Η παράταξη, κυρίως, της Ν.Δ, αυτό που σχηματικά ονομάζεται Δεξιά, είναι συνδεδεμένη με την ισχυρή παρουσία και δράση της αστυνομίας παντού. Είναι η δημιουργός αυτού που αποκαλείται αστυνομικό κράτος. Έχω την εντύπωση ότι δεν υπάρχει προδικτατορική και μεταπολιτευτική γενιά Ελλήνων που να μην δοκίμασε τις περιποιήσεις και να μη δέχτηκε τη φροντίδα της χωροφυλακής, της αστυνομίας πόλεων ή της ΕΛ.ΑΣ, όπως ονομάζεται στις μέρες μας.

Του Γιάννη Ανδρουλιδάκη

εκπαιδευτικός στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμάτας

Η αστυνομία διαχρονικά αποτελεί έναν βασικό κατασταλτικό μηχανισμό του κράτους. Πρωτίστως γι’ αυτό υπάρχει, για να πνίγει τις φωνές διαμαρτυρίας και όχι τόσο για να προστατεύει τους πολίτες, για να διώκει το έγκλημα και την παραβατικότητα. Αποτελεί τον μεγάλο βραχίονα των κυβερνήσεων στην προσπάθειά τους να επιβάλλουν πολιτικές που πλήττουν τα εισοδήματα των μη εχόντων, που αφαιρούν κοινωνικές κατακτήσεις, που καταπατούν ατομικά και πολιτικά δικαιώματα. Είναι το ακλόνητο στήριγμα των πρωθυπουργών που αισθάνονται ανασφάλεια, γιατί γνωρίζουν πως οι αποφάσεις τους θα προκαλέσουν τις αντιδράσεις μιας μεγάλης μερίδας της κοινωνίας.

Οι περιπτώσεις δε που έδειξε υπερβάλλοντα ζήλο είναι  πάμπολλες. Αστυνομικοί έχουν δολοφονήσει  διαδηλωτές  και έμειναν ατιμώρητοι,  έχουν επιφέρει  βαρείς τραυματισμούς,  έχουν βασανίσει, έχουν προκαλέσει με τη συμπεριφορά τους, έχουν προστατεύσει υποτιθέμενους αναρχικούς που πετούν μολότοφ, έχουν ρίξει αναίτια χημικά και δακρυγόνα. Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί η σκηνή που αστυνομικοί ψεκάζουν τον μακαρίτη τον Γλέζο, ο οποίος ήταν ήδη περίπου 90 ετών, μπροστά στη Βουλή. Επιπλέον, προσέφεραν βοήθεια και στήριξη στους ναζιστές της Χρυσής Αυγής. Ακόμη και σήμερα αρκετοί είναι οι αστυνομικοί που θα ξαναψήφιζαν αυτούς τους εγκληματίες. Όλο και περισσότερος κόσμος αναρωτιέται αυτόν τον καιρό αν πίσω από  τον φυγόδικο Παππά, ο οποίος  δεν έχει ακόμη συλληφθεί, βρίσκεται αστυνομική κάλυψη.

Μέρα με τη μέρα γίνεται ολοφάνερο ότι η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη επιχειρεί να στήσει ένα εκσυγχρονισμένο αστυνομικό κράτος. Δεν είναι μόνο οι απαγορεύσεις των συγκεντρώσεων  που ανακοινώνει ο αρχηγός της αστυνομίας, ο κ. Καραμαλάκης, όταν πρόκειται να γίνουν αντικυβερνητικές διαδηλώσεις. Έχει παρατηρηθεί ότι κάθε φορά που δημιουργείται ένα πρόβλημα, η λύση είναι η σύσταση ενός νέου αστυνομικού σώματος. Έτσι ως απάντηση στο προσφυγικό ήρθε η πρόσληψη συνοριοφυλάκων. Για τη χωροθέτηση των διαδηλώσεων  συστήθηκε η αστυνομική ομάδα Ο.Δ.Ο.Σ.  Για τη φύλαξη των πανεπιστημίων θα προσληφθούν 1.000 ειδικοί φρουροί. Τέλος, εξετάζεται και η δημιουργία ενός ακόμη αστυνομικού σώματος, με αρμοδιότητα το σύνολο του συγκοινωνιακού δικτύου.

Για την επάνδρωση βέβαια αυτών των σωμάτων έγιναν ή θα γίνουν χιλιάδες προσλήψεις, για να βολευτούν και τα δικά τους παιδιά. Άραγε, άλλα υπουργεία δεν έχουν ελλείψεις; Δεν έπρεπε να ενισχυθεί η υγεία και τα νοσοκομεία, για να αντιμετωπίσουν την πανδημία;  Υπάρχουν πολλές ανάγκες  σε νευραλγικούς τομείς, νοσηλευτών και γιατρών, τα οποία δεν έχουν καλυφθεί. Αλλά στην κυβέρνηση ξέρουν να μιλάνε  μόνο για ήρωες και να δίνουν επιδόματα – ψίχουλα στους ανθρώπους που κράτησαν όρθιο το Ε.Σ.Υ. Δεν υπάρχουν χιλιάδες κενά εκπαιδευτικών γενικής αγωγής στην πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, στις οποίες έχουν να γίνουν διορισμοί πάνω από 10 χρόνια; Αλλά είπαμε: προσλήψεις με το σταγονόμετρο σε υπηρεσίες του κοινωνικού κράτους, αθρόοι διορισμοί για το στήσιμο του  αστυνομικού.

Ο κ. Μητσοτάκης ονειρεύεται να γίνει ο  Όρμπαν της Ελλάδας. Η περίοδος της πανδημίας τον ευνόησε να περνά με μεγάλη ευκολία μέτρα, να αποφασίζει απαγορεύσεις, να σχεδιάζει και να εφαρμόζει πολιτικές, στο όνομα μάλιστα της δημοκρατίας. Όμως, οι επιλογές του δείχνουν τις προτεραιότητές του και τον βαθμό της δημοκρατικής ευαισθησίας του. Αστυνομία παντού, λοιπόν, και έλεγχος των πάντων. Νόμος και τάξη. Φιλοδοξεί, άραγε, ο ίδιος και ο κ. Χρυσοχοΐδης να μείνουν στην ιστορία ως οι πολιτικοί που μετά τη μεταπολίτευση στέλνουν σταδιακά και μεθοδικά τη δημοκρατία στο απόσπασμα;

Η επιτροπή λοιμωξιολόγων ομόφωνα, όπως είπε με έμφαση την περασμένη Παρασκευή η κ. Παπαευαγγέλου, αποφάσισε να ανάψει το πράσινο φως για τη λειτουργία όλων των Γυμνασίων και μερικώς των Λυκείων. Δίπλα της η κ. Κεραμέως έκανε  αργότερα  τις δικές της ανακοινώσεις με έκφραση  που μαρτυρούσε πολλά. Για μια ακόμη φορά, ωστόσο, επιτροπή και κυβέρνηση προκάλεσαν ερωτήματα στους πολίτες  και φάνηκε σαν η πρώτη να έτεινε χείρα βοηθείας στις πολιτικές αποφάσεις της δεύτερης.

Πράγματι, αν συγκρίνουμε  δηλώσεις που  έγιναν  και  μέτρα που εφαρμόστηκαν γεννιούνται πολλές απορίες  και προκύπτουν αντιφάσεις. Με ποια κριτήρια για παράδειγμα ανοίγουν παντού τα Γυμνάσια και  όχι τα Λύκεια; Δηλαδή ένας δεκατετράχρονος ή δεκαπεντάχρονος κολλάει πιο  δύσκολα τον ιό από τον  συμμαθητή του που είναι ένα ή δύο χρόνια μεγαλύτερος και πηγαίνει στο Λύκειο; Ποιες έρευνες και ποια επιστημονικά δεδομένα το αποδεικνύουν;   Οι ίδιοι οι λαλίστατοι λοιμωξιολόγοι,  που απολαμβάνουν δημοσιότητα στα κανάλια ,  δεν έλεγαν ότι ο Φεβρουάριος είναι ο μήνας με τις περισσότερες ιώσεις και  γι’ αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή στην επαναλειτουργία  των σχολείων;  Δεν τόνιζαν ότι οι αίθουσες πρέπει να αερίζονται επαρκώς; Πώς θα γίνει αυτό στην καρδιά του χειμώνα;  Θα κουβαλάνε κουβέρτες οι μαθητές; Τέλος,  η κατά τα άλλα συμπαθής επιτροπή τους δεν είχε επιβάλει τον Μάιο το  άνοιγμα των σχολείων  με ένα μαθητή ανά θρανίο,  διαγώνια διάταξη  και μάσκες για όλους; Τι άλλαξε, άραγε, και το κουδούνι ξαναχτυπά με όλα τα παιδιά στην αίθουσα,  χωρίς αποστάσεις και δίχως μαζικά  τεστ για όλη την εκπαιδευτική κοινότητα; Το υπερδραστήριο στον αυταρχισμό υπουργείο Παιδείας τι έχει να απαντήσει; Ότι απλώς ακούει τις εισηγήσεις των ειδικών και όχι την αγωνία και τις προτάσεις όσων εμπλέκονται στη μαθησιακή διαδικασία;

Προφανώς η  ηγεσία του υπουργείου πρωταγωνιστεί στο σήριαλ:  <<επιστροφή στην κανονικότητα>>. Το προηγούμενο διάστημα προσπάθησε  να παρουσιάσει την τηλεκπαίδευση και την εικονική τάξη ως μια ισάξια μορφή μάθησης  και ολοκληρωμένη σχολική αίθουσα. Πίεσε  για τηλεδιαγωνίσματα, ενώ γνώριζε ότι η όλη διαδικασία ήταν διαβλητή και δε γινόταν να διασφαλιστούν ελεγχόμενες συνθήκες διεξαγωγής τους. Κάλεσε τους εκπαιδευτικούς να αυτοεξευτελιστούν και να απαξιώσουν ένα δοκιμασμένο και αντικειμενικό σύστημα αξιολόγησης, δηλαδή εκείνο των τεστ και την ωριαίων γραπτών δοκιμασιών. Επιπλέον, σήμερα τους παρακινεί με επίκληση στο φιλότιμο και στην ευσυνειδησία τους να καταθέσουν βαθμολογία Α΄ τετραμήνου, όταν είναι ξεκάθαρο ότι  υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες να αδικηθούν μαθητές, αφού οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν σχηματίσει επαρκή  εικόνα για τις επιδόσεις τους. Τέλος, με ύφος <<δοξάστε με>> και με στόμφο δυσανάλογο του γεγονότος η υπουργός  ανακοίνωσε τη λειτουργία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Να ανοίξουν, λοιπόν, τα σχολεία; Για χίλιους και άλλους τόσους λόγους που έχουν αναλυθεί ένα βροντερό  ΝΑΙ. Όχι, εντούτοις , έτσι. Μια ευνομούμενη πολιτεία και μια υπεύθυνη κυβέρνηση θα μεριμνούσε για την υγεία όλης της εκπαιδευτικής κοινότητας  με μαζικά τεστ πριν από το άνοιγμα. Θα αποφάσιζε να μειώσει την ύλη, να γίνουν επαναλήψεις και να διδαχτούν βασικές γνώσεις. Θα φρόντιζε για  την εκ περιτροπής λειτουργία  με τους μισούς   μαθητές στην αίθουσα και  τις αναγκαίες αποστάσεις, όπως είχε συμβεί τον Μάιο. Εν κατακλείδι  θα άκουγε τις προτάσεις των εκπαιδευτικών της τάξης που γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα τα προβλήματα του ελληνικού σχολείου.

Είναι πασιφανές ότι η κυβέρνηση  προσπαθεί να περάσει στους πολίτες μηνύματα αισιοδοξίας για την επάνοδο στην <<ελευθερία>>.  Επενδύει πολλά σ’ αυτό για να έχει ένα αφήγημα και να πάει σε εκλογές. Μετά τα σχολεία αφήνει να εννοηθεί ότι θα ακολουθήσουν τα χιονοδρομικά και στο τέλος η εστίαση. Φαίνεται να θεωρεί πως  η χώρα θα αποφύγει το τρίτο κύμα το οποίο ήδη εκδηλώνεται με σφοδρότητα στην Ευρώπη. Πανηγυρίζει για τη μείωση των κρουσμάτων  και συμπεριφέρεται  όπως   και  μετά την πρώτη φάση: δε σχεδιάζει και δεν προγραμματίζει, αλλά  καλλιεργεί εφησυχασμό και φρούδες ελπίδες. Αν, όμως, εκδηλωθεί ξανά η πανδημία , θα φταίνε, πάλι,   οι απρόσεκτοι  πολίτες και όχι εκείνοι που προτείνουν και όσοι διοικούν και αποφασίζουν. Όπως γίνεται χρόνια σε τούτη τη χώρα.

Του Γιάννη Ανδρουλιδάκη

εκπαιδευτικός στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμάτας

Την ερχόμενη εβδομάδα αρχίζουν και πάλι οι διερευνητικές επαφές ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία. Ο προβληματισμός είναι μεγάλος και εκφράζεται από πολλές πλευρές. Η κυβέρνηση  στην ουσία σύρεται σε αυτήν την προκαταρκτική  διαδικασία μετά από πιέσεις της Ευρώπης και των Η.Π.Α. Το όλο πλαίσιο είναι θολό και μάλλον δεν ευνοεί τη χώρα μας. Το πλεονέκτημα, όποια κατάληξη και να έχει αυτή η προσπάθεια, βρίσκεται στην πλευρά της Τουρκίας.

Όλο το προηγούμενο διάστημα η γειτονική χώρα προετοίμαζε το έδαφος για αυτήν την εξέλιξη που, αργά ή γρήγορα, θα ερχόταν.  Με Navtex δέσμευε συνεχώς θαλάσσιες ζώνες για ασκήσεις στο νότιο και το βόρειο Αιγαίο, ζώνες κρίσιμες για την ελληνική άμυνα.  Έβγαλε το Oruc Reis για έρευνες στα ελληνικά χωρικά ύδατα και μάλιστα έφτασε μόλις 6,5 μίλια από το σύμπλεγμα του Καστελλόριζου, γκριζάροντας την περιοχή, τη στιγμή που η Ελλάδα επέμενε σε μια άκαρπη διπλωματία. H γειτονική χώρα συνεχίζει τις προκλήσεις γύρω από τα Ίμια θεωρώντας από καιρό ότι είναι αμφισβητούμενη περιοχή. Ακόμη και όταν ανακοινώθηκε ο διάλογος, εξέδωσε  προκλητικότατα νέες Navtex με ισχύ ως το τέλος του 2021. Η αναθεωρητική της πολιτική βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και το όνειρο για τη γαλάζια πατρίδα δεν εγκαταλείφθηκε ποτέ. Σχεδόν σε καθημερινή βάση Τούρκοι αξιωματούχοι δηλώνουν ότι τα νησιά δεν έχουν δικαιώματα εκμετάλλευσης πέρα από τα 6 μίλια, ότι πολλά βρίσκονται παράνομα στην ελληνική κυριαρχία και ότι χρειάζεται να αποστρατικοποιηθούν όσα βρίσκονται στην ελληνική μεθόριο. Με δυο λόγια όλα τα θέματα είναι πάνω στο τραπέζι. Εξάλλου, αυτό φρόντισε να το ξεκαθαρίσει ο κ. Τσαβούσογλου, υπενθυμίζοντας εμφατικά ότι δε θα συζητήσουμε μόνο για την ΑΟΖ και την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας.

Την ώρα, λοιπόν, που η Τουρκία διευρύνει τον κατάλογο, έχει αναπτύξει όλη τη βεντάλια των διεκδικήσεων και έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων, η Ελλάδα, το υπάκουο παιδί της Ευρώπης, αδύναμη και ηττημένη διπλωματικά, πηγαίνει σε ένα διάλογο έχοντας δύο μεγάλα   μειονεκτήματα. Το πρώτο, ότι η Ε.Ε κατ΄ επανάληψη κάλυψε την επιθετικότητα της Τουρκίας, αρνήθηκε σοβαρές κυρώσεις εις βάρος της και έμεινε μόνο σε λεκτική καταδίκη. Επομένως, τι περιμένει η κυβέρνηση από τη Γερμανία και τις άλλες χώρες που έχουν συμφέροντα στην Τουρκία; Προστασία; Το δεύτερο, ότι οι Τούρκοι ερμηνεύουν το δίκαιο της θάλασσας όπως τους βολεύει. Διαφορετικά στη Μαύρη θάλασσα και αλλιώς στο Αιγαίο. Άρα, τι προσδοκά η ελληνική διπλωματία από μια χώρα που δεν αποδέχεται το διεθνές δίκαιο πάνω στο οποίο εδράζονται οι ελληνικές θέσεις; Η Ελλάδα επιτρέπει ξανά στην Τουρκία να δείξει καλό πρόσωπο στην Ευρώπη και στις  Η.Π.Α. και  παίζει το παιχνίδι της, αν και γνωρίζει ότι πολύ γρήγορα ο κ. Ερντογάν  θα πετάξει τη μάσκα του διαλλακτικού και του καλού γείτονα.

Εύλογα θα αναρωτηθεί κάποιος αν είναι κακό να συζητάμε με τους Τούρκους. Θα ήμουν ο τελευταίος, ίσως, που θα στεκόταν αφοριστικά απέναντι στον διάλογο, όταν αυτός είναι γνήσιος και τα ζητήματα ξεκάθαρα. Αυτό δε συμβαίνει στην παρούσα περίπτωση. Αν οι διερευνητικές με την Τουρκία ήταν μονοθεματικές, δηλαδή είχαν στην ημερήσια διάταξη μόνο την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και των ΑΟΖ και στηρίζονταν σε συμφωνία να παραπεμφθεί το ζήτημα στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης, όπως έγινε με την Αλβανία, ελάχιστοι θα διαφωνούσαν. Όμως, εδώ, ο  κατάλογος των προς διάλογο  θεμάτων δεν είναι καθόλου σαφής. Αν αυτός προχωρήσει, η Τουρκία θα θέσει πολλές διεκδικήσεις και δε θα μείνει ασφαλώς μόνο στα προβλήματα που αναγνωρίζει η ελληνική πλευρά. Αν πάλι τιναχτεί στον αέρα, θα φορτώσει όλες τις ευθύνες στην Ελλάδα και θα βγει ακόμη πιο επιθετικά στο Αιγαίο. Ποιος θα τη σταματήσει τότε; Η πλειοψηφία της Ευρώπης και το ΝΑΤΟ, που τη χαϊδεύουν, ή μια ελληνική κυβέρνηση που μοιάζει αναποφάσιστη, δειλή και ανήμπορη να υπερασπιστεί τα δίκαια της χώρας;

Του Γιάννη Ανδρουλιδάκη

εκπαιδευτικός στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμάτας

Το δεκαήμερο που πέρασε είχε πολλά και ενδιαφέροντα. Ανασχηματισμό, δηλώσεις, ενέσεις αισιοδοξίας και κυβερνητικό αλαλούμ. Το τελευταίο πάει να γίνει κανόνας για την πολιτική του κ. Μητσοτάκη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα σχολεία. Εκεί που θα άνοιγαν όλες οι βαθμίδες εκπαίδευσης, σύμφωνα με δήλωση του κ. Πέτσα,  ήρθε η κ. Πελώνη να μπερδέψει ακόμη  περισσότερο το κουβάρι και τελικά  το υπουργείο Παιδείας να διευκρινίσει ότι θα λειτουργήσουν  μόνο η πρωτοβάθμια και οι δομές ειδικής αγωγής.  Μάλλον ο ανασχηματισμός ξεκούρδισε ακόμη περισσότερο το κυβερνητικό σχήμα.

Έγινε, λοιπόν, και η πολυαναμενόμενη αναδόμηση. Άνθρακας, εντούτοις, ο θησαυρός. Χαρακτηρίστηκε από εσωκομματικές ισορροπίες, λίγες μετακινήσεις και αποχωρήσεις εξωκοινοβουλευτικών υφυπουργών. Κι αν κανείς πιστεύει ότι θα καλυτερεύσουν τα πράγματα,  ας διαβάσει προσεκτικά τη δήλωση του κ. Γεραπετρίτη, ο οποίος ξεκαθάρισε πως, ανεξαρτήτως προσώπων, η πολιτική θα παραμείνει ενιαία. Ούτε η υπουργός Παιδείας, η οποία προκάλεσε τόσο πολύ την εκπαιδευτική κοινότητα και την κοινωνία με τις αποφάσεις της, ούτε ο υπουργός Υγείας, ο οποίος έχει μερίδιο ευθύνης για το μπάχαλο που επικρατεί στο πρόβλημα της πανδημίας, γρατζουνίστηκαν στο ελάχιστο. Σαν να μη φταίει κανείς. Σαν να είναι θεόσταλτα όλα όσα συμβαίνουν στη χώρα. Φάνηκε, επιπλέον, σε πόσο δεινή θέση βρίσκεται η κυβέρνηση που προέβαλλε  ως σημαντικό και πολύ προοδευτικό το αυτονόητο: την υπουργοποίηση  ενός ομοφυλόφιλου, λες και αυτό αποτελεί είδηση τον 21^ο αι. Μελανότερο σημείο του ανασχηματισμού, τέλος, αποτελεί η τοποθέτηση του κ. Βορίδη στο υπουργείο Εσωτερικών. Η αναβάθμιση του γνωστού για τη δράση και τις ακραίες απόψεις του υπουργού, πέρα από όλα τα άλλα, τού δίνει αέρα σε μια ενδεχόμενη διαδοχή του κ. Μητσοτάκη.

Η απόφαση, μάλλον, δεν άρεσε στον έτερο δελφίνο και αποψιλωμένο από κρίσιμες αρμοδιότητες υπουργό Ανάπτυξης κ. Γεωργιάδη, ο οποίος ξεκίνησε αντάρτικο. Άδειασε τον   πρωθυπουργό δηλώνοντας προκλητικά ότι, ενώ είχαν εισηγηθεί οι λοιμοξιωλόγοι να τεθεί σε καραντίνα η Θεσσαλονίκη πριν από την εορτή του Αγίου Δημητρίου, η κυβέρνηση αποφάσισε το αντίθετο από σεβασμό στην ορθοδοξία.  Η αναφορά αυτή προκάλεσε σάλο, επειδή λίγες μέρες νωρίτερα ο ίδιος ο πρωθυπουργός είχε διαψεύσει ανάλογες πληροφορίες. Το ζήτημα είναι πολύ σοβαρό,  καθώς η κυβέρνηση εμφανίζεται να αδιαφορεί για τις ανθρώπινες ζωές, προκειμένου να μη δυσαρεστήσει τους ψηφοφόρους μιας μεγάλης δεξαμενής από την οποία παίρνει ψήφους. Πρέπει να αποσαφηνιστεί  άμεσα, αφού κάποιος από τους δύο ψεύδεται. Σε τελική ανάλυση, ας βγει με υπευθυνότητα η επιτροπή να πει τι ακριβώς συνέβη. Το οφείλει ως ηθική υποχρέωση στους συγγενείς των εκατοντάδων νεκρών της Βόρειας Ελλάδας, αλλά και στους πολίτες που βρίσκονται σε καραντίνα μήνες τώρα και βλέπουν τις περιουσίες τους να καταστρέφονται.

Τα πράγματα, όμως, δεν εξελίσσονται καλά ούτε στο πρόγραμμα εμβολιασμού με το όνομα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Οι πολίτες διαπιστώνουν ότι θα εξακολουθούν να ζουν στη σκλαβιά των περιορισμών για πολλούς μήνες ακόμη, αφού η ανοσία του πληθυσμού μεταφέρεται τουλάχιστον για μετά το φθινόπωρο. Εκεί που θα είχαμε εκατομμύρια παρτίδες, έχουν εμβολιαστεί λίγες χιλιάδες. Η δήλωση του πρωθυπουργού ότι οι ημερήσιοι εμβολιασμοί από τις 5.000 θα ανέβουν στις 8.000 είναι  αποκαλυπτική.  Η κυβερνητική στάση  να ακολουθεί κατά γράμμα την κοινοτική οδηγία, η οποία απαγορεύει μονομερείς διαπραγματεύσεις για την προμήθεια εμβολίων, την οποία, ωστόσο, έχουν σπάσει η Γερμανία και άλλες χώρες και έχουν προμηθευτεί εκατομμύρια εμβόλια, είναι πραγματικά ανεξήγητη.

Η ελληνική τραγωδία συνεχίζεται και το αδιέξοδο είναι μεγάλο. Η κυβερνητική μηχανή εμφανίζει  όχι  ακίνδυνες αρρυθμίες, αλλά σοβαρότατες επιπλοκές. Έτσι, αργά ή γρήγορα, με ή χωρίς τη θέλησή του, ο πρωθυπουργός θα ζητήσει εκλογές με πρόφαση την αντιμετώπιση των σοβαρότατων συνεπειών της πανδημίας. Στην πραγματικότητα, όμως,  θα επιχειρήσει να ξεγελάσει τον ελληνικό λαό. Οι  πιθανότητές του είναι αυξημένες εξαιτίας του πολιτικού κενού που υπάρχει στην πλευρά της αντιπολίτευσης. Σε αντίθετη περίπτωση θα βρισκόταν, ήδη,  εκεί που του πρέπει: να κάνει, δηλαδή, αμέριμνος ποδηλασία στην Πάρνηθα, τα Μετέωρα ή στο κεδρόδασος Χανίων.

Του Γιάννη Ανδρουλιδάκη

εκπαιδευτικός στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμάτας

Το 2020 μας αποχαιρέτησε δίνοντας τη σκυτάλη στον νέο χρόνο. Πανηγυρισμοί, φωταψίες και βεγγαλικά  έκαναν  τη νύχτα μέρα σε όλον τον κόσμο . Η ελπίδα ότι κάτι καλύτερο θα έρθει κυριάρχησε για λίγο και είναι απολύτως ανθρώπινο. Δυστυχώς, όμως, η πραγματικότητα μάς προσγειώνει απότομα. Ο κορονοϊός, οι πόλεμοι, η προσφυγιά και πολλά άλλα προβλήματα δεν έφυγαν.  Τα χαμόγελα δε θα ανθίσουν ούτε τώρα  στην πατρίδα μας σε μια χρονιά που συμπληρώνονται δύο αιώνες από την έναρξη της Επανάστασης του 1821.

Η διαχείριση της πανδημίας και το αλαλούμ που επικρατεί δεν αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας. Η κυβέρνηση προχωρά με ένα σχέδιο στο περίπου. Άνοιξε πριν από τις γιορτές ένα μικρό μέρος της αγοράς και πανικόβλητη τη δεύτερη μέρα της Πρωτοχρονιάς την ξανακλείνει. Αφού δημιούργησε  εφησυχασμό, στη συνέχεια μίλησε για πίεση στο σύστημα υγείας, το οποίο  εξακολουθεί να μην ενισχύει με το απαραίτητο προσωπικό και ας προειδοποιούν οι ειδικοί για τρίτο και  μεγαλύτερο κύμα τον Φεβρουάριο. Καλλιέργησε  προσδοκίες  ότι ο εμβολιασμός θα προχωρήσει γρήγορα,  οι οποίες αποδείχτηκαν φρούδες. Κανένας, επίσης , δε γνωρίζει με βεβαιότητα τι θα γίνει με τις μεταλλάξεις του ιού και αυτό δημιουργεί μια επιπλέον ανασφάλεια στους πολίτες. Το σχέδιο με τον κωδικό <<Ελευθερία>> τις πρώτες μέρες μετατράπηκε σε πασαρέλα  στελεχών και υπουργών μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες. Τέλος, το  θέαμα της παραλαβής και της μεταφοράς των εμβολίων με περιπολικά , σειρήνες, στρατηγούς, παρατρεχάμενος κλπ εκτός από γελοίο δείχνει και κάτι άλλο πιο σοβαρό: την όλο και συχνότερη παρουσία του στρατού και της αστυνομίας στη πολιτική και κοινωνική ζωή.

Ο κ. Μητσοτάκης αξιοποίησε την πανδημία  για να δημιουργήσει ένα αυταρχικό κράτος, στο οποίο θα κυριαρχεί το δόγμα νόμος και τάξη. Ήδη η ΕΛ.ΑΣ  του κ. Χρυσοχοϊδη  έδωσε πετυχημένα δείγματα γραφής. Η πολιτική Όρμπαν προσαρμόζεται στις ελληνικές συνθήκες, αποκτά νομική κάλυψη και εφαρμόζεται σταδιακά.  Το λιγότερο κράτος, επίσης, επιδίωξη   του πρωθυπουργού από την εποχή που ήταν υπουργός στην κυβέρνηση του κ. Σαμαρά και απέλυσε εκπαιδευτικούς, θα ξεδιπλωθεί στους επόμενους μήνες. Η τηλεργασία, η τηλεκπαίδευση  και όλα τα τηλε-, που υπηρετούν αυτό το στόχο,  ήρθαν για να μείνουν και να χρησιμοποιηθούν  στο μέλλον.

Ετούτη τη χρονιά, ακόμη,θεωρείται  βέβαιο ότι η Τουρκία θα ξαναβγάλει ερευνητικά στην ελληνική υφαλοκρηπίδα και πολύ πιθανόν να προχωρήσει σε γεωτρήσεις. Η παθητική και απαράδεκτη μέχρι τώρα στάση της κυβέρνησης, η οποία υποχωρούσε συνεχώς και στήριζε  ελπίδες σε μια διπλωματία εκ των προτέρων καταδικασμένη, δε φαίνεται να αλλάζει. Μοιάζει ανίκανη να υπερασπίσει τα συμφέροντα της χώρας . Οι Τούρκοι γκρίζαραν και την περιοχή έξω από το σύμπλεγμα του Καστελλόριζου δημιουργώντας τετελεσμένα. Γνωρίζουν ότι απέναντι τους έχουν μια κυβέρνηση φοβική και αδύναμη και ξέρουν πως πολύ δύσκολα θα ξαναβρούν τέτοια ευκαιρία. Το 2021, πιθανώς, να αποδειχτεί η χρονιά μιας  νέας ταπείνωσης για τη χώρα και τον ελληνικό λαό, που μπορεί να οδηγήσει σε ακρωτηριασμό θαλάσσιο ή εδαφικό.

Μπροστά σ‘ αυτήν την κατάσταση ο κ. Μητσοτάκης θα επιχειρήσει να αντιστρέψει το κλίμα και να δώσει την εντύπωση μιας νέας αρχής με τον επικείμενο ανασχηματισμό. Όμως οι αναδομήσεις, όπως έχει αποδειχθεί,  δε φέρνουν   κάτι  ουσιαστικό. Υπηρετούν πολιτικές σκοπιμότητες, όπως λ.χ.  να μην τσαλακώνεται το προφίλ του πρωθυπουργού. Όσα, ωστόσο,  αρνητικά συνέβησαν και ψηφίστηκαν είχαν την έγκριση του κ. Μητσοτάκη. Είναι, λοιπόν, αυταπάτη να πιστεύουν οι πολίτες πως θα γίνουν βελτιώσεις προς το καλύτερο, επειδή θ’ αλλάξουν τα πρόσωπα.

Συνελόντι ειπείν το 2021 θα είναι μια ακόμη πολύ δύσκολη χρονιά για την κοινωνία, την οικονομία , τη χώρα. Οι φτωχοί , οι άνεργοι, οι μικρομεσαίοι  δεν έχουν να ελπίζουν τίποτα από μια  πολιτική  που  μοιράζει ψίχουλα στους πολλούς και ευνοεί τους λίγους. Η δύναμη και η ελπίδα βρίσκονται στα χέρια τους. Αν το καταλάβουν,  τότε το 2021 θα είναι χρονιά κόλασης για την κυβέρνηση και προσωπικά για τον κ. Μητσοτάκη και το επιτελικό του όραμα.

Του Γιάννη Ανδρουλιδάκη

εκπαιδευτικός στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμάτας

Η απόφαση της Π.τ.Δ και του πρωθυπουργού να βοηθήσουν στη διανομή φαγητού σε  άπορους ανθρώπους σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως. Άλλοι το χαρακτήρισαν ως μια συμβολική κίνηση που ήθελε να τονίσει την αξία της φιλανθρωπίας, άλλοι ως θεσμικό παράδοξο, ως συμπόνοια προς όσους υποφέρουν κ.λπ. Πράγματι μια ενέργεια  ασυνήθιστη, η οποία προβλήθηκε  πολύ από τα φιλικά προς την κυβέρνηση Μ.Μ.Ε. 

Η κίνηση αυτή έχει δύο σημαντικές παραδοχές από την πλευρά της πολιτειακής και της πολιτικής ηγεσίας της χώρας. Η πρώτη είναι ότι υπάρχει ακραία φτώχεια, η οποία δεν είναι θεόσταλτη, αλλά αποτέλεσμα πολιτικών αποφάσεων που πήραν οι κυβερνήσεις τα τελευταία 10, τουλάχιστον, χρόνια, οι οποίες οδήγησαν σε εξαθλίωση ευρύτερα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας. Κάτι θα ξέρει, ασφαλώς, και η Π.τ.Δ και ο πρωθυπουργός από τις θέσεις που κατείχαν εκείνη την περίοδο. Η δεύτερη ότι απουσιάζει το κοινωνικό κράτος, το οποίο θα υποστήριζε τους πιο αδύναμους. Ξηλώθηκε κι αυτό μαζί με άλλα δικαιώματα των πολιτών. Στα σχέδια μάλιστα του κ Μητσοτάκη είναι η ισοπέδωση των ελάχιστων κοινωνικών αγαθών που έχουν απομείνει, αφού θα υιοθετήσει το σχέδιο Πισσαρίδη, το οποίο θα οδηγήσει σε διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων.

Η παρουσία τους εκεί ήταν υποκριτική και αποτελεί μια προσπάθεια και των δύο να προβάλλουν ένα φιλολαϊκό προφίλ. Να δείξουν ότι είναι κοντά στη δοκιμαζόμενη κοινωνία.  Πήραν μέρος σε εορταστική επίδειξη πονοψυχιάς (ούτε συνεννοημένοι να ήταν!!), τράβηξαν φωτογραφίες και φρόντισαν να δημοσιοποιήσουν το γεγονός. Αυτό από μόνο του λέει πολλά. Ειδικά ο πρωθυπουργός το έχει μεγάλη ανάγκη. Κάνει απέλπιδες προσπάθειες να διορθώσει την εικόνα του, η οποία τσαλακώθηκε από τη διαχείριση του δεύτερου κύματος της πανδημίας.  Δεν του βγαίνει  ούτε η υπόθεση του εμβολιασμού πάνω στην οποία  στήριζε πολλά για να αντιστρέψει το πολιτικό κλίμα. Οι ελπίδες που καλλιέργησε ότι ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού θα εμβολιαστεί μέχρι τον Μάρτιο και ότι στις αρχές Ιουνίου θα υπάρχει ένα ασφαλές ποσοστό με ανοσία δε φαίνεται να επαληθεύεται.  Έτσι η ελεημοσύνη αποτελεί μια διέξοδο, για να περάσει στον κόσμο η εικόνα καταδεκτικών  και απλών ανθρώπων, οι οποίοι νοιάζονται για τα προβλήματά του.

Και δεν είναι οι μόνοι. Και άλλοι επώνυμοι, βιομήχανοι, εκδότες, διαπλεκόμενοι,  κάνουν  αγαθοεργίες τέτοιες μέρες, τις οποίες μάλιστα παρουσιάζουν καταλλήλως για να δείξουν ότι πράττουν σύμφωνα με το χριστιανικό πνεύμα. Την άλλη μέρα,  βέβαια, αφήνουν στην άκρη τον ανθρωπισμό και την ευσπλαχνία και συνεχίζουν να ξεζουμίζουν τους φτωχούς και να μην υπολογίζουν ούτε τη φύση, ούτε την ανθρώπινη ζωή μπροστά στο κέρδος.  Η απουσία κοινωνικού κράτους, ωστόσο, και η εξάλειψη της ανέχειας και των ανισοτήτων δε λύνονται με τη φιλανθρωπία της εξουσίας, η οποία μπαλώνει πρόσκαιρα προβλήματα, αλλά δεν θεραπεύει τις αιτίες που τα γεννούν.  Η ελεητική διάθεση  δεν ενοχλεί, γιατί δε θίγει την κοινωνική πυραμίδα και τις ανώτερες τάξεις στο ελάχιστο, επειδή η πορεία της είναι κάθετη: ο πλούσιος προσφέρει ψίχουλα στον κατώτερο κοινωνικά και οικονομικά, δηλαδή στον φτωχό. Αυτό που τρέμει η πολιτική και οικονομική ελίτ είναι η εκδήλωση αλληλεγγύης, η οποία έχει οριζόντια λειτουργία, αφού στοχεύει στην κοινωνική ισότητα και την ανακατανομή του πλούτου και προσπαθεί να χτυπήσει τη ρίζα των προβλημάτων και να δημιουργήσει μια κοινωνία περισσότερο δίκαιη. Αυτή η λέξη δεν ακούγεται, όμως, από το στόμα των εχόντων και κατεχόντων.

Ίσως οι επικοινωνιολόγοι της Π.τ.Δ και του πρωθυπουργού, ως ειδικοί, ξέρουν που απευθύνονται και σε ποιους θα περάσουν τα μηνύματα που θέλουν. Γνωρίζουν ότι σ’ ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας αρέσουν τέτοιες εικόνες και μπορεί να τους προκαλούν και θαυμασμό. Έτσι είδαμε την κ. Σακελλαροπούλου καθήμενη σε ένα σωρό πέτρες να φωτογραφίζεται σαν γυναίκα του λαού μαζί με τη κ. Ειρήνη της Κινάρου. Να περιμένουμε, άραγε, ότι εν όψει της Πρωτοχρονιάς ο κ. Μητσοτάκης ντυμένος Άι-Βασίλης θα μοιράσει δώρα στη  λασπουριά  του Καρά Τεπέ στη Λέσβο; Ή μήπως η φιλανθρωπία του δε φτάνει ως εκεί;

Του Γιάννη Ανδρουλιδάκη

εκπαιδευτικός στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμάτας