Το Σαββατοκύριακο 5 και 6 Ιουλίου 2025, τα μέλη και οι φίλοι του Συλλόγου Πεζοπόρων και Ορειβατών Καλαμάτας ”Ο Ευκλής”, θα ανέβουν από την μεριά της Σπάρτης και το Καταφύγιο Ταϋγέτου, στην κορυφή στα 2.407 μ. υψόμετρο, στο ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία, το οποίο βρίσκεται εκεί αγέρωχο από τα τέλη του 19ου αιώνα.

”Πυραμίδα”
Θα έχουν την ευκαιρία, να θαυμάσουν και να φωτογραφίσουν το ”Φαινόμενο της Πυραμίδας”, τα σπάνια φυτά και τα αρωματικά βότανα του Ταϋγέτου.
Στις 6:30 το πρωί όλοι οι επισκέπτες πηγαίνουν στην πλευρά της κορυφής που βλέπει τη Μεσσηνία για να δουν το ”Φαινόμενο της Πυραμίδας”.

Ο Προφήτης Ηλίας είναι μια κορυφή με σχήμα πυραμίδας και με την ανατολή του Ηλίου εμφανίζεται μια σκιά πυραμίδας σε όλο το Μεσσηνιακό Κόλπο. Πραγματικά φανταστικό !!

Πληροφορίες και κρατήσεις θέσεων, παρακαλείστε απογευματινές ώρες:

Στο τηλέφωνο του συλλόγου 6974252234 ή στο φβ σελίδα: Σ.Π.Ο.Κ. ΕΥΚΛΗΣ ή στο instagram: efklis_pezoporikos_kalamatas

Το Σαββατοκύριακο 19 και 20 Αυγούστου 2023, τα μέλη και οι φίλοι του Συλλόγου Πεζοπόρων και Ορειβατών Καλαμάτας ”Ο Ευκλής’‘, θα ανέβουν στον Ταΰγετο, στην κορυφή στα 2407 μ. υψόμετρο, στο ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία, το οποίο βρίσκεται εκεί αγέρωχο από τα τέλη του 19ου αιώνα.

Θα έχουν την ευκαιρία, να θαυμάσουν και να φωτογραφίσουν το ”Φαινόμενο της Πυραμίδας”, στις 6:30 το πρωί όλοι οι επισκέπτες πηγαίνουν στην πλευρά της κορυφής, που βλέπει τη Μεσσηνία για να δουν το ”Φαινόμενο της Πυραμίδας”.

Ο Προφήτης Ηλίας είναι η υψηλότερη κορυφή του Ταϋγέτου με σχήμα πυραμίδας και με την ανατολή του Ηλίου εμφανίζεται μια σκιά πυραμίδας σε όλο το Μεσσηνιακό Κόλπο.

Πληροφορίες τις απογευματινές ώρες στα τηλέφωνα: 27210 90627 και 697 425 2234.

ΕΟΣ Καλαμάτας στον Πρ. Ηλία Ταϋγέτου

Η ανάβαση στον υψηλότερη κορυφή του Ταϋγέτου είναι μια ιδιαίτερη εμπειρία για τον καθένα, μια από αυτές μας περιγράφουν στο κείμενό τους η Φωτεινή Καλλικούνη και η Κατερίνα Γεννάτου.

«Κυνηγώντας μια σκιά»

Ξεκινήσαμε το οδοιπορικό με camping στο δάσος της Βασιλικής και διανυκτερεύσαμε το βράδυ του Σαββάτου στις 18/7. Η Κυριακή ξεκίνησε με μια πορεία 3 ωρών στο δάσος ανάμεσα στα πεύκα ως προθέρμανση για την βραδινή ανάβαση στην κορυφή καθώς μας προετοίμασε τους αρχάριους σε ένα βαθμό, παρόλα αυτά δεν μας προϊδέασε για αυτό που θα επακολουθούσε. Έπειτα από την πρωινή απαιτητική πορεία ξεκουραστήκαμε στην σκηνή για λίγες ώρες και στην συνέχεια αρχίσαμε να προετοιμαζόμαστε ως ομάδα για τις λεπτομέρειες της ανάβασης. Ξεκινήσαμε στις 2 η ώρα το πρωί από το καταφύγιο του συλλόγου διασχίζοντας αρχικά το πρώτο μέρος της ανάβασης, το πευκόδασος, μέχρι που κάναμε την πρώτη στάση στις πηγές.

Το πρώτο μέρος διήρκησε 1 ώρα εύκολης πεζοπορίας γεγονός που μας έκανε να αναθεωρήσουμε προς στιγμήν για την δυσκολία της ανάβασης της συγκεκριμένης πορείας. Ωστόσο, όλα αρχίσαν να δυσκολεύουν όσο η βλάστηση μειωνόταν και το τοπίο γινόταν αλπικό.

Στο δεύτερο μέρος της πορείας, ο όρος «ορειβασία» άρχισε να χαρακτηρίζει περισσότερο την διαδρομή. Το νοητό μονοπάτι αναπτυσσόταν περιμετρικά του βουνού αφήνοντας μια μικρή απόσταση από το «μαύρο κενό» ενώ οι φακοί κεφαλής ίσα που φώτιζαν τα πατήματα μας. Με ρυθμικές ανάσες αναρριχηθήκαμε σταδιακά μέχρι που συναντήσαμε τα συντρίμμια του ιδιωτικού αεροπλάνου που συνετρίβει στο σημείο αυτό όπου φάνταζε, με τα φακούς κεφαλής να φωτίζουν τα κομμάτια από μέταλλο στο σκοτάδι, σαν ένα υπαίθριο μουσείο. Ακολούθησε μια μικρή περιγραφή του ατυχήματος από τον αρχηγό της αποστολής και για λίγο ξεχάσαμε ότι βρισκόμασταν καθοδόν για την κορυφή. Έπειτα κλείσαμε όλοι τους φακούς και σταθήκαμε για μια στιγμή για να στρέψουμε το βλέμμα προς τα πάνω διότι το μόνο φυσικό τοπίο που ήταν ευκρινές εκείνες τις ώρες ήταν ο έναστρος ουρανός.

Ύστερα από ώρα ανάβασης, φτάσαμε στο τρίτο μέρος της πορείας όπου απαιτούσε την διάσχιση της περίφημης κορυφογραμμής. Ορειβατώντας κυριολεκτικώς μεταξύ ορίου και κενού και ενώ το σκοτάδι δεν μας επέτρεπε να δούμε που κατέληγαν οι πέτρες που υποχωρούσαν στο πέρασμα μας, τα βήματα μας άρχισαν να γίνονται πιο διστακτικά. Αφού ολοκληρώσαμε αυτή τη διαδρομή, ένα αίσθημα ανακούφισης μας κατέκλεισε. Είχαμε διασχίσει το δυσκολότερο σημείο της ανάβασης. Σε λίγη ώρα ξεκίνησε να χαράζει και μια πορτοκαλί πάχνη εμφανίστηκε στον ορίζοντα καθιστώντας για πρώτη φορά διακριτό το ανάγλυφο του ορεινού τοπίου γύρω μας μετά από 2.30 ώρες απαιτητικής πορείας. Όταν πια ξημέρωσε, ο στόχος μας, η κορυφή ήταν πλέον ορατή.

Το τέταρτο και τελευταίο μέρος της ανάβασης όπου περιλάμβανε τα τελευταία 20 μέτρα μέχρι την κορυφή απαιτούσε αντοχή και σταθερό ρυθμό. Το κεκλιμένο έδαφος προς την κορυφή ήταν σκεπασμένο από μεγάλες κοτρόνες και χαλίκια αποτρέποντας την στατικότατα με αποτέλεσμα να σκαρφαλώσουμε χρησιμοποιώντας και τα δύο μας χέρια. Και εκεί όπου δεν υπήρχε άλλο περιθώριο αντοχής, η κορυφή, το πέμπτο μέρος της πορείας, εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά μας. Πλήθος κόσμου, σκηνές σε διάσπαρτα σημεία και το μικρό εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία στο κέντρο να αχνίζει λιβάνι. Το τοπίο γύρω μας μαγικό, σαν να ήμασταν επιβάτες μιας στατικής πτήσης. Αλλά αυτό που όλοι περιμέναμε θα αργούσε λίγο ακόμα. Το «φαινόμενο της πυραμίδας» εμφανίστηκε σταδιακά στον ορίζοντα δημιουργώντας μια γιγαντιαία ισοσκελή σκιά καμβά τον Μεσσηνιακό κόλπο. Και όταν ο ήλιος πλέον είχε αποκτήσει ύψος και η σκιά εξαφανίστηκε ήρθε η ώρα της επιστροφής. Η κατάβαση από την κορυφή αποτέλεσε μια τελείως διαφορετική εμπειρία αφού πλέον η πορεία διέθετε φόντο. Ωστόσο όσο εντυπωσιακό και αν ήταν το τοπίο της κορυφής, η απαιτητική εμπειρία της ανάβασης και τα τέσσερα διαφορετικά τοπία που περιδιαβήκαμε για να φτάσουμε στον Προφήτη Ηλία, ήταν αναμφίβολα το «αποκορύφωμα» του ταξιδιού.

Ευκλής Καλαμάτας στον Προφήτη Ηλία Ταϋγέτου

Η ορειβατική ομάδα του Συλλόγου Πεζοπόρων – Ορειβατών Καλαμάτας ”Ο Ευκλής” το προηγούμενο Σαββατοκύριακο (11-12/7ου) πραγματοποίησε ανάβαση στην ψηλότερη κορυφή του Ταϋγέτου στα 2407 μ. στον Προφήτη Ηλία, για να προσκυνήσει στο ξωκλήσι, το οποίο βρίσκεται εκεί αγέρωχο από τα τέλη του 19 ου αιώνα και να θαυμάσει το ”Φαινόμενο της Πυραμίδας”

ΜΕ ΤΟΝ ΕΥΚΛΗ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ

<<__ Δεν είναι η ψηλότερη κορυφή στην Ελλάδα, εδώ δεν κατοικούσαν οι Θεοί, το όνομα του το πήρε από μια γυναίκα, ένα από τα παράνομα παιδιά του Δία, την Ταϋγέτη.

__ Και στην κορφή του δεν έχει το θρόνο του ο Δίας, μια ξερολιθιά έχει για σπίτι του, τον Αη Λιά, έτσι που να φαίνεται η συνέχεια από την Ταϋγέτη στον Αη Λιά, από την Αρχαία Ελλάδα, στη σημερινή μας θρησκεία.

__ Γιατί για μας, θρησκεία μας είναι η παράδοση, αυτό που έρχεται από πολύ παλιά και είναι γραμμένο στο DNA μας, όπως και να λέγεται, θρησκεία, πρόγονοι, έθιμα.

Και μία από τις πολύ δυνατές παραδόσεις μας, είναι η παρέα. Είναι η συντροφικότητα, και όχι ο ανταγωνισμός, είναι η αλληλεγγύη, και όχι ο ατομισμός, είναι το συναίσθημα και όχι ο υπολογισμός !

__ Μια τέτοια παρέα, είμαστε τώρα, εδώ, στο Καταφύγιο Ταϋγέτου, περιμένοντας τα μεσάνυχτα, για να βαδίσουμε κατά την κορυφή του βουνού, στον Αη Λιά, άλλοι για να προσκυνήσουν και άλλοι για να θαυμάσουν, αλλά όλοι μας για να αντικρίσουμε στα νερά του κόλπου της Καλαμάτας μας, την πυραμίδα του Ταΰγετου.

__ Δεν είμαστε μικροί, δεν είμαστε χωρίς έγνοιες, άλλος είναι άνεργος, άλλος σκέφτεται τα παιδιά του, άλλος τα προβλήματα του, όμως είμαστε όλοι εδώ, μέλη του ΕΥΚΛΗ, για να απολαύσουμε για δυο μέρες τη φύση, μέσα στα μονοπάτια του Ταΰγετου, περπατώντας ο ένας πίσω από τον άλλον, όλοι μαζί, κανένας πρώτος, κανένας τελευταίος, όλοι μαζί !

Γιατί αυτό είναι ο ΕΥΚΛΗΣ Καλαμάτας. ”ΜΑΖΙ”.

Θα τα πούμε αύριο πάλι από την κορυφή….>>

Υ.Γ. Εάν νομίζετε ότι είναι μεγάλο κείμενο, αφαιρέστε το κείμενο του Κασκούτη, όμως αντιπροσωπεύει τέλεια τον ”Ευκλή” μας.

Ελένη Οικονομοπούλου. Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.