Η 25η Μαρτίου είναι η ημέρα του τηγανιτού μπακαλιάρου και της σκορδαλιάς. Ένα πιάτο πολύ αγαπημένο που όλοι περιμένουν πως και πως να γευτούν. Όμως για να είναι νόστιμος ο μπακαλιάρος, πρώτα από όλα πρέπει να πετύχει το κουρκούτι του και να τηγανιστεί σωστά.

Το πως θα καταφέρεις να φτιάξεις το τέλειο κουρκούτι, αλλά και να πετύχεις το άψογο τηγάνισμα θα το δεις παρακάτω, καθώς μαμάδες και χρόνια νοικοκυρές αποκαλύπτουν τα μυστικά τους για τον τέλειο μπακαλιάρο.

Υλικά που θα χρειαστείς:

• 1κούπα αλεύρι για όλες τις χρήσεις
• 2 κουταλιές του γλυκού σκόνη σκόρδου
• 3 κουταλιές του γλυκού αλάτι
• 1 αυγό χτυπημένο
• 1 πρέζα πιπέρι καγιές
• 1/2 κουταλιά του γλυκού πάπρικα
• σχεδόν 1,5 κούπα μπίρα (όση απαιτεί το μίγμα)

Να ξέρεις ότι όσο καλύτερη είναι η μπίρα που έβαλες, τόσο καλύτερο θα βγει και το κουρκούτι. Μπορείς να επιλέξεις μια ξανθιά μπίρα ή μια ξανθιά θολή. Με την ρπώτη κούπα ξεκινάς και ανακατεύεις το μίγμα, για να έχεις ένα κουρκούτι ούτε πολύ σφιχτό ούτε πολύ αραιό.

Αν σου βγει πολύ παχύρευστο το κουρκούτι, τότε θα έχεις πρόβλημα και στο τηγάνισμα.

Βάζουμε το ελαιόλαδο να κάψει και πριν αρχίσει να καπνίζει βάζουμε τα κομμάτια του μπακαλιάρου αλευρωμένα καλά απ’ όλες τις πλευρές και τον τηγανίζεις μέχρι να πάρει ολόκληρος ένα χρυσό χρώμα. Αν βγάλεις την πέτσα του, το τηγάνισμα θα γίνει πιο ομοιόμορφο.

Θες μια ισορροπία στο κόψιμο των κομματιών για να είναι ίση ποσότητα ψαριού και κουρκουτιού.

Pink.gr

Την 25η Μαρτίου, το έθιμο λέει πως τρώμς μπακαλιάρο σκορδαλιά. Πως όμως επικράτησε το συγκεκριμένο έθιμο;

Ο Μπακαλιάρος εμφανίστηκε ως εμπορικό προϊόν την εποχή των Βίκινγκς, περίπου το 800 μ.Χ. Αργότερα, οι Βάσκοι ψαράδες ξεκίνησαν το εμπόριο του ψαριού τον Μεσαίωνα. Στην Ελλάδα, έφτασε τον 15ο αιώνα και σιγά σιγά βρήκε την δική του θέση σε κάθε τραπέζι.

Η Εκκλησία επιτρέπει μόνο δυο φορές την κατανάλωση ψαριού μέσα στην Σαρακοστή. Η μια είναι την ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και η άλλη, την Κυριακή των Βαΐων. Αν εξαιρέσουμε τα νησιά, που το φρέσκο ψάρι ήταν πάντα πιο άφθονο, στην υπόλοιπη Ελλάδα, ο παστός μπακαλιάρος ήταν η πιο εύκολη λύση. Ήταν σαφώς πιο εύκολο για κάποιον να τον προμηθευτεί, αλλά συγχρόνως μπορούσε να τον διατηρήσει εκτός ψυγείου. Έτσι, πέρασε στην παράδοση και μετατράπηκε σε εθνικό φαγητό την 25η Μαρτίου.

Καλό ξέπλυμα, σωστή προετοιμασία κι αλλαγές νερού είναι τρία από τα μυστικά για το σωστό ξαλμύρισμα του μπακαλιάρου.
Εθνική επέτειος 25ης Μαρτίου δίχως μπακαλιάρο σκορδαλιά δε γίνεται. Μάθε πώς θα ξαλμυριάνεις σωστά τον παστό μπακαλιάρο και… καλή όρεξη!

Να σας θυμήσουμε βέβαια για ποιο λόγο τρώμε μπακαλιάρο την 25η Μαρτίου! – Πως καθιερώθηκε το έθιμο!

Βήμα 1ο:
Καλό ξέπλυμα

Ξεπλένουμε το μπακαλιάρο καλά και απομακρύνουμε τρίβοντάς τον με τα χέρια το αλάτι με το οποίο είναι καλυμμένος. Στη συνέχεια τον κόβουμε σε κομμάτια.
Βήμα 2ο:
Η σωστή προετοιμασία για το ξαλμύρισμα

Βάζουμε τα κομμάτια του μπακαλιάρου μέσα σε ένα μπολ γεμάτο με κρύο νερό, με την πέτσα να είναι προς τα πάνω. Προσέχουμε έτσι ώστε το ένα κομμάτι να μην είναι πάνω στο άλλο και συμπληρώνουμε με νερό αν χρειάζεται, έτσι ώστε τα κομμάτια του μπακαλιάρου να καλύπτονται πλήρως. Στη συνέχεια καλύπτουμε το μπολ με μια μεμβράνη και τοποθετούμε το μπολ στο ψυγείο.

Βήμα 3ο:
Οι αλλαγές του νερού

Ανά 4 ή 6 ώρες φρόντιζε να αλλάζεις το νερό με φρέσκο. Σε γενικές γραμμές για να ξαλμυριαστεί σωστά ο μπακαλιάρος πρέπει να αλλάξεις νερό 3 φορές την ημέρα και να τον αφήσεις στο νερό για ένα 24ωρο τουλάχιστον. Το μυστικό για να ξαλμυριαστεί σωστά ο μπακαλιάρος είναι η αλλαγή του νερού, μη το ξεχνάς.

Tip:
Αν θέλεις το ψάρι να μαλακώσει, στην τελευταία αλλαγή νερού βάλε νεράκι χλιαρό.

Και μη ξεχνάς:
Το απαραίτητο συνοδευτικό του μπακαλιάρου είναι η σκορδαλιά!

Συμβουλές για να τη φτιάξεις σωστά εδώ.

Κι ως προς το τηγάνισμα;

Μυστικά θα βρεις εδώ.

Και η έξτρα γνώση:
Τι κρύβεται πίσω από τον μπακαλιάρο- σκορδαλιά; Γιατί τον τρώμε εν μέσω σαρακοστής; Ποιά η διατροφική αξία του φαγητού; Μάθε όσα δεν ήξερες για το φαγητό της 25ης Μαρτίου εδώ.

Η καλύτερη συνταγή μπακαλιάρου για την 25η Μαρτίου από τον Λευτέρη Λαζάρου!

«Καταρχήν ξέρεις γιατί την 25η Μαρτίου τρώμε μπακαλιάρο και όχι άλλο ψάρι;». Ο Λευτέρης Λαζάρου είναι και διδακτικός. «Γιατί ο παστός μπακαλιάρος ήταν το μόνο ψάρι που έφτανε σε ολόκληρη την Ελλάδακαι πουλιόταν στα “εδώδιμα και αποικιακά”».

Αυτή, λοιπόν, είναι η συνταγή του για τον μπακαλιάρο της 25ης Μαρτίου:

Τα υλικά
> 1 μεγάλο φύλλο παστού μπακαλιάρου (ή φιλέτο)
> 500 γρ. αλεύρι
> 150 γρ. κορν φλάουρ
> 400 γρ. περίπου μπίρα

Η εκτέλεση
> «Ο καλύτερος μπακαλιάρος είναι ο σπανιόλικος και ο πορτογαλέζικος, αλλά τον βρίσκεις σε ελάχιστα μαγαζιά. Προσωπικά, προτιμώ το φιλέτο του, το πάνω δηλαδή τμήμα του, που έχει το ίδιο πάχος και δεν έχει κόκαλα. Όμως, αν ο “κανονικός” μπακαλιάρος έχει 10-11 ευρώ το κιλό, το φιλέτο έχει 18.

> Ο μπακαλιάρος πρέπει να ξαλμυριστεί, όχι όμως πολύ. Πρέπει να μείνει στο νερό σχεδόν ένα 48ωρο και το νερό να αλλάζει δύο φορές την ημέρα. Πολλοί κάνουν το λάθος και τον βάζουν σε ένα μπολ που το γεμίζουν με νερό. Έτσι όμως ο μπακαλιάρος κάθεται πάνω στο αλάτι. Ο σωστός τρόπος είναι να τον βάλουμε σε ένα σουρωτήρι που θα το καθίσουμε σε ένα μπολ με νερό.

> Το πρώτο μυστικό για ένα γευστικό τηγανητό μπακαλιάρο είναι το κουρκούτι να μην έχει σχηματίσει χοντρή κρούστα τριγύρω του.

> Το κουρκούτι φτιάχνεται με τρία υλικά: αλεύρι, κορν φλάουρ, μπίρα.

> Το δεύτερο και σημαντικότερο μυστικό για τον τέλειο μπακαλιάρο είναι να μην καλύπτουμε το τηγάνι με πολλά κομμάτια ταυτόχρονα, γιατί έτσι πέφτει η θερμοκρασία του λαδιού και ο μπακαλιάρος βράζει στο λάδι αντί να τηγανιστεί.

> Όταν ρίχνουμε τον μπακαλιάρο στο λάδι, τον κρατάμε με μια τσιμπίδα μέχρι να σχηματίσει μια πρώτη κρούστα και μετά τον αφήνουμε. Αν τον ρίξουμε και τον αφήσουμε αμέσως, τότε θα κολλήσει στο πάτο.

Τον βάζουμε μόλις αποκτήσει ωραίο χρώμα.

Τον συνοδεύουμε με ό,τι τραβάει ο οργανισμός μας».

Την 25η Μαρτίου, ανήμερα της διπλής εορτής, του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και της επετείου της Εθνικής Εορτής, καταλύεται η νηστεία της Σαρακοστής.

Το έθιμο μάλιστα καλεί στο οικογενειακό τραπέζι την 25η Μαρτίου να προσφέρεται μπακαλιάρος συνοδεία σκορδαλιάς. Σε ποιες , όμως, άλλες περιπτώσεις καταλύεται η νηστεία της Σαρακοστής

Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι η παλαιότερη και πιο αυστηρή χρονική περίοδος νηστείας για την ορθόδοξη εκκλησία. Στην έναρξη της καθιέρωσης της, περί τον 4ο αιώνα μ.Χ., προβλεπόταν μάλιστα κατά τα μοναχικά πρότυπα ξηροφαγία, με τους πιστούς να τρώνε μόνο μια φορά την ημέρα κι αυτή μετά τις 3 το μεσημέρι.

Μέσα στην περίοδο της Τεσσαρακοστής η νηστεία καταλύεται, διαφοροποιείται δηλαδή, τρεις φορές, δίνοντας μια ευκαιρία στους πιστούς για ενδυνάμωση μιας και η νηστεία αυτή είναι η πιο αυστηρή.

Η πρώτη από αυτές τις εξαιρέσεις είναι ανήμερα της εορτής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, όπως έχει καθιερωθεί η 25η Μαρτίου. Πρόκειται για μια χαρμόσυνη εορτή μέσα στην περίοδο του πένθους της Σαρακοστής και επειδή είναι θεομητορική εορτή, αφιερωμένη στην Παναγία και ως εκ τούτου ιδιαίτερα σημαντική, καταλύονται το ψάρι, το έλαιο και ο οίνος.

Όσον αφορά τη δεύτερη ημέρα διαφοροποίησης της νηστείας, αυτή είναι η Κυριακή των Βαΐων, η οποία είναι Δεσποτική εορτή, αφιερωμένη δηλαδή στον επίγειο βίο του Ιησού, οπότε οι πιστοί καταναλώνουν και πάλι ψάρι, λάδι και κρασί.

Κατάλυση του λαδιού γίνεται και τη Μεγάλη Πέμπτη, εις ανάμνηση της παραδόσεως του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας από τον Ιησού Χριστό. Μάλιστα, τη Μεγάλη Πέμπτη τελείται και η Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου, η οποία τελείται μόλις 10 φορές το χρόνο.

Το έθιμο του μπακαλιάρου

Παραδοσιακό έδεσμα της ημέρας του Ευαγγελισμού, η οποία έχει πια διττή σημασία για τον Ελληνισμό, καθώς συμπίπτει από το 1838 με τον εορτασμό της Επανάστασης του 1821, είναι ο μπακαλιάρος και μάλιστα συνοδεία της γνωστής σκορδαλιάς.

Η εξήγηση για τη γευστική αυτή συνήθεια είναι αρκετά απλή κι έχει να κάνει κυρίως με την αδυναμία των κατοίκων της ενδοχώρας να προμηθεύονται άμεσα και οικονομικά φρέσκο ψάρι. Παρά το ότι ο μπακαλιάρος δεν είναι ένα «ελληνικό» ψάρι, καθώς απαντάται κυρίως στις ακτές του βορειοανατολικού Ατλαντικού, το γεγονός ότι γίνεται παστός τον καθιστά ένα τρόφιμο φθηνό κι εύκολο στη συντήρηση.

Ο μπακαλιάρος έφτασε στο ελληνικό τραπέζι περί τον 15ο αιώνα και καθιερώθηκε άμεσα ως το εθνικό φαγητό της 25ης Μαρτίου, καθώς με εξαίρεση τα νησιά μας, το φρέσκο ψάρι αποτελούσε πολυτέλεια για τους φτωχούς κατοίκους της ηπειρωτικής Ελλάδας. Έτσι, ο παστός μπακαλιάρος, που δεν χρειαζόταν ιδιαίτερη συντήρηση, αποτέλεσε την εύκολη και φθηνή συνάμα λύση, έθιμο που κρατά μέχρι τις μέρες μας.

ΠΗΓΗ