Η βιομηχανική επανάσταση άργησε να  επισκεφτεί την χώρα μας και έτσι μπόρεσε να διατηρήσει παραδοσιακές ασχολίες. Όλα αυτά έχουν μεγάλο ενδιαφέρον για τους ξένους επισκέπτες. Η χώρα μας αποτελεί σήμερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση ένα μουσείο παραδοσιακών ασχολιών. Αποτελεί το Λαογραφικό απόθεμα της Ευρώπης.

Έτσι λοιπόν χωρίς να μας κάνουν χάρη θέτουν σε λειτουργία εφαρμογής διάφορα επιδοτούμενα ευρωπαϊκά προγράμματα με σκοπό πάντα την διάσωση, διατήρηση και ανάδειξη της παραδοσιακής λαϊκής μας κληρονομιάς. Περιοχές που εντάχθηκαν σε αντίστοιχα προγράμματα  κατάφεραν να αναδείξουν τη λαϊκή τους κληρονομιά. Αυτό έχει ενδιαφέρον επίσκεψης, προσδίδοντας τουριστική ανάπτυξη.

Μπορούμε να πούμε ότι η μετεξελιγμένη σημερινή μορφή αγροτουρισμού συμβάλλει στην προστασία, αναβίωση, διαφύλαξη και αναστύλωση σ’ ότι δεν χρησιμοποιείτε, προσδίδοντας σ’ όλα αυτά μουσειακή μορφή.

Δύο τομείς λοιπόν που πρέπει να  προσπαθήσουν για την συνεργασία τους είναι ο τουριστικός και αγροτικός τομέας. Αυτή η συνεργασία θα αναδείξει μια βιώσιμη (πράσινη) ανάπτυξη  που θα συνοδεύεται από θέσεις εργασίας. Μια ανάπτυξη που θα αποτελέσει το κοινωνικό ανάχωμα που θα εμποδίσει τους νέους δημιουργικούς ανθρώπους να μη φύγουν από τον τόπο τους και να μείνουν στις περιουσίες τους, αποτρέποντας έτσι την εγκατάλειψη της υπαίθρου.

Στον αγροτικό τομέα του νομού μας βασικά πλεονεκτήματα αποτελούν η ύπαρξη υδάτινων πόρων (ποτάμια) και το εύφορο πεδινό και ημιορεινό ανάγλυφο. Πρώτη βασική επιδίωξη πρέπει να είναι η  αναδιάρθρωση της αγροτικής παραγωγής και η μεταστροφή της στις οικολογικές καλλιέργειες.

Ο αγροτικός τομέας πρέπει να εκμεταλλευτεί την τουριστική ανάπτυξη και τις εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες κάνοντάς τους και δικούς του πελάτες πουλώντας σ’ αυτούς τα ποιοτικά επώνυμα τοπικά προϊόντα. Όλα αυτά απαιτούν συντονισμένες ενέργειες σε μορφή και περιεχόμενο, προϋποθέτουν  σχεδιασμό ο οποίος δεν θα έλθει εξ ουρανού αλλά θα προκύψει από τη συνεργασία της πολιτείας με τους άμεσα ενδιαφερόμενους.

Με άλλα λόγια θα πρέπει είτε με ιδιωτική πρωτοβουλία είτε με ομάδες παραγωγών να αναδειχθούν και καθιερωθούν για την ποιότητά τους κάποια τοπικά προϊόντα όπως λάδι, μέλι, κρασί, τυριά και κρέατα.

Η συνεργασία Τουριστικού και Αγροτικού τομέα  θα έχει πολλαπλά αποτελέσματα. Ο επισκέπτης θα έχει δύο λόγους για να επισκεφθεί τη Μεσσηνία. Ο πρώτος θα είναι για να επισκεφθεί τα πάρα πολλά αρχαιολογικά και φυσικά αξιοθέατα  και  ο δεύτερος για να γευτεί και αγοράσει τα ποιοτικά τοπικά μας προϊόντα.

Δυστυχώς αντί να έχουμε προχωρήσει στην τυποποίηση τις εξαγωγές μας έχουμε μείνει ακόμα στον τενεκέ και στο βαρέλι όταν στους ανταγωνιστές μας Ισπανία και Μαρόκο έχει συμβεί αυτό.

Διαρκώς ακούμε τους κυβερνώντες να μιλούν για επανίδρυση του κράτους. Όμως το κράτος παραμένει ανοργάνωτο και ανοχύρωτο. Το κράτος διαρκώς ψάχνει να βρει την φυγή προς τα εμπρός αλλά διαρκώς κοιτάζει προς το χθες και ασχολείται με το παρελθόν.

Θόδωρος  Σταυριανόπουλος

Μαθηματικός – MSc Ηθ.Φιλοσοφίας

ΥΓ.1 Στη χώρα μας οι παρελάσεις, οι περιφορές εικόνων, τα  πανηγύρια και οι αναπαραστάσεις ζουν το μεγαλείο τους μέσα  στην υπερβολή. Η υπερβολή πάντα δημιουργεί παρενέργειες, αδικίες και αστοχίες . Όποιος υπερβολικά ασχολείται με το παρελθόν χάνει το παρόν και αυτό έχει ως συνέπεια να αποπροσανατολίζεται και το μέλλον.

ΥΓ.2 Λέγεται ότι, καλύτερα να αποτύχει μια επανάσταση παρά να πετύχει μια αναπαράσταση. Δυστυχώς έχουμε συνηθίσει στις αναπαραστάσεις!

Ασχολούμενος με την Κοινότητα Καλαμάτας νόμιζα ότι θα βρισκόμουν σε ένα Κοινοτικό Συμβούλιο με δημιουργικό  και αποτελεσματικό όραμα. Ένα Συμβούλιο που θα διέθεται ετήσιο προϋπολογισμό, πρόταση τεχνικού προγράμματος, θα γνωμοδοτούσε, και θα έστελνε στο Δημοτικό Συμβούλιο προβλήματα της πόλης όπως όφειλε να πράξει. Δυστυχώς το κοινοτικό συμβούλιο ασχολείται μόνο με γνωμοδοτήσεις  υποβιβασμού κρασπέδων πεζοδρομίων, χορηγήσεις άδειας χρήσης μουσικών οργάνων καταστημάτων καθώς και για  την χωροταξία των τραπεζοκαθισμάτων τους. 

Πολλές φορές τόσο εγώ όσο και άλλοι Κοινοτικοί Σύμβουλοι έχουμε θέσει αρκετά θέματα που αφορούν την καθημερινότητα της πόλη μας, έχουμε θέσει θέματα που αφορούν την επικινδυνότητα δρόμων και κτηρίων αλλά δυστυχώς τίποτα από αυτά έχει ενταχθεί προς συζήτηση στην ημερήσια διάταξη του Κοινοτικού Συμβουλίου.

Το σημειωτόν και την όπισθεν έχει διαλέξει ως βηματισμό για την λειτουργία του το Κοινοτικό Συμβούλιο. Σε αυτό μέγιστη ευθύνη φέρνει ο Πρόεδρος της Κοινότητας κ. Λύρας. 

Σωρηδόν συνεδριάσεις αναβάλλονται λόγω μη  απαρτίας. Σε αυτό έχει συμβάλλει αφ’ ενός μεν η επιλογή του 2.15 μ.μ. ως ώρα συνεδρίασης  παρά την αντίρρηση που είχε εκφραστεί από Συμβούλους και αφετέρου η παρεξηγημένη σχέση του Προέδρου με πολλούς Κοινοτικούς Συμβούλους της πλειοψηφίας που κληρονόμησε εν τη γενέσει του το Κοινοτικό Συμβούλιο. 

Ο Πρόεδρος κ. Λύρας δεν έχει αντιληφθεί ότι το Κοινοτικό Συμβούλιο είναι ομάδα ατόμων και ότι με σχεσιοδυναμική σχέση ομάδας πρέπει να λειτουργεί. 

Αρέσκεται στο αλάθητο και στην μη κριτική καθώς και στην μη αποδοχή προτάσεων και παρατηρήσεων αγνοώντας πως αφού ασκεί εξουσία αυτονόητο είναι να του γίνεται κριτική και να αλληλοσυμπληρώνεται η αποψή του από αυτά που ακούγονται στο Κοινοτικό Συμβούλιο! 

ΥΓ.  Μετά τα όσα γράφτηκαν για την επαναλαμβανόμενη μη απαρτία στο Κοινοτικό Συμβούλιο Κοινότητας Καλαμάτας  θεώρησα υποχρέωσή μου για την αποκατάσταση της αλήθειας να απαντήσω και αυτό έπραξα με το κείμενό μου!

Θόδωρος  Σταυριανόπουλος

Μαθηματικός-MSc Ηθ.Φιλοσοφίας

Οι δημοσκοπήσεις που αφορούν το αποτέλεσμα των εθνικών εκλογών έχουν εξελιχθεί στις μέρες μας σε καθημερινότητα. Οι εταιρίες δημοσκοπήσεων έχουν γίνει πάρα πολλές και η συχνότητα των δημοσκοπήσεων είναι τεράστια .

Κάθε εβδομάδα έχουμε μία, δύο ή και τρεις δημοσκοπήσεις. Κάθε λογικός άνθρωπος καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το μόνο που εξυπηρετούν είναι η δημιουργία ευνοϊκού κλίματος υπέρ του πρώτου κόμματος. Πριν από κάποια χρόνια γίνονταν πριν τις εκλογές  δύο, τρεις δημοσκοπήσεις τα γνωστά για εκείνη την εποχή  γκάλοπ.

Η τελική λαϊκή έκφραση δια της ψηφοφορίας στην κάλπη εκ προοιμίου δεν δύναται να προβλεφθεί  και καθίσταται ακόμα πιο δύσκολη καθότι η πληθώρα των δημοσκοπήσεων δεν τυγχάνουν της πλήρους αντικειμενικής επεξεργασίας.

Το γεγονός αυτό έχει δώσει, λαβή για αρνητικά σχόλια για το πολιτικό σύστημα, που αφορούν είτε απλοϊκές κριτικές ότι υπάρχει διαπλοκή συμφερόντων, είτε ότι κάποια συγκεκριμένα συμφέροντα επιδιώκουν να αλλοιώσουν την κοινή γνώμη πριν τη διεξαγωγή των εκλογών.

Η αξιοπιστία των ελληνικών δημοσκοπήσεων βρίσκεται  στο επίκεντρο, αυτή τη φορά με ευρωπαϊκή διάσταση που αναφέρεται στην λειτουργία συγκεκριμένων δημοσκοπικών εταιρειών και τις σχέσεις τους με υπουργεία και κρατικούς φορείς. Η συνεχής «γενναιοδωρία» απέναντι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, ακόμα και σε περιόδους έντονης δυσαρέσκειας, έχει τροφοδοτήσει ερωτήματα για το αν οι έρευνες απλώς καταγράφουν ή διαμορφώνουν κλίμα.

Οι μετρήσεις κατηγορούνται ότι απέχουν από την πραγματικότητα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι ευρωεκλογές του 2024: καμία δημοσκόπηση δεν έδειχνε τη ΝΔ κάτω από το 30%, κι όμως η κάλπη έδωσε 28%.

Εδώ ακριβώς ξεκινάει και η σύγχρονη προβληματική επί των δημοσκοπήσεων που φθάνει να θίγει συνολικά την αξιοπιστία τους ακόμα και για τον πιο καλοπροαίρετο πολίτη, παρά το γεγονός ότι εξ ορισμού δεν αποτελούν μία 100% απόλυτη πρόβλεψη, αλλά μία διαδικασία πιθανολόγησης.

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο αφορά τις δημόσιες αναθέσεις. Δημοσκοπικές εταιρείες λαμβάνουν χρηματοδοτήσεις από υπουργεία και οργανισμούς για έρευνες που μετρούν κυβερνητικά προφίλ, πρωτοβουλίες και κομματικές προτιμήσεις, ενώ ταυτόχρονα διεξάγουν μετρήσεις για τα ίδια τα κόμματα. Δημιουργείται έτσι μια εμφανής σύγκρουση συμφερόντων: ποιος πληρώνει και ποιον «πριμοδοτούν» τα αποτελέσματα;

Η οικονομική εικόνα πολλών από αυτές τις εταιρείες δεν είναι καλή. Όταν η ανεξαρτησία εξαρτάται από κρατικές αναθέσεις, το ερώτημα για την αξιοπιστία γίνεται ακόμα πιο οξύ.    Στο στόχαστρο μπαίνει πλέον και η πιθανή χρήση ευρωπαϊκών πόρων για τέτοιες έρευνες – πρακτική που, εφόσον επιβεβαιωθεί, ανοίγει τον δρόμο για σοβαρές θεσμικές συνέπειες.

ΥΓ. Το διακύβευμα δεν είναι πια μόνο «τι δείχνουν» οι δημοσκοπήσεις. Είναι ποιος τις παραγγέλνει, ποιος τις πληρώνει και πόσο ανεξάρτητες μπορούν να είναι όταν λειτουργούν σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία φαίνεται αποφασισμένη να δώσει απαντήσεις.

Θεόδωρος  Σταυριανόπουλος

MSc Ηθ. Φιλοσοφίας – Μαθηματικός

Η Καλαμάτα είναι μια επίπεδη πόλη και ως εκ τούτου διευκολύνεται και προσφέρεται η χρήση  ποδηλάτου. Το ποδήλατο πρέπει να καθιερωθεί ως μεταφορικό μέσο στην καθημερινότητα του Καλαματιανού πολίτη.

Θόδωρος Σταυριανόπουλος

 Μαθηματικός – MSc Ηθ. Φιλοσοφίας

Ο αριθμός των αυτοκινήτων έχει πολλαπλασιασθεί με αποτέλεσμα η πόλη να ασφυκτιά κυκλοφοριακά. Η εξεύρεση χώρου στάθμευσης έγινε αφόρητη, η δε ροή των αυτοκινήτων στο κέντρο της πόλης δυσκόλεψε.

Για να χρησιμοποιήσει ένας πολίτης το ποδήλατό του θα πρέπει να επεκταθούν οι ποδηλατόδρομοι και να υπάρξουν χώροι στάθμευσης ποδηλάτων σε κεντρικά σημεία καθώς επίσης στα μεγάλα εμπορικά καταστήματα και στις δημόσιες υπηρεσίες.  Θα πρέπει επίσης  ο καθένας  να βελτιώσει την κυκλοφοριακή του συμπεριφορά και να αφήσει πίσω την νοοτροπία που έχουμε αποχτήσει σχετικά με τη χρήση του αυτοκινήτου ακόμα και για ασήμαντες μετακινήσεις μας.

Η επέκταση της χρήσης ποδηλάτου μπορεί να επιφέρει διπλό αποτέλεσμα. Διότι ο κάθε χρήστης βελτιώνει μέσω της άσκησης την σωματική του υγεία και ευεξία  καθώς επίσης επέρχεται αποσυμφόρηση και ανακουφίζεται κυκλοφοριακά το κέντρο της πόλης.

Πέραν του τι θα πράξει ο κάθε πολίτης υποχρέωση της Δημοτικής Αρχής είναι:

1) Στον υπάρχοντα χώρο στάθμευσης οχημάτων (ποτάμι) ή σε κάποιον άλλον χώρο που θα δημιουργηθεί να λειτουργήσει  δανειστική  μονάδα ποδήλατων (τρίκυκλων με καλαθάκι). Ο δανεισμός θα εξυπηρετούσε τον πολίτη στις καθημερινές μετακινήσεις στο κέντρο για αγορές και στην διεκπεραίωση υπηρεσιακών υποχρεώσεων. Τέτοιες δανειστικές μονάδες ποδηλάτων λειτουργούν σε πολλές Ευρωπαϊκές πόλεις με την ονομασία άσπρα ή πράσινα ποδήλατα.

2) Η σημερινή πραγματικότητα έχει επιβάλει έναν τρόπο ζωής επιβαρημένο διατροφικά και χωρίς άσκηση γιατί επικρατεί ακινησία στις καθημερινές μας δραστηριότητες για αυτό επιβάλλεται η χρήση ποδηλάτου να γίνει καθημερινότητα. Αυτό θα επιφέρει θετικά αποτελέσματα τόσο  σε προσωπικό επίπεδο αλλά και γενικότερα.  Ο δήμος Καλαμάτας καλό είναι να δημιουργήσει μια ποδηλατική διαδρομή σε φυσικό επί το πλείστον περιβάλλον όπου ο καθένας θα μπορεί να επισκέπτεται το χώρο για να αθληθεί. Στην αφετηρία της ποδηλατικής διαδρομής θα υπάρχει δανειστική μονάδα ποδηλάτων τύπου mountain όπου ο επισκέπτης αν δεν έχει έλθει με δικό του ποδήλατο θα μπορεί να δανειστεί.

Με αειφορικά αθλητικά δρώμενα πρέπει να ανοίξει ένας κύκλος ευαισθητοποίησης και παρότρυνσης της χρήσης του ποδήλατου. Για να γίνει εφικτό αυτό θα πρέπει μετά από συζητήσεις να ληφθούν μέτρα και να προταθούν δραστηριότητες από θεσμοθετημένα όργανα της πόλης μας όπως, ο Αθλητικός Φορέας του Δήμου Καλαμάτας, ο Σύλλογος φίλων ποδηλάτου Καλαμάτας, ο Ορειβατικός Σύλλογος Καλαμάτας ,ο Σύλλογος Δρομέων Υγείας Μεσσηνίας, η Ένωση Γονέων Καλαμάτας καθώς και όποιος άλλος θεσμός.

. Πρέπει να γίνουν συντονισμένες ενέργειες και να παρθούν μέτρα που αφ’ ενός μεν θα ευαισθητοποιούν και θα παροτρύνουν την χρήση ποδήλατου και αφ’ ετέρου  θα διευκολύνουν και θα προστατεύουν τον ποδηλάτη.

ΥΓ. Χρήσιμη η δημιουργία ενός Δικτύου Πάρκων μεταξύ των τριών πάρκων (Αλμυρού, Σιδηροδρόμων και Πηδήματος) του Δήμου Καλαμάτας. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα την ταυτόχρονη πραγματοποίηση εκδηλώσεων. 

Γράφει ο Θόδωρος  Σταυριανόπουλος

Μαθηματικός – Msc Ηθικής Φιλοσοφίας.

Όλα ,όσα θα αναφέρω παρακάτω δεν εμπεριέχουν καμία διάθεση εμπάθειας. Απλά αποτελούν απόσταγμα καθημερινών συζητήσεων στις παρέες μας. Θέλω επίσης να σας εκμυστηρευθώ ότι το φετινό καλοκαίρι προτίμησα πανηγύρια με ντόπια μουσικά συγκροτήματα.

Φθάνουμε στο τέλος του «πολιτιστικού» καλοκαιριού. Τα πανηγύρια έκαναν και φέτος έντονη την παρουσία τους. Ο κόσμος με την ανοχή της πολιτείας υπερηφανεύεται ότι «διασκέδασε» μέχρι πρωίας αγνοώντας τους κανόνες τήρησης κοινής ησυχίας.

Δημοσιεύματα ανέφεραν ότι στην γιορτή σύκου (ημέρα Τρίτη !) στον Πολύλοφο 3000 άτομα συμμετείχαν στην εκδήλωση και γλέντησαν έως το πρωί. Όμως το σύκο κατά τα λεγόμενα των παραγωγών τα τελευταία χρόνια έχει χτυπήσει κόκκινο. Η γιορτή αγκινάρας στην Μικρομάνη κάποτε ήταν στις δόξες της σήμερα η αγκινάρα και αυτή έχει χτυπήσει κόκκινο. Το ίδιο συμβαίνει και για πολλά  άλλα αγροτικά προϊόντα. Μια άλλη εκδήλωση με την επωνυμία «Άρτος- Οίνος –Έλαιον» στο πάρκο σιδηροδρόμων στην Καλαμάτα έχει και αυτή τελείως υποβαθμιστεί. Τελικά αυτό που με σιγουριά μπορούμε να πούμε είναι «ότι είμαστε για τα πανηγύρια».

Αυτό που χρειάζεται ο τόπος μας είναι μια μεγάλη με στόχευση εκδήλωση που θα ξεπερνά τα όρια της Μεσσηνίας και που θα φέρνει ξένο κόσμο. Εμείς αυτό που κάνουμε είναι να φέρνουμε ξένα ακριβοπληρωμένα μουσικά συγκροτήματα και φίρμες να κάνουν τις αρπαχτές τους και μετά να μας λένε άντε γεια. Πολλές από αυτές τις συνεργασίες είναι μαύρες με αποτέλεσμα οι Σύλλογοι να οδηγούνται προκλητικότατα σε φοροδιαφυγή.

Οι θαμώνες των πανηγυριών εκτός από το καλοκαιρινό μαύρισμα της θάλασσας έζησαν και το «μαύρο» των πανηγυριών παρά τις επανειλημμένες υποσχέσεις της Κυβέρνησης ότι θα επιβάλλει στους Συλλόγους να κόβουν αποδείξεις.

Η φοροδιαφυγή στα πανηγύρια ζει το μεγαλείο της. Εισπρακτική απόδειξη ούτε για δείγμα και εδώ καταλήγουμε ότι στο «πολιτιστικό» καλοκαίρι είναι όλα μαύρα! Υπόψη, ότι όλοι οι Σύλλογοι υποχρεούνται να έχουν ΑΦΜ. Παρ’ όλα αυτά το ΑΦΜ των Συλλόγων δεν είναι ικανό να αντισταθεί στις μαύρες απαιτήσεις των εισαγόμενων μουσικών συγκροτημάτων.

Χρήσιμο είναι να αναφέρω ότι στην Καλαμάτα εδώ και 30 χρόνια λειτουργεί  Μουσικό Σχολείο. Απ’ αυτό έχουν αποφοιτήσει εκατοντάδες παιδιά τα οποία είτε παίζουν μουσικά όργανα , είτε τραγουδούν. Επίσης υπάρχουν εκατοντάδες μουσικοί και υπέροχες φωνές που είτε είναι αυτοδίδακτοι είτε έχουν σπουδάσει. Θα μπορούσαν απ’ αυτούς τους καλλιτέχνες και με την στήριξη όλων αυτών από κάποιες παράπλευρες δυνάμεις να έχουν δημιουργηθεί αρκετά μουσικά ντόπια συγκροτήματα τα οποία να επιλέγονταν από τους τοπικούς Συλλόγους και να κάλυπταν τα καλοκαιρινά πανηγύρια.

Μόνο  αν ο κόσμος γυρνούσε την πλάτη σε πανηγύρια που φέρνουν μουσικά σχήματα εισαγόμενα στη Μεσσηνία θα δημιουργούνταν ντόπια μουσικά συγκροτήματα και κατά κάποιο τρόπο θα δινότανε λύση στην φοροδιαφυγή των πανηγυριών.

Οι Πολιτιστικοί Σύλλογοι καταστατικά εκτός από τον πολιτιστικό τους ρόλο έχουν και εξωραϊστικό. Ελάχιστοι Σύλλογοι φθάνουν έως και τον εξωραϊστικό τους ρόλο. Οι πιο πολλοί Σύλλογοι εξαντλούνται στην διοργάνωση των πανηγυριών.

Τελειώνοντας θέλω να βάλω και μια άλλη διάσταση απέναντι στην διασκέδαση  των πανηγυριών για την οποία κάποιοι καυχιούνται. Θα έλεγα λοιπόν ότι αν αυτός ο κόσμος των πανηγυριών  έβγαινε και στους δρόμους των διεκδικήσεων η κοινωνία μας θα ήταν καλύτερη.

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείτε έντονη συμμετοχή νεολαίας στα πανηγύρια. Αυτό σε πρώτη ανάγνωση είναι ευχάριστο. Όμως δεν συμβαίνει το ίδιο και με την συμμετοχή της νεολαίας στο δρόμο των διεκδικήσεων. Η νεολαία μας έχει διαλέξει το δρόμο της μετανάστευσης και των καλών μισθών του εξωτερικού αντί να μείνει στην χώρα μας και να παλέψει και διεκδικήσει μια καλύτερη « ανατολή ηλίου».

ΥΓ. Την περίοδο των πανηγυριών τα ΜΜΕ ξέχασαν την ακρίβεια και τα καθημερινά προβλήματα. Η διασκέδαση στα Πανηγύρια τα έδινε όλα μέχρι πρωίας. Από το Σεπτέμβριο θα επανέλθει στο καθημερινό ρεπορτάζ το «κλάψιμο της φτώχιας» .

Γραφει ο Θεόδωρος Σταυριανόπουλος

Μαθηματικός  – MSc Ηθ. Φιλοσοφίας

Ο ιστός που κάλυπτε το κοινωνικό τοπίο διερράγη παντού, τα σχήματα και οι μορφές δεν είναι όπως φαίνονταν πριν, πρόσωπα και σχέσεις δε θυμίζουν το χθες. Κοιταζόμαστε και ξανακοιταζόμαστε και απορούμε για τα είδωλά μας. Ο καθένας βλέπει τον άλλο διαφορετικά, βλέπει και τον εαυτό του διαφορετικό. Κάποιοι έχουν σκύψει το κεφάλι, άλλοι φαίνονται σκεφτικοί και τέλος κάποιοι άλλοι συνεχίζουν να βρίσκονται σε έπαρση. 

Η αδυναμία ουσιαστικής ανάλυσης των γεγονότων, πολλές φορές δημιουργεί νεομυθολογίες ανάλογες και αντίστοιχες κάθε φορά του ρεύματος και της ενοχής που ως πολιτικό φαινόμενο επικρατεί στην κοινή γνώμη. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αποτελεί γεγονός που με τον πιο σκαιό τρόπο, σημαδεύει μια δεδομένη ιστορική συγκυρία ρίχνοντας μονόπλευρα ευθύνες σε κάποιους, που μάλλον, δεν αντιστοιχούν σύμφωνα πάντα με την καταγεγραμμένη πραγματικότητα. 

Στην Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια είμαστε μάρτυρες του φαινομένου της προκήρυξης των πρόωρων εθνικών εκλογών. Το χρονικό εύρος που ορίζεται συνταγματικά από τη μια εκλογική αναμέτρηση στην άλλη είναι η τετραετία. Η εξάντληση της τετραετίας έχει συμβεί ελάχιστες φορές, διότι έτσι βολεύει τους εκάστοτε κυβερνώντες. Κάθε φορά επικαλούμενοι διάφορους λόγους προστρέχουν στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και αυτός αντί να τους διώξει κακήν κακώς κάθεται και τους ακούει και συμφωνεί μαζί τους. Έτσι έχει καθιερωθεί από τη μια η συνταγή των πρόωρων εθνικών εκλογών και από την άλλη τα «τρικ» των ανασχηματισμών. Τα προβλήματα της χώρας μας δε λύνονται  με πρόωρες εκλογές και  ανασχηματισμούς κάνοντας αλλαγή προσώπων σε διάφορα κυβερνητικά πόστα. Εδώ η λαϊκή σοφία λέει: «άλλαξε ο Μανωλιός και φόρεσε τα ρούχα του αλλιώς».  

Η επανίδρυση του κράτους απαιτεί να γίνουν κοινοβουλευτικές επαναστάσεις σε όλα τα επίπεδα. Στην οικονομία, στη δημόσια διοίκηση (δεν μπορεί να συνεχίζει να πορεύεται η χώρα με αυτήν την τεράστια  αντιαναπτυξιακή γραφειοκρατία), στη Δικαιοσύνη ( δεν μπορεί να εκκρεμούν χιλιάδες δικαστικές αποφάσεις που είτε αφορούν είσπραξη δημόσιων εσόδων είτε κατηγορίες προσώπων). Πρέπει να συμβούν ριζοσπαστικές  αλλαγές στη χώρα μας. Δυστυχώς όμως η κυβέρνηση έχει διαλέξει ως βηματισμό το σημειωτόν και την όπισθεν και ως γλώσσα συνεννόησης-υποταγής με τους εταίρους το “yes man”. 

Το πολιτικό σύστημα μαζί με το πολιτικό προσωπικό  στη χώρα μας  έχει απαξιωθεί λόγω της έντονης κομματικοποίησης, της ανυπαρξίας ικανών ηγετών, της επαναχρησιμοποίησης των ίδιων αποτυχημένων στελεχών, της ανικανότητας των πολιτικών να διαχειριστούν επερχόμενες κρίσεις, της αποστροφής των νέων από την πολιτική καθώς επίσης σημαντικό ρόλο στην έλλειψη ικανών πολιτικών στελεχών έχει παίξει και ο έντονος κατακερματισμός και η δημιουργία πολλών νέων κομμάτων. Χρήσιμο εδώ είναι να αναφέρω ότι το πολιτικό προσωπικό ακολουθεί την πεπατημένη οδό του «φαίνεσται» ακολουθώντας από κοντά την τηλεοπτική κάμερα. Έτσι ο πολίτης αηδιάζει συναντώντας «πανστρατιά» πολιτικών να αφιερώνουν ατέλειωτες ώρες σε τηλεοπτικές εκπομπές, σε πανηγύρια, σε ανούσιες εκδηλώσεις, σε γιορτές και εκκλησιασμούς. Ζούμε σε μια χώρα όπου η συνήθεια και η γνωριμία υπερισχύουν του νόμου.

Οι επερχόμενες εθνικές εκλογές πρέπει να καταγραφούν ως ιστορικό γεγονός που θα συμπυκνώσει βαθιές μεταβολές στην κοινωνία. Είναι αναγκαίο να διερευνηθούν οι μετασχηματισμοί που προκαλούνται στο πολιτικό σκηνικό, ιδιαίτερα σε εκείνους τους πολιτικούς χώρους που βγήκαν ηττημένοι από τη λαϊκή ετυμηγορία. Η κεντροαριστερά υπέστη μια ήττα στρατηγικής σημασίας και δυστυχώς κάποιοι που ευθύνονται για το κατάντημά της επιμένουν να  υπόσχονται ξανά την σωτηρία μας. 

Σε οποιαδήποτε συζήτηση για το μέλλον της κεντροαριστεράς, όφειλε η ηγεσία της και το περιβάλλον της να αναγνώριζαν το ιστορικής σημασίας λάθος τους. Πρέπει να καταλάβουν ότι αποδοκιμάστηκαν τόσο έντονα από το λαό και μετέτρεψαν ένα ιστορικό κόμμα, σε κόμμα «φάντασμα» μέσα σε λίγα χρόνια. Αυτή η «παρέα» δεν μπορεί να στοχάζεται για την επόμενη μέρα. Η επόμενη μέρα μπορεί να περιλαμβάνει ελάχιστους από αυτούς. Η κεντροαριστερά πρέπει να επαναπροσδιοριστεί ως πολιτικό σχήμα με νέο όνομα, νέες ιδέες και νέες κοινωνικές αναφορές. Αυτά όλα πρέπει να συμβούν χωρίς τη βιασύνη εξουσίας, με σύγχρονες και προοδευτικές κομματικές δομές, με σταθερό βηματισμό, με σοφές κινήσεις και με ανανεωμένο πολιτικό προσωπικό.

Το όλο εγχείρημα της διακυβέρνησης της χώρας για τα επόμενα χρόνια καθίσταται πολιτικός γρίφος. Διότι από τη μια το πολιτικό σύστημα αναπαύτηκε στους μηχανισμούς της πλειοψηφίας και κατέρρευσε αφού πρώτα έχασε τον αυτοσεβασμό του και από την άλλη η πολιτεία που μέμφεται την πολιτική πρέπει η ίδια να δώσει νέες δυνάμεις σ’ αυτήν.

γράφει ο Θόδωρος Σταυριανόπουλος

Μαθηματικός – Msc Ηθικής Φιλοσοφίας

 Ένα είναι σίγουρο ότι οι αυτοδύναμες κυβερνήσεις τελειώσανε, οι κυβερνήσεις ευρείας σύνθεσης έρχονται στο προσκήνιο και πρέπει το πολιτικό σύστημα να μάθει να συνεργάζεται. Τα κόμματα κρίνεται αναγκαίο να μάθουν να κάνουν αμοιβαίες υποχωρήσεις.

Ο ελληνικός λαός οδηγείται και ψηφίζει μέσα σε ένα σκηνικό τεχνητής πόλωσης. Εκτιμώ ότι υπάρχουν πολλοί ψηφοφόροι που ακόμα παρά τα όσα έχουν συμβεί και τα όσα ακόμα συμβαίνουν στο πολιτικό τοπίο δεν έχουν λάβει το μήνυμα για το πώς θα επιλέγουν πηγαίνοντας στην κάλπη.

Ο καθένας σχετικά με το τι επιζητά, προκρίνει το εκλογικό αποτέλεσμα και τοποθετεί τον εαυτό του ή την παράταξή του στο πολιτικό γίγνεσθαι κατά το δοκούν. Όμως πρέπει όλοι να καταλάβουν ότι το πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε φάση μετασχηματισμού με κύρια χαρακτηριστικά αυτά της πολιτικής συγκυρίας και μετεξέλιξης που δημιούργησε η ένταση της οικονομικής κρίσης.

Πρέπει να συμβούν βαθιές κοινωνικές διεργασίες και ανακατατάξεις καθώς και το τέλος του κύκλου μερικών εκ των υπαρχόντων κομμάτων. Εκτιμώ ότι η ύπαρξη 10 και πλέον κομμάτων, αυτή η πολυφωνία εντός του ελληνικού Κοινοβουλίου δεν προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες στην Δημοκρατία.

Το ερώτημα που τίθεται είναι τι πολιτικό πρόσημο θα έχει ο πολιτικός μας χάρτης τα επόμενα χρόνια. Το πέρασμα στην επόμενη φάση θα είναι εκ των πραγμάτων δύσκολο και δεν θα το λύσουν οι απανωτές εκλογές.

Απαιτείται ένα σχέδιο που θα συνδυάζει την ανασυγκρότηση των θεσμών, τη ριζική δημοσιονομική εξυγίανση και την εκμετάλλευση των λιμναζουσών αναπτυξιακών δυνατοτήτων της χώρας. Η Ευρωζώνη έχει δίκιο να απαιτεί δημοσιονομική εξυγίανση. Δεν έχει δίκιο, όμως, να εμμένει δογματικά σε μια συνταγή η οποία, αποδεδειγμένα πια, αντί να γιατρεύει σκοτώνει τον ασθενή. Γι’ αυτό το κρισιμότερο ζήτημα δεν είναι η σύνθεση της Κυβέρνησης, αλλά η εθνική διαπραγματευτική ομάδα με την ΕΕ που θα προκύψει.

Η πολιτική πρέπει να επαναπροσδιοριστεί ως η τέχνη του εφικτού. Να υπόσχεται τόσα, όσα μπορούν να πραγματοποιηθούν. Οι πολιτικοί πρέπει να πάψουν να λειτουργούν ως εκτελωνιστές της αθλιότητας να γυρίσουν σελίδα και να προσανατολίσουν τη στάση και συμπεριφορά τους στο μέλλον της διαφάνειας και της αξιοπρέπειας. Πρέπει να αντιληφθούν ότι η νεολαία ανασαίνει καμένο αέρα ζώντας σε μια κοινωνία καζίνο που τους δημιούργησε το πολιτικό σύστημα.

Η Βουλή να γίνει Κιβωτός και κάνοντας το διάλογο εργαλείο συνεννόησης να ψάξει να βρει το κομμένο νήμα της ανάπτυξης και να το ενώσει. Αυτό έχει ανάγκη η χώρα αυτήν τη στιγμή και όχι κάποιους που σκιαμαχούν θεωρώντας τους εαυτούς τους αναντικατάστατους Πρωθυπουργούς και Υπουργούς επιμένοντας ότι μόνο αυτοί μπορούν να μας σώσουν. Η γλυκιά γοητεία της παραπλάνησης  του ψηφοφόρου πρέπει να τελειώσει. Πρέπει να μπει τέλος στους Αλκιβιάδηδες της πολιτικής.

Τα κόμματα, που διαμορφώνουν την τέχνη τους για να προσελκύσουν και να πείσουν τους πολίτες για τη δική τους πολιτική πρόταση πρέπει να επινοήσουν τεχνικές και μεθόδους, ώστε ο λόγος τους να είναι αποτελεσματικός στην κομματική διαμάχη και στο σκληρό κομματικό ανταγωνισμό. Να πάψει ο βερμπαλισμός που χειραγωγεί πολύ εύκολα τις σκέψεις των  αθώων ψηφοφόρων.

Τελειώνοντας θα έλεγα καιρός είναι πλέον σ’ αυτή τη χώρα να γίνουν οι δυνατές μεταρρυθμίσεις επιτυγχάνοντας έτσι την καταταλαιπωρημένη  επανίδρυση του κράτους. Χορτάσαμε διαπιστώσεις σε αυτή την ανοριακή κοινωνία του λαϊκισμού,  της διαπλοκής και του «δήθεν». Χορτάσαμε από υποσχέσεις περί δημιουργίας «επιτελικού κράτους». Αυτό που η καθημερινότητα των σκανδάλων μας δείχνει είναι ότι πρόκειται περί δημιουργίας κράτους ημετέρων και οικογενειοκρατίας.

ΥΓ. Δύο πράγματα θα «ξελογγώσουν» το πολιτικό τοπίο. Το πρώτο είναι η μείωση των βουλευτών του Κοινοβουλίου στους 150 και το δεύτερο η καθιέρωση 2-3 θητειών στους βουλευτές αλλά και στα στελέχη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Σήμερα, λίγους μήνες πριν από τις εθνικές εκλογές του 2027, η Ελλάδα βουλιάζει στην κυριολεξία μέσα σε απίθανο κλίμα μιζέριας, σήψης και παρακμής.

γράφει ο Θόδωρος  Σταυριανόπουλος

Μαθηματικός – Msc Ηθικής Φιλοσοφίας.

Η λογική της Ψωροκώσταινας επανέρχεται και τη χώρα διατρέχουν ένα υπόκωφο βουητό απογοήτευσης και μια μουρμούρα απαξίωσης των πάντων. Η αισιοδοξία για το μέλλον έχει μετατραπεί προ πολλού σε απαισιοδοξία στον οικογενειακό προγραμματισμό των νέων ζευγαριών. Απ’ την άλλη η Κυβέρνηση μιλά για το πρόβλημα του δημογραφικού όχι μόνο χωρίς να παίρνει κανένα μέτρο αλλά να διπλασιάζει τους μισθούς των άτεκνων Μητροπολιτών.

Η απογοήτευση διάχυτη παντού στην κοινωνία. Όμως οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πρώτη τη ΝΔ με μεγάλη διαφορά από το δεύτερο κόμμα.  Αυτό βασικά οφείλεται στην τεράστια πανσπερμία κομμάτων που υπάρχει. Αυτή η πολυφωνία και ο τεράστιος κομματικός κατακερματισμός του εκλογικού σώματος δεν επιτρέπει τη δημιουργία ενός ισχυρού αντιπολιτευτικού πόλου.

Η ημετεροκρατία σε ημερήσια διάταξη. Τα σκάνδαλα καθημερινή πραγματικότητα. Το κράτος υποχείριο της «γαλάζιας» διακυβέρνησης μακράν της υπόσχεσης του Πρωθυπουργού περί «επιτελικού» κράτους. Η γραφειοκρατία δυνάστης του πολίτη και η εξ αποστάσεως ηλεκτρονική εξυπηρέτηση δημιουργός της μεγάλης ανεργίας του πολίτη. Σύντομα μπαίνοντας στο δημόσιο βίο η τεχνική νοημοσύνη θα εκτοξεύσει την ανεργία και την εγκληματικότητα.

Ο κ. Μητσοτάκης, στον «θρόνο» του αδρανής και χωρίς έλεγχο παρακολουθεί το κατρακύλισμα στη διαπλοκή πολλών κυβερνητικών στελεχών του χρησιμοποιώντας τον, παντός καιρού, Άδωνη Γεωργιάδη ως πολυεργαλείο επί παντός επιστητού να αλωνίζει τα τηλεοπτικά κανάλια.

Η δε αντιπολίτευση απονευρωμένη και κατακερματισμένη αντιπαρατίθεται για το ποιος θα είναι δεύτερος και τρίτος αντί να βρουν τον τρόπο να ενώσουν δυνάμεις.

Μέσα σε αυτό το ιδανικό περιβάλλον, τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα «οργιάζουν» σε βάρος του λαού και ιδιαιτέρως σε βάρος των οικονομικά αδύνατων στρωμάτων της κοινωνίας. Και ο χορός καλά κρατεί!

Τα κάθε είδους καρτέλ έχουν «τ’ απάνω χέρι» και κερδοσκοπούν ασύστολα διότι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί λειτουργούν άνευρα και «κατόπιν εορτής». Ο ανταγωνισμός της ελεύθερης αγοράς έχει μετατραπεί σε μάστιγα για τον λαό και κρατά σε οικονομική ομηρία τους καταναλωτές.

Ο καθένας κάνει ό,τι θέλει, πουλάει όσο θέλει, οι τιμές τραβούν την ανηφόρα, οι έλεγχοι ουσιαστικά ανύπαρκτοι, τα πρόστιμα είναι της «πλάκας», οι μεσάζοντας γλεντάνε και το κράτος παραμένει απλός σχολιαστής και ανεύθυνος παρατηρητής. Έτσι η κατάσταση οδηγείται μέρα με τη μέρα στο απροχώρητο.

Αυτό το καθημερινό μπάχαλο του δημόσιου βίου της κυβερνητικής πολιτικής της ΝΔ ερήμην και της αντιπολίτευσης που «ξεκατινιάζεται»,  οδηγεί με βεβαιότητα τη δημοκρατία σε κρίση και το πολιτικό σύστημα σε απαξίωση.

Ο λαός απογοητευμένος και αηδιασμένος, δεν έχει πάντα την δυνατότητα να αξιολογήσει τα πραγματικά πολιτικά δεδομένα, εξαιτίας των κυβερνητικών επικοινωνιακών τεχνασμάτων και των χαλκείων πλαστογράφησης και παραπληροφόρησης που εφαρμόζει η Κυβέρνηση. Συστηματικά η Κυβέρνηση εκμεταλλευόμενη και το «τέλμα και μπάχαλο»  που δημιουργεί η πολυφωνία που επικρατεί στο χώρο της Αντιπολίτευσης επιδίδεται σε ένα απίθανο παιχνίδι δημιουργίας ψευδών εντυπώσεων με υπονοούμενα, υπόγειες και επιλεκτικές διαρροές, συμψηφισμούς και μεταθέσεις ευθυνών. Με αυτά θέλει να περάσει στην κοινωνία  το μήνυμα ότι όλοι ίδιοι είναι.

Έτσι οι κυβερνώντες, έχοντας στα χέρια τους την εξουσία όχι ως μέσο επίλυσης των προβλημάτων, αλλά ως ισχυρό εργαλείο χειραγώγησης, μπορούν να θολώνουν το πολιτικό τοπίο της χώρας και να ψαρεύουν, όπως τους βολεύει, σε θολά νερά.

ΥΓ. Πληροφορίες αναφέρουν ότι οι Αστυνομικοί που αποσπώνται για τις ανάγκες της υπηρεσίας για ένα χρόνο, από την επαρχία στην Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη εκτός από τον μισθό που έπαιρναν, λαμβάνουν επιπλέον κάθε μήνα 4200 ευρώ. Αυτό γιατί δεν συμβαίνει και για τους Γιατρούς και Εκπαιδευτικούς που πηγαίνουν σε δυσπρόσιτα και απομονωμένα μέρη της χώρας μας;

Πλήθος κόσμου στην παρουσίαση της νέας ποιητικής συλλογής «Ανεπαρκή όρια» του Θεόδωρου Σταυριανόπουλου στην Καλαμάτα

Σε μια κατάμεστη αίθουσα στο Πνευματικό Κέντρο Καλαμάτας πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 18 Μαΐου η παρουσίαση της νέας ποιητικής συλλογής «Ανεπαρκή όρια» του μαθηματικού και λογοτέχνη Θεόδωρου Σταυριανόπουλου, με το κοινό να δίνει δυναμικό «παρών» τιμώντας τον δημιουργό και το έργο του.

Η εκδήλωση συγκέντρωσε ανθρώπους των γραμμάτων, φίλους της ποίησης, εκπαιδευτικούς, αυτοδιοικητικούς και πολίτες της Καλαμάτας, δημιουργώντας μια ιδιαίτερα ζεστή και συγκινητική ατμόσφαιρα. Οι παρευρισκόμενοι είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν από κοντά τη νέα ποιητική δουλειά του συγγραφέα, ενώ ακολούθησαν ομιλίες και παρεμβάσεις που ανέδειξαν τόσο το περιεχόμενο της συλλογής όσο και τη διαδρομή του δημιουργού στον χώρο της εκπαίδευσης, της λογοτεχνίας και της δημόσιας παρουσίας.

Τον συντονισμό της εκδήλωσης είχε η δημοσιογράφος Βασιλική Μπελογιάννη, απόφοιτη του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου και κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στη Δημόσια Διοίκηση και Τοπική Αυτοδιοίκηση, με πολυετή παρουσία στον χώρο των ΜΜΕ και σήμερα δημοσιογράφος στον τηλεοπτικό σταθμό BEST TV.

Πρώτος ομιλητής ήταν ο φιλόλογος και ποιητής Γιάννης Ανδρουλιδάκης, ο οποίος γεννήθηκε στο Ροδάκινο Ρεθύμνου, σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του ΕΚΠΑ και σήμερα ζει και εργάζεται στην Καλαμάτα στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Στην τοποθέτησή του αναφέρθηκε στην ποιητική ταυτότητα του Θεόδωρου Σταυριανόπουλου και στην κοινωνική διάσταση της γραφής του, ενώ έκανε ιδιαίτερη μνεία στη συνέπεια της λογοτεχνικής του πορείας. Ο ίδιος έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές «ΑΠΑΡΣΗ», «ΒΙΣΤΑΛΟΓΚΑ» και «ΓΡΙΠΟΣ».

Ακολούθησε η ομιλία της Δρ. Αγγελικής Μπαρμπεροπούλου, κατόχου μεταπτυχιακού τίτλου στα Εφαρμοσμένα Μαθηματικά και διδακτορικού στη Γεωφυσική από το Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον. Η κ. Μπαρμπεροπούλου, με σημαντική διεθνή επιστημονική πορεία στον τομέα των γεωφυσικών κινδύνων, των τσουνάμι και της διαχείρισης φυσικών καταστροφών, προσέγγισε τα «Ανεπαρκή όρια» όχι ως φυσικό αλλά ως κοινωνικό φαινόμενο, δίνοντας μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη διάσταση στη συζήτηση.

Ο φιλόλογος Βασίλης Μπαζάνης, τρίτος ομιλητής της εκδήλωσης, αναφέρθηκε στην παιδαγωγική και κοινωνική διάσταση της ποίησης του συγγραφέα. Ο κ. Μπαζάνης είναι απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών, κάτοχος δύο μεταπτυχιακών τίτλων και σήμερα υπηρετεί ως Διευθυντής του Γενικού Λυκείου Δωρίου, ενώ παράλληλα είναι πρόεδρος του Συνδέσμου Φιλολόγων Μεσσηνίας.

Στην τοποθέτησή του ο ίδιος ο Θεόδωρος Σταυριανόπουλος ευχαρίστησε θερμά το κοινό για την παρουσία και τη στήριξή του, σημειώνοντας πως «η παρουσία σας και η αγάπη σας αποτελούν για μένα δέσμευση αξιοπρέπειας». Ευχαρίστησε επίσης τους ομιλητές για τα λόγια και τις αναλύσεις τους, καθώς και τις Μαριλένα και Κατερίνα για την απαγγελία ποιημάτων από τη συλλογή.

Ο Θεόδωρος Σταυριανόπουλος αναφέρθηκε στη βαθύτερη φιλοσοφία της νέας του ποιητικής δουλειάς, υπογραμμίζοντας πως η συλλογή «Ανεπαρκή όρια» αποτελεί έναν ακόμη κρίκο σε μια μακρά και συνεπή λογοτεχνική πορεία σχεδόν δύο δεκαετιών. Όπως σημείωσε, στο έργο του συνυπάρχουν οργανικά δύο φαινομενικά ασύμβατοι κόσμοι: η αυστηρότητα της μαθηματικής σκέψης και η ρευστότητα της ποιητικής έκφρασης.

«Κάθε φορά που φθάνω στη συγγραφή ενός βιβλίου αισθάνομαι την ανάγκη να εξωτερικεύσω συναισθήματα και βιώματα, θέτοντας τον εαυτό μου μέσα, πίσω, μπροστά και δίπλα από τις καταγραμμένες μου αναφορές», ανέφερε χαρακτηριστικά, τονίζοντας πως τα ποιήματα της συλλογής συνομιλούν με την υπαρξιακή αγωνία, τις κοινωνικές αντιθέσεις και τη σύγχρονη πραγματικότητα.

Ο Θεόδωρος Σταυριανόπουλος είναι μαθηματικός, κάτοχος MSc Ηθικής Φιλοσοφίας και έχει υπηρετήσει επί σειρά ετών στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση ως εκπαιδευτικός και διευθυντής σχολικών μονάδων. Παράλληλα έχει έντονη συνδικαλιστική και αυτοδιοικητική παρουσία, έχοντας διατελέσει δημοτικός και περιφερειακός σύμβουλος, καθώς και πρόεδρος της Α’ ΕΛΜΕ Μεσσηνίας. Η νέα ποιητική συλλογή «Ανεπαρκή όρια» αποτελεί την έκτη κατά σειρά ποιητική του έκδοση, μετά τις συλλογές «Κλειστές πόρτες… ανοιχτά παράθυρα», «Αφύλαχτες διαβάσεις…», «Συνωστισμός απόντων», «Ρωγμή του θάρρους» και «Ενοχή… ανοχής».

Η βραδιά ολοκληρώθηκε μέσα σε θερμό κλίμα, με συζητήσεις, υπογραφές βιβλίων και έντονο ενδιαφέρον από το κοινό για τη νέα ποιητική δουλειά του Θεόδωρου Σταυριανόπουλου.

Στοχοπροσήλωση  και διαμάχη μεταξύ ύπαρξης και ανυπαρξίας.

Θεόδωρος  Σταυριανόπουλος

MSc Ηθ. Φιλοσοφίας – Μαθηματικός

Το μοντέλο της ευελισφάλειας  που προέρχεται από την σύνθεση των λέξεων ευελιξία και ασφάλεια βασίζεται στην πλήρη ελευθερία κι ευελιξία των εργασιακών σχέσεων παράλληλα με την ασφάλεια του εργαζόμενου και του κοινωνικού κράτους. Η σοσιαλδημοκρατική αυτή ιδέα  εφαρμόζεται με επιτυχία στις σκανδιναβικές χώρες. Εδώ αποφεύγεται όμως να συζητηθεί γιατί ανοίγει καινούργια θέματα που απαιτούν συγκεκριμένες και σαφείς απαντήσεις.

Στη χώρα μας το πελατειακό κράτος συγκινούσε και συγκινεί ακόμη όλο το ελληνικό πολιτικό σκηνικό της μεταπολίτευσης με διακυμάνσεις στην ένταση του ρουσφετιού.

Για κάποιους εδώ στη χώρα μας η ευελισφάλεια σημαίνει ολιγόμηνες συμβάσεις εργασίας , σημαίνει ανελέητο μπες-βγες σε εργασία με το μικρότερο δυνατό κόστος και το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος για τον εργοδότη και την ψηφοθηρία.

Τις τελευταίες δεκαετίες οι Κυβερνώντες ανά τον κόσμο , συνεπικουρούμενοι  από τις τεχνολογίες Πληροφορικής και Επικοινωνιών, προώθησαν μεθοδευμένα την Παγκοσμιοποίηση ώστε να διακινούνται ελεύθερα τα κεφάλαια για να μεγιστοποιούνται τα κέρδη και να αποφεύγεται κατά το δυνατόν η φορολόγησή τους. Μετά από αυτά  ο πλούτος συγκεντρώθηκε σε πολύ λιγότερα χέρια. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να αυξηθεί ο ανταγωνισμός και οι κακόβουλες διεκδικήσεις μεταξύ των χωρών. Αυτό  είναι ορατό με τα πολεμικά μέτωπα των τελευταίων ετών που δημιουργήθηκαν στον πλανήτη μας.

Σε κάθε ανθρώπινη κοινωνία ισχύει από παλιά  ο νόμος της επικράτησης των ισχυρότερων.  Έτσι κάποιοι (οι λίγοι) διοικούν και άλλοι (οι πολλοί) διοικούνται. Και για να έχει ευστάθεια αυτή η διάκριση θεσπίζονται νόμοι και παραχωρούνται στους διοικούμενους διάφορες εγγυήσεις, όπως η ασφάλεια, το επίπεδο διαβίωσης, η δικαιοσύνη, το κοινωνικό κράτος, τα εργασιακά δικαιώματα κλπ. Όμως, αυτός ο «ντε και καλά» διαχωρισμός, σε συνδυασμό με την ανθρώπινη ματαιοδοξία και απληστία, επισωρεύει με τον καιρό στρεβλώσεις και αδικίες. Ανάλογα κάθε φορά με τους κυβερνώντες  ο  πλούτος ή συγκεντρώνεται σε όλο και λιγότερα χέρια ή αποκεντρώνεται σε περισσότερα. Έτσι λοιπόν τα συμφέροντα της κάθε κοινωνικής τάξης γίνονται “ιδεολογία”, ως μέσο κοινής έκφρασης αλλά και καθοδήγησης των μελών της.

Θεωρώ ότι πολλά χειροτέρεψαν επί Κυβερνήσεως Κυριάκου Μητσοτάκη και η γενική κατάσταση της χώρας βρίσκεται σ’ ένα τέλμα. Η πολιτική  που εφαρμόζεται δεν φαίνεται να οδηγεί σε κάποια διέξοδο ή σε κάποιο ξέφωτο ανάπτυξης. Αντίθετα είναι μια πολιτική που περιστρέφεται γύρω από σκάνδαλα και ατολμία του Πρωθυπουργού. Οι περίφημες προεκλογικές κορώνες του πρωθυπουργού περί Επιτελικού Κράτους και Κράτος Αρίστων έχουν πέσει προ πολλού στο κενό και αποτέλεσαν προεκλογική συντηρητική συνταγή κοροϊδίας των πολιτών.

Οι στάσεις και οι συμπεριφορές των κομμάτων αλλά και άλλων πολιτικών μηχανισμών που αναπτύσσονται αυτή την τόσο κρίσιμη περίοδο στη χώρα μας είναι αυτές που θα καθορίσουν σε σημαντικό βαθμό τις αυριανές εξελίξεις. Αυτό όμως πρέπει να ληφθεί πολύ σοβαρά από τον ψηφοφόρο ενόψει πιθανών εκλογικών αναμετρήσεων. Επομένως είναι καταλυτικής σημασίας η καλλιέργεια μιας «δημιουργικής κουλτούρας», η οποία θα έχει την αφόρμιση  από την σημερινή γκρίζα εικόνα της κρίσης σε διεθνές και εθνικό επίπεδο και θα σχεδιάζει το μέλλον με αποφασιστικότητα.  Αυτή η  «δημιουργική κουλτούρα» θα πρέπει να φτιαχτεί με φρέσκα υλικά και όχι με υλικά που έχουν ξαναχρησιμοποιηθεί και που σήμερα ξεχνούν ή προσπερνούν το παρελθόν τους και ξανά ονειρεύονται  κάνοντας διαπιστώσεις για το μέλλον, ξεχνώντας ότι δικαίωμα στο όνειρο στο σχεδιασμό και στο να πάρουν την τύχη στα χέρια τους έχουν και κάποιες « νέες και μεσαίες γενιές» που δυστυχώς τις αδρανοποίησαν γιατί έτσι βολεύει  το σύστημα.

Όμως  η ελπίδα δεν πέφτει από τον ουρανό. Καλλιεργείται από μια αγωνιστική διάθεση, από μια ορθολογική αντίληψη της ζωής. Η ελπίδα ανήκει σε όσους αγωνίζονται συστηματικά και μεθοδικά για να δημιουργήσουν το μέλλον τους κατά πως αυτοί θέλουν και όχι όπως το έχουν ετοιμάσει οι «άλλοι» εξυπηρετώντας το δικό τους συμφέρον.

Τελειώνοντας θα έλεγα σε όλους αυτούς τους ξεδιάντροπους τύπους που ασχολούνται με την κεντρική πολιτική εξουσία και που απολαμβάνουν ένα σωρό προνόμια και παχυλούς ακόμα και σήμερα μισθούς μπορούν να κοιτάξουν στα μάτια ένα νέο άνεργο παιδί και να του εξηγήσουν γιατί του γκρεμίζουν τα όνειρά που είχε χτίσει για να στεγάσει το μέλλον του και γιατί το οδήγησαν στην ανεργία ή σε αποδοχές που αποτελούν ψίχουλα σε σχέση με τις δικές τους!

ΥΓ1. Θα ήταν χρήσιμο κάποιος δημοσιογράφος να ασχοληθεί και να μας πει τι ποσοστό από τα παιδιά των 300 της Βουλής είναι άνεργα;

ΥΓ2.  Υπάρχει πρόβλημα στο δημοκρατικό μας πολίτευμα αν οι 300 της Βουλής γίνουν 100; Μη ξεχνάμε κάποτε και οι Δήμαρχοι της χώρας ήταν χιλιάδες και με τα ν/σ Καποδίστρια και Καλλικράτη  έχουν περιοριστεί στους 325.

Στις ευνομούμενες πολιτείες η έκφραση λόγου είναι ελεύθερη, αλλά όχι ανεξέλεγκτη και ανεκτή σε μία δημοκρατική κοινωνία. Ιδιαίτερα, δεν επιτρέπεται σε όσους ασκούν εξουσία να προσβάλουν με τον λόγο τους την αισθητική της Δημοκρατίας και τους ηθικούς και νομικούς κανόνες που ισχύουν κάθε φορά.

Προς χάριν των παραταξιακών αναγκών και το κυνήγι της εξουσίας o δημόσιος λόγος από μέσο πολιτικού διαλόγου μετατράπηκε σε μέσο πολιτικής βίας. Ο δημόσιος λόγος οδηγήθηκε  στο πεδίο της συνωμοσίας και των σκοτεινών δυνάμεων.

Στην Ελλάδα η κρίση του δημόσιου λόγου αποτελεί ένα σύνθετο φαινόμενο της σύγχρονης εποχής, το οποίο χαρακτηρίζεται από την υποβάθμιση της ποιότητας του διαλόγου, την πόλωση, τη διάδοση παραπληροφόρησης και την έλλειψη εμπιστοσύνης στους θεσμούς. Στην εποχή μας πολλά από τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας και το Διαδίκτυο  αποτυπώνουν μια  εικονική πραγματικότητα.

Πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, τα οποία δεν αρκούνται στην παρουσίαση του πολιτικού γίγνεσθαι, αλλά κάνουν και αυτά πολιτική ανάλογα με τις επιλογές τους σε σχέση με την πολιτική γεωγραφία (κυβερνητική πλευρά ή αντιπολιτευτική).

Στην κοινωνία της πληροφορίας που ζούμε, η δύναμη του λόγου και της εικόνας αποτελούν ίσως την πιο ισχυρή μορφή εξουσίας. Ο λόγος εκφέρεται ως πληροφόρηση, αλλά και παραπληροφόρηση. Η δύναμη της επιρροής του λόγου, κινητοποιεί θετικά ή αρνητικά κράτη, λαούς και πολίτες.

Ανάλογα παραδείγματα υπάρχουν και στο δημόσιο λόγο των πολιτικών προσώπων και των αναλυτών-σχολιαστών, όπως είναι η χρησιμοποίηση γεγονότων του ιστορικού παρελθόντος για την διαμόρφωση πολιτικού κλίματος σε σχέση με το παρόν.

Η διγλωσσία και η αμφισημία στο δημόσιο λόγο των κυβερνώντων, καλλιεργεί πρωτοφανείς αριθμούς δυσπιστίας στους πολίτες.

Η «διχαλωτή» γλώσσα δεν εμπνέει εμπιστοσύνη, σιγουριά και ελπίδα. Ο δημόσιος λόγος και ιδιαίτερα ο πολιτικός, έχει υποβαθμισθεί επικίνδυνα. Απομακρύνει τους πολίτες από τα κόμματα, τους θεσμούς και εν γένει τη συμμετοχή τους στα κοινά. Το λεξιλόγιο ακόμη και στο κοινοβούλιο υποβαθμίζει την αισθητική της Δημοκρατίας.

Ουσιαστικά διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις για παρακμιακά φαινόμενα και η κοινωνία αδυνατεί να αναπτύξει δυναμική, η οποία θα της επιτρέψει να συμπορευθεί με τις ανεπτυγμένες κοινωνίες σε πλανητικό επίπεδο.

Η Εργαλειοποίηση του δημόσιου λόγου συχνά χρησιμοποιείται όχι για τη σύνθεση απόψεων, αλλά για την πολιτική εξόντωση του αντιπάλου ή τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης.

Η εμπειρία των τελευταίων χρόνων έδειξε ότι η εσωκομματική λειτουργία του Κινήματος, δεν ήταν η ενδεδειγμένη. Ανύπαρκτες  Τοπικές Οργανώσεις, ελλιπής πολιτικός διάλογος,  αδρανοποίηση και αδιαφορία των μελών, ελάχιστες παρεμβάσεις στο Μαζικό κίνημα, προσωπικές στρατηγικές, αυτονομήσεις και αυτοπροσδιορισμοί σε βάρος της συλλογικής δράσης και το πιο θλιβερό είναι οι τόσες μεταγραφές πρώην και επί σειρά ετών υπουργών του Πα.Σο.Κ προς την ΝΔ. 

Απορίας άξιον επίσης είναι γιατί η ηγεσία του Πα.Σο.Κ δεν προχώρησε στην δημιουργία μιας Τοπικής Οργάνωσης σε κάθε Καλλικρατικό Δήμο της χώρας.

Κατά τα άλλα, στα εκλογικά μεσοδιαστήματα, όλα κυλούν ήρεμα και καλά, όλοι κάνουν αναλύσεις επί αναλύσεων κατά το δοκούν και όλοι εκφράζουν ευσεβείς πόθους για την επάνοδο του Πα.Σο.Κ στην εξουσία. Παρ’ όλα αυτά η κοινωνία περιμένει πολλά από το Πα.Σο.Κ.

Οι ψηφοφόροι παραμένουν αδύναμοι και ανοχύρωτοι απέναντι στην κυβερνητική προπαγάνδα που έντεχνα, προσπαθεί και πολύ καλά το καταφέρνει, να δημιουργεί σύγχυση και ηττοπάθεια στις τάξεις της αντιπολίτευσης.

Απεδείχθη όμως ιστορικά, ότι από το 1974 και ύστερα που ο Ανδρέας Παπανδρέου ανέδειξε πλατιά, την οργανωμένη λειτουργία των πολιτικών σχηματισμών στην πατρίδα μας, το Κίνημα κέρδιζε πάντοτε νίκες μόνο με την Οργάνωση, που μπορούσε να βρίσκεται σε διάταξη μάχης ανά πάσα στιγμή,  που μπορούσε να παράγει πολιτικό λόγο, να παρεμβαίνει στις εξελίξεις, να συζητά, να διαφωνεί, να συγκρούεται και να συνθέτει.

Από ένα σημείο και μετά όμως, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν, γιατί επικράτησαν άλλες λογικές και απόψεις.  Ο πολιτικός λόγος, ο πολιτικός διάλογος, η συντροφικότητα και η κοινή δράση για τον κοινό σκοπό, μετατράπηκαν σε μάχες εσωκομματικών χαρακωμάτων. Τα πάντα εκφυλίστηκαν και αντικαταστάθηκαν από τις προσωπικές σκοπιμότητες, τους «δικούς μας» και τους «άλλους» και τα υπόγεια συντροφικά μαχαιρώματα είχαν σαν επακόλουθο με το πέρασμα του χρόνου, να περιπέσει το Πα.Σο.Κ σε οργανωτική μιζέρια και παρακμή. Οι μάχες όμως δεν κερδίζονται μόνο με στρατηγούς. Χρειάζονται και καλά οργανωμένες και στρατηγικά διατεταγμένες στρατιωτικές δυνάμεις.

ΥΓ1. Αναμένω το Συνέδριο για να διαπιστώσω τι από όλα αυτά ισχύουν καθώς και το μέγεθος της εσωστρέφειας.

ΥΓ2. Τα στελέχη του Πα.Σο.Κ μόνο δίνουν εντολές εξουσίας και δεν γνωρίζουν τι σημαίνει βάζω πλάτη. Παρ’ όλα αυτά το Πα.Σο.Κ έχει κερδίσει την 1^η μάχη της μη αυτοδυναμίας της Ν.Δ.

ΥΓ3. Οι θητείες των αιρετών σε όλα τα επίπεδα δεν πρέπει να είναι απεριόριστες πρέπει να είναι 2 ή 3 θητείες. Μόνο έτσι θα εξαφανιστούν τα φαινόμενα ΟΠΕΚΕΠΕ και Παναγόπουλου και απαράδεκτες συμπεριφορές όπως του Κυβερνητικού εκπροσώπου της ΝΔ Παύλου Μαρινάκη, μόνο έτσι θα συμβεί η πολυπόθητη ανανέωση και η επαναφορά της ηθικής στο δημόσιο και πολιτικό βίο.

ΥΓ4. Η ενασχόληση με τον συνδικαλισμό και εν γένει με την πολιτική πρέπει να διέπεται από ισχυρά και ικανά ασυμβίβαστα. Ασυμβίβαστα τέτοια που θα προστατεύουν το δημόσιο βίο και θα καταξιώνουν την πολιτική. Ο συνδικαλισμός κατάντησε στις μέρες μας τρένο χωρίς βαγόνια. Τα ασυμβίβαστα θα λειτουργήσουν ως φίλτρα που θα παρακρατήσουν την όποια πρόθεση και ιδιοτέλεια στελεχών που θέλουν να επωφεληθούν απ’ την εμπλοκή τους στην πολιτική και τον συνδικαλισμό.

H εποχή μας χαρακτηρίζεται από μια σοβαρή φτώχεια φιλοσοφικής παιδείας και μια απαξίωση της φιλοσοφίας και των ανθρωπιστικών σπουδών.

γράφει ο Θόδωρος Σταυριανόπουλος

MSc Ηθ. Φιλοσοφίας – Μαθηματικός

Η φιλοσοφία αποτελεί μια πνευματική δραστηριότητα που έχει έναν καθαρά θεωρητικό χαρακτήρα και συνδέεται στενά με το πεδίο της ανθρώπινης πράξης. Για  αυτό ενδιαφέρει, όχι μόνον τον φιλόσοφο,  αλλά και τον απλό, καθημερινό άνθρωπο.

Η σύνδεση ακριβώς αυτή της φιλοσοφίας με την πράξη και κατ’ επέκταση με την κοινωνία είναι που της προσδίδει ένα κοινωνικό πρόσωπο και μια εξόχως κοινωνική διάσταση.

Κατά συνέπεια, υπάρχει μία ιδιαίτερα ουσιαστική σχέση που συνδέει τη φιλοσοφία, τόσο με την Εκπαίδευση όσο και με την Κοινωνία.

Η φιλοσοφία στην κοινωνία και την εκπαίδευση σήμερα προσπαθεί να απαντήσει στις σύγχρονες προκλήσεις. Αναζητά την αναβάθμιση της εκπαίδευσης πέρα από την εμπορευματοποίηση, και εστιάζει στον κριτικό στοχασμό για τη διαμόρφωση ενεργών πολιτών.

Δυστυχώς όμως  υπάρχει ένα σοβαρό έλλειμμα ανθρωπιστικής παιδείας και μια απαξίωση της φιλοσοφίας στο εκπαιδευτικό μας σύστημα. Στόχος δηλαδή της εκπαίδευσης των νέων, σε όλους τους κλάδους, είναι να αποκτήσουν γνώσεις στο πλαίσιο της ειδικότητάς τους, αποβλέποντας αποκλειστικά  να καταστούν ικανοί για την αγορά εργασίας. Λείπει όμως κάθε μέριμνα για την ευρύτερη πνευματική τους καλλιέργεια, κάτι το οποίο μπορούν να προσφέρουν μόνον οι ανθρωπιστικές σπουδές, με κύριο πυλώνα τη φιλοσοφία.

Προκειμένου να ορίσουμε το αντικείμενο της φιλοσοφίας, θα ήταν χρήσιμο να απαντήσουμε στο ερώτημα, αν η φιλοσοφία είναι μία επιστήμη, όπως όλες οι άλλες, όπως η χημεία, η αστρονομία, η ιατρική, ή αποτελεί μια ιδιαίτερη πνευματική δραστηριότητα.

Εγώ θα ήθελα, να τονίσω, ότι η φιλοσοφία έχει μία ουσιώδη διαφορά από τις επιμέρους επιστήμες και αυτή συνίσταται ακριβώς στο γεγονός, ότι δεν ασχολείται με το ειδικό, όπως συμβαίνει με τις επιστήμες, αλλά επιδιώκει να συλλάβει το καθολικό, μέσα από το ατομικό, το «καθέκαστον», όπως χαρακτηριστικά λέει ο Αριστοτέλης.

Ασχολείται έτσι με ερωτήματα, που αναφέρονται στη φύση και στον χαρακτήρα του κόσμου που μας περιβάλλει, στον χαρακτήρα της γνώσης, της λογικής, της αισθητικής, της ηθικής και της πολιτικής. Ασχολείται, ακόμη, με το πρόβλημα της σχέσης σώματος και ψυχής, με τις έννοιες της συνείδησης, του θεού, της θρησκείας, καθώς και με το πρόβλημα της σχέσης του ανθρώπου με  την κοινωνία και τον κόσμο..

Καθίσταται φανερό, λοιπόν, ότι η φιλοσοφία εκτείνεται σε δύο πεδία: Στο πεδίο της θεωρητικής γνώσης και αναζήτησης, και σ’ αυτό της πράξης, όπου μοιραία υπεισέρχονται θέματα αξιών, ηθικής και πολιτικής.

Σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, έχουμε ανάγκη από την ανθρωπιστική παιδεία και τη φιλοσοφία. Αγνοήσαμε ως άτομα και ως συντεταγμένη Πολιτεία την ανάγκη καλλιέργειας του πολίτη. Αγνοήσαμε ακόμη την ανάγκη πλαισίωσης των σπουδών για την ετοιμασία επαγγελματιών κάθε ειδικού κλάδου.  Ιδιαίτερα η φιλοσοφία, είναι εκείνη που μπορεί να συμβάλει στη δημιουργία του συνειδητοποιημένου πολίτη.

Θα πρέπει, τέλος, να γίνει συνείδηση σε όλους μας, ότι αν θέλουμε να οικοδομήσουμε μια ελεύθερη και δημοκρατική κοινωνία, χρειαζόμαστε τη φιλοσοφία. Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η φιλοσοφία γεννήθηκε στον ίδιο τόπο που γεννήθηκε και η δημοκρατία δυόμισι χιλιάδες χρόνια πριν.

Αν όλοι λοιπόν ως άτομα, ως κοινωνία και ως συντεταγμένη πολιτεία, προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις ώστε να υλοποιηθούν οι δυνατότητες που προσφέρει η φιλοσοφία, τότε η συμβολή της στα σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα μπορεί να είναι ιδιαίτερα θετική. Για να έχουμε μια κοινωνία ελεύθερη και δημοκρατική χρειαζόμαστε ανθρώπους με κριτική σκέψη, με ικανότητες να αντιμετωπίζουν και να λύνουν με έναν τρόπο ορθολογικό τόσο γνωσιακά όσο και πρακτικά προβλήματα με σεβασμό σε μια κλίμακα αξιών.

ΥΓ. Να σας θυμίσω ότι το Σάββατο 17 Ιανουαρίου στις 7.30 μμ στο ξενοδοχείο REX στην Καλαμάτα η «ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ» θα κόψει την Πρωτοχρονιάτικη πίτα της. Εκεί θα τεθούν και φιλοσοφικά ζητήματα που έχουν σχέση με την Φιλοσοφία σήμερα στην Κοινωνία και στην Εκπαίδευση.

Από την διόγκωση του Δημόσιου Τομέα σε προσωπικό, φθάσαμε στην τεράστια συρρίκνωσή του, με αποτέλεσμα από την Τοπική Αυτοδιοίκηση έως και την κάθε δημόσια υπηρεσία παντού να υπάρχει έλλειψη προσωπικού. Για τις τράπεζες δεν το συζητάμε! Εκεί επικρατεί το ραντεβού των «ερωτευμένων».

Καθημερινά ακούμε υπερβολές από τους κυβερνητικούς «λογοθεραπευτές». Όμως κάθε υπερβολή δημιουργεί ένα ελάττωμα αλλά και κάθε ελάττωμα δημιουργεί μια απαξίωση του δημόσιου βίου. Οι κοινωνικές ομάδες αντιπαλεύονται θεωρώντας η κάθε μία το δίκιο μονοκαλλιέργειά της.

Πρέπει να βγάλουμε τις μάσκες και να κοιταχτούμε στα μάτια αληθινά. Αν συμβεί αυτό τότε σίγουρα θα υπάρξει φως στο τούνελ διότι είμαστε πολυμήχανος λαός. Απαιτούνται από τους κυβερνώντες έργα και πράξεις για να ελπίζουμε. Πρέπει να σταματήσει αυτή η διαφθορά του δημόσιου βίου. Τα ΜΜΕ πρέπει χωρίς καμία συγκάλυψη να αποτυπώνουν την αλήθεια.

Η εργαλειοποίηση  προσώπων, καταστάσεων και γεγονότων για την επίτευξη ιδιοτελών στόχων συχνά πυκνά συμβαίνει σήμερα στην πολιτική.

Ο κοινωνικός αυτοματισμός έχει κάνει έντονα την εμφάνιση του στην κοινωνία είναι μια μέθοδος που μετατοπίζει το ενδιαφέρον από την ρίζα του προβλήματος σε φανταστικούς εχθρούς και στρέφει την μια εργασιακή ομάδα ενάντια σε μια άλλη. Στον κοινωνικό αυτοματισμό αρέσκεται η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας σε αυτό την αβαντάρουν και φιλικά προσκείμενα σε αυτήν ΜΜΕ.

Θα ήταν παράλειψη μου αν δεν έδινα μερίδιο ευθύνης για την ακρίβεια που επικρατεί τα τελευταία χρόνια στην αγορά καταναλωτικών προϊόντων σε αυτό που λέγεται εναρμονισμένη πρακτική των επιχειρήσεων. Οι επιχειρήσεις με συντονισμένη δράση, χωρίς κατ’ ανάγκη να υπάρχει επίσημη συμφωνία, επηρεάζουν τις τιμές της αγοράς.

Ο συνδικαλισμός ξεσηκώνεται αλλά εδώ και πολλά χρόνια  ταξιδεύει σε άγονη γραμμή. Μικρά τα ποσοστά που γεμίζουν οι απεργίες. Δυσκολεύονται να πειστούν οι εργαζόμενοι. Ο συνδικαλισμός δεν πείθει γιατί στα χρόνια των κερδισμένων διεκδικήσεων ασκούσε κάθετο (συντεχνιακό) συνδικαλισμό και όχι οριζόντιο που βλέπει το δίκιο του εργαζόμενου συνολικά.

Μέχρι πρότινος  ο κάθε κλάδος απεργώντας εκμεταλλευόταν το μέγεθος του προβλήματος που δημιουργούσε η απεργία του στην αγορά και άρπαζε απ’ το καλάθι των δανεικών. Γι’ αυτό εργαζόμενοι με ίδια προσόντα σε διαφορετικά υπουργεία έπαιρναν διαφορετικούς μισθούς με τεράστιες αποκλίσεις. Κατά καιρούς συνδικαλιστικές συντεχνίες αντί να βοηθήσουν στην εξυγίανση των  δημόσιων οργανισμών, τους οδήγησαν με τα καμώματά τους σε προβληματική κατάσταση, σε τεράστια ελλείμματα και στην υπερχρέωση.

Ένα παράδειγμα που μπορώ να αναφέρω και να τελειώσω , είναι ότι οι επί σειρά ετών  μειωμένοι μισθοί στερούν την αγοραστική δύναμη του καταναλωτή.  Έτσι τα ελεύθερα επαγγέλματα φυτοζωούν και η αγορά στερείτε ρευστότητας με αποτέλεσμα τα όποια φορολογικά εισπρακτικά πλάνα της κυβέρνησης να πέφτουν στο κενό. Η κυβέρνηση λανθασμένα δεν κάνει αυξήσεις στους μισθούς . Αυτό δεν προσφέρει στην οικονομία της αγοράς των πολλών.

Τελικά κάποιοι «ελλαδέμποροι» και «πλασιέδες» πατριωτισμού χρησιμοποιούν τη Δημοκρατία όπως ο μεθυσμένος το φανοστάτη: «όχι για να φωτίζεται ο δρόμος , αλλά για δεκανίκι που θα στηρίξει τα σαθρά τους επιχειρήματα». Θέλουν μια Δημοκρατία  να την «ξακρίζουν» όπως τους βολεύει.

Θόδωρος Σταυριανόπουλος

Μαθηματικός – MSc Ηθ. Φιλοσοφίας

Ο ανεξέλεγκτος παγκόσμιος καπιταλισμός έχει διαφθείρει τα πάντα. Συγκέντρωσε τον πλούτο στα χέρια των λίγων και δημιούργησε μια παγκόσμια οικονομία όπου το κέρδος μπήκε πάνω από την αξιοπρέπεια. Κατέστρεψε το περιβάλλον και  ιδιωτικοποίησε τα κοινά αγαθά, υπονομεύοντας τον κόσμο της εργασίας.

γράφει ο Θόδωρος  Σταυριανόπουλος

Μαθηματικός – Msc Ηθικής Φιλοσοφίας

Ο κόσμος μοιάζει όλο και πιο ασταθής, άνισος και αβέβαιος. Όλοι μας  αναρωτιόμαστε αν η δικαιοσύνη, η ισότητα και η ειρήνη είναι ακόμη εφικτές  ή απλώς αποτελούν όνειρα μιας άλλης εποχής.

Το όραμα της ανθρωπότητας έχει στεγνώσει και τη θέση του έχει πάρει η κοινωνική σύγκρουση και η γεωπολιτική αστάθεια. Η οικονομική ανισότητα και ο ανταγωνισμός για τα αποθέματα των φυσικών πόρων έχει μετατρέψει την διεκδίκηση σε πόλεμο. Η παραπληροφόρηση, ο φόβος και η απογοήτευση ζουν το μεγαλείο τους.

Η δημοκρατία και οι δημοκρατικές δυνάμεις πρέπει να αναγνωρίσουν ότι βοήθησαν να ανοίξει η πόρτα στην κρίση του σήμερα. Με πράξη ευθύνης να ανασυντάξουν ενέργειες που θα δημιουργήσουν πρόσφορο έδαφος για επανακαθορισμό ηρεμίας και προόδου.

Ο καπιταλισμός έχει δείξει το πρόσωπο του. Αυτοσκοπός του και  χωρίς όρια ευθύνης οδηγεί την ανθρώπινη αξιοπρέπεια σε μαρασμό και το ενδιαφέρον του είναι στραμμένο υπέρ των ολίγων.

Ο δημοκρατικός σοσιαλισμός  με τις αξίες της αλληλεγγύης και της δικαιοσύνης που διακατέχεται δεν είναι απλώς μια εναλλακτική λύση. Είναι αναγκαιότητα για την επιβίωση της δημοκρατίας. Είναι αναγκαιότητα για την επιβίωση της ειρήνης και της προόδου. Αποτελεί προστασία των ευάλωτων και ενδυνάμωση των πολλών αποτρέποντας τον πλουτισμό των λίγων. Οι ίσες ευκαιρίες σε όλους πρέπει να αποτελούν τον πυρήνα κάθε πολιτικής, κάθε μεταρρύθμισης και κάθε απόφασης.

Είναι διαπιστωμένο στην κοινωνία των «κολλητών» ότι κάτι δεν πάει καλά. Καθημερινά οι άνθρωποι νιώθουν την αδικία. Απαιτείτε να δοθεί κατεύθυνση κινητοποίησης με όραμα μακριά από συνθήματα, λαϊκισμούς και διχασμούς. Απαιτείτε ένα δίκτυο αρκετά δυνατό για να αντισταθεί στον αυταρχισμό, στο μίσος και στην πολιτική του φόβου.

Στην πολιτική πρέπει να χτιστούν πλατιές κοινωνικές συμμαχίες και να γεφυρώσουν το ρήγμα που έχει δημιουργηθεί στους δημόσιους θεσμούς.

Η μάχη των εκλογών πρέπει να δίνεται όχι μόνο για να κερδίσουν την εξουσία, αξιώματα και τίτλους, αλλά για να αναδείξουν αξίες ,να νομοθετήσουν την ισότητα, να προστατεύσουν το περιβάλλον και να εξασφαλίσουν την παγκόσμια ειρήνη.

ΥΓ1. Η πιο μεγάλη απειλή στον πλανήτη είναι η αδιαφορία.

ΥΓ2. Η πρόοδος θα προέλθει από την ανασυγκρότηση της σχέσης κοινωνίας και πολιτικής.

Ο λαϊκισμός είναι πληγή και ίσως από τις πιο μεγάλες αντινομίες και αντιφάσεις της ιστορίας και ένα από τα πιο αδύνατα σημεία της δημοκρατίας.

γράφει ο Θόδωρος  Σταυριανόπουλος

   Μαθηματικός – Msc Ηθικής Φιλοσοφίας

Το παράδοξο είναι ότι εκπηγάζει από το λαό και μάλιστα σε μεγάλη κλίμακα  λειτουργεί τελικά και σε κάθε περίπτωση εις βάρος του.  Ο λαϊκισμός δεν ανακόπτει μόνο την όποια πρόοδο ενός λαού και δεν αμαυρώνει την κουλτούρα των ανθρώπων αλλά τους χειραγωγεί την ελευθερία του πνεύματός των. Η οπαδοποίηση της σκέψης πίσω από μια ευχάριστη ανάγνωση των πολιτικών πραγμάτων είναι στοιχείο των αυταρχικών καθεστώτων μέσα από την επιβολή της μονόδρομης και χειραγωγημένης σκέψης.

Με την εφαρμογή των μνημονίων μετασχηματίστηκε η άσκηση της παραδοσιακής πολιτικής και διαφοροποιήθηκε ο παραδοσιακός κομματικός άξονας «συντήρησης – προόδου» και γιγαντώθηκε ο λαϊκισμός. Λαϊκισμός σημαίνει πλήρης απουσία της πολιτικής και του ορθολογισμού και σε οδηγεί σε μια σωτηριολογική εκδοχή απόλυτα ανύπαρκτη και γι’ αυτό ο λαός γίνεται έρμαιο μιας κατάστασης δημαγωγίας που του λεηλατεί κάθε πραγματική και κοινωνική αξία.

Κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε στην πολιτική μας συμπεριφορά να λαμβάνουμε υπόψη μας όχι μόνο την ιδεολογία των κομμάτων και την προαγωγή των δικών μας και των ευρύτερων κοινωνικών συμφερόντων, αλλά και το αν συμφύρεται μαζί τους και η όποια μορφή δημαγωγίας.

Μπαίνοντας στην ΕΕ θεωρήσαμε το μέλλον μας εξασφαλισμένο παίρνοντας τα ΚΠΣ που αντί να τα αξιοποιούμε αναπτυξιακά και για αναδιάρθρωση της παραγωγής στην ύπαιθρο, φροντίζαμε να τρώμε από τα έτοιμα. Έτσι φθάσαμε στην υπερβολή της εισαγωγής καταναλωτικών προϊόντων, φθάσαμε στον καταναλωτισμό και έτσι βρήκε την πόρτα ανοιχτή και μπήκε το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Όλα αυτά γίνονταν υπό την προστασία, παρότρυνση ενός επικίνδυνου λαϊκισμού.

Τα δύο μεγάλα κοινωνικά και πολιτιστικά ρεύματα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, που καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό την περίοδο αυτή, θεωρώ ότι είναι ο καταναλωτισμός και ο λαϊκισμός. Στη χώρα μας ταυτίσαμε την έννοια της «προόδου» με τον καταναλωτισμό, με τη συνεχή και με κάθε τρόπο απόκτηση υλικών αγαθών. Ο λαϊκισμός συνδέεται με τη μη ανάληψη ευθυνών και ότι για όλα αυτά που συνέβαιναν γύρω μας έφταιγαν κάποιοι άλλοι και καθόλου εμείς.

Όποια κοινωνία κινήθηκε υπό την υψηλή καθοδήγηση του καταναλωτισμού και του λαϊκισμού ήταν τελικά κοινωνία παρακμής. Ο λαϊκισμός και ο καταναλωτισμός προέκυψαν από την μαζοποίηση των κοινωνιών, από τη διάβρωση της εικόνας του πολίτη και από την υπονόμευση των κοινωνικών του λειτουργιών. Οι μάζες χειραγωγούνται εύκολα. Η Ιστορία, μας έχει διδάξει, ότι συχνά τα ψέματα υπηρετούν καλύτερα τους σκοπούς, απ’ ό,τι η αλήθεια.

Σήμερα σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς που διέρχεται η χώρα μας δυστυχώς ευδοκιμούν τα αγκάθια του λαϊκισμού και της ατιμωρησίας. Οπότε αναγκαστικά δεν μπορεί να γίνει καμιά υπέρβαση της κρίσης, δεν πρόκειται να γεννηθεί το καινούργιο. Ο παράνομος και ατιμώρητος πλουτισμός ζει το μεγαλείο του και δυστυχώς δεν υπάρχει ίχνος σπόρου ανησυχίας.

Με το να γυρνάμε διαρκώς στο παρελθόν δεν εξυπηρετεί. Από το παρελθόν διδάσκεσαι,  προβληματίζεσαι, διορθώνεσαι και αφού συμπεράνεις σηματοδοτείς το αύριο. Αυτό που μπορούμε να αλλάξουμε και να βελτιώσουμε είναι το παρόν και κατ’ επέκταση το μέλλον.

ΥΓ.1  Ζούμε σ’ έναν κόσμο όπου η παραπληροφόρηση έχει τόση δύναμη που ξεπερνά την πληροφόρηση.

ΥΓ.2  Οι πολιτικοί θεωρούν ότι, η διαχείριση της αλήθειας με την βοήθεια του ψέματος είναι καλύτερη απ’ την αλήθεια.

Ο Επίκουρος τον 4^ο πχ αιώνα βρέθηκε σε μια εποχή κατάπτωσης και παρακμής. Οι χρεωμένοι αγρότες ζητούσαν «ακύρωση των χρεών» και «αναδασμό της γης ».

γράφει ο Θόδωρος  Σταυριανόπουλος

Μαθηματικός – Msc Ηθικής Φιλοσοφίας

Οι δούλοι ξεσηκώνονταν και ζητούσαν να σπάσουν τα δεσμά τους, Η φτώχια μάστιζε τα λαϊκά στρώματα, ενώ οι ολιγαρχικοί συνεργάζονται με τους κατακτητές. Αυτή η πολυτάραχη εποχή βρίσκει αποκούμπι στις αντιλήψεις των επικούρειων και των στωικών. Για αυτό ο υλισμός υποτάχθηκε στο αίτημα της επίτευξης ηθικών σκοπών, αποβλέποντας στην δημιουργία μιας ήσυχης ζωής του ατόμου.

Ο Επίκουρος τότε οργάνωσε την σχολή του με δημοκρατικές αρχές όπου όλοι απολάμβαναν το δικαίωμα της ισοτιμίας, υποστηρίζοντας την ιδέα του κοινωνικού συμβολαίου ζώντας σε εποχή παρακμής και πολιτικού κάματου. Επίσης προπαγανδίζοντας την ιδέα της φιλίας και της αταραξίας.

Την εποχή εκείνη η ανεργία μονιμοποιείται γιατί η ελεύθερη εργασία δεν αντέχει στον ανταγωνισμό της δουλικής εργασίας. Η μετανάστευση των ανέργων ακολουθεί. Ούτε ο πλούτος ούτε η εξουσία αποτελούν μέσο προστασίας.

Τότε μία από τις επικούρειες φιλοδοξίες είναι η κατάκτηση της κοινωνικής ασφάλειας. Οι πολιτικές αξίες, που με αυτές έζησε η Ελλάδα την εποχή του μεγαλείου της είχαν χαθεί.

Το στέρεο στον επικουρισμό είναι η βεβαίωση πως ο άνθρωπος γεννήθηκε για τη χαρά, πως η χαρά στέκεται πάνω στο κορμί, στην ενότητα της συνείδησης και της σάρκας.

Αυτό που προτείνει ο Επίκουρος σε αντιδιαστολή με τον Χριστιανισμό είναι μια επίγεια προσπάθεια και όχι μια σωτηρία που αποτελεί φυγή προς τον ουρανό.

Ο Επίκουρος ήταν ο τελευταίος μεγάλος φιλόσοφος της αρχαίας Ελλάδας που άσκησε μεγάλη επίδραση στους σύγχρονους.

Η συμβολή του Επίκουρου στη νεότερη Φιλοσοφία έγκειται κυρίως στην ηθική του διδασκαλία, η οποία εστίασε στην επίτευξη της ευδαιμονίας μέσω της αταραξίας (εσωτερική γαλήνη) και της φυσικής γνώσης. Επιπλέον, η πρακτική φύση της φιλοσοφίας του, ως μέσο βελτίωσης της ζωής, αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για την ανάπτυξη των ανθρωπιστικών θεωριών.

Η «επικούρεια στάση ζωής» είναι μια φιλοσοφία που διδάσκει την επίτευξη της γαλήνης και της ευτυχίας μέσω της φρόνησης, της ηθικής και της δικαιοσύνης, αποφεύγοντας τους φόβους, τις υπερβολές και τους πόνους. Βασίζεται στην απλότητα, τη σοφία και τη φιλία, ενώ παράλληλα απελευθερώνει τον άνθρωπο από φόβους όπως ο φόβος των θεών και ο θάνατος.

Βασικές αρχές της επικούρειας στάσης ζωής αποτελούν οι:

• Φρόνηση και το μέτρο πουκαθοδηγούν τον άνθρωπο να ζει σύμφωνα με τη λογική, αποφεύγοντας τις υπερβολές στις επιθυμίες του.
• Η ευτυχία που συνδέεται άμεσα με τη φρόνηση, την ηθική και τη δικαιοσύνη.
• Η απλότητα στη ζωή οδηγεί σε μια πιο γαλήνια ύπαρξη, μακριά από την παραζάλη των επιθυμιών.
• Η φιλία θεωρείται βασικός πυλώνας για μια ουσιαστική και ευχάριστη ζωή.
• Ένας σημαντικός στόχος είναι η απαλλαγή από τους φόβους, κυρίως αυτούς που σχετίζονται με τους θεούς και τον θάνατο.

Η επίτευξη αυτής της στάσης ζωής απαιτεί μια συνεχή και επίμονη καθημερινή προσπάθεια.

ΥΓ. Καλεσμένος της ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ είναι ο εξαίρετος Καθηγητής Γενετικής και Φιλόσοφος Χρήστος Γιαπιτζάκης. Θα μιλήσει το Σάββατο 22 Νοεμβρίου στις 7.30 μμ στο ξενοδοχείο REX στην Καλαμάτα με θέμα: «Ο επιστημονικός ανθρωπισμός του Επίκουρου και η ψυχοσωματική υγεία του ανθρώπου».

Ο κόσμος με τα συνεχόμενα εισπρακτικά μέτρα των τελευταίων ετών  έχει «ξεματώσει» οικονομικά.

γράφει ο Θόδωρος Σταυριανόπουλος

MSc Ηθ. Φιλοσοφίας – Μαθηματικός

Οι  κυβερνώντες αντί να αυξήσουν αισθητά τους μισθούς και να επαναφέρουν τον 13^ο και 14^ο μισθό αυτό που προτείνουν είναι η αποπληρωμή των οφειλών σε δόσεις. Χρηματιστήριο κατάντησε η  ρύθμιση αποπληρωμής των χρεών. Τη μια μιλάνε για 100 δόσεις την άλλη για 80, 60 δόσεις και το εμπόριο ελπίδας συνεχίζεται. Οι φορολογικοί δείκτες διαρκώς σε άνοδο.

Ποτέ δεν μίλησαν για μείωση του αριθμού των βουλευτών , ποτέ δεν μίλησαν για την εφαρμογή των θητειών όλων των αιρετών (Βουλευτών και Αυτοδιοικητικών). Εκτιμώ 2-3 θητείες είναι αρκετές για να επιτελέσει ένας αιρετός το καθήκον του και να μην εξελιχθεί η επανεκλογή του σε επάγγελμα! Σήμερα υπάρχουν άτομα στην Βουλή και στην Αυτοδιοίκηση που η ενασχόληση τους ξεπερνά τα 40 και πλέον χρόνια! Έλεος!

Η φράση «επανίδρυση του κράτους» έχει διαχρονικά ακουσθεί από πολλές κυβερνήσεις. Διάφορα συμφέροντα κάθε φορά δεν της επέτρεψαν να συμβεί όπως θα έπρεπε. Εδώ μπορούμε να επιρρίψουμε ευθύνες και στον συνδικαλισμό διότι όταν χρειαζόταν να πάρει σοβαρή και υπεύθυνη θέση στο θέμα των μεταρρυθμίσεων το βόλεμα και η καλοπέραση δεν του το επέτρεπαν και ομιλούσε τις πιο πολλές φορές περί «όνου σκιάς». Οι συνδικαλιστές μερικές φορές βοηθούσαν τους κυβερνώντες στο να συνθέτουν ισόκυρες αρχές αυξημένης τυπικής ισχύος, με στόχευση τη μετέπειτα είσοδο τους στη διοικητική ιεραρχία και την πολιτική.

Φορολογικά τίποτα στη χώρα μας δεν παραμένει σταθερό όλα αλλάζουν διαρκώς. Ποτέ δεν δημιουργήθηκε ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα, ένα φορολογικό σύστημα που να αντέχει στο χρόνο. Για αυτό όσοι επένδυσαν στη χώρα μας οι πιο πολλοί από αυτούς δεν ήταν σοβαροί επιχειρηματίες.

Με την αστάθεια και την υπερφορολόγηση που επικρατούσε δεν υπήρχαν σοβαρά κίνητρα για σοβαρούς επιχειρηματίες να εμπιστευτούν επενδυτικά και αναπτυξιακά τη χώρα μας. Πολλοί φοροφυγάδες και λαθροκυνηγοί  επιδοτήσεων επένδυσαν εδώ και στη συνέχεια όταν ξέσπασε η κρίση τα χρήματα τους βρέθηκαν σε τραπεζικούς λογαριασμούς του εξωτερικού.

Δεν είναι τυχαίο που η οικονομική κρίση τείνει να εξελιχθεί σε ενδημική νόσο για τη χώρα μας, μη αναλαμβάνοντας το κάθε κόμμα την όποια ευθύνη του αναλογεί, μη αναλαμβάνοντας ο κάθε πολίτης την όποια ευθύνη του αναλογεί αλλά με τα ίδια χθεσινά τερτίπια προσπαθούμε να επιβιώσουμε βγάζοντας ο καθένας μας «λάδι» τον εαυτό του.

Τα κόμματα διακατέχονται από μια διγλωσσία την οποία διακρίνει μια επικίνδυνη παθογένεια. Οι προτάσεις και απόψεις των κομμάτων κάθε φορά είναι σχετική με τη θέση που κατέχουν στη πολιτική σκακιέρα. Άλλα λένε όταν είναι στη θέση της αντιπολίτευσης και άλλα όταν κυβερνούν τον τόπο. Αυτό θεωρώ ότι είναι ένα ζήτημα περιτυλιγμένο και συσκευασμένο από εξόχως επικίνδυνο λαϊκισμό.

          Κλείνοντας θα επισημάνω τη φιλοσοφία των αρχαίων προγόνων μας που έχει διδάξει και οδηγήσει στην πρόοδο δεκάδες λαούς και σε εμάς τους νεοέλληνες δυστυχώς απέμεινε όλο το κατακάθι της κουτοπονηριάς του πανέξυπνου ελληνικού λαού που θριαμβεύει έξω από τα σύνορα της χώρας του.

Το…τι ακούγεται στις Συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου Καλαμάτας από αιρετούς, δε λέγεται! Κάποιοι που συμμετέχουν στα αιρετά όργανα που λαμβάνουν σημαντικές αποφάσεις είναι ανεπαρκείς και χαράσσουν την καριέρα τους, με μόνο προσόν  την κοινωνικότητα και τις δημόσιες σχέσεις .

γράφει ο Θόδωρος Σταυριανόπουλος

MSc Ηθ. Φιλοσοφίας – Μαθηματικός

Πως όμως θα βοηθήσουν τον τόπο τους , πως θα στηρίξουν τις θέσεις της τοπικής κοινωνίας που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν, όταν…χάνονται στα απλά;

Ο Δήμος Καλαμάτας με την «Καλλικρατική» διευρυμένη του μορφή συμπεριλαμβάνει περιφερειακά της Καλαμάτας 33 Κοινότητες. Θεωρώ ότι οι Δημοτικές Αρχές των τελευταίων χρόνων όχι μόνο δεν κατάφεραν να αναδείξουν και προσανατολίσουν αναπτυξιακά το ενιαίο του Δήμου Καλαμάτας με την «Καλλικρατική»  του μορφή καθώς δεν κατάφεραν να αναδείξουν τα αναπτυξιακά  πλεονεκτήματα των Κοινοτήτων αλλά ούτε και να δώσουν λύσεις στα προβλήματα των Κοινοτήτων και των συνοικιών της Καλαμάτας.

Σε έργα και υποδομές που υιοθετήθηκαν και δημιουργήθηκαν στην πόλη πριν από χρόνια δεν έγιναν βήματα προόδου. Αυτό που συνέβη ήταν σημειωτόν και σε πολλές περιπτώσεις είχαμε όπισθεν. Αναφέρω χαρακτηριστικά παραδείγματα και ερωτώ αν σημαντικά άλλαξε κάτι στα: ΜΟΛΑΚ, ΒΙΟΠΑ, ΔΕΠΑΚ, Μελέτη Κυκλοφοριακού, Αγορά Καλαμάτας, Πάρκο του ΟΣΕ, Χώροι Στάθμευσης, Νέα Είσοδο;

Η Ελλάδα είναι, ίσως, η χώρα με τους περισσότερους νόμους και ρυθμίσεις στον κόσμο. Το αποτέλεσμα είναι να έχουμε ένα πολυδαίδαλο νομικό σύστημα που τελικά κανένας δεν γνωρίζει την ισχύ του.  Η πολυνομία αποτελεί τη βάση για την κακοδικία, την ανομία, τη διαφθορά. Ταυτόχρονα, με την πολυνομία έχουμε και την γραφειοκρατία. Βεβαίως, άγνοια νόμου δεν επιτρέπεται. Αλλά πώς να γνωρίζεις έναν νόμο του οποίου το κείμενο έχει υποστεί αλλεπάλληλες αντικαταστάσεις, συμπληρώσεις και τροποποιήσεις.

Σήμερα αν θέλουμε επανίδρυση της κοινωνίας, θα πρέπει η κουλτούρα συνεργασίας είτε σε εθνικό επίπεδο είτε σε αυτοδιοικητικό να γίνει πλέον συστατικό στοιχείο του πολιτικού μας συστήματος.

Το ερώτημα που τίθεται είναι: Μπορεί να μετασχηματιστεί το όλο κομματικό εποικοδόμημα, να αναιρέσει συστατικά του στοιχεία, να αντιστοιχηθεί στις κοινωνικές διεργασίες και εξελίξεις και να οδηγήσει τη χώρα μέσα από μια νέα αντίληψη διακυβέρνησης, στην οποία θα κυριαρχεί η συναίνεση, η σύνθεση των απόψεων αλλά και η ουσιαστικοποίηση του πολιτικού λόγου και της πολιτικής πράξης;

Για τον επαναπροσδιορισμό του ρόλου της εξουσίας είτε σε επίπεδο εθνικό είτε αυτοδιοικητικό πρέπει να γίνει σαφής διάκριση των επιτελικών αρμοδιοτήτων-δραστηριοτήτων. Το κράτος παραδοσιακά λειτουργεί ταυτόχρονα ως «πλοηγός» και ως «κωπηλάτης», συνθέτοντας ένα εξαιρετικά σύνθετο μόρφωμα, που παραμένει περίπλοκο υπό την επίδραση αλλεπάλληλων νομοθετικών ρυθμίσεων, ταξικών συμφερόντων και κομματικών επιδιώξεων.

Όσον αφορά τις κρατικές – αυτοδιοικητικές υπηρεσίες, πρέπει να υπάρχουν συστήματα μέτρησης της αποτελεσματικότητας και της αποδοτικότητας τους. Στη χώρα μας, η μέτρηση και η αξιολόγηση της απόδοσης αυτών των υπηρεσιών συνήθως δεν εξετάζονται. Οι  Αυτοδιοικητικοί αιρετοί που τοποθετούνται επικεφαλείς σε Αυτοδιοικητικούς υπηρεσιακούς θεσμούς να απολογούνται για το αποτέλεσμα. Απαιτείται η εφαρμογή μιας στρατηγικής σαφών στόχων-κινήτρων-επιβραβεύσεων και κυρώσεων.

Καλό είναι να καταργηθούν οι διαχωριστικές απαγορευτικές κομματικές γραμμές που δεν επιτρέπουν στα άτομα να δώσουν τα χέρια και να συνεργασθούν για το καλό της τοπικής κοινωνίας. Κάποιοι δυστυχώς θεωρούν ότι το καλό, το σωστό και το δημοκρατικό αποτελεί μονοκαλλιέργεια δική τους. Η τοπική Αυτοδιοίκηση έπρεπε εδώ και πολλά χρόνια να ήταν πολυσυλλεκτική και υπερκομματική. Όλοι χωρούν και όλοι μαζί μπορούν να είναι χρήσιμοι στην πόλη τους και στην Περιφέρειά τους. Ίσως σε εθνικό επίπεδο να χρειάζεται άλλη ιδεολογική συνταγή προκειμένου να διασφαλίσεις την οικονομία, την υγεία, την παιδεία και τα σύνορά σου.

Κατά τη γνώμη μου η λύση στο πρόβλημα της Χώρας, της Περιφέρειας και του Δήμου δεν βρίσκεται σε μονοκομματικές αλήθειες ούτε σε αγωνιστικούς ανέξοδους παλιάς κοπής βερμπαλισμούς· βρίσκεται στην ενίσχυση των κοινωνικών κινημάτων για εμβάθυνση της δημοκρατίας.

ΥΓ.1   ερωτώ τον κ. Δήμαρχο Καλαμάτας:

α) Τι χρέος παρέλαβε και τι χρέος έχει σήμερα o Δήμος .

           β) Τι αριθμό υπαλλήλων παρέλαβε και τι αριθμό υπαλλήλων έχει σήμερα ο Δήμος.

          γ) Πόσες έμμισθες θέσεις αιρετών παρέλαβε και πόσες έχει σήμερα.

Θεωρώ ότι η πολιτική των υπηρεσιών των Δήμων πρέπει να είναι όσο το δυνατόν περισσότερο κοντά στην εξυπηρέτηση των πολιτών.

γράφει ο Θεόδωρος  Σταυριανόπουλος

Μαθηματικός  – MSc Ηθ. Φιλοσοφίας

Οι υπηρεσίες και εργολαβίες να εκπονούνται από τον Δήμο και όχι να εκχωρούνται σε ιδιώτες. Αυτό που παρατηρείται όμως είναι οι Αντιδήμαρχοι και οι Πρόεδροι των επιχειρήσεων και φορέων του Δήμου Καλαμάτας να αυξάνουν και οι αναθέσεις δημοτικών έργων σε ιδιώτες να γίνονται όλο και περισσότερες.

Εδώ να τονίσω ότι όλοι οι Αντιδήμαρχοι και Πρόεδροι είναι εκλεγμένοι Δημοτικοί Σύμβουλοι και στην πλειοψηφία τους έμμισθοι. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι υπηρεσίες που προσφέρει στους πολίτες ο Δήμος να είναι ακριβές και να εμφανίζουν τάση ανόδου.

Ο κάθε Δήμος πρέπει να δημιουργεί φορείς διαχείρισης που σαν σκοπό θα έχουν την καλύτερη και οικονομικότερη παροχή υπηρεσιών στους πολίτες καθώς και την δημιουργία θέσεων εργασίας.

Τελευταία πολλά γράφτηκαν και ακούστηκαν για την ιδιωτικοποίηση των παρκινγκ του Νέδοντα. Εκτιμώ ότι το ποσό της ετήσιας μίσθωσης και το ότι υπήρχε μόνο ένας ενδιαφερόμενος δημιουργεί υποψίες. Σχετικά με την ιδιωτικοποίηση των παρκινγκ του Νέδοντα είμαι κατά. Επίσης διαφωνώ και με την καθιέρωση της 24-ωρης λειτουργίας διότι τις βραδινές ώρες μετά τις 9 μ.μ. που κλείνουν τα εμπορικά καταστήματα αποδεσμεύονται πολλές θέσεις στάθμευσης. Εκτιμώ ότι η καθιέρωση της 24-ωρης λειτουργίας βοήθησε στη δημιουργία επιχειρηματολογίας από την πλευρά του Δήμου προκειμένου τα παρκινγκ να δοθούν σε ιδιώτη.

Επειδή τα επόμενα χρόνια το κυκλοφοριακό και η στάθμευση θα ενταθεί ως πρόβλημα για αυτό ως ενδεδειγμένη λύση έχω προτείνει και συνεχίζω να προτείνω την δημιουργία στον Δήμο Καλαμάτας μια Δημοτική Επιχείρηση που θα διαχειρίζεται όλα τα υπάρχοντα παρκινγκ και θα φροντίσει σε βάθος χρόνου για την δημιουργία νέων χώρων στάθμευσης.

Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα την δημιουργία αυτοδιοικητικών θέσεων εργασίας καθώς επίσης την αντιμετώπιση της στάθμευσης των οχημάτων και της βελτίωσης του κυκλοφοριακού που τείνει τα επόμενα χρόνια να γίνει αφόρητο αν δεν παρθούν μέτρα.

ΥΓ.1 Υπάρχει η εσφαλμένη αντίληψη, ο πολίτης να θεωρεί υποχρέωσή του την όποια εξυπηρέτηση του παρέχει ο Αντιδήμαρχος ή ο Πρόεδρος κάποιου διαχειριστικού φορέα του Δήμου. Υποχρέωση των αιρετών που κατέχουν θέσεις είναι να εξυπηρετούν τους πολίτες διότι και μισθό παίρνουν και ότι χρησιμοποιούν χρήματα και μέσα είναι του Δήμου.

ΥΓ.2. Στο Δήμο Καλαμάτας Αντιδήμαρχοι 11, Πρόεδροι 8