Ξεκίνησε τη λειτουργία του και άνοιξε τις πόρτες του από την αρχή του μήνα, για τους φίλους τού είδους και όχι μόνο, το Κέντρο Δημιουργικού Ντοκιμαντέρ Καλαμάτας, διοργανωτής φορέας του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου.

Ο νέος χώρος του Κέντρου Δημιουργικού Ντοκιμαντέρ Καλαμάτας, στην οδό Μπενάκη 11 στο Ιστορικό Κέντρο Καλαμάτας, ακριβώς πίσω από το κτήριο της Φιλαρμονικής και λίγα μέτρα πιο πάνω από το Καλλιτεχνικό Στέκι, λειτουργεί κατ’αρχήν ως γραφείο για την προετοιμασία και τη διοργάνωση του Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου, αλλά και όλων των δράσεων του Κέντρου καθ’ όλη την διάρκεια του χρόνου: Ξεκινώντας με την καθιέρωση αφενός δωρεάν προβολών ντοκιμαντέρ κάθε Δευτέρα, και αφετέρου δίνοντας τη δυνατότητα ιδιωτικής προβολής ντοκιμαντέρ σε όποιον επιθυμεί, εκμεταλλευόμενο το πλούσιο αρχείο του, στόχο έχει να καθιερωθεί ως Στέκι πολιτισμού και ανοιχτού διαλόγου µε όλους τους φίλους του και ιδίως τους λάτρεις των ντοκιμαντέρ.

Πιο συγκεκριμένα, κάθε Δευτέρα στις 8 µ.µ., αρχής γενομένης από τις 9 Σεπτεμβρίου, θα προβάλλεται με δωρεάν είσοδο ένα ντοκιμαντέρ επιλεγμένο από το πρόγραμμα των προηγούμενων Φεστιβάλ, αλλά και κάποια που έχουν παίξει στους κινηματογράφους της Αθήνας αλλά δεν έχουν έρθει ποτέ στην Καλαμάτα – και μ’ αυτό το σκεπτικό προσεγγίστηκαν ήδη οι διανομείς τους. Για τις  προσεχείς προβολές μέχρι το τέλος του χρόνου, στο πρόγραμμα  συμπεριλαμβάνονται κυρίως ταινίες που κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ είχαν προβληθεί πολύ νωρίς ή πολύ αργά και δεν είχε την ευκαιρία πολύς κόσμος να τις παρακολουθήσει, είτε ταινίες που άρεσαν πολύ και ζητήθηκε από την ομάδα να τις ξαναπροβάλει στην πρώτη ευκαιρία.

Η αφίσα βασίζεται σε φωτογραφία της Σταυρούλας Πουλημενέα από τη Φωτογραφική Ομάδα Καλαμάτας

Επιπλέον, θα καθιερωθούν δύο ημέρες την εβδομάδα που θα μπορεί κάποιος να έρχεται με το laptop του και τα ακουστικά του, να διαλέγει κάποιο από τη λίστα των 250 και πλέον ντοκιμαντέρ της βιντεοθήκης και να το βλέπει επιτόπου, ενώ υπάρχει πάντα η δυνατότητα κατόπιν συνεννόησης να γίνει χρήση του εξοπλισμού του Κέντρου. Αυτό θα δώσει τη δυνατότητα στους φίλους του Φεστιβάλ να ξαναδούν κάποιο ντοκιμαντέρ που τους άρεσε ή να αναζητήσουν κάποιο που ήθελαν αλλά δεν κατάφεραν να παρακολουθήσουν,

Οι φίλοι που θα προσέρχονται, θα έχουν τη δυνατότητα να πιούν έναν καφέ, ένα αναψυκτικό ή ένα ποτό, ενισχύοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την προσπάθεια των μελών του κέντρου για την ομαλή λειτουργία του χώρου.

Παράλληλα, με το ξεκίνημα της νέας σχολικής χρονιάς, ο χώρος του Κέντρου Δημιουργικού Ντοκιμαντέρ θα διατίθεται, κατόπιν ραντεβού, δωρεάν πάντα, σε σχολικές τάξεις για προβολές εκπαιδευτικών ταινιών, συνεχίζοντας έτσι τη δράση που ξεκίνησε την προηγούμενη σχολική χρονιά η ομάδα του Κέντρου, επισκεπτόμενη απομακρυσμένες σχολικές μονάδες της Περιφέρειας συνοδεία σκηνοθέτη. Εν όψει της νέας σχολικής χρονιάς, η ομάδα του Κέντρου απευθύνει κάλεσμα στους ενδιαφερόμενους εκπαιδευτικούς να επικοινωνήσουν, να διαλέξουν από μια πληθώρα εκπαιδευτικών ντοκιμαντέρ -τουλάχιστον 60 ταινίες- και να κλείσουν ραντεβού να φέρουν την τάξη τους όποια ημέρα επιθυμούν. Σχετικές επιστολές θα σταλούν στις Διευθύνσεις Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του νομού. Παράλληλα, θα δίνεται η δυνατότητα να σταλεί η επιλεγμένη ταινία ηλεκτρονικά για να προβληθεί στο χώρο του σχολείου. Ο κατάλογος των εκπαιδευτικών ταινιών θα είναι αναρτημένος στα Νέα της επισημης ιστοσελίδας του φεστιβάλ www.peloponnisosdocfestival.com.

ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ

Στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής του δραστηριότητας, το Κέντρο προγραμματίζει να υλοποιήσει και δύο σεμινάρια. Το πρώτο θα αφορά μαθήματα τεχνικής animation, διάρκειας 3 μηνών, το οποίο θα αναλάβει ο γραφίστας, με ειδίκευση στα graphic animation, Δάμων Βλάχος. Το σεμινάριο θα είναι δωρεάν (οι συμμετέχοντες θα κληθούν ωστόσο να καλύψουν το κόστος των αναλώσιμων που θα χρησιμοποιήσουν κατά τη διάρκεια του σεμιναρίου) και θα γίνονται μαθήματα δυο ώρες την εβδομάδα. Όσοι ενδιαφέρονται, μπορούν να ζητήσουν περισσότερες πληροφορίες και να εκφράσουν ενδιαφέρον συμμετοχής στο docanima@peloponnisosdocfestival.com.

Το δεύτερο σεμινάριο για το οποίο οι αιτήσεις συμμετοχής έχουν ξεκινήσει, έχει αντικείμενο τη σκηνοθεσία στον κινηματογράφο, με διδάσκοντα καθηγητή το σκηνοθέτη και σεναριογράφο Δημήτρη Μπαβέλλα. Στο εκτεταμένο αυτό σεμινάριο διάρκειας 6 μηνών (3 ώρες την εβδομάδα) θα συνδυαστεί η θεωρία με την πρακτική του κινηματογράφου, ξεκινώντας από τις βασικές αρχές και φτάνοντας μέχρι το γύρισμα μιας ταινίας. Οι συμμετέχοντες, μετά από μια σειρά προβολών, ασκήσεων και master classes, καλούνται να γυρίσουν μια κινηματογραφική σκηνή αντιμετωπίζοντας όλες τις αντιξοότητες αλλά απολαμβάνοντας παράλληλα τη χαρά της τελικής δημιουργίας.

Πριν από την προετοιμασία για το γύρισμα, θα γίνουν εισαγωγικά μαθήματα με τις βασικές αρχές του κινηματογράφου, το πώς γίνεται μια ταινία, προβολές και ανάλυση σημαντικών φιλμ στην ιστορία του σινεμά, ασκήσεις σκηνοθεσίας και σεναρίου. Το σεμινάριο είναι ανοιχτό σε όλους, χωρίς να απαιτείται προηγούμενη σχετική εμπειρία. Το κόστος του σεμιναρίου και η ημερομηνία έναρξης των μαθημάτων θα εξαρτηθεί από τον αριθμό των ενδιαφερόμενων, οι οποίοι μπορούν να στέλνουν την αίτηση συμμετοχής τους στο email peldocfest@gmail.com.

ΣΤΗ ΜΕΣΣΗΝΗ ΜΕ ΤΑ ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ 2019

Την ευκαιρία να παρακολουθήσει τα δύο ελληνικά ντοκιμαντέρ που βραβεύτηκαν στο πλαίσιο του 5ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου τον Ιανουάριο του 2019, θα έχει το κοινό του Δήμου Μεσσήνης, το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Σεπτεμβρίου, 28-29 του μήνα, καθώς το Κέντρο, σε συνεργασία με την Πλατφόρμα Πολιτισμού ΡΕΚΤΗΣ, σε συνδιοργάνωση με το Θεατρικό Εργαστήρι Μεσσήνης και τη στήριξη του Δήμου, οργανώνει δύο προβολές στον προαύλιο χώρο του Φιλοσοφικού Κέντρου της πόλης. Πρόκειται για το ντοκιμαντέρ “I itsai Romni/Το κορίτσι γυναίκα” της Ευαγγελίας Γούλα που βραβεύτηκε με το βραβεία Ισότητας ως η καλύτερη ελληνική ταινία που ανέδειξε το ζήτημα των έμφυλων σχέσεων, και την ταινία “Ένα Δέντρο Θυμάται” του Κωνσταντίνου Φόλλα, που απέσπασε το Βραβείο Κοινού ως η καλύτερη ελληνική συμμετοχή της διοργάνωσης.

«ΤΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ» – ΤΙ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ

Η ομάδα του Κέντρου, για το μήνα Σεπτέμβριο επέλεξε και θα προβάλει, με ελεύθερη είσοδο, κάθε Δευτέρα στις 8 μ.μ., τα παρακάτω ντοκιμαντέρ από το πρόγραμμα των προηγούμενων φεστιβάλ:

Δευτέρα 09/09

The Machine Which Makes Everything Disappear της Tinatin Gurchiani (97’ | 2012, Georgia/Germany)

H σκηνοθέτις επιστρέφει στην πατρίδα της, τη Γεωργία, για να κάνει ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή των νέων. Μερικοί θέλουν να γίνουν διάσημοι αστέρες κινηματογράφου, ενώ άλλοι απλά θέλουν να πουν την ιστορία τους. Μια καλειδοσκοπική εικόνα μιας σύγχρονης κοινωνίας που εξακολουθεί να αντηχεί μέσα από το σοβιετικό παρελθόν της…

Δευτέρα 16/09

Touch of an Angel του Marek Tomasz Pawlowski  (60’, Germany | Poland 2015)

‘Το Άγγιγμα ενός Αγγέλου’, του οποίου η παραγωγή πήρε πέντε χρόνια, είναι μια πολύ προσωπική, ποιητική ιστορία ενός κωφού άντρα που επιστρέφει στα μέρη όπου βρήκε καταφύγιο ως παιδί. Η ταινία παρουσιάζει παντελώς άγνωστα γεγονότα για την ύπαρξη ενός αποτυχημένου Γραφείου Μετανάστευσης Εβραίων στην Παλαιστίνη, στην πόλη του Άουσβιτς, το οποίο διαχειριζόταν ο πατέρας του ήρωα. Τί πήγε τόσο απαίσια στραβά σε ένα μέρος το οποίο αργότερα έγινε διάσημο για τους θαλάμους αερίων του; Ο ήρωας της ταινίας, Henryk Schoenker, μιλάει γι’ αυτό τολμηρά, κοιτώντας τον θεατή στα μάτια.

Δευτέρα 23/09

Ghost hunting του Raed Andoni (90’, France, Palestine 2017)

Ο σκηνοθέτης Raed Andoni έβαλε μια αγγελία σε εφημερίδα της Ραμάλα, ψάχνοντας για πρώην κρατούμενους του ανακριτικού κέντρου Mοskobiya της Ιερουσαλήμ, ζητώντας, οι άνδρες που θα πάνε να έχουν εμπειρία ως τεχνίτες, αρχιτέκτονες ή ηθοποιοί. Έπειτα από μια ακρόαση που έμοιαζε σχεδόν με παιχνίδι ρόλων, έστησε ένα αντίγραφο των δωματίων ανακρίσεων και κελιών του κέντρου σε κανονικό μέγεθος μέσα σ’ έναν διάδρομο, κάτω από την εποπτεία των πρώην κρατουμένων με βάση τη μνήμη τους.

Δευτέρα 30/09

Cause of Death Unknown της Anniken Hoel (90′, Νορβηγία 2017)

Μια προσωπική έρευνα που εκθέτει τα θανάσιμα μυστικά των Μεγάλων Φαρμακοβιομηχανιών και την δισεκατομμυρίων δολαρίων βιομηχανία της ψυχιατρικής διάγνωσης και της εμπορίας των φαρμάκων.

ΠΡΟΒΟΛΗ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ

Στο πλαίσιο της Εβδομάδας Κινητοποιήσεων (20-27 Σεπτεμβρίου), με αφορμή τη Σύνοδο του ΟΗΕ, κατά την οποία προγραμματίζονται παγκοσμίως ακτιβισμοί, πολιτιστικά δρώμενα από οικολογικές οργανώσεις, καλλιτέχνες, μουσικούς, συγγραφείς, ηθοποιούς, την Παρασκευή 20 Σεπτεμβρίου, στις 8 μ.μ. στο Στέκι του Κέντρου (Μπενάκη 11) θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ “The 11h Hour” των Leila & Nadia Conners, με πρωταγωνιστή τον Leonardo DiCaprio.

• Η είσοδος στην προβολή θα είναι ελεύθερη.

ΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΗ

Στην ατζέντα τού Κέντρου, για τις 20 (6 -10 μ.μ.) Οκτωβρίου, περίοπτη θέση καταλαμβάνει η διοργάνωση Ημερίδας για την Γενοκτονία των Αρμενίων, σε συνεργασία με την Αρμένικη Εθνική Επιτροπή. Κατά την διάρκεια της ημερίδας, που θα πραγματοποιηθεί στο Αμφιθέατρο «Θεόδωρος Αγγελόπουλος» στο Εργατικό Κέντρο, θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ του Αμερικανοαρμένη σκηνοθέτη, Bared Maronian, «Γυναίκες του 1915» (Women of 1915), παρουσία του ιδίου. Την προηγούμενη ημέρα στο Στέκι του Κέντρου θα προβληθεί η ταινία του ιδίου «Orphans of the Genocide». Ο σκηνοθέτης θα είναι παρών και θα μιλήσει για την εμπειρία του από τη δημιουργία των δυο ντοκιμαντέρ.

ΚΑΛΕΣΜΑ ΕΘΕΛΟΝΤΩΝ

Η οργανωτική επιτροπή του Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου αναζητεί εθελοντές. Για όποιον ενδιαφέρεται να ζήσει αυτήν  την εμπειρία, μπορεί να μπει στην παρακάτω πλατφόρμα και να συμπληρώσει ηλεκτρονικά την αίτηση: https://www.peloponnisosdocfestival.com/volunteers/

• Τα επίσημα εγκαίνια του νέου χώρου το Κέντρου Δημιουργικού Ντοκιμαντέρ Καλαμάτας θα πραγματοποιηθούν το Σάββατο 14 Σεπτεμβρίου, στις 8 μ.μ.

ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Πέρα από τις προγραμματισμένες εκδηλώσεις, οι ώρες των οποίων θα ανακοινώνονται εγκαίρως, το Κέντρο λειτουργεί τις καθημερινές (Δευτέρα – Παρασκευή) 10 π.μ.-2 μ.μ. τα πρωινά και 6-9 μ.μ. τα απογεύματα.

Δωδεκάμιση χιλιάδες θεατές πέρασαν συνολικά από το Αμφιθέατρο του Εργατικού Κέντρου Καλαμάτας, κατά την διάρκεια του 5ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου, ενώ οι 2.500 ήταν μαθητές, κυρίως της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, που παρακολούθησαν τις προβολές της εκπαιδευτικής ζώνης του Φεστιβάλ.

sdr

Τα στοιχεία παρουσίασαν, σε χθεσινή συνέντευξη Τύπου, η καλλιτεχνική σύμβουλος του Φεστιβάλ, Κλεώνη Φλέσσα, και η καλλιτεχνική διευθύντριά του, Τζίνα Πετροπούλου, υπογραμμίζοντας ότι ο απολογισμός ήταν πολύ θετικός. Μάλιστα, όπως τόνισε η κα Φλέσσα, τις ημέρες του Φεστιβάλ, “είχαμε περίπου 290 διανυχτερεύσεις στην Καλαμάτα, όταν πέρυσι είχαμε γύρω στις 170. Αυτό σημαίνει ότι η Καλαμάτα γέμισε αυτές τις μέρες με ανθρώπους από την Αθήνα και από πολλά μέρη του κόσμου και βεβαίως δεν είναι μόνο ότι ήρθανε αυτοί οι άνθρωποι, αλλά δείξανε τις ταινίες τους, είδανε την πόλη μας και την γύρω περιοχή και αγαπήσανε και τους Καλαματιανούς”.

“Το 5ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου μπορεί να τέλειωσε, συνεχίζονται όμως οι εκπαιδευτικές δράσεις  του Κέντρου Δημιουργικού Ντοκιμαντέρ Καλαμάτας, που είναι και ο διοργανωτής-φορέας του Φεστιβάλ”, τόνισε από την πλευρά της, η καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ, Τζίνα Πετροπούλου.

Όπως, μάλιστα, υπογράμμισε η κα Πετροπούλου, το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ που πραγματοποιείται κάθε χρόνο είναι ουσιαστικά η μεγάλη γιορτή του Κέντρου Δημιουργικού Ντοκιμαντέρ Καλαμάτας, το οποίο, κύριο στόχο έχει τις εκπαιδευτικές δράσεις.

Αναφερόμενη ειδικότερα σε αυτές τις δράσεις, που ξεκινούν από τον επόμενο κιόλας μήνα, η καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ σημείωσε ότι μέσα στον Φεβρουάριο, θα γίνει μια σειρά παρουσιάσεων.

Οι επόμενες δράσεις

Στο πλαίσιο αυτό, θα παρουσιαστούν τα εργα του Ιταλού σκηνοθέτη, Mario Brenta, ο οποίος και έχει προσκληθεί, ενώ σε τρία Γυμνάσια της Μεσσηνίας θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ του που αφορά στον Γλύπτη-Ζωγράφο Τιτσιάνο.

Η δεύτερη δράση εχει δρομολογηθεί για την Ημέρα της Γυναίκας (8 Μαρτίου), σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, όπου η καθηγήτρια Πολιτισμικής Ανθρωπολογίας, Νάντια Σερεμετάκη, θα εισηγηθεί επάνω στο θέμα, ενώ παράλληλα, σε μικρότερες πόλεις, θα γίνουν προβολές του ντοκιμαντέρ “Ελένη Αλταμούρα, Η πρώτη Ελληνίδα Ζωγράφος” , σε σκηνοθεσία Κλεώνης Φλέσσα.

Παράλληλα, θα συνεχίστεί η συνεργασία με την Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, προκειμένου να προβληθούν κάποια ντοκιμαντέρ εκπαιδευτικού χαρακτήρα, όχι μονο στη Μεσσηνία, αλλά και σε Λακωνία και Αργολίδα.

Τον Μάρτιο, επίσης, έχει προγραμματιστεί σεμινάριο 12 ωρών για σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης από τον  σκηνοθέτη και εθελοντή του Φεστιβάλ, Τόμας Κούνστλερ, πάνω στο stop motion animation.

Στις 24 Απριλίου, Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Αρμενίων, θα πραγματοποιηθεί σχετική  Ημερίδα, κατά την οποία θα παρουσιαστεί το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ για τις γυναίκες του 1915 του  Αμερικανο-Αρμένιου σκηνοθέτη,  Bard Maronian, ο οποίος και θα παρευρεθεί, ως επίσημος προσκεκλημένος του Φεστιβάλ.

“Έχουμε πολλά στα σκαριά μας, γιατί, όπως είπα, δεν είναι το Φεστιβάλ, το Φεστιβάλ είναι η μεγάλη γιορτή.Είναι πολύ βασικό για εμάς να υλοποιήσουμε αυτό το εκπαιδευτικό πρόγραμμα, που πραγματικά, φέτος ,μπορούμε να το κάνουμε, γιατι είχαμε μία επιδότηση από το υπουργείο Πολιτισμού”, τόνισε, κλείνοντας η κα Πετροπούλου.

Συνεργασίες με ΑΣΚΤ, Σχολή Σταυράκου, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου

Αναφερόμενη στις συνεργασίες της φετεινής διοοργάνωσης, η καλλιτεχνική σύμβουλος του Φεστιβάλ, Κλεώνη Φλέσσα είπε:

“ Η φετεινη χρονιά μας έδωσε τρεις παρα πολύ σημαντικές συνεργασίες. Είχαμε μία υπέροχη συνεργασία με την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχών. Φοιτητες ήρθαν εδω κι έφτιαξαν ενα σπονδηλωτό έργο για την πόλη μας, το οποίο προβλήθηκε στο Φεστιβάλ και το οποίο, απ’ό,τι μάθαμε, θα προβληθεί και στην Καλών Τεχνών, σε μία ειδική προβολή.

Επίσης φοιτητές της Σχολής Κινηματογράφου Σταυράκου ήρθαν και παρακολούθησαν σεμινάρια και ταινίες. Αυτό εχει σαν αποτέλεσμα, μελλοντικοί άνθρωποι του Κινηματογράφου να παράγουν ταινίες, γνωρίζοντας την πόλη μας, που μπορει να μας φερει κι άλλους δημιουργούς να κάνουν κι άλλες ταινίες στην ευρυτερη περιοχή της Καλαμάτας.

Η τρίτη συνεργασια που ελπίζουμε να συνεχιστεί, βεβαίως, είναι με το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, η οποία φέτος ηταν πάρα πολύ αποδοτική γιατί, πέρα από το ότι ένα ολόκληρο τρίμηνο οι φοιτητες δούλεψαν για το Φεστιβάλ και εθελοντικά και είδανε βέβαια ταινίες και δώσανε τα βραβεία, μας φέρνει κοντά με το Πανεπιστημιο και μας ανοίγει έναν δρόμο για μελλοντικές δουλειές που σκέφτεται το Φεστιβάλ”.

Τέλος, η κα Φλέσσα αναφέρθηκε, στις συνεργασίες που είχε φετος το Φεστιβάλ με τους Δήμους της Πύλου και της Πάτρας. Όπως είπε, “και οι δύο συνεργασίες πήγαν πάρα πολύ καλά, είχαν αυξημένη προσελευση, κάτι που αυξάνει και τις ευθύνες αμφίδρομα”.

Οι επιχορηγήσεις

Απαντώντας σε ερώτηση για την χρημοτοδότηση του Φεστιβάλ από τους δήμους, η κα Πετροπούλου ανέφερε ότι το Φεστιβάλ υποστηρίχθηκε από το υπουργείο Πολιτισμού, από ένα πρόγραμμα ΕΣΠΑ, το οποίο χρηματοδοτεί εν μέρει το αφιέρωμα της χρονιάς, που ήταν η Ισότητα των Φύλων, και από τη Βουλή.

“Όσον αφορά στους Δήμους, αυτοί που εμπλέκονται στην διοργάνωση είναι ο Δήμος Πατρέων, ο Δήμος Πύλου-Νέστορος και ο Δήμος Καλαμάτας και βέβαια η Περιφέρεια Πελοποννήσου η οποία για τέταρτη χρονιά επιδοτεί κατα κάποιον τρόπο υπηρεσίες στο Φεστιβάλ”, είπε και πρόσθεσε:

“Ο Δήμος Πατρέων, δυστυχώς, έχει χρεοκοπήσει, όπως μας είπαν, οπότε δεν ήταν σε θέση να μας ενισχύσει.Επειδή για εμάς ήταν πολύ σημαντική η διοργάνωση στην Πάτρα, αναλάβαμε όλα τα έξοδα και δικαιωθήκαμε, γιατί πήγε πολύ καλά. Μέσα σε τέσσερις ημέρες πέρασαν 2.700 μαθητές (σ.σ.από τις προβολές της εκπαιδευτικής ζώνης). Άρα άξιζε τον κόπο. Ο Δήμος Πύλου-Νέστορος μας επιχορήγησε με 4.500 ευρώ, ποσόν το οποίο θα δοθεί για να αναπτυχθεί όλο το εκπαιδευτικό πρόγραμμα μεσα στο επόμενο τρίμηνο”.

Σε ό,τι αφορά τη στήριξη του Δήμου Καλαμάτας, όπως εξήγησε η κα Πετροπούλου, ενώ από τη μία, το δημοτικό συμβούλιο αποφάσισε να επιχορηγησει το Φεστιβάλ με 2.650 ευρω, από την άλλη  “καλούμαστε να πληρώσουμε την αίθουσα 1.500 ευρω και άλλα 800 ευρώ την φύλαξη.Οπότε, θεωρω ότι η συμβολή του Δήμου δεν ήταν όπως άλλες φορές”, σημείωσε.

“Παράλληλα, περιμένουμε απάντηση από τον Δήμο -έχουμε μια θετική ανταπόκριση-για να μας δοθεί ένας χώρος, όπου να μπορεί να λειτουργεί το Κέντρο Δημιουργικού Ντοκιμαντέρ.

Χρειαζόμαστε έναν χωρο για να αναπτύξουμε τις δραστηριότητές μας και περισσότερο για να εκμεταλλευτούμε την ταινιοθήκη, την οποία έχουμε εμπλουτίσει από ταινίες που μας έχουν δώσει οι σκηνοθέτες τα δικαιώματα”, τόνισε χαρακτηριστικά.

Άρωμα γυναίκας είχαν τα βραβεία που απονεμήθηκαν στην λήξη του 5ου Διεθνούς Φεστβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου την Κυριακή, το βράδυ, στο Εργατικό Κέντρο Καλαμάτας.

Βραβεία Ισότητας

Οι ταινίες “I itsai Romni/Το κορίτσι γυναίκα”  (Ελλάδα) της Ευαγγελίας Γούλα και “Belle de Nuit” (Γαλλία) της Marie-Eve de Grave βραβεύτηκαν ομόφωνα και ισότιμα με τα βραβεία Ισότητας, ως οι καλύτερες που ανέδειξαν το ζήτημα των έμφυλων σχέσεων, αναμέσα σε συνολικά 14 ταινίες που διαγωνίστηκαν.

Παραλαμβάνοντας το βραβείο της, η  Ευαγγελία Γούλα, εμφανώς συγκινημένη δήλωσε: “Είναι πολυ σημαντική αυτη η πολιτιστική προσπάθεια που γίνεται για να μπορούμε να επικοινωνούμε μέσα από τις ταινίες μας και να μιλάμε για τις ιδέες μας και μας δινει τρομερή δύναμη να συνεχίσουμε και να κάνουμε αυτό που αγαπάμε.”

Επίσης η κριτική επιτροπή έκανε ειδική αναφορά (special mention) στην ταινία “Punishment Island” (Ιταλία) της Laura Cini “για τον συγκλονιστικό τρόπο με τον οποίο καταγράφει την πρακτική της τιμωρίας των εγκύων ανύπαντρων γυναικών, σ’ ένα απομακρυσμένο νησί της Ουγκάντα, ως μοντέλο της πειθαρχικής τιμωρίας των γυναικών καθώς και για την ιδιαιτερότητα και τη δυσκολία της αφήγησης”. Από την πλευρά της, η Ιταλίδα σκηνοθέτις ευχαρίστησε θερμά την κριτική επιτροπή, την διοργάνωση αλλά και το κοινό της Καλαμάτας, το οποίο χαρακτήρισε “καταπληκτικό”.

Υπενθυμίζεται ότι η «Ισότητα των Φύλων», ήταν το κεντρικό αφιέρωμα του φετινού φεστιβάλ που συγχρηματοδοτήθηκε από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Μεταρρύθμιση Δημοσίου Τομέα και πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με τη Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων και το Κέντρο Ερευνών για Θέματα Ισότητας (Κ.Ε.Θ.Ι.).

Η κριτική επιτροπή αποτελούνταν από τις: Γιάννα Αθανασάτου, καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών,  Ειρήνη Αγαθοπούλου, προεδρο του ΚΕΘΙ και Nefise Özkal Lorentzen, σκηνοθέτιδα.

Βραβεία Κοινού

Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά το Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου απένειμε δύο Βραβεία Κοινού, για το καλύτερο ελληνικό ντοκιμαντέρ και για το καλύτερο διεθνές ντοκιμαντέρ.

Το Βραβείο Κοινού για το καλύτερο ελληνικό ντοκιμαντέρ, απονεμήθηκε στην ταινία “Ένα Δέντρο Θυμάται”, του Κωνσταντίνου Φόλλα. Το βραβείο, άξιας 1000 ευρώ, προσέφερε η SteFilm (παράγωγη DCP) για την επόμενη ταινία του νικητή.

Το Βραβείο κοινού για το καλύτερο ξενόγλωσσο ντοκιμαντέρ απονεμήθηκε στην ουγγρικής παραγωγής ταινία “A Woman Captured”, και την Bernadett Tuza Ritter. Το βραβείο προσέφερε το Κέντρο Δημιουργικού Ντοκιμαντέρ Καλαμάτας.

Όλα τα βραβεία φιλοτέχνησε ο Γλύπτης, Χρήστος Ρηγανάς.

Ειδικά βραβεία στο “Guerrilla Voices” (Κολομβία) του Sjoerd van Grootheest και στην ταινία “Ζωγραφίζοντας”(Ελλάδα) της Ιωάννας Νεοφύτου, δόθηκαν φέτος από επιτροπή φοιτητών του Τμήματος Αρχαιολογίας, Ιστορίας και Πολιτισμικής Διαχείρισης του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, στην Καλαμάτα.

Χαιρετισμοί

Χαιρετίζοντας την τελετή, η Γενική Γραμματέας Ισότητας, Φωτεινή Κούβελα, χαρακτήρισε επίκαιρα τα θεματα της έμφυλης ανισότητας, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι “κλείσαμε το 2018 με την γυναικοκτονία της φοιτήτριας στη Ρόδο και ανοίξαμε το 2019 με τη γυναικοκτονία της κοπέλας στην Κέρκυρα”. Μάλιστα, η κα Κουβελα ανέφερε ότι στην Καλαμάτα λειτουργεί Συμβουλευτικό Κέντο για τις κακοποιημένες Γυναίκες που παρέχει δωρεάν και με εχεμύθεια βοηθεια σε κάθε γυναίκα που εχει υποστεί οποιαδήποτε μορφή βίας, ψυχολογική και νομικη υποστηριξη καθώς και εργασιακή συμβουλευτική. Συνεχάρη, τέλος, τις διοργανώτριες του Φεστιβάλ, υπογραμμίζοντας ότι ήταν όλες γυναίκες και έφεραν σε πέρας αποτελεσματικά το έργο τους, καθώς και τις γυναίκες δημιουργούς των ντοκιμαντέρ.

Απευθύνοντας έναν συντομο χαιρετισμό στην διοργάνωση του Φεστιβάλ, ο πρόεδρος του Τμήματος Αρχαιολογίας, Ιστορίας και Πολιτισμικής Διαχείρισης του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, Νίκος Ζαχαριάς, τόνισε: “Αυξάνετε το πολιτιστικό απόθεμα της Πελοποννήσου και πλέον δημιουργήσατε έναν θεσμό”, ενώ εξέφρασε τη χαρά του για τη μικρή αλλά ουσιαστική, όπως είπε, συμμετοχή που έχει το Πανεπιστήμιο στην διοργάνωση,με τους εθελοντές φοιτητές.

Την τελετή χαιρέτησαν εκ μέρους της Περιφερειας Πελοποννήσου, η Αντιπεριφερειάρχης Πελοποννήσου για θέματα Μεσσηνίας, Αντωνία Μπούζα, και εκ μέρους του Δήμου Καλαμάτας, η Αναστασία Μπελογιάννη. Και οι δύο συνεχάρησαν την ομάδα του Φεστιβάλ για την διοργάνωση και τις θεματικές που ανέδειξαν.

Η βραδυά έκλεισε μουσικά με μελωδίες από την Κάτω Ιταλία και τη Νότια Μεσόγειο, που έπαιξε το κουιντέτο των Abbal.

Με την ταινία “The road to Sparta”  ρίχνει αυλαία την Κυριακή το 5ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου.Το αγγλικής παραγωγής ντοκιμαντέρ του δημοσιογράφου και σκηνοθέτη, Barney Spender, που γυρίστηκε  στην Ελλάδα, ακολουθεί τη ζωή τεσσάρων δρομέων, συμπεριλαμβανομένου και του “υπερμαραθώνιου ανδρα”, Ντιν Καρνάζη, στην προσπάθειά τους να ακολουθήσουν τα βήματα του Φειδιππίδη και να ολοκληρώσουν το εξουθενωτικό Σπάρταθλον των 246 χλμ μέσα σε 36 ώρες! Η ταινία προβάλλεται σε α’ πανελλήνια προβολή, παρουσία του σκηνοθέτη, στις 20:30.

Μετα την ταινία θα ακολουθήσει η απονομή των βραβείων κοινού. Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά το Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου θα απονείμει δύο Βραβεία Κοινού, για το καλύτερο ελληνικό ντοκιμαντέρ και για το καλύτερο διεθνές ντοκιμαντέρ.

Το Βραβείο Κοινού για το καλύτερο ελληνικό ντοκιμαντέρ, άξιας 1000 ευρώ, προσφέρει η SteFilm (παράγωγη DCP για την επόμενη ταινία του νικητή).

Το Βραβείο κοινού για το καλύτερο διεθνές ντοκιμαντέρ προσφέρει το Κέντρο Δημιουργικού Ντοκιμαντέρ Καλαμάτας.

Tα βραβεία έχει φιλοτεχνήσει ο Γλύπτης, Χρήστος Ρηγανάς.

Φέτος βραβεία θα δοθούν και για την «Ισότητα των Φύλων», το κεντρικό αφιέρωμα του φετινού φεστιβάλ που συγχρηματοδοτείται από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Μεταρρύθμιση Δημοσίου Τομέα και πραγματοποιείται σε συνεργασία με τη Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων και το Κέντρο Ερευνών για Θέματα Ισότητας (Κ.Ε.Θ.Ι.).

Επίσης, θα δοθούν δυο ειδικά βραβεία από επιτροπή φοιτητών της Σχολής Διαχείρισης Πολιτισμικών Αγαθών του Πανεπιστημίου Πελοποννησου.

Η βραδυά θα κλείσει μουσικά με το κουιντέτο των Abbal, που υπόσχονται να μας ταξιδέψουν για ακόμη μία φορά μέσα από την παραδοσιακή μουσική της Ιταλίας και της Νότιας Μεσογείου.

Punishment Island – Laura Cini (Ιταλία)

Το «Punishment Island» είναι ένα ντοκιμαντέρ με θέμα το μικροσκοπικό νησί Akampene,  στην απομακρυσμένη Ουγκάντα, όπου οι γυναίκες εγκαταλείπονταν, επειδή έμειναν έγκυες πριν παντρευτούν. Στο Akampene, που σημαίνει τιμωρία στα αγγλικά, τίποτα δεν μεγάλωνε. Έτσι, ήταν προορισμένες να πεθάνουν από ασιτία. Αυτές που προσπαθούσαν να φτάσουν στην ηπειρωτική χώρα κολυμπώντας, πνίγονταν, καθώς, ένα από τα μεγαλύτερα τοπικά προβλήματα είναι ότι οι άνθρωποι  δεν ξέρουν κολύμπι. Η ταινία προβάλλεται το Σάββατο (26 Ιανουαρίου), στις 19:00, παρουσία της σκηνοθέτιδος, Laura Cini.

Σημείωμα σκηνοθέτη

Το ένστικτο του παραμυθά με οδήγησε πίσω στη λίμνη Bunyonyi, προκειμένου να ψάξω για επιζώντες, αφού είχα ακούσει για την πρακτική, την πρώτη φορά που ήμουν εκεί. Όταν τις βρήκα κι  αφού ένιωσα έντονα συναισθήματα, ακούγοντας την ιστορία τους για πρώτη φορά, κατάλαβα γιατί ήταν σημαντικό να κάνω αυτή την ταινία.

Αφού πέρασα πολύ καιρό μαζί τους, έγινε φανερό ότι στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτές οι γυναίκες δεν είχαν κατορθώσει να μεταμορφώσουν τις τραγικές εμπειρίες τους σε χρήσιμα εκπαιδευτικά εργαλεία για τις κόρες τους. Στις χειρότερες περιπτώσεις, μάλιστα, επέβαλλαν και μια επιλεκτική θεραπεία σ’ εκείνες. Η ιστορία τους είχε τελικά αίσιο τέλος, αλλά δεν έλαβαν καθόλου υποστήριξη κατά τη διάρκεια της ζωής τους, εκτός από εκείνη που τους προσέφερε η εκκλησία.

Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης μας, διαπίστωσα ότι ο ενθουσιασμός που έδειχναν τα εγγόνια αυτών των γυναικών δεν ήταν λόγω των ιστοριών που άκουγαν για πρώτη φορά, αλλά, λόγω του ενδιαφέροντος που δείχναμε εμείς  για να ακούσουμε εκείνα.

Αυτά τα κορίτσια πρέπει να καταλάβουν ότι οι γυναίκες πρέπει να μιλάνε, όταν υφίστανται διακρίσεις. Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να ζήσουν μια ζωή απομόνωσης και διακρίσεων και γι’ αυτόν το λόγο πρέπει να αποκτήσουν συνείδηση των δικαιωμάτων τους, μαθαίνοντας από τη δική τους ιστορία. Η ιστορία του Akampene είναι μία μόνο από τις εκατομμύρια που έχουν να αφηγηθούν γυναίκες με προβλήματα σ’ ολόκληρο τον κόσμο και είναι τόσο δυνατή, που κατορθώνει να προβάλει με αποτελεσματικότητα τις δύσκολες καταστάσεις που αντιμετωπίζουν.

Σε κάποια μέρη του κόσμου, οι δυσκολίες του να είσαι γυναίκα και να προσπαθείς να γεννήσεις, να αναθρέψεις και να εκπαιδεύσεις ένα παιδί, είναι τόσο μεγάλες και ανυπόφορες, που θα πρέπει να αποτελούν αντικείμενο συζήτησης, εγείροντας σημαντικά ερωτήματα για τη ζωή της καθεμιάς από εμάς.

Exiles – Bernadette Weber, Julia Reiter (Γερμανία)

“Το νόημα της εξορίας καθορίζεται από το άτομο που τη ζει.Αν δεν μπορείς να επιστρέψεις στην πατρίδα σου, ο μόνος τρόπος είναι να φτιάξεις για τον εαυτό σου ένα καινούργιο σπίτι. Αν έχεις χάσει όλα τα άλλα, το μόνο που μένει είναι να μη χάσεις τον εαυτό σου”. Η ταινία “Exiles”  προβάλλεται το  Σάββατο (26 Ιανουαρίου) στις  20:00, παρουσία της  σκηνοθέτιδος Bernadette Weber, η οποία συνυπογραφει το φιλμ  με την Julia Reiter.

Σημείωμα σκηνοθέτιδων

Στην ακμή της επονομαζόμενης «προσφυγικής κρίσης» και των σύγχρονων κινημάτων μετανάστευσης, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι δεν είναι αρκετό για το ανθρώπινο πνεύμα να έχει μία στέγη πάνω από το κεφάλι του.Χρειάζεται να εξελίσσεται, να μαθαίνει και να συνεισφέρει στην κοινωνία στην οποία ανήκει. Η δημιουργία ενός σπιτικού και το αίσθημα του ανήκειν είναι σημαντικά για την εξέλιξη μιας προσωπικότητας εντός μιας κοινωνίας, που έχει το χρέος να δίνει στους πολίτες της την δυνατότητα να μαθαίνουν και ν’ αναπτύσσονται σύμφωνα με το δυναμικό τους.

Το φιλμ «Exiles» διηγείται την ιστορία τριων νέων που προσπαθούν να βρουν τους εαυτούς τους και να καταφέρουν κάτι σε μια κοινωνία  που δεν είναι «δικιά» τους, όπου ακόμα χρειάζεται να μάθουν και να βελτιώσουν βασικές δεξιότητες -όπως η γλώσσα- και όπου συχνά τούς λένε να είναι χαρούμενοι που είναι «ασφαλείς». Αλλά για να γίνει η εξορία Σπίτι, χρειάζεται να πάψει να σημαίνει επιβίωση, και μάλλον χρειάζεται να σημαίνει αναζήτηση, εξέλιξη, ανήκειν. Για να γίνει Σπίτι, η εξορία πρέπει να πάψει να είναι εξορία.

Το «Exiles» θέλει ν’ ανοίξει έναν διάλογο σχετικά με το τί σημαίνει να ξεκινάς εντελώς από το μηδέν. Με την επανεπεξεργασία του όρου «εξορία», που είναι ανεξάρτητος από έθνη ή ιστορικές περιόδους, θέλουμε να δούμε τα υπό εξέλιξη γεγονότα από άλλη σκοπιά, και να δώσουμε φωνή στους νέους Αυστριακούς πολίτες, που αποφάσισαν να συμμετέχουν στο φιλμ.

Τα έθνη και τα σύνορα προκύπτουν μέσα από πολέμους, οι άνθρωποι μέσα από τη διάδοση και την ανάπτυξη του Πολιτισμού και του τρόπου ζωής, και ο Πολιτισμός μέσα από την Επικοινωνία και την ανταλλαγή.

Οι κοινωνίες, όμως, χτίζονται μέσα από αμοιβαία κατανόηση, ανοιχτό μυαλό για τον τρόπο και τη γνώμη του Άλλου και σεβασμό.

Bernadette Weber

Η Bernadette Weber (1987) είναι μία Αυστριακή ντοκιμαντερίστρια, με βάση την Ιταλία, που δρα στον τομέα του κοινωνικού ντοκιμαντέρ και της ψηφιακής τέχνης. Έχει μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών στη Φιλοσοφία, είναι υποψήφια διδάκτωρ στην πολιτική φιλοσοφία, ενώ απέκτησε το πτυχίο της στον κινηματογράφο στη Σχολή Ντοκιμαντέρ ZeLIG, στο Bolzano της Ιταλίας. Έχει εργαστεί ως κινηματογραφίστρια, εικονολήπτρια, μοντέρ, δημοσιογράφος σε διάφορους τομείς (ντοκιμαντερ, ταινίες μικρού μήκους, διαφήμιση, μουσική, θέατρο) και είναι συγγραφέας ντοκιμαντέρ όπως το  “MoonEuropa” (2016) και “The other sandus” (Participatory Documentary, 2016). Η ταινία “Exiles” είναι η πρώτη της  μεγάλου μήκους .

Julia Reiter

Η JuliaReiter (1990) έχει εργαστεί ως συντονίστρια πρότζεκτ για τις Megaphon Uni και Caritas,είναι μουσικός και  Dj , και εργάζεται ενεργά ως ανεξάρτητη συντάκτρια και δημοσιογράφος και ως συντονιστής προγράμματος στο ραδιόφωνο Radio Helsinki στοGraz της Αυστρίας. Είναι πτυχιούχος αγγλικής γλώσσας και φιλολογίας, με ειδίκευση στις σπουδές στα Μέσα, και δίπλωμα στη Διαμεσολάβηση. Από την αρχή της «προσφυγικής κρίσης», η Julia έχει εργαστεί εθελοντικά στην Αυστρία και άλλες περιοχές (Ειδομένη, Λέσβος). Το φιλμ “Exiles” είναι η πρώτη της δουλειά ως σκηνοθέτης.

Στην “Ισότητα των Φύλων” είναι αφιερωμένες οι ταινίες του 5ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου που προβάλλονται από σήμερα (Παρασκευή 25/01) μέχρι και την Κυριακή (27/01), στο πλαίσιο της φετεινής συνεργασίας του Φεστιβάλ με τη Γενική Γραμματεία Ισότητας και το Κέντρο Ερευνών για Θέματα Ισότητας (Κ.Ε.Θ.Ι.).

Μάλιστα,  η Γενική Γραμματεία Ισότητας θέσπισε 2 βραβεία για ντοκιμαντέρ που αφορούν στην «Ισότητα των φύλων».

Επιπλέον, στο πλαίσιο αυτής της συνέργειας, και σε συνεργασία με τη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, ολοκληρώθηκε προ-φεστιβαλικά  ένα επιμορφωτικό σεμινάριο σε εκπαιδευτικούς, με θέμα «Η έμφυλη οπτική στον Κινηματογράφο».

Υπενθυμίζεται , τέλος, ότι καθ’ όλή την διάρκεια του Φεστιβάλ,  λειτουργεί έκθεση κεραμικής-γλυπτικής, στο Πνευματικό Κέντρο Καλαμάτας, με θέμα την Ισότητα των Φύλων.

Σήμερα (Παρασκευή) το απόγευμα, θα προβληθεί μία τριλογία ταινιών για την ισότητα των φύλων στην Ινδία: “My Sacred Glass Bowl” (18:00), “No Woman’s Land”(18:30) και “Bloody Phanek”(19:15)

Μετά την προβολή του No Woman’s Land, οι δικηγόροι Ευγενία Μακρή και Παναγιώτα Μακρή θα μιλήσουν για τα δικαιώματα ιδιοκτησίας των γυναικών, στο πλαίσιο του κύκλου ομιλιών, που άνοιξε χθες (Πέμπτη), ως προϊόν συνεργασίας του φεστιβάλ με τον Δικηγορικό Σύλλογο Καλαμάτας.

Θα ακολουθήσει, στις 20:15,  workshop  από τον βραβευμένο Ινδό δημιουργό ντοκιμαντέρ, Rajesh James, για την  εξέλιξη του ντοκιμαντέρ στις χώρες της Ασίας (δεν χρειάζεται δήλωση συμμετοχής). Στις 20:45, θα προβληθεί η ταινία του ιδίου, με τίτλο Naked Wheels.

Ο Rajesh James είναι βραβευμένος δημιουργός ντοκιμαντέρ και ερευνητής ταινιών από το Κότσι της Ινδίας. Του απονεμήθηκε το διάσημο Βραβείο Riyad Wadia για το Καλύτερο Emerging Filmmaker στην Ινδία το 2017. Το ντοκιμαντέρ του Naked Wheels κέρδισε το βραβείο KFPatil Unity in Diversity για το Καλύτερο Ντοκιμαντέρ μικρού μήκους στο Διεθνές Φεστιβάλ Queer Film Kashish, στο Μουμπάι το 2017. Επιπλέον, του απονεμήθηκε το PK Rossy Puraskaram για το καλύτερο ντοκιμαντέρ 2016 από το Kerala Sthree Padana Kendram, στο Διεθνές Φεστιβάλ Φεμινιστικού Ντοκιμαντέρ το 2016. Έχει επίσης σκηνοθετήσει τα ντοκιμαντέρ “In Thunder, Lightning και Rain” (2018) και “Zebra Lines” (2014).

Για αύριο (Σάββατο 26 Ιανουαρίου), έχει προγραμματιστεί ομιλία της δικηγόρου, Όλγας Θεοδώρου, γύρω από το θέμα των αμβλώσεων, μετά την προβολή της ταινίας Vessel  (ΗΠΑ),στις 15:00, το οποίο παρουσιάζει μια ακτιβίστρια γιατρό που μάχεται απέναντι στους νόμους κατά των αμβλώσεων.

Την Κυριακή (27 Ιανουαρίου), θα πραγματοποιηθεί master class workshop από την σκηνοθέτη και συγγραφέα, Nefise Özkal Lorentzen, κατά την διάρκεια προβολής της τριλογίας των ντοκιμαντέρ της ίδιας  πάνω στο θέμα των φύλων στο Ισλάμ. Όπως όλες οι παραπάνω εκδηλώσεις, και αυτό το εργαστήριο θα πραγματοποιηθεί στο Αμφιθέατρο «Θεόδ. Αγγελόπουλος», τις ώρες 13:00-17.30 και δεν χρειάζεται δήλωση συμμετοχής. Οι ταινίες που θα προβληθούν είναι:«Το φύλο μου» (2008), «Ένα μπαλόνι για τον Αλλάχ» (2011) και το «ManIslam» (2014).

Η Nefise Özkal Lorentzen είναι συγγραφέας, σκηνοθέτης και παραγωγός τουρκικής και νορβηγικής καταγωγής, που ζει στο Όσλο. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου στην Κωνσταντινούπολη, ενώ έκανε το μεταπτυχιακό της στα Μέσα και την Επικοινωνία στο Πανεπιστήμιο του Όσλο. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες έχει κάνει παραγωγή και σκηνοθεσία σε πολλά αμφιλεγόμενα ντοκιμαντέρ, που σχετίζονται με το Ισλάμ. Εξαιτίας της αφοσίωσής της προς την LGBTQ κοινότητα και την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μέσω των ταινιών της, συμπεριλήφθηκε στο TOP 10 των μεταναστών που αποτελούν πρότυπο στη Νορβηγία. Η τριλογία των ταινιών με τίτλο «Το φύλο μου» (2008), «Ένα μπαλόνι για τον Αλλάχ» (2011) και το «ManIslam» (2014), παρουσιάζει αυτές τις ανεκτίμητες ιστορίες ζωντανές μέσω της δημόσιας προβολής. Η Nefise έχει λάβει πολλά βραβεία και υποψηφιότητες, ενώ οι ταινίες της έχουν κάνει πρεμιέρα σε πολλά αναγνωρισμένα φεστιβάλ, όπως το IDFA, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Rhode Island και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Γκέτεμποργκ. Ήταν, επίσης, υποψήφια για το History Makers Award στη Νέα Υόρκη. Πραγματώνοντας την έννοια του εργαστηρίου της «ακτιβισμός των φύλων μέσω των ταινιών» συνεργάστηκε με διάφορες ΜΚΟ και ελπίζει, ότι μια μέρα, ο διαχωρισμός των φύλων και η κακοποίηση των γυναικών θα αποτελούν ξεχασμένη πλευρά της ιστορίας.

Στο πλαίσιο του φετινού αφιερώματος “Ισότητα των φύλων”, το 5ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου συνεργάζεται με τον Δικηγορικό Σύλλογο Καλαμάτας, εγκαινιάζοντας μια σειρά ομιλιών από έγκριτους νομικούς.
Οι ομιλίες θα λάβουν χώρα μετά την προβολή τριών επιλεγμένων ταινιών τεκμηρίωσης, και θα παρουσιάζουν την νομική προσέγγιση των θεματικών τους.

1η ομιλία, Πέμπτη 24 Ιανουαρίου, 18:30

Ο δικηγόρος Χρήστος Κουτσουρούπας θα μιλήσει μετά το ντοκιμαντέρ Ada For Mayor (Ισπανία), που αναφέρεται στον αγώνα μιας γυναίκας κατά των εξώσεων ανθρώπων από τα σπίτια τους

2η ομιλία, Παρασκευή 25 Ιανουαρίου, 18:30

Οι δικηγόροι Ευγενία Μακρή και Παναγιώτα Μακρή θα μιλήσουν γύρω από τα δικαιώματα ιδιοκτησίας των γυναικών, μετά την προβολή του No Woman’s Land (Ινδία) που αναφέρεται σ’ αυτήν τη θεματική

3η ομιλία, Σάββατο 26 Ιανουαρίου, 15:00

Η δικηγόρος Όλγα Θεοδώρου θα κάνει μία ομιλία μετά το ντοκιμαντέρ Vessel (ΗΠΑ), στο οποίο παρουσιάζεται ο αγώνας μιας ακτιβίστριας γιατρού που μάχεται απέναντι στους νόμους κατά των αμβλώσεων

Οι ομιλίες θα πραγματοποιηθούν στο αμφιθέατρο Θόδωρος Αγγελόπουλος και έχουν δωρεάν είσοδο, ενώ το κοινό θα έχει τη δυνατότητα να θέσει ερωτήσεις στους ομιλητές.

Με 2 ταινίες συνεχίζεται το 5ο διεθνές ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου την Πέμπτη 24 Ιανουαρίου

Panguna Syndrome – Olivier Pollet, Alexandre Berman (Γαλλία)

Σε α’ πανελλήνια προβολή, προβάλλεται αύριο (Πέμπτη, 23 Ιανουαρίου), στις 16:00, το ντοκιμαντέρ  Panguna Syndrome, που υπογράφουν σκηνοθετικά ο Olivier Pollet και ο Alexandre Berman.  Η ταινία απέσπασε  το βραβείο καλύτερης ταινίας στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Λαών Ânûû-rû Âboro, στη Νέα Καληδονία, το 2017.

Στο νησί του Μπουγκαινβίλ, μια αυτόνομη περιοχή της Παπούα Νεας Γουινέας, η επανάσταση συνεχίζεται. Η κρίση της Μπουγκαινβίλ, ένας πόλεμος, ο οποίος άρχισε από τις αποικιακές δυνάμεις με σκοπό να συντρίψουν την αυτόχθονη αντίσταση και να προστατέψουν τα συμφέροντά τους  στο μεγάλο ορυχείο της Πανγκούνα, μπορεί να είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

Olivier Pollet

Ο Olivier Pollet είναι ένας ερευνητής και ανεξάρτητος δημιουργός ντοκιμαντέρ και παραγωγός, που έχει την βάση του στο Μπράιτον του Ηνωμένου Βασιλείου. Βαθιά ευαισθητοποιημένος σχετικά με τα θέματα που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, το Περιβάλλον και την εταιρική λογοδοσία, ανακάλυψε την Παπούα Νέα Γουινέα το 2009, κατά την διάρκεια της πρώτης του αναζήτησης, στο τέλος των δημοσιογραφικών σπουδών του, στο Πανεπιστήμιο Τεχνολογίας του Σίδνεϊ στην Αυστραλία.

Από τότε, συνεχίζει να εξερευνά την περιοχή. Το 2012 σκηνοθέτησε και έκανε την παραγωγή του ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους « CanningParadise», σχετικά με την κοινωνική και περιβαλλοντολογική επιρροή του βιομηχανικού ψαρέματος στις αυτόχθονες κοινωνίες. Η ταινία προβλήθηκε διεθνώς και κέρδισε αρκετά βραβεία σε φεστιβάλ. Ανάμεσα σε αυτά, ο Olivier προτάθηκε  για ένα βραβείο F4 Factual,  ως ο καλύτερος πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης στην Αυστραλία στο AIDC 2013, ενώ η ταινία βραβεύτηκε με το ειδικό βραβείο των κριτικών στο FIFO 2013.

Από τότε έχει συνεργαστεί με πληθώρα ατόμων, μεταξύ των οποίων ο μεγάλος Αμερικανός ερευνητής – δημοσιογράφος, Ian Shearn.

Από το 2013, ο Pollet συνεργάζεται με τον φίλο του, Alexander Berkman, στην ανάπτυξη αρκετών παραγωγών στα πολυμέσα σχετικά με το ερώτημα της ανεξαρτησίας του νησιού του Bougainville στην Παπούα Νέα Γουινέα ( το οποίο συμπεριλαμβάνει το The Panguna Syndrome),  και μέσα από αυτό ασχολείται ιδιαίτερα με τη μελέτη της κληρονομιάς  της αποικιακής εποχής στις σημερινές κοινωνίες.  H δουλειά τους ήταν υποψήφια, το 2017, για το βραβείο Albert Londres.

A dignified death – Jesse van Venrooij (Ολλανδία)

Υπό αυστηρά καθορισμένες συνθήκες, οι γιατροί στην Ολλανδία επιτρέπεται να εκτελούν ευθανασία και υποβοηθούμενη αυτοκτονία, κατόπιν αιτήματος του ασθενούς. Στην ταινία “A dignified death”, παρακολοθούμε τις τελευταίες στιγμές ενός ανθρώπου που περνά μια αφόρητη και απελπιστική ψυχική ταλαιπωρία , του Εelco, ο οποίος  διαλέγει τον θάνατο με νόμιμη ευθανασία.

Η ταινία προβάλλεται αύριο (Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου), στις 20:00, παρουσία του σκηνοθέτη,  Jesse van Venrooij,σε α’ πανελλήνια προβολή.

Σημείωμα σκηνοθέτη

Από το 2012 έχω ασχοληθεί με ντοκιμαντέρ, ταινίες και πορτραίτα. Πριν εργαζόμουν ως κοινωνικός λειτουργός, κάτι που συνέχισα να κάνω μέχρι και τον Οκτώβριο του προηγούμενου έτους. Το υπόλοιπο του χρόνου μου το αφιερώνω μελετώντας  ενδιαφέρουσες και αξιοσημείωτες ιστορίες που θεωρώ πως αξίζει να ειπωθούν και να ιδωθούν. Αυτές είναι συνήθως σχετικές με την «άλλη πλευρά».

Ως σκηνοθέτης, εστιάζω κυρίως σε κοινωνικά και όχι και τόσο δημοφιλή θέματα, προσπαθώντας να προβάλλω τις ζωές των ανθρώπων, χωρίς ωστόσο να τις κρίνω. Στη, δε, εταιρεία μου, FilmMoment, μπορώ να συνδυάζω το πάθος μου για τις ταινίες με το ενδιαφέρον μου για τους ανθρώπους.

Κατά τη διάρκεια ενός έργου με τίτλο “Broedplaatsz”, έξι χρόνια πριν, γνώρισα τον Eelco. To έργο αφορούσε ανθρώπους με έντονα προβλήματα, οι οποίοι είχαν αρχίσει να κάνουν blogging και να χρησιμοποιούν το Twitter, με σκοπό να προβάλλουν τις ζωές τους. Ο Eelco ήταν ένα από τα τρία άτομα για τα οποία γύρισα ένα μικρό ντοκιμαντέρ. Ο θάνατος είναι εξάλλου ένα πολυσυζητημένο θέμα και για τον ίδιο τον Eelco ήταν ολόκληρη η ζωή του.

Το 2016 γνώριζε με σιγουριά πως ήταν πια η ώρα του για να πεθάνει, λόγω της αφόρητης και ατελείωτης ταλαιπωρίας του. Δεν ήθελε ωστόσο να αυτοκτονήσει, αλλά να γίνει αυτό με «νόμιμο» τρόπο. Οι γιατροί στην Ολλανδία επιτρέπεται να προχωρήσουν σε ευθανασία και σε υποβοηθούμενη αυτοκτονία, υπό αυστηρές προϋποθέσεις. Αυτές περιλαμβάνουν μία εθελοντική και σωστά συμπληρωμένη αίτηση από τον πελάτη, καθώς και μία ατέλειωτη ταλαιπωρία χωρίς δυνατότητα βελτίωσης. Επιπλέον, δεν πρέπει να υπάρχει εύλογη εναλλακτική. Ο Eelco είχε προσπαθήσει να καταπολεμήσει το στίγμα που συνοδεύει τις ψυχικές παθήσεις για πολύ καιρό και για αυτό το λόγο ήθελε να βιντεοσκοπηθούν οι τελευταίες στιγμές της ζωής του. Μου ζήτησε λοιπόν να πλάσω μια όμορφη και ειλικρινή ιστορία σχετικά με αυτή την τελευταία αποστολή του. Επειδή τον ήξερα και τον υποστήριζα, αποφάσισα να το κάνω, πάντα με σεβασμό και αξιοπρέπεια. Βέβαια σε όλο αυτό παρεμβαίνει το δικό μου όραμα, το δικό μου προσωπικό ύφος, καθώς και τη δική μου ματιά, ως σκηνοθέτη. Πιστεύω ότι ως κοινωνία πρέπει να είμαστε ανοιχτόμυαλοι και να έχουμε αντίληψη της ευθανασίας. Με αυτή τη δουλειά ελπίζω να συνεισφέρω κι εγώ σε αυτό. Το να πω μια προσωπική αλλά και σχετική ιστορία, χωρίς κρίση, είναι η αποστολή μου. Αυτό, μαζί με το αίτημα του Eelco, ήταν και το κίνητρο μου για να γυρίσω αυτή την ταινία, για να δείξω την άλλη πλευρά.

“So help me god”- Yves Hinant,  Jean Libon (Βέλγιο)

Παρουσία σκηνοθέτη προβάλλεται αύριο (Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου), στις 18:00, το ντοκιμαντέρ  “So Help me God” των Yves Hinant και Jean Libon. Η ταινία, που προβάλλεται σε πρώτη πανελλήνια προβολή, έλαβε ειδική μνεία στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του San Sebastián, το  2017 .

Σε αυτό το αμεταμέλητο και πολιτικά μη ορθό πορτρέτο, μια ξεχωριστή και εκκεντρική Βελγίδα δικαστής παίρνει τους θεατές πίσω από τη σκηνή, σε πραγματικές αστυνομικές έρευνες. Αυτό το πιο παράξενο και από το παράξενο ντοκιμαντέρ προκαλεί μία τρελή και καθηλωτική εμπειρία.

Η δικαστής με το “πολιτικά ανορθόδοξο” προφίλ

Η δικαστής Anne Gruwez, μια φημισμένη και εκκεντρική φιγούρα στο βελγικό δικαστικό σύστημα, ερευνά μία υπόθεση που είχε παγώσει για 20 ολόκληρα χρόνια, στην οποία δύο πόρνες, η Γιολάντα και η Νικόλ, βρέθηκαν αγρίως δολοφονημένες σε μια ανώτερης αστικής τάξης γειτονιά των Βρυξελλών.  Με τη βοήθεια ενός ικανού αριθμού αστυνομικών, η Gruwez διεξάγει περεταίρω έρευνες για τους τέσσερεις βασικούς υπόπτους, ένας εκ των οποίων απεβίωσε πρόσφατα, ενώ ένας άλλος ζει πλέον στο εξωτερικό. Καθώς οι μέθοδοι της επιστήμης της εγκληματολογίας έχουν σημειώσει σημαντική πρόοδο τα τελευταία χρόνια, τα στοιχεία πρέπει να επανεξεταστούν, και ιδιαίτερα πρέπει να επανεξεταστεί ένα προφυλακτικό στο οποίο βρέθηκε DNA από έξι διαφορετικά προφίλ ατόμων. Καθώς η κύρια ιστορία εξελίσσεται, η ταινία ακολουθεί κι άλλες καθημερινές υποθέσεις, με τις οποίες η δικαστής έρχεται αντιμέτωπη. Υποθέσεις που περιλαμβάνουν από μικρούς απατεώνες, περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας, μέχρι και περίπτωση παιδοκτονίας με παραστατική περιγραφή.  Έτσι, με τον τρόπο αυτό, μέσα από τα μάτια μιας δικαστή, συστήνεται μια εκτός ορίων κοινωνία.

Η δύναμη του So Help Me God βρίσκεται στην αγριότητα στην οποία οι συν-σκηνοθέτες τόσο δυνατά πιστεύουν, καθώς και στο δικαίωμα στην έκφραση και στον ελευθεριακό τρόπο αφήγησής τους που δεν υπόκειται σε λογοκρισία. Αυτό που ενισχύει αυτή τη γνήσια δημιουργία είναι το γεγονός ότι δεν πραγματοποιήθηκε εκ των προτέρων προετοιμασία, δεν υπήρξε κάποιο σεναριακό σχεδίασμα. Δεν έγιναν καθόλου συνεντεύξεις με τους συμμετέχοντες και δεν υπήρξε σχολιασμός ή κείμενο σε οθόνη. Είχαν ήδη ασχοληθεί με την Gruwez σε προηγούμενο επεισόδιο με τίτλο Madame Judge, αλλά τώρα όλα τα γεγονότα είναι καινούργια και το ντοκιμαντέρ γυρίστηκε μέσα σε διάστημα τριών ετών. Η υπόθεση της δολοφονίας φαίνεται να αποτελεί μια εξαιρετική πρόφαση για μια περεταίρω παρατήρηση ορισμένων πτυχών του βελγικού δικαστικού συστήματος και κατ’ επέκταση παρατήρηση της βελγικής κοινωνίας, μέσω του πολιτικά ανορθόδοξου προφίλ της δικαστή και των ιδιαίτερων υποθέσεων της. Παρά την σοβαρότητα των θεμάτων, από την ταινία δεν λείπουν πινελιές μαύρου χιούμορ, ή ακόμη και στιγμές χαλάρωσης, όταν η δικαστής νιώθει την ανάγκη να αποτραβηχτεί από την σκοτεινή πραγματικότητα που διαχειρίζεται.

Οι σκηνοθέτες τηρούν με επιμονή το φιλμικό τους στιλ, στιλ που βασίζεται στην κινηματογράφηση ανθρώπων που δεν αναπαριστούν πράξεις αλλά ενεργούν και καταγράφονται σε πραγματικές καταστάσεις, ένα στιλ που στις μέρες μας έχει ξεχαστεί. Το ντοκιμαντέρ αυτό δεν ωραιοποιεί κανένα από τα θέματά του και ακολουθεί την κινηματογραφική προσέγγιση της σχολής cinéma vérité, μιας σχολής που απέχει πολύ από τις στυλιζαρισμένες φόρμες των ντοκιμαντέρ που βλέπουμε σήμερα.

Όπως σωστά υπογραμμίζεται στο tagline της ταινίας, αυτό δεν είναι σινεμά, είναι κάτι χειρότερο. Οι άνθρωποι δεν υποδύονται κάτι, αλλά κινηματογραφούνται σε πραγματικές καταστάσεις.

Pinar Senel:”Οι πρόσφυγες έχουν τοποθετηθεί στον πάτο των κοινωνιών”

Παρουσία του Τούρκου σκηνοθέτη, Pinar Senel,  προβάλλεται αύριο (Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου) στις 20:00, σε πρώτη πανελλήνια προβολή, η ταινία του, «New life in frame».

Το ντοκιμαντέρ αφηγείται την ιστορία ενός νεαρού ζευγαριού παραγωγών ντοκιμαντερ που ζουν και εργάζονται στην Καμπούλ, όταν αναγκάζονται να γινουν πρόσφυγες στην Τουρκία, εξ αιτίας απειλών που δέχονται από μία ακραία θρησκευτική ομάδα.  Έχοντας ως μοναδικό πολύτιμο αγαθό την κάμερά τους, στον νέο τους τόπο ξεκινούν να κινηματογραφούν γάμους, ως το πλησιέστερο στο επάγγελμά τους αντικείμενο εργασίας…

Σημείωμα Σκηνοθέτη

Ο Pinar Senel μίλησε στο 5ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου για την ταινία του και το ευαίσθητο θέμα με το οποίο καταπιάνεται, τους πρόσφυγες.

“Οι πρόσφυγες, των οποίων ο  πληθυσμός είναι πάνω από 25 εκατομμύρια, αντιμετωπίζονται ως νούμερα στα δελτία ειδήσεων. Έχουν αξιολογηθεί ως εξωγήινοι, άνθρωποι που έρχονται από άλλο πλανήτη. Έχουν τοποθετηθεί στον πάτο των κοινωνιών των χωρών στις οποίες καταφεύγουν. Στην πραγματικότητα, οι πρόσφυγες είναι οι Γήινοι. Ο κάθε ένας από αυτούς έχει και μία ιστορία.

Η συνάντησή μου με το ζευγάρι της ταινίας ήταν μία σύμπτωση. Τους γνώρισα μέσω ενός άλλου Αφγανού πρόσφυγα στην Τουρκία, ο οποίος εργάζεται για το TRT. Μου ζητήθηκε να τους παράσχω ανεξάρτητη εργασία σ’ ένα από τα πρότζεκτ μου, αλλά εγώ έκανα ό,τι μπορούσα: έκανα ένα ντοκιμαντέρ γι’ αυτούς. Με αυτόν τον τρόπο, θα μπορέσουν να εκφραστούν, όπως, πράγματι, έκαναν. Μετά απ’ αυτό το ντοκιμαντέρ, ο κυβερνήτης της πόλης τους τους προσέφερε την Τουρκική υπηκοότητα. Τώρα, παραμένουν φτωχοί, αλλά είναι καλύτερα από την πρώτη χρονιά. Αυτή είναι μία σημαντική ταινία για την καριέρα μου. Εργαζόμουν για το τουρκικό ραδιόφωνο Voice από το 1999 που εκπέμπει για τους Τούρκους μετανάστες που ζουν στο εξωτερικό. Η μετανάστευση ήταν και παραμένει ένα είδος εξειδίκευσης για εμένα. Αλλά τώρα μιλάμε περισσότερο για πρόσφυγες- θύματα πολέμου απ’ ό,τι για οικονομικούς μετανάστες.

Είμαι πολύ χαρούμενος που έδωσα φωνή σε πρόσφυγες και άσυλα με αυτό το φιλμ. Πολλες κοινωνίες στερούνται ενσυναίσθησης προς αυτούς. Είναι ξεκάθαρο πως είναι μία δύσκολη κατάσταση και για τους κατοίκους ενός τόπου. Αλλά μπορούμε να επιτύχουμε αμοιβαία κατανόηση, κι αυτό θα πρέπει να κάνουμε. Δεν είναι ένοχοι. Το μόνο έγκλημα που διαπράττεται είναι ότι επιτρέπουμε τους πολέμους για τα χρήματα.  Επίσης, είμαι χαρούμενος που γνωρίζω το ελληνικό κοινό στην Καλαμάτα. Ευχαριστώ το Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου για το ενδιαφέρον”.

LUNÀDIGAS– Nicoletta Nesler, Marilisa Piga (Ιταλία)

Όλο και περισσότερες γυναίκες στην Ιταλία επιλέγουν να μην έχουν παιδιά. Το “Lunàdigas” εξερευνά τον κόσμο τους. Το ντοκιμαντέρ προβάλλεται αύριο (Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου) στις 21:30, παρουσία της μίας εκ των δύο δημιουργών της, της Marilisa Piga, σε πρώτη πανελλήνια προβολή.

Η λέξη “lunàdigas” προέρχεται από τη διάλεκτο της Σαρδηνίας και χρησιμοποιείται από τους βοσκούς για να προσδιορίσει τα πρόβατα που δεν αναπαράγονται. Οι σεναριογράφοι και σκηνοθέτιδες, Nicoletta Nesler και Marilisa Piga, επέλεξαν τη συγκεκριμένη λέξη για τις γυναίκες που δεν έχουν παιδιά, ως τίτλο της ταινίας τους, μιας και η ιταλική γλώσσα δεν έχει μια λέξη που να τις χαρακτηρίζει. Πιο συγκεκριμένα, όλες οι λέξεις έχουν αρνήσεις («χωρίς παιδιά», «όχι μητέρες»).

«Lunàdigas» είναι η λέξη που επιβεβαιώνει και υπογραμίζει με άμεση ειρωνεία, την ύπαρξη και την ταυτότητα αυτών των γυναικών, που αισθάνονται πλήρεις και χωρίς παιδιά, προκλητικά στερεότυπα, κοινές αντικλήψεις και αισθήματα ενοχής. Οι Lunàdigases είναι οι γυναίκες πρωταγωνίστριες, που πλαισιώνουν την ταινία μέσα από την προσωπική ιστορία της κάθε γυναίκας ξεχωριστά, που, αμέσως, γίνεται καθολική.

Το Lunadigas μιλάει για τη συνθήκη, που έχει ερμηνευθεί λιγότερο από τις ίδιες τις γυναίκες, τους λόγους που είναι κοινωνικά στιγματισμένες και την επιλογή να μην είναι η «μητέρα» ένα επίμονο ταμπού. Το Lunàdigas επιχειρεί να δείξει και να συμβάλει στην επίλυσή του ζητήματος.

*Η ταινία έχει τιμηθεί με το βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ στο Chouftouhonna Festival International d’art Feministe της Τυνησίας, το 2017.

Η ιστορία  μιας θρησκευόμενης Μουσουλμάνας στη Ναζαρέτ, η οποία ίδρυσε τον πρώτο και μοναδικό αραβικό κινηματογράφο στο Ισραήλ, είναι το θέμα της ταινίας “Nazareth Cinema Lady”, που προβάλλεται αύριο (Τρίτη, 22 Ιανουαρίου) στις 20:00, σε πρώτη πανελλήνια προβολή , παρουσία της διακεκριμένης Ισρηλινής σκηνοθέτιδος, Nurit Jacobs Yinon.

Το “Nazareth Cinema Lady”  κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας στο Φεστιβάλ Ταινιών Epos, ενώ συμμετείχε στο φεστιβάλ ταινιών Haifa.

Η Nurit Jacobs Yinon  είναι ανεξάρτητη δημιουργός ταινιών και ιδιοκτήτρια τη “AlumaFilms”, που εστιάζει σε παραγωγές ντοκιμαντέρ και καλλιτεχνικά βίντεο. Οι ταινίες της έχουν προβληθεί και βραβευθεί σε φεστιβάλ ταινιών ανά τον κόσμο.

Ως διακεκριμένη δασκάλα, η Nurit  κάνει διαλέξεις σχετικά με τις Τέχνες, τον Κινηματογράφο, τον Ιουδαϊσμό, τον φεμινισμό, τη θρησκεία και το φύλο. Είναι η καλλιτεχνική διευθύντρια του μαθητικού διαγωνισμού στο Φεστιβάλ ταινιών EPO,  εισηγήτρια και κριτής  σε διάφορα φεστιβάλ ταινιών  στο Ισραήλ, συνιδρύτρια του “The Israeli Forum for WomenFilmmakers” και του “Nachat- Ruach”, ενώ συμμετέχει στο MinianihShoham, στο Ισραήλ.

Σε πρώτη πανελλήνια προβολή, προβάλλεται αύριο (Τρίτη, 22 Ιανουαρίου) στις 17:00, στο πλαίσιο του 5ου Διεθνούς Φεστιβλάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου, η ταινία “BIR” (“Πηγάδι”), του Veysi Altay.

Στη δεκαετία του 1990, πολλοί άνθρωποι, στο Κουρδιστάν, συνελήφθηκαν και ανακρίθηκαν μετά βασανιστηρίων· Χιλιάδες δολοφονήθηκαν ή εξαφανίστηκαν από παραστρατιωτικές δυνάμεις, οι οποίες χρηματοδοτούνταν και στηρίζονταν από το κράτος. Οι δολοφόνοι τους ξεφορτώθηκαν τα πτώματά τους, πετώντας τα από ελικόπτερο ή θάβωντάς τα σε πηγάδια γεμάτα οξύ.  Το ντοκιμαντέρ ‘BÎR’ (“Πηγάδι”) αφηγείται την ιστορία των οικογενειών επτά αγνοουμένων από τη πόλη Kerboran (Dargeçit) το 1995 που ψάχνουν τα κόκκαλά τους.

Ο Veysi Altay ασχολείται με τη φωτογραφία και το σινεμά εδώ και 20 χρόνια. Έχει εργαστεί για πολλά χρόνια ως διαχειριστής στην Διεθνή Αμνηστία, για 6 χρόνια και στην Οργάνωση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ενώ έχει επίσης κάνει αναμετάδοση από τον πόλεμο στη Rojava (δυτικό Κουρδιστάν) κατά τη διάρκεια των μαχών εναντίον του ISIS, στο Serêkaniyê/Rasal-Ayn (2013, 2014).

Συνδυάζει τα ΜΜΕ και την δουλειά του ντοκιμαντέρ με την Τουρκική-Κουρδική μετάφραση και ερμηνεία.Ο Altay έχει πραγματοποιήσει αρχειακή έρευνα σε θέματα όπως τα ορυχεία, τη θανάτωση άνευ δίκης, τον εθνικισμό, τους εποχιακούς εργάτες και τις πολιτικές εξαφανίσεις, ενώ έχει κάνει την παραγωγή ενός βιβλίου φωτογραφίας που δημοσιεύτηκε σε τρεις γλώσσες με τίτλο “Em ÊnWenda” (We, the Disappeared), το οποίο περιέχει 100 φωτογραφίες και 100 ιστορίες ανθρώπων που εξαφανίστηκαν με επέμβαση του κράτους.

Άλλα ντοκιμαντέρ του ιδίου:

– “The State is the Perpetrator”, για την ιστορία εκείνων που σκοτώθηκαν από την τουρκική κυβέρνηση στην περιοχή του Cizre, την περίοδο 1990-1995.

-”Silent Lives”, για τα θύματα των Ορυχείων, που έχουν τοποθετηθεί στο Κουρδιστάν από το τουρκικό κράτος και

– “New Life”,  για τον απολογισμό της κουρδικής αντίστασης στην Κόμπανι, το 2014.

Καταχειροκροτήθηκε η “Queen Mimi” του Yaniv Rokah, κατά τη χθεσινή τελετή έναρξης του 5ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου! Ο Αμερικανός σκηνοθέτης, ο οποίος ήταν παρών στην προβολή, ευχαρίστησε το κοινό αλλά και την καλλιτεχνική Διευθύντρια του Φεστιβάλ, Τζίνα Πετροπούλου, ενώ είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει με τους σινεφίλ της Καλαμάτας που του απηύθυναν ερωτήσεις μετά το τέλος της προβολής, εκφράζοντας τον ενθουσιασμό τους.

Η βραδυά έκλεισε μουσικά, σε ρυθμούς τζαζ από το κουαρτέτο του Αρίωνα Γυφτάκη, με τους Τζώρτζη Τσιρόπουλο, Τρύφωνα Τρύπου και Αναστάση Γούλιαρη.

Στη χθεσινή τελετή έναρξης, στο κατάμεστο Αμφιθέατρο “Θεόδωρος Αγγελόπουλος” του Εργατικού Κέντρου, το παρών έδωσαν και εκπρόσωποι της πολιτικής, πολιτειακής και θρησκευτικής ηγεσίας, οι οποίοι, στους σύντομους χαιρετισμούς που απηύθυναν, συνεχάρησαν την διοργάνωση.

Ειδικότερα, χαιρετίζοντας την έναρξη του Φεστιβάλ, η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Γιώτα Κοζομπόλη, τόνισε ότι το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ δίνει τη δυνατότητα σε 8 πόλεις της Πελοποννήσου να δουν “με εικόνες την πραγματικότητα που έχουν συνθέσει οι κινηματογραφιστές με μεράκι και πάθος και να μας φωνάξει αυτή η πραγματικότητα να την ακούσουμε, άλλες φορές ως μουσική και να μας γαληνέψει κι άλλοτε ως κραυγή και να μας αφυπνήσει”.Εξέφρασε, δε, την ικανοποίησή της, επειδή η Βουλή των Ελλήνων, της οποίας και η ίδια είναι μέλος αυτόν τον καιρό, “έχει βάλει κι αυτή ένα λιθαράκι” στην υλοποίηση της διοργάνωσης.

Εκ μέρους της Περιφέρειας, η Αντιπεριφερειάρχης Πελοποννήσου για θέματα Μεσσηνίας, Αντωνία Μπούζα, εξέφρασε την ικανοποίησή της, επειδη, όπως είπε, “το ότι πιστέψαμε και στηρίξαμε αυτό το Φεστιβάλ, το οποίο κάθε χρόνο διογκώνεται και εξακτινώνεται σε όλη την Πελοπόννησο, για εμάς είναι πάρα πολύ θετικό και σημαντικό”. Η κα Μπούζα επικρότησε την ύπαρξη εκπαιδευτικής ζώνης στο Φεστιβάλ, καθώς και το φετεινό θέμα του ειδικού αφιερώματος, που είναι η  Ισότητα των δύο φύλων, γιατί, δυστυχώς, όπως είπε, στην Ελλάδα του 2019 δεν είναι δεδομένη.

Τον χαιρετισμό και τις ευχές του Δημάρχου Καλαμάτας, μετέφερε εκ μέρους του η κα Αναστασία Μπελογιάννη, η οποία μεταξύ άλλων συνεχάρη το Φεστιβάλ για την φετεινή συνέργειά του με την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνων, ενώ τόνισε ότι “ο Δήμος Καλαμάτας είναι υποχρεωμένος να στηρίζει τέτοιες πρωτοβουλίες, που προσδίδουν κύρος στον πολιτισμό της πόλης μας”.

Εκ μέρους της κυβέρνησης, στην τελετή παρευρεθη και ο Γενικός Γραμματέας Ενημέρωσης και Επικοινωνίας, Χρήστος Σίμος, ο οποίος τόνισε μεταξύ άλλων:

“Ως Υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης υποστηρίζουμε έμπρακτα τις οπτικοακουστικές παραγωγές, διότι θεωρούμε ότι  μέσω της ανάπτυξης της οπτικοακουστικής  παιδείας μπορούμε να επιτύχουμε εκτός των άλλων και στη δημιουργία μια γενιάς ανθρώπων με σφαιρική μόρφωση”. Ανακοίνωσε, μάλιστα, ότι στο πλαίσιο αυτό, το υπουργείο προχώρησε στην ίδρυση του Εθνικού Κέντρου Οπτικοακουστικών Μέσων και Επικοινωνίας (ΕΚΟΜΕ), έναν θεσμό με αποκλειστικό προσανατολισμό την ενίσχυση των οπτικοακουστικών παραγωγών, εγχώριων και από το εξωτερικό, όπως ταινίες, τηλεοπτικές παραγωγές, video games και, βεβαίως, ντοκιμαντέρ.

Όπως, είπε ο κ. Σίμος, το βασικό εργαλείο ενίσχυσης που διαθέτει το ΕΚΟΜΕ είναι το Cash Rebate, δηλαδή η επιστροφή χρημάτων.

“Τις επόμενες δέκα ημέρες θα σας ταξιδέψουμε στην Ελλάδα και σε ακόμη 25 και πλέον χώρες και σκοπεύουμε να σας δείξουμε 65 ντοκιμαντέρ στην κυρίως ζώνη και άλλα 22 στην εκπαιδευτική”, τόνισε από την πλευρά της η πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής του Φεστιβάλ, Σοφία Πουλουπάτη, ενώ πρόσθεσε ότι φέτος εγκαινιάζεται και η ζώνη με προβολές που απευθύνονται σε όλη την οικογένεια, την Κυριακή στις 11 το πρωί. Ευχαρίστησε, επίσης τον Γλύπτη, Χρήστο Ριγανά, ο οποίος φιλοτέχνησε τα βραβεία που θα δοθούν στο τέλος του Φεστιβάλ, βραβείο κοινού, καλύτερου ελληνικού ντοκιμαντέρ και καλύτερου διεθνούς ντοκιμαντέρ.

Κλείνοντας, η Καλλιτεχνικη Διευθύντρια του Φεστιβάλ, Τζίνα Πετροπούλου, τόνισε μεταξύ αλλων ότι “το 2019 είναι ιδιαίτερη χρονιά για εμάς, γιατί με την οικονομική βοήθεια του υπουργείου Πολιτισμού, επιτέλους, , θα μπορέσουμε να ολοκληρώσουμε, μετά από 5 χρόνια, το εκπαιδευτικό μας πρόγραμμα, που αφορά σε σχολεία απομακρυσμένων περιοχών των Νομών Μεσσηνίας, Λακωνίας και Αργολίδας”. Η κα Πετροπούλου ευχαρίστησε θερμά όλους όσοι εργάστηκαν “με την ψυχή τους για να γίνει αυτή η διοργάνωση επιτυχημένη”, όπως είπε, καθώς και το κοινό της Καλαμάτας που επί πέντε χρόνια ακολουθεί πιστά το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ.

Την τελετή τίμησαν, επίσης, με την παρουσία τους ο Πανοσιολογιότατος Αλέξιος Αρώνης, εκ μέρους του Μητροπολίτη Μεσσηνίας και ο κ. Γιώργος Μπαχούμας, εντεταλμένος σύμβουλος Παιδείας Δήμου Πύλου-Νέστορος.

Μετά τον θετικό απόηχο της επίσημης πρεμιέρας του στο 20ό Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια στο 12ο Los Angeles Greek Film Festival και στο 6ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων, το ντοκιμαντέρ του Τάκη Σακελλαρίου «Νίκος Μαμαγκάκης: Λόγος τελευταίος» συνεχίζει την πορεία του στο 5ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου.

*Η ταινία προβάλλεται την Κυριακή (20 Ιανουαρίου) στις 21:30 στο Αμφιθέατρο “Θεόδωρος Αγγελόπουλος” του Εργατικού Κέντρου στην Καλαμάτα, και στην Πάτρα την Τετάρτη (23 Ιανουαρίου), στις 21:00, στην αίθουσα “Αίγλη”του πολυκινηματογράφου Veso Mare (Ακτή Δημαίων 17). Ο σκηνοθέτης θα είναι παρών και στις δύο προβολές.

Μιλώντας για το πορτρέτο του Νίκου Μαμαγκάκη, όπως αυτό σκιαγραφείται στην ταινία του,ο Τάκης Σακελλαρίου,αναφέρει:

“Ο διεθνής Έλληνας μουσικοσυνθέτης, Νίκος Μαμαγκάκης, εξομολογείται στο ντοκιμαντέρ για τελευταία φορά, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή, τον Ιούλιο του 2013, μετουσιώνοντας 84 χρόνια εμπειριών και πολυδιάστατου μουσικού έργου σε λόγο άμεσο, καθημερινό. Οικείος και άγνωστος, ελιτίστικος και λαϊκός, υπηρέτησε πολλά μουσικά είδη και άφησε κομμάτια εμβληματικά. Οξυδερκής κριτής και με αυτοκριτική διάθεση, με αίσθηση του χιούμορ, εκφράζει τις σκέψεις του για τα σημαντικά της ζωής και της Τέχνης”.

Αναφερόμενος στην σκηνοθετική του πρόθεση, ο ίδιος σημειώνει ότι δεν ειναι διδακτική,εξηγώντας ότι η ταινία λειτουργεί περισσότερο ως ο καλλιτεχνικός ενδιάμεσος για να επικοινωνήσει το ευρύ κοινό με τον πνευματικό πλούτο του τόπου.

“Με ενδιαφέρει το πρόσωπο του Νίκου Μαμαγκάκη όπως προσλαμβάνει τη ζωή, με όλη την γκάμα των συναισθημάτων και των σκέψεων που του γεννά για να την αποδώσει στη συνέχεια μέσα από τη μουσική,τα τραγούδια, τη στάση ζωής του.

Αν και το ντοκιμαντέρ αναφέρεται σε όλους τους μουσικούς τρόπους με τους οποίους εκφράζεται ο συνθέτης, δεν είναι ένα μουσικολογικό ντοκιμαντέρ,η πρόθεση δεν είναι διδακτική.  Είναι, ίσως, να νιώσει ο θεατής ότι και αυτός έχει και φέρει τους δικούς του λόγους για να σταθεί δημιουργικά στη δική του ζωή, παρ’όλη την πεζότητα της καθημερινότητας, τις αντιξοότητες.

Με αυτή την έννοια, μπορώ να πω ότι το ντοκιμαντέρ είναι ο καλλιτεχνικός ενδιάμεσος για να επικοινωνήσει το ευρύ κοινό με τον πνευματικό πλούτο του τόπου, όπως εκφράζεται από την προσωπικότητα του δημιουργού Νίκου Μαμαγκάκη και τον μοναδικό τρόπο που την εξωτερικεύει με τον Λόγο του, τον Τελευταίο, που είχα την ιδιαίτερη τιμή και ευθύνη να αποτυπώσω και να αποδώσω με τη συμβολή όλων των συντελεστών”,τονίζει ο Τάκης Σακελλαρίου.

Στην ταινία παρουσιάζονται μοναδικά διασωθέντα αποσπάσματα από τις πρόβες και την τελευταία συναυλία προς τιμήν του Νίκου Μαμαγκάκη από τη Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ, καθώς και σημαντικό οπτικοακουστικό υλικό, μέρη του οποίου δημοσιοποιούνται για πρώτη φορά. Οι πηγές αναζητήθηκαν στο προσωπικό αρχείο του συνθέτη, στα Γενικά Αρχεία του Κράτους, στα αρχεία του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, της ΕΡΤ, του Εθνικού Θεάτρου, του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδας, του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου, σε συλλέκτες, καθώς και σε δημοσιεύματα του εγχώριου και διεθνούς Τύπου. Η πλούσια προσφορά του Μαμαγκάκη στον κινηματογράφο, εγχώριο και διεθνή, μεταφέρεται μέσα από αποσπάσματα ταινιών που οι δημιουργοί τους είχαν την ευγένεια να παραχωρήσουν για τη δημιουργία του ντοκιμαντέρ.

Έρευνα-Σενάριο-Σκηνοθεσία: Τάκης Σακελλαρίου

Διεύθυνση παραγωγής: Μαρίνα Κουνενάκη, Τάσος Τσιαμπάς, Περικλής Ε. Παπαδημητρίου

Διεύθυνση φωτογραφίας: Αριστοτέλης Μεταξάς

Μοντάζ: Αγγελική Ξυπολιά

Ήχος: Δημήτρης Φουκαράκης, Μιχάλης Συγλέτος, Στράτος Αξιώτης, Χρήστος Κυριακίδης, Δημήτρης Καβακόπουλος

Τελική μίξη ήχου: Βασίλης Βασιλάκης

Παραγωγή: ΕΡΤ, 2018

Παρουσία του σκηνοθέτη, προβάλλεται την Κυριακή (20 Ιανουαρίου) στις 19:00, σε πρώτη πανελλήνια προβολή, η ταινία “The Illuminators”, του Φινλανδού Antti Haase.Πρόκειται για την ιστορία ενός Γερμανού μετανάστη της Βαλτικής, ο οποίος έγινε “πατέρας του φωτός” στη Λαπωνία.

Περίληψη:

Ο σκηνοθέτης Antti Haase μας παίρνει σ’ ένα προσωπικό ταξίδι, όπου μαθαίνουμε για την ιστορία του πατέρα του. Ο Γερμανός πρόσφυγας της Βαλτικής, Gunnar Haase, έφτασε στην Φιλανδική Λαπωνία το 1945, για να επισκευάσει τη καταστροφή που έκαναν οι συμπατριώτες του μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο πατέρας του Antti, ο Hannu, συνέχισε την αποστολή του παππού Gunnar, να φέρει ηλεκτρισμό στη Λαπωνία – οι γραμμές ρεύματος έφτασαν επιτέλους και στο τελευταίο λαπωνικό σπίτι στις 23 Ιουλίου το 1987. Το “Illuminators” είναι μία συγκλονιστική ιστορία για το κουράγιο και τη κοινωνική εξέλιξη, όπως και για ένα γιο που ακολουθούσε τα βήματα του πατέρα του.

Σημείωμα σκηνοθέτη

“Όταν ήμουν παιδί άκουγα συνεχώς ότι θα γινόμουν ο τρίτος διευθυντής της Rovakaira Electric, μετά τον πατέρα μου, Hannu, και τον παππού μου Gunnar. Τελικά, δεν ακολούθησα τα βήματά τους, κάτι για το οποίο αισθανόμουν ενοχές. Όταν έδωσα εξετάσεις για την Σχολή Ραδιοτηλεόρασης της Αυστραλίας, το 1998, μου ζητήθηκε να παρουσιάσω κάποιες ιδέες για ταινίες. Τους είπα, τότε, ότι θα ήθελα κάποια στιγμή να γυρίσω ένα ντοκιμαντέρ για τον παππού μου, τον άνθρωπο που έφερε το ηλεκτρικό ρεύμα στην Λαπωνία. Η ιδέα τους άρεσε πολύ και ήταν και ο βασικός λόγος που με δέχτηκαν στην Σχολή. Ακολούθησε ένα χριστουγεννιάτικο ταξίδι στην Φινλανδία, κατά τη διάρκεια του οποίου πήρα συνέντευξη από τον παππού μου τον Gunnar, δοκιμάζοντας την καινούρια μου κάμερα. Έκτοτε, η ιδέα μπήκε στο ψυγείο για είκοσι χρόνια, μέχρι που άρχισα να την δουλεύω ξανά το 2014. Είχα, ωστόσο, καθυστερήσει πολύ, όπως αποδείχτηκε αργότερα. Σύντομα, κατάλαβα ότι ήταν μία πολύ προσωπική ιστορία για εμένα και αυτός ήταν ο βασικός λόγος που ήθελα να την αφηγηθώ”.

Τα γυρισματα της ταινίας ολοκληρώθηκαν τον Ιούνιο του 2017.Ο πατέρας του Antti, ο Hannu, ήταν παρών στην πρώτη προβολή στο χωριό Tepasto.

“ Σχεδόν ο μισός πληθυσμός του χωριού μαζεύτηκε σε ένα μικρό σχολικό γυμναστήριο για να την παρακολουθήσει. Εκείνο το βράδυ οι ενοχές μου υποχώρησαν. Είχα βρει το δικό μου δρόμο για να ακολουθήσω τα βήματα του πατέρα μου”, σημειώνει ο Antti Haase και προσθέτει:

“Ο πατέρας μου, ωστόσο, πέθανε ξαφνικά, στις 16 Μαρτίου του 2018. Έκτοτε αναζήτησα παρηγοριά στις προβολές του «Illuminators». Αυτές εξελίχθηκαν σχεδόν  σε μία επιμνημόσυνη δέηση, σε δημόσιο χώρο, για τον πατέρα μου. Ξέρω ότι η ιστορία του ζει μέσα σε αυτή την ταινία. Έπειτα θυμάμαι κι εκείνο που μου είχε πει ο ίδιος στην προβολή στο χωριό Trepasto: «Γιε μου είμαι περήφανος για τη δουλειά σου»”.

Με δύο ταινίες της Ιωάννας Νεοφύτου αρχίζουν το Σαββατο (19/01)οι προβολές στο Αμφιθέατρο του Εργατικού Κέντρου, “Θ.Αγγελόπουλος”, στο πλαίσιο του 5ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου.Στις 15:00 προβάλλεται το ντοκιμαντέρ “Ζωγραφίζοντας” (Βραβείο Κοινού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης) και ακολουθεί, στις 15:30, το “Κάποτε ήμασταν αντάμα”. Παρούσα στην προβολή των ταινιών θα είναι  και η σκηνοθέτις.

Ζωγραφίζοντας

Μια ομάδα παιδιών από το Αφγανιστάν στο Κέντρο Φιλοξενίας Σκαραμαγκά, ηλικίας 10-13 ετών, ζωγραφίζουν τις αναμνήσεις και τις εμπειρίες από τον πόλεμο και το ταξίδι τους. Περιγράφουν μέσα από τις ζωγραφιές τους την πόλη τους, όπως τη θυμούνται, την πόλη που τους φιλοξενεί και την πόλη στην οποία θα ήθελαν να ζήσουν στο μέλλον.

Σημείωμα  Σκηνοθέτη

“Διάλεξα το θέμα μου γιατί πιστεύω στην θεραπευτική ιδιότητα της ζωγραφικής. Δεν μ’ενδιέφερε να κάνω μια απλή καταγραφή της ζωής των προσφύγων και η ζωγραφική ήταν το μέσο για να αναφερθώ έμμεσα στην ζωή τους. H γνωριμία μου με τους πρωταγωνιστές μ’ έκανε να αισθανθώ πολύ όμορφα. Γυρίζοντας, την ταινία είχα την ευκαιρία να περάσω πολύ χρόνο με κάποιους από τους πρόσφυγες, να μάθω τις προσωπικές τους ιστορίες και να κερδίσω όμορφες εμπειρίες”.

Η ταινία αναπτύχθηκε στα εργαστήρια του Home New Home, ένα πρόγραμμα του StoryDoc, με ένα ευρύ δίκτυο συνεργατών: Δήμος Αθηναίων, Ανοιχτά Σχολεία ( Η δράση με τίτλο Home – New Home υλοποιείται στο πλαίσιο του προγράμματος Ανοιχτά Σχολεία, μια πρωτοβουλία του Δήμου Αθηναίων, με αποκλειστικό δωρητή το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.), Περιφερειακό Ταμείο Ανάπτυξης Αττικής, Anna Lindh Foundation, Goethe Institut, ενώ η ιστοσελίδα που φιλοξενεί τη δράση και τις ταινίες και η εκπαίδευση των προσφύγων είναι μια δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος.Η δράση Home New Home είχε την αιγίδα του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης. 

Καποτε ήμασταν αντάμα

Η ταινία βασίζεται στην πρωτότυπη ιδέα του Δημήτρη Σταμάτη. Μετά από 40 χρόνια όπου κάθε επαφή ήταν απαγορευμένη, τα χωριά Αγία Μαρίνα και Κοσσοβίτσα στα σύνορα Ελλάδας-Αλβανίας, αποκτούν ξανά δυνατότητα επικοινωνίας.

Το ντοκιμαντέρ “Κάποτε ήμασταν αντάμα”, μέσα από δύο παράλληλες προβολές, παρουσιάζει την παράδοξη ιστορία των δύο χωριών, τα οποία πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο αποτελούσαν ένα ενιαίο χωριό. Υπό το πρίσμα των πολυφωνικών τραγουδιών και πανηγυριών του Πωγωνίου, το ντοκιμαντέρ εξετάζει την καθημερινή επικοινωνία των δύο χωριών μέσα από την ενοποιητική λειτουργία της μουσικής και του χορού. Είναι μια συνθήκη, όπου το τοπικό γίνεται υπερεθνικό, εισάγοντας ερωτήματα για την δυνατότητα διατήρησης των δεσμών ανεξαρτήτως συνόρων. Στην συγκεκριμένη ιστορία, τα σύνορα, ως τεχνητοί φραγμοί πάνω στο σώμα της Φύσης, αποτελούν παράξενα και ακατανόητα εμπόδια στην επικοινωνία, την κοινή διασκέδαση και το μερισμό της δημόσιας σφαίρας.

Μία περίεργη υπόθεση κλοπής ενός γλυπτού του Rodin, από μία έκθεση στο Santiago της Χιλής, που διήρκεσε μόνο λίγες ώρες και που, όπως αποκαλύφθηκε στη συνέχεια,  σχεδίασε και εκτέλεσε ένας μαθητής Τέχνης, είναι το θέμα του  ντοκιμαντέρ “Stealing Rodin”, που προβάλλεται το Σάββατο (19 Ιανουαρίου), στις 16:00, στο Αμφιθέατρο “Θ. Αγγελόπουλος” του Εργατικού κέντρου,  σε α’ πανελλήνια προβολή.

Περίληψη

Όταν ένα δημοφιλές γλυπτό του Rodin εξαφανίστηκε για λίγο από μία έκθεση στο Santiago, η «κλοπή» αποτέλεσε ένα πολύ προκλητικό γεγονός, οργανωμένο από έναν ανεπτυγμένο για την ηλικία του μαθητή τέχνης, τον Luis Onfray. Οι πράξεις του προκάλεσαν τεράστια δημόσια κατακραυγή και θηριώδες ντιμπέιτ πάνω στη φύση της τέχνης καθαυτής. Αυτό το ζωηρό και διορατικό ντοκιμαντέρ επισκέπτεται ξανά τη σκηνή αυτού του ασυνήθιστου γεγονότος, το οποίο κατέκτησε τη προσοχή του κόσμου και ανταγωνίστηκε την παγκόσμια κοινότητα τέχνης.

Σε συνέντευξή του για την ταινία, ο σκηνοθέτης Cristóbal Valenzuela Berríos μιλάει για τον ίδιο τον Luis Onfray, ο οποίος δέχτηκε εύκολα να συμμετάσχει στα γυρίσματα, για τον περίπλοκο χαρακτήρα του, για τον αντίκτυπο που είχε η ληστεία στην καριέρα του πρωταγωνιστή αλλά και στην κοινωνία της Χιλής, ενώ μας κάνει γνωστό, ότι σημερα ο Luis  εργαζεται ως υπεύθυνος για την ασφάλεια πολυτελούς καταστήματος με αντίκες!

Συνέντευξη

Ηταν εύκολο να συμμετάσχει ο Luis στην ταινία;

C.V.B :Ο Luis είναι ένας αρκετά περίπλοκος χαρακτήρας,αλλά δεν είχε κανένα πρόβλημα να συμφωνήσει να συμμετάσχει στο γύρισμα. Ενδιαφερόταν για την ταινία περισσότερο ως καλλιτεχνικός συνεργάτης, παρά σαν συνεντευξιαζόμενος. Επιπλέον, αυτό το ντοκιμαντέρ ήταν η ευκαιρία του να μιλήσει για την δική του οπτική, την οποία ποτέ δεν είχε πει δημόσια.

 Με τί ασχολείται σήμερα;

C.V.B :Εργάζεται σ’ ένα πολυτελές κατάστημα με αντίκες, πουλώντας έργα τέχνης και κομμάτια του περασμένου αιώνα, που είναι πανάκριβα. Εκτός από τις πωλήσεις, είναι υπεύθυνος για την ασφάλεια,έτσι η κατάστασή του είναι ακόμα πιο αστεία, αν την παραλληλίσετε με την υπόθεση Rodin.

Πώς έχουν επηρεάσει οι ενέργειές του την καλλιτεχνική του καριέρα;

C.V.B :Η υπόθεση Rodin δεν βοήθησε καθόλου την καριέρα του Onfray.Αντιθέτως τη συνέθλιψε. Για όλη την Χιλή αυτή η ιστορία προκάλεσε συναισθήματα αξιολύπησης και γέλιου, ώστε κανένας να μην την δεχτεί. Στην τοπική καλλιτεχνική σκηνή, ο Onfray ποτέ δεν ήταν ιδιαίτερα γνωστός, όμως, ύστερα από την ληστεία, ο ίδιος εξαφανίστηκε σε σημείο μη ύπαρξης, ώστε να γίνει ένας αστικός μύθος. Στην πραγματικότητα ήταν δύσκολο για εμάς να τον εντοπίσουμε, μιας και μετά την κλοπή, άλλαξε το όνομα του.

Πώς κρίθηκε η σχετικά ελαφριά «ποινή» που έλαβε η κοινότητα της Τέχνης;

C.V.B :Η υπόθεση Rodin δεν λήφθηκε ως θέμα Πολιτισμού στην Χιλή. Για τον Τύπο η υπόθεση κατατάχθηκε στο αστυνομικό ρεπορτάζ. Ενώ η καλλιτεχνική κοινότητα στάθηκε σχετικά αδιάφορη απέναντι στον Onfray και την τύχη του, για την ακρίβεια δεν την απασχόλησε καθόλου.Αυτό το ντοκιμαντέρ προτείνει μια καλλιτεχνική συζήτηση πάνω στην υπόθεση, κάτι το οποίο δεν συνέβη ποτέ εκείνη την περίοδο.

Πώς αντιλήφθηκε τα τεκταινόμενα η Γαλλία; Ιδιαιτέρως οι άνθρωποι που χειρίζονται τη συλλογή Ροντέν;

C.V.B :Όπως μας μετέφεραν οι Χιλιανοί επιμελητές της έκθεσης, το Μουσείο Ροντέν χειρίστηκε τη ληστεία με πολύ πιο ήρεμο τρόπο από τη Χιλή,όπου η είδηση προκάλεσετην «έκρηξη» των ΜΜΕ. Επιπλέον, υπήρχε ελάχιστος χρόνος συνειδητοποίησης, ότι το γλυπτό είχε εξαφανιστεί στις 10 το πρωί και επανεμφανίστηκε το ίδιο απόγευμα, οπότε ο γαλλικός Τ’υπος κάλυψε ελάχιστα την είδηση. Νομίζω ότι το Μουσείο Ροντέν αντέδρασε χειρότερα στο ντοκιμαντέρ μας, παρά στη ληστεία. Ενώ για την ταινία πρόκειται να πάμε στο Παρίσι, αυτοί έκλεισαν όλες τις πόρτες τους σε εμάς, μας απαγορεύουν να καταγράφουμε στις εγκαταστάσεις τους ή να επικοινωνούμε με οποιοδήποτε πρόσωπο που σχετίζεται με το μουσείο. Ερμήνευσαν την ταινία μας, ως “ωδή” στην κλοπή έργων Τέχνης.

Ένα αντισυμβατικό ντοκιμαντέρ – έκθεση  για τους Σύρους οικοδόμους που χτίζουν νέους ουρανοξύστες στη Βυρηττό, στα συντρίμμια του Λιβανέζικου εμφυλίου πολέμου, την ώρα που  τα δικά τους σπίτια στη Συρία…βομβαρδίζονται, υπογράφει ο σκηνοθέτης Ziad Kalthoum, στην βραβευμένη ταινία του “Taste of Cement”, που  προβάλλεται αύριο (Παρασκευή 18/01) στις 18:15 το απόγευμα, στο Αμφιθέατρο “Θοδ.Αγγελόπουλος”, του Εργατικού Κέντρου Καλαμάτας, σε πρώτη πανελλήνια προβολή.

Μιλώντας για τα μηνύματα της ταινίας, ο Kalthoum εκφράζει την πεποίθηση ότι  ζούμε μια «τσιμεντένια» εποχή ανάμεσα στη Συρία και το Λίβανο για να προσθέσει ότι ο βασικός στόχος του ντοκιμαντέρ ήταν “να δείξουμε  πώς το σύστημα βλέπει τους ανθρώπους, σαν μια ανώνυμη ομάδα, χωρίς ονόματα, χωρίς βιογραφικά και ιστορικά στοιχεία. Είναι σαν να έχει σταματήσει ο χρόνος. Σαν το σύστημα να τους χρησιμοποιεί απλώς ως μηχανές”.

Ο Kalthoum δηλώνει ότι δυσκολεύτηκε πάρα πολύ για να δημιουργήσει ένα τέτοιο “αντισυμβατικό” ντοκιμαντέρ και όχι ενα “κλασικό”,όπως λέει.

“Είναι πολύ εύκολο να βάλεις κάποιον να μιλάει μπροστά από την κάμερα και στη συνέχεια να επιλέξεις στο μοντάζ εκείνα τα κομμάτια που σου αρέσουν.  Δεν ήθελα να γυρίσω ένα τέτοιο ντοκιμαντέρ”, εξηγεί, υποστηρίζοντας ότι για τον ίδιο, δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ. “Μια ταινία είναι μία ταινία. Δεν υπάρχουν αυστηροί κανόνες που να διαχωρίζουν τα δύο είδη”,σημειώνει χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας ότι εκείνο που διαφέρει στην ταινία του είναι η γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε για την επεξεργασία του υλικού, η οποία διαφέρει από εκείνη ενός κλασικού ντοκιμαντέρ.

Ο ήχος, μέρος της γλώσσας της ταινίας

Στο “Taste of Cement” ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η επεξεργασία του ήχου. Μιλώντας για το θέμα, ο σκηνοθέτης σημειώνει:

“Πολύ συχνά σε ένα ντοκιμαντέρ ο ήχος είναι αδιάφορος. Συνήθως τον κάνεις πιο καθαρό, προσθέτεις και λίγη μουσική και αυτό είναι όλο. Για μένα ωστόσο ο ήχος είναι εξίσου σημαντικός με την εικόνα. Δεν βλέπουμε μόνο, ακούμε επίσης. Για αυτό χρειαζόμαστε κάτι ανάμεσα στον ήχο και στην εικόνα. Οι ήχοι που χρησιμοποιήσαμε εμείς είναι απολύτως φυσικοί. Δεν προσθέσαμε καθόλου μουσική. Ηχογραφήσαμε αρχικά το κτίριο και τις μηχανές και αργότερα ο Ansgar Frerich, ο παραγωγός και σχεδιαστής ήχου, δημιούργησε την κατάλληλη ατμόσφαιρα. Μία πραγματική ισορροπία ανάμεσα στο κτίριο και τους ανθρώπους, ώστε πολλές φορές νομίζεις ότι βρίσκεσαι εκεί , στον ίδιο χώρο, μαζί τους. Σε άλλες περιπτώσεις,  υπάρχει μια αντίθεση ανάμεσα τους. Αυτό είναι πάλι μέρος της γλώσσας της ταινίας. Στην πραγματικότητα καθοδηγεί το κοινό από το ένα επίπεδο στο άλλο”.

«Οι γιοι του Σίσυφου»

Μιλώντας για την δομή των γυρισμάτων, ο Kalthoum αναφέρει: “Είχαμε μόλις έντεκα ημέρες γυρισμάτων, οπότε εστιάσαμε κυρίως στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Σε όλες εκείνες τις επαναλαμβανόμενες δραστηριότητες που λαμβάνουν χώρα από τη στιγμή που ανοίγουν τα μάτια τους. Αποφασίσαμε να μην χρησιμοποιήσουμε συνεντεύξεις. Απλώς να παρακολουθήσουμε την ομάδα και να αναδείξουμε ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι τίποτα άλλο παρά σκλάβοι του συστήματος. Πώς εργάζονται και τρώνε μαζί, πώς παρακολουθούν την καταστροφή των σπιτιών τους από την τηλεόραση και πώς πέφτουν για ύπνο μαζί. Ο βασικός στόχος ήταν να δείξουμε πώς το σύστημα βλέπει τους ανθρώπους. Σαν μια ανώνυμη ομάδα, χωρίς ονόματα, χωρίς βιογραφικά και ιστορικά στοιχεία. Είναι σαν να έχει σταματήσει ο χρόνος. Σαν το σύστημα να τους χρησιμοποιεί απλώς ως μηχανές.

Όπως μάλιστα σημειώνει ο σκηνοθέτης του “Taste of cement”, στην αρχή ήθελε να ονομάσει την ταινία «Οι γιοι του Σίσυφου», καθώς οι άνθρωποι αυτοί μοιάζουν να ζουν το μαρτύριο αυτό. “Επαναλαμβάνουν  τις ίδιες δραστηριότητες καθημερινά. Μεταφέρουν το τσιμέντο ψηλά, το εναποθέτουν στη στέγη, στη συνέχεια κατεβαίνουν και την επόμενη ημέρα, επαναλαμβάνουν ακριβώς τις ίδιες δραστηριότητες.

Το μόνο που αλλάζει είναι ότι κάθε δύο εβδομάδες, περίπου, προστίθεται ένας καινούριος όροφος. Πρόκειται για ένα σύμβολο του καπιταλισμού, όπου στόχος είναι η συνεχής άνοδος, χωρίς σταματημό”, εξηγεί ο Kalthoum.

Ο ίδιος εκφράζει την πεποίθηση ότι  ζούμε μια «τσιμεντένια» εποχή ανάμεσα στη Συρία και το Λίβανο.

“Όταν τέλειωσε ο πόλεμος στον Λίβανο,σημειώνει, κάλεσαν την πρώτη γενιά από Σύρους εργάτες. Αυτοί οι άνθρωποι έμειναν 10-15 χρόνια στη χώρα, μάζεψαν κάποια χρήματα και στη συνέχεια επέστρεψαν στην πατρίδα τους για να χτίσουν τα σπίτια εκείνα στα οποία επρόκειτο να στεγάσουν τις οικογένειες τους. Με το ξέσπασμα του πολέμου στη Συρία, αυτά τα σπίτια καταστράφηκαν. Έγιναν κυριολεκτικά σκόνη. Από τη σκόνη στο σπίτι και από το σπίτι στη σκόνη. Πάλι μακρυά από το σπίτι σου, σ’ ένα καινούριο σπίτι, να περιβάλλεσαι και πάλι από τσιμέντο”.

*Η ταινία του Ziad Kalthoum “Taste of cement” έκανε πρεμιέρα στο φεστιβάλ Visions du Reel της Ελβετίας, το 2017, αποσπώντας το πρώτο βραβείο. Έκτοτε έχει προβληθεί και σε άλλα φεστιβάλ.

Το κουιντέτο “Abbal” που στα ναπολιτάνικα σημαίνει “χορός”, έρχεται από το εξωτερικό στην Καλαμάτα για δύο συναυλίες, στο πλαίσιο των παράλληλων εκδηλώσεων του 5ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου και μας υπόσχεται ένα μουσικό ταξίδι μέσα από την παραδοσιακή μουσική της Ιταλίας και της Νότιας Μεσογείου.

Η πρώτη συναυλία των Abbal θα δοθεί αύριο, Σάββατο 19 Ιανουαρίου, στις 12 το μεσημέρι, στην κεντρική πλατεία της Καλαμάτας και η δεύτερη, την Κυριακή 27 Ιανουαρίου, αμέσως μετά την τελετή λήξης του Φεστιβάλ, στο Αμφιθέατρο “Θεόδωρος Αγγελόπουλος” του Εργατικού Κέντρου.

Οι Abbal, δημιούργημα της κολλεκτίβας ARTETEKA, χρησιμοποιώντας μουσικά όργανα από την παράδοση, περίεργους ρυθμούς και φωνές μέσα από την ψυχή θα μεταφέρουν το κοινό σ’ έναν «μαγικό κύκλο», σύμβολο ένωσης, παρουσίαση του άπειρου παρόντος, χώρου έκστασης, ύλη και πνεύμα: Κύκλος Ζωής.

Ένα ρεπερτόριο χωρίς ηλικία, με τραγούδια, χορούς και μπαλάντες, που έχουν αφετερία τη Νάπολη και περνούν μέσα από την Πούλια, τη Σικελία, τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή, με επιρροές από νέο-παράδοση και τζαζ.

Οι Abbal είναι:

Thibaut Preciat (FR): ακορντεόν, κρουστά, φωνητικά

Pol Seif (LB): φωνητικά, τζουράς, κλαρινέτο, κρουστά (ηθοποιος-σκηνοθετης)

Akram Chaib (AL/JAM): κλαρινέτο

Deborah Luca (FR/IT): βιολί, φωνητικά,

Francesco Quartuccio (IT): φωνητικά, κρουστά, διατονικό ακορντεόν.

Αύριο Παρασκευή 18 Ιανουαρίου ξεκινάει το 5ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου στην Καλαμάτα, με ταινία έναρξης το Queen Mimi (ΗΠΑ) του σκηνοθέτη Yaniv Rokah, που είναι ένας από τους επίσημους καλεσμένους του Φεστιβάλ. Πρόκειται για τη συγκινητική και αισιόδοξη ιστορία μιας 90χρονης πρώην άστεγης, της Marie “Mimi” Heist, που ζει σε ένα
στεγνοκαθαριστήριο αλλά η ίδια αισθάνεται βασίλισσα!

Δείτε το Trailer:

Στη συνέχεια θα πραγματοποιηθεί τζαζ συναυλία από το κουαρτέτο του Αρίωνα Γυφτάκη, με τους Τζώρτζη Τσιρόπουλο, Τρύφωνα Τρύπου και Αναστάση Γούλιαρη. Στο πλαίσιο των παράλληλων εκδηλώσεων του Φεστιβάλ, θα πραγματοποιηθεί επίσης το Σάββατο 19 Ιανουαρίου στις 12 το μεσημέρι, στην κεντρική
πλατεία της Καλαμάτας, συναυλία από την oμάδα ARTETEKA (Γαλλία/Ιταλία).

Το πρόγραμμα του Φεστιβάλ περιλαμβάνει συνολικά 63 ντοκιμαντέρ από Έλληνες και ξένους δημιουργούς, καθώς και 22 ντοκιμαντέρ που αποτελούν την εκπαιδευτική πρωινή ζώνη για παιδιά και νέους, τα οποία προέρχονται από 25 χώρες. Μεταξύ των ταινιών συγκαταλέγονται βραβευμένες δημιουργίες όπως τα A Woman Captured (Ουγγαρία) της Bernadett Tuza-Ritter, Nazareth Cinema Lady (Ισραήλ) της Nurit Jacobs Yinon, Lunadigas (Ιταλία) των Nicoletta Nesler και Marilisa Piga, After Prayers (Ιταλία) του Simone Mestroni, A dignified Death (Ολλανδία) του Jesse vanVenrooij, Exiles (Αυστρία) των Bernadette Weber και Julia Reiter, So Help Me God (Βέλγιο) των Yves Hinant και Jean Libon, Illuminators (Φινλανδία) του Antti
Haase, Writing on the City (Ιράν) του Keywan Karimi, οι σκηνοθέτες των οποίων θα παρευρεθούν στις προβολές για να γνωριστούν με το κοινό.

Επίσης, με αφορμή το φετινό μεγάλο αφιέρωμα «Ισότητα των Φύλων» που συγχρηματοδοτείται από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Μεταρρύθμιση Δημόσιου Τομέα και τη συνεργασία με τη Γενική Γραμματεία Ισότητας και το Κέντρο Ερευνών για Θέματα Ισότητας (Κ.Ε.Θ.Ι.), προβάλλονται ανάμεσα σε άλλα τα ντοκιμαντέρ Naked Wheels (Ινδία) του καθηγητή Rajesh James, ο οποίος θα πραγματοποιήσει την Παρασκευή 25 Ιανουαρίου μια ομιλία για την ισότητα των φύλων, καθώς και η τριλογία Gender Me, Manislam, A balloon for Allah (Νορβηγία) της προσκεκλημένης Νορβηγίδας σκηνοθέτιδας Nefise Ozkal
Lorentzen. Στο πλαίσιο του αφιερώματος θα λειτουργεί από την έναρξη του Φεστιβάλ έκθεση κεραμικής και γλυπτικής 20 καλλιτεχνών από όλη την Ελλάδα, που προσέγγισαν το θέμα με τον δικό τους μοναδικό τρόπο.

Η τελευταία ταινία πριν την τελετή λήξης του Φεστιβάλ, το γυρισμένο στην Ελλάδα The Road to Sparta (Αγγλία), θα προβληθεί την Κυριακή 27 Ιανουαρίου, παρουσία του δημοσιογράφου και σκηνοθέτη Barney Spencer.
Μετά την απονομή των βραβείων κοινού, και των 2 νέων βραβείων που θεσπίστηκαν για ντοκιμαντέρ που αφορούν στην «Ισότητα των φύλων», θα ακολουθήσει συναυλία από το πολυπολιτισμικό συγκρότημα ARTETEKA, με μουσικές από την παράδοση της Ιταλίας και της Μεσογείου!

Όλες οι προβολές θα πραγματοποιηθούν στο αμφιθέατρο «Θεόδωρος Αγγελόπουλος», στο Εργατικό Κέντρο Καλαμάτας, με ελεύθερη είσοδο.

Παράλληλα, μέρος του προγράμματος του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου θα φιλοξενείται και σε άλλες 7 πόλεις: Άργος, Σπάρτη, Γύθειο, Αμαλιάδα, Δημητσάνα, Πάτρα και Πύλο.

Το Φεστιβάλ υποστηρίζεται οικονομικά από την Βουλή των Ελλήνων και το Υπουργείο Πολιτισμού.

Συνοπτικό πρόγραμμα προβολών

Τα εγκαίνια της  έκθεσης Κεραμικής-Γλυπτικής, που πλαισιώνει το 5ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου, πραγματοποιούνται αύριο Παρασκευή 18 Ιανουαρίου στις 18:00 στο Πνευματικό Κέντρο Καλαμάτας. Την έκθεση, που θα είναι ανοιχτή για το κοινό σε όλη την διάρκεια του Φεστιβάλ (18-27 Ιανουαρίου) έχει επιμεληθεί το Καλλιτεχνικό Στέκι.

Είκοσι Έλληνες καλλιτέχνες δημιούργησαν ειδικά για το Φεστιβάλ έργα από πηλό, γύψο και άλλα υλικά, με θέμα την ισότητα των φύλων, ένα θέμα για το οποίο φέτος το Φεστιβάλ έχει ειδικό αφιέρωμα.

Καλλιτέχνες από Πάτρα, Θεσσαλονίκη, Αθήνα και Καλαμάτα, προσέγγισαν ο καθένας με το δικό του μοναδικό τρόπο το εν λόγω θέμα, μέσα από αφαιρετική ή παραστατική απεικόνιση του, προβάλλοντας έτσι έννοιες, αξίες και ισορροπίες.

Στην έκθεση συμμετέχουν:

Κεραμίστες: Ηλίας Χριστόπουλος, Χαρούλα Κοροπούλη, Βασίλης Αναστασόπουλος, Βασίλης Παπαϊωάννου, Ελενη Νικολοπούλου-Μαρινάκη, Ζωή Λυκουριωτη, Παναγιώτης Κυριακάκης, Άρης Σταδιακής, Μαριλένα Μιχοπούλου, Μάγκυ Ιωάννου, Μίρκα Δραπανιώτου, Γωγώ Παπαβασιλείου, Μαρία Παπαβασιλείου, Τάσια Σεμψη, Δώρα Μορφή, Βαγγέλης Σκονδρας, Μαριλένα Λιβιεράτου, Μανία Αγγέλου

Γλύπτες: Γιάννης Μαλτέζος, Μαρία Κουτσοδημητροπούλου