο σε νοιάζει πια που έχεις οικογένεια και ένα, δύο, τρία παιδιά που απασχολούν το 99% των εγκεφαλικών σου διεργασιών. Οι περισσότερες γυναίκες θέλουν λίγο-πολύ να είναι εμφανίσιμες και να έχουν πέραση στο άλλο φύλο, απλώς μεγαλώνοντας σε νοιάζει πολύ λιγότερο πόσα κεφάλια γύρισαν και πόσα βλέμματα θαυμασμού έπεσαν πάνω σου.

Το είπαμε και πριν: ο χρόνος σκοτώνει λίγο-λίγο την (περιττή) ματαιοδοξία. Κι αυτό δεν μπορεί παρά να είναι ευτύχημα! Επομένως, χαλάλι η χαλάρωση στους μηρούς, το κάπως σπασμένο δέρμα στον λαιμό ή το μετώπο και τα μαλλιά που γκρίζαραν πια για τα καλά. Ο χρόνος μας κάνει σοφότερους, πιο προσγειωμένους και πιο σίγουρους κι αυτό είναι η βάση της ευτυχίας -δεν είναι;

Continue Reading
Advertisement

Σχέσεις

Οι μπαμπάδες που μεγαλώνουν κόρες ζουν περισσότερο!

Kalamata Times

Published

on

Οι μπαμπάδες που μεγαλώνουν κόρες ζουν περισσότερο! 2

Μπαμπάδες με κόρες

Δεν φέρνουν μόνο χαρά και ομορφιά σε αυτόν τον κόσμο τα κορίτσια –όπως δείχνει επίσημη έρευνα, αποδεικνύονται και πολύτιμα στο προσδόκιμο ζωής των μπαμπάδων τους!

Πιο συγκεκριμένα, ειδικοί από το Πανεπιστήμιο Jagiellonian της Κρακοβίας, μελέτησαν την επίδραση που έχει ο ερχομός παιδιών στη ζωή των ανδρών και κατέληξαν, έπειτα από μεγάλο όγκο δημογραφικών δεδομένων (περισσότερα από 4.310 άτομα, εκ των οποίων 2.147 μαμάδες και 2.163 μπαμπάδες) σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον συμπέρασμα:

Ο συνολικός αριθμός παιδιών ή αγοριών που μπορεί να έχει ένας άντρας, δεν έχει καμία επίδραση στη ζωή του. Έχει, όμως, επίδραση ο αριθμός των κοριτσιών που έχει στη μακροβιότητά του.

Οι επιστήμονες ισχυρίζονται, ότι οι πατεράδες που μεγαλώνουν κόρες τείνουν να ζουν περισσότερο και -το καλύτερο;- όσο περισσότερες κόρες έχουν, τόσο περισσότερο ζουν! Και μπορεί αυτά να είναι εξαιρετικά νέα για τους μπαμπάδες με κόρες εκεί έξω, όμως για τις μαμάδες τα συμπεράσματα που προέκυψαν δεν είναι εξίσου ενθαρρυντικά.

Η ίδια έρευνα, λοιπόν, η οποία δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό American Journal of Human Biology, λέει ότι τόσο οι κόρες όσο και οι γιοι έχουν αρνητική επίδραση στην υγεία της μαμάς και μειώνουν το προσδόκιμο ζωής της. Το συμπέρασμα αυτό επισφραγίζεται από μία πρόσφατη μελέτη, η οποία αποκάλυψε πως οι γυναίκες που παραμένουν single όσο το δυνατόν περισσότερο, είναι πιο ευτυχισμένες.

Ωστόσο, υπάρχει και η αντίθετη άποψη, άλλης έρευνας, που ισχυρίζεται ότι το να έχεις παιδί, ανεξαρτήτως φύλου, αυξάνει το προσδόκιμο ζωής και των δύο γονιών. Η έρευνα αυτή που βασίστηκε σε μελέτες 14 ετών έδειξε, ότι τα ζευγάρια με ένα ή περισσότερα παιδιά έχουν πιθανότητες να ζήσουν περισσότερο, συγκριτικά με αυτά που επιλέγουν να μείνουν άτεκνα.

Εσείς τι λέτε; Τι από όλα ισχύει τελικά;

Πηγή: www.newsone.gr

Continue Reading

Σχέσεις

Οι καλοί άνθρωποι είναι ερωτεύσιμοι…

Kalamata Times

Published

on

Οι καλοί άνθρωποι είναι ερωτεύσιμοι… 3

Καλός άνθρωπος

Σε μία κοινωνία που η αδιαφορία αποτελεί πρωταρχικό χαρακτηριστικό της, οι καλοί άνθρωποι είναι αυτοί που κάνουν τη διαφορά και που ξεχωρίζουν μες στο πλήθος. Αν είναι άγνωστοι θα βάλεις τα δυνατά σου για να μπουν στη ζωή σου με τον οποιονδήποτε τρόπο. Αν απ’ την άλλη, είναι δικοί σου θα κάνεις τα πάντα για να τους κρατήσεις ακριβώς στη θέση στην οποία βρίσκονται. Να μην κάνουν ρούπι μακριά σου.

Όχι, δεν είναι απ’ αυτούς που πασχίζουν να φανούν καλοί. Άλλωστε το «φαίνεσθαι» δεν ταιριάζει με τη φιλοσοφία της ζωής τους. Ως εκ τούτου, βασικό στοιχείο του χαρακτήρα τους είναι η αυθεντικότητα. Δεν ξέρουν τι θα πει δόλος ούτε τρέφονται απ’ το κράξιμο σε οτιδήποτε κινείται. Αντιθέτως, κάνουν πάντα focus στα θετικά στοιχεία των γύρω τους. Ακόμα κι όταν τα αρνητικά είναι, σχεδόν, εξώφθαλμα. Δεν υποβιβάζουν και δεν υποτιμούν κανέναν, κι αυτό όχι λόγω καλών τρόπων ούτε επειδή θέλουν να τα ‘χουν καλά με όλους. Η αιτία είναι πολύ πιο απλή: αυτό τους βγαίνει. Συνήθως τους αναγνωρίζεις απ’ την πρώτη στιγμή που θα τους κοιτάξεις. Απ’ τη λάμψη στα μάτια τους και τη ζεστασιά στο χαμόγελό τους.

Στο βλέμμα τους δεν υπάρχει κακία ή φθόνος, παρά μόνο ευγένεια. Οι κινήσεις τους δεν είναι σε καμία περίπτωση κατευθυνόμενες. Δρούν αυθόρμητα, χωρίς να κάνουν την παραμικρή, δεύτερη σκέψη. Είναι κάτι σαν τη χαραμάδα φωτός που διαλύει το σκοτάδι, κι αν μη τι άλλο δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Είναι εκεί για να σου υπενθυμίζουν πως έχεις δίκιο που πιστεύεις στην ύπαρξη αυτών των ατόμων. Ουσιαστικά αποτελούν την απτή απόδειξη αυτού του πιστεύω. Σου κράτησαν το χέρι όταν το χρειάστηκες, κι ας σε είδαν πρώτη φορά πέντε λεπτά νωρίτερα. Δε γύρισαν το κεφάλι αδιάφορα, αλλά έτρεξαν να βοηθήσουν.

Μ’ όποιον τρόπο μπορούσαν. Και δίνουν. Πολλά και παντού. Όχι μόνο σ’ εκείνους που αγαπάνε. Κι αν τύχει να πετύχεις κάποιον, δεν τον ξεχνάς ποτέ. Θυμάσαι, έστω μετά από χρόνια, και την παραμικρή λεπτομέρεια του προσώπου του. Απ’ την άλλη, δε θα μπορούσες να κάνεις κι αλλιώς, δε σε κοιτάνε κάθε μέρα άγνωστα μάτια γεμάτα ανησυχία. Σε βοήθησαν να μεταφέρεις τις βαλίτσες σου όταν έβλεπαν πως κόντευες να πέσεις κάτω απ’ το βάρος ή έκαναν χώρο στην ομπρέλα τους την ημέρα που πετούσε καρέκλες κι εσύ είχες ξεχάσει τη δική σου. Ναι, είναι αυτά τα τόσο μικρά και παράλληλα σημαντικά πράγματα που σ’ αγγίζουν.

Η θετική τους ενέργεια μεταδίδεται, αυτομάτως, σ’ όποιον βρίσκεται κοντά τους. Είναι ικανοί να σε κάνουν ν’ αλλάξεις κοσμοθεωρία και νοοτροπία. Σου αλλάζουν τη διάθεση και σ’ απαλλάσσουν από κάθε είδους ματαιοδοξία και κυνικότητα. Χρωματίζουν κάθε γκρίζα πτυχή της ζωής σου απλά και μόνο μ’ ένα χαμόγελο -το οποίο ξέρεις πως σίγουρα είναι αληθινό- , ένα αστείο ή μία καλημέρα.

Ταυτόχρονα, είναι κι ειλικρινείς, αλλά η διαφορά είναι πως η ειλικρίνειά τους δεν πληγώνει, μόνο εκτιμάται. Κι αυτό επειδή έχουν βρει τον τρόπο να δρουν, μονίμως, καλοπροαίρετα. Όλα αυτά τους κάνουν ερωτεύσιμους. Γοητεύουν με το βάθος και την καθαρότητα της ψυχής τους, αφοπλίζουν με τις ματιές τους, ζεσταίνουν με τα λόγια τους. Η καλοσύνη τους είναι το δυνατό σημείο τους. Το πλεονέκτημά τους που κανένα άλλο δεν το ξεπερνάει. Αυτή η αύρα που κανείς δεν μπορεί να της αντισταθεί. Οι καλοί άνθρωποι κάνουν την κάθε στιγμή πιο όμορφη, πιο γεμάτη. Βγάζουν απ’ τον καθένα τον καλύτερο του εαυτό. Κι όσο συνηθισμένο και ν’ ακουστεί, μπορούν κι αλλάζουν τον κόσμο. Και τον κάνουν καλύτερο. Μέρα με τη μέρα.

ΠΗΓΗ

Continue Reading

Σχέσεις

Έρευνα: 3 στους 10 έλληνες τρώνε ξύλο από τη γυναίκα τους

Kalamata Times

Published

on

Έρευνα: 3 στους 10 έλληνες τρώνε ξύλο από τη γυναίκα τους 4

Άνδρες τρώνε ξύλο από τις γυναίκες τους

Συνταρακτικά είναι τα ευρήματα πανευρωπαϊκής έρευνας που εμφανίζει τρεις στους δέκα άντρες στην Ελλάδα να κακοποιούνται σωματικά από τη γυναίκα τους ,ενώ επτά στους δέκα πέφτουν θύματα ψυχολογικής βίας.

Οι Έλληνες άνδρες πέφτουν θύματα ψυχολογικής βίας σε ποσοστό 72%, ενώ έχουν υποστεί σωματική βία σε ποσοστό 31,7%.

Πρόκειται για ελαφριάς μορφής σωματική βία, δηλαδή η γυναίκα τραβάει απότομα τον άνδρα, τον σπρώχνει, του πετάει αντικείμενα, τον χαστουκίζει και όλα αυτά συνδέονται με την οικονομική κρίση και την αποδόμηση των ανδρών.

Τα στοιχεία γνωστοποίησε η συμβουλευτική ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια Φρόσω Φωτεινάκη, στο «Πρακτορείο FM».

Η κ. Φωτεινάκη από το κλινικό της έργο την τελευταία εξαετία, διαπιστώνει περισσότερο μορφές ψυχολογικής ή οικονομικής βίας, γιατί όπως λέει, σπάνια ένα ζευγάρι φέρνει στο γραφείο το θέμα της σωματικής βίας και δυστυχώς είναι κάτι που συνήθως καλύπτεται πίσω από κλειστές πόρτες.

Ερ.: Τι στοιχεία έχετε για την ενδοοικογενειακή βία, στην ελληνική πραγματικότητα, έτσι όπως αυτή διαμορφώνεται τα τελευταία χρόνια;

Απ.: Η ενδοοικογενειακή βία με την οικονομική κρίση, έχει αυξηθεί τόσο για τον άνδρα όσο και για τη γυναίκα. Όσον αφορά τη βία την οποία υφίσταται η γυναίκα, η πιο πρόσφατη έρευνα που έχουμε στα χέρια μας είναι του 2013 από την Εταιρεία Μελέτης Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας, η οποία μας δείχνει ότι τα κρούσματα βίας, σωματικής, λεκτικής ή σεξουαλικής έχουν αυξηθεί κατά 47% μέσα στην οικονομική κρίση, με μία στις τρεις γυναίκες πια, να έχει πέσει θύμα σωματικής βίας. Τώρα όσον αφορά τον άνδρα -γιατί πλέον και ο άντρας λαμβάνει βία- κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης έχουμε στοιχεία, μέσα από μία ευρωπαϊκή μελέτη, της οργάνωσης Domestic Violence in Europe, η οποία έγινε σε Ελλάδα, Βρετανία, Βέλγιο, Ουγγαρία, Σουηδία, Πορτογαλία, Γερμανία και Ισπανία. Βλέπουμε λοιπόν από τη μελέτη ότι οι Έλληνες άνδρες πέφτουν θύματα ψυχολογικής βίας σε ποσοστό 72%, ενώ έχουν υποστεί σωματική βία σε ποσοστό 31,7%. Στην Ελλάδα, την Ουγγαρία, το Βέλγιο και την Ισπανία, εντοπίστηκαν μάλιστα τα συχνότερα κρούσματα ψυχολογικής βίας στον άνδρα, ενώ όσον αφορά τη σωματική βία η Ελλάδα έρχεται πρώτη με το 31,7% και ακολουθεί η Αγγλία με 15,1% και το Βέλγιο με 14,2%. Τα στοιχεία της μελέτης ουσιαστικά σταματούν το 2010, ωστόσο οι εκτιμήσεις των ειδικών, είναι ότι αυτά τα ποσοστά έχουν αυξηθεί, αλλά δεν έχουμε νεότερες καταγραφές.

Και τονίζω το μεγάλο ποσοστό της ψυχολογικής βίας, αλλά και της σωματικής βίας -γιατί πραγματικά ο άνδρας λαμβάνει και σωματική βία μέσα στο σπίτι του και μάλιστα μία μορφή βίας που σπάνια θα παραδεχτεί γιατί αισθάνεται ότι απειλείται ακόμα περισσότερο η εικόνα του, αν βγει προς τα έξω και αποκαλύψει κάτι τέτοιο.

Ερ.: Δηλαδή τρεις στους δέκα Έλληνες τρώνε ξύλο;

Απ.: Ακριβώς. Και μάλιστα μιλάμε για ελαφριάς μορφής σωματική βία, δηλαδή η γυναίκα τραβάει απότομα τον άνδρα, τον σπρώχνει, του πετάει αντικείμενα, τον χαστουκίζει. Αυτές είναι οι μορφές σωματικής βίας που παρατηρούμε όλο και πιο συχνά πια, από τη γυναίκα προς τον άνδρα.

Ερ.: Και ο λόγος είναι ότι πια ο άνδρας «δεν τα φέρνει»; Απ.: Ο λόγος είναι ότι ο άνδρας αποδομείται όλο και περισσότερο ως προς το ρόλο του, ως προς την εικόνα του, η γυναίκα αγανακτεί πολύ συχνά, γιατί έχει μείνει μόνη σε όλο αυτό και φυσικά αυτές οι καταστάσεις αφορούν σχέσεις που ούτως ή άλλως δεν είχαν γερά θεμέλια επικοινωνίας και κατανόησης.

Ερ.: Εσείς από το κλινικό σας έργο τι παρατηρείτε από το 2010 και εντεύθεν;

Απ.: Αυτό που βλέπω εγώ είναι πιο πολύ οι μορφές ψυχολογικής ή οικονομικής βίας. Σπάνια θα δούμε ένα ζευγάρι να φέρνει το θέμα της σωματικής βίας στο γραφείο, δυστυχώς. Δεν μιλάνε, για αυτό. Είναι σκοτεινοί αριθμοί. Βλέπω ότι η οικονομική κρίση έχει φέρει μία κρίση ρόλων, κρίση ταυτότητας στο ζευγάρι, αλλά και ένα θυμό, μία επιθετικότητα, μέσα στις σχέσεις και φαίνεται πως το χρόνιο πλέον άγχος, έξι χρόνια μετά, έχει εξαντλήσει το άτομο, έχει εξαντλήσει τον αυτοέλεγχο, έχει καταργήσει το διάλογο και βέβαια η επιθετικότητα είναι το μέσο επιβολής πια στα ζευγάρια.

Ερ.: Η οικονομική βία πώς σχηματοποιείται και πιο πολύ από ποιον ασκείται: από τον άνδρα προς τη γυναίκα ή από τη γυναίκα προς τον άνδρα;

Απ.: Περισσότερο παρατηρούμε κρούσματα οικονομικής βίας, οικονομικού ελέγχου από τον άντρα προς τη γυναίκα. Και να σας πω με ποιον τρόπο σχηματοποιείται: Όταν ο σύντροφος απαιτεί τον απόλυτο έλεγχο, των εσόδων και των εξόδων της γυναίκας, για παράδειγμα και της αφαιρεί το δικαίωμα να διαχειρίζεται μόνη το μισθό ή το μερίδιο που της αναλογεί από τα έσοδα του σπιτιού, κάνοντάς την να χάνει κάθε αυτονομία. Βλέπουμε λοιπόν πολλά κρούσματα οικονομικού ελέγχου από τον άνδρα προς τη γυναίκα, ενώ στην αντίθετη περίπτωση, όπου η γυναίκα μπορεί να έχει τα ηνία του οικονομικού ελέγχου, όταν ο άνδρας μένει άνεργος, δεν παρατηρούμε τη γυναίκα να ασκεί στον άνδρα οικονομική βία σε τέτοιο βαθμό. Ίσως γιατί η γυναίκα έχει μάθει να μοιράζεται ούτως ή άλλως ή και να παραχωρεί τη διαχείριση. Αυτό που βλέπουμε όμως για τον άνδρα, που περισσότερο έχει γαλουχηθεί με τον κοινωνικό ρόλο του κουβαλητή, είναι ότι το να χάνει αυτό το ρόλο, φέρνει επιθετικότητα. Για να εξισορροπήσει δηλαδή αυτό το έλλειμμα που αποκτά ψυχολογικά, επιτίθεται στη γυναίκα και προσπαθεί να τη μειώσει.

Ερ.: Για να επανέλθω στο θέμα της σωματικής βίας: Μπορεί ένας άνδρας με τη βοήθεια ειδικού να αλλάξει και να «κοντύνει το χέρι του»;

Απ.: Εδώ πραγματικά θα είμαι κάθετη. Ο μόνος τρόπος για να αλλάξει συμπεριφορά ένα βίαιο άτομο είναι να αντιληφθεί το ίδιο ότι έχει πρόβλημα και ότι κάνει κακό στον εαυτό του και στο περιβάλλον του. Μόνον τότε και μόνο με την κατάλληλη βοήθεια του ειδικού ψυχιάτρου, ή ψυχολόγου, το άτομο μπορεί να αλλάξει τη συμπεριφορά του. Πρέπει δηλαδή να απευθυνθεί σε ειδικό. Και πρέπει εδώ να πω ότι κάποιες φορές πίσω από μία κακοποιητική συμπεριφορά, ενδέχεται να κρύβεται και ψυχοπαθολογία και δυστυχώς η οικονομική κρίση έχει παίξει και εδώ καταλυτικό ρόλο, με τους ανθρώπους να μη μεριμνούν για την ψυχική τους υγεία, προς αποφυγή οικονομικού κόστους. Επίσης θα πρέπει να πούμε ότι η σύντροφος, ή το περιβάλλον δεν θα πρέπει να δείχνουν ανοχή. Βλέπω πολλές γυναίκες να λένε ότι ίσως φταίνε αυτές, να αισθάνονται ότι αυτές είναι κακοί σύντροφοι, για αυτό κακοποιούνται. Μεγάλο λάθος και μεγάλη παγίδα. Οι γυναίκες πρέπει να βλέπουν το πρόβλημα του συντρόφου τους και να καταλαβαίνουν ότι αυτός ο άνθρωπος νοσεί για να κακοποιεί και χρειάζεται να καταλάβει ο ίδιος το πρόβλημά του για να αναζητήσει βοήθεια. Δεν μπορούμε να σώσουμε κανέναν. Πρέπει ο καθένας να σώσει τον εαυτό του. Μπορούμε μόνο να υποστηρίξουμε.

Ερ.: Το ίδιο ισχύει και για τη γυναίκα που κακοποιεί τον άνδρα;

Απ.: Ακριβώς. Το βίαιο άτομο μπορεί να αλλάξει μόνο αν αντιληφθεί το πρόβλημα του και αποταθεί στον ειδικό για να δουλευτεί η αιτία, πίσω από αυτή την κακοποιητική συμπεριφορά. Να τονίσω εδώ ότι η κακοποίηση είναι συμπεριφορά, είναι επιλογή. Άρα ο θυμός είναι συναίσθημα. Μπορούμε να βρούμε πολύ πιο υγιείς τρόπους να βγάλουμε προς τα έξω το θυμό μας, από το να κακοποιούμε το σύντροφό μας, την οικογένειά μας, τα παιδιά μας, το σύντροφό μας.

* Η κ. Φρόσω Φωτεινάκη είναι ειδικευμένη στην Ψυχοδυναμική Προσέγγιση.

Πηγή: theTOC

Πηγή

Continue Reading

Facebook

Πρόσφατα Άρθρα

ΔΗΜΟΦΙΛΗ