Εγκαινιάστηκε, το Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 2022, η ατομική έκθεση του ζωγράφου Γιώργου Κόρδη, με γενικό τίτλο «Ρεμπέτικο»,  που φιλοξενείται στο Κέντρο Τέχνης Καλαμάτας (ΚΤΚ).

Η έκθεση εντάσσεται στο πλαίσιο του αφιερώματος σε εικαστικούς που διοργανώνει το Κέντρο Τέχνης Καλαμάτας, ενώ παράλληλα την Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2022 εντός του χώρου της έκθεσης ο ζωγράφος πραγματοποίησε διάλεξη με τίτλο: «Σύγχρονη εικονογραφία και ζωγραφική». Το διήμερο εκδηλώσεων συνδιοργανώθηκε από τον Εικαστικό Τομέα και το Τμήμα Λόγου και Γραμμάτων της Κ.Ε. Φάρις.

Ο καλλιτέχνης ανταποκρινόμενος στο κάλεσμα των φορέων πολιτισμού της πόλης, ανέπτυξε με περιεκτικό λόγο την ιστορία και την εξέλιξη του ρεμπέτικου στον ελλαδικό χώρο μέσα από την τέχνη ενώ στη διάλεξή του, οι παρευρισκόμενοι είχαν την ευκαιρία να μάθουν λεπτομέρειες για τις τεχνοτροπίες της εικονογραφίας, για τη ζωγραφική τέχνη καθώς και για την εξέλιξη των κυριότερων ρευμάτων ζωγραφικής.

Χώρος: ΚΤΚ (ΚΕΝΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ)

Ώρες λειτουργίας : Τετάρτη –Παρασκευή  14:00 έως 21:00 και Σάββατο 10:00 έως 15:00.

Διάρκεια: 10/11/2022 έως 27/1/2023 εκτός το διάστημα που κλείνει το σχολείο 23/12 έως 8/1/2023

Στο πλαίσιο του Αφιερώματος για τα «100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή» και των παράλληλων εκδηλώσεων για το «Φεστιβάλ Κουκλοθέατρου Καλαμάτας» η Πειραματική Σκηνή Καλαμάτας, σε συνεργασία με το Δήμο Καλαμάτας, το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Καλαμάτας και με τη στήριξη της «Πρωτοβουλίας προοδευτικών πολιτών Καλαμάτας ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ» παρουσιάζει τη θεατρική  παράσταση :

REBETIKO,

την Τρίτη 25 Οκτωβρίου 2022, ώρα 21.00

στην Κεντρική Σκηνή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καλαμάτας.

Μια ατμοσφαιρική παράσταση – ωδή στην ιστορία της Μικράς Ασίας μέσα από την τέχνη του κουκλοθέατρου και τη χρήση πολυμέσων, μαριονετών, εικόνων και ζωντανής μουσικής, από τη γαλλική ομάδα ANIMA THEATRE, σε σκηνοθεσία Γιώργου Καρακάντζα. Το  REBETIKO είναι μια παράσταση μυθοπλασίας, όπου διασταυρώνονται το παρελθόν και το παρόν. Ένα ταξίδι γεμάτο εικόνες, μαριονέτες και ρεμπέτικη μουσική. Η μουσική, που συντρόφευσε τους Μικρασιάτες πρόσφυγες, από όποιο σημείο της Μικράς Ασίας κι αν κατάγονταν. Με κεντρικό πρόσωπο επιζήσασα της μικρασιατικής καταστροφής, το REBETIKO «αφηγείται» την ιστορία του αναγκαστικού ξεριζωμού των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και της άκαρπης επιβίωσης. Ιστορία που παρομοιάζει με μορφή Οδύσσειας. Μια περιπλανώμενη μετατόπιση στον χώρο και τον χρόνο, που αντλεί το υλικό της από προγενέστερες και σύγχρονες αφηγήσεις προσφύγων, αλλά και από τους ιδιαίτερους μουσικούς δρόμους της παράδοσής τους.

Το έργο, σε μια ιδιαίτερα ατμοσφαιρική παράσταση, παρουσιάζει την Οδύσσεια των προσφύγων σε ένα θεατρικό, εικαστικό και μουσικό ταξίδι με εικόνες, μαριονέτες, σκιές,  βιντεοπροβολές  δημιουργώντας  μια “φανταστική” διάσταση. Η μουσική του έργου δίνει την ουσία και το άρωμα της Οδύσσειας που αφηγούνται οι καλλιτέχνες. Η μουσική εκτελείται κατά τη διάρκεια όλης της παράστασης  με πολλούς διαφορετικούς τρόπους.  Αποτελεί το κοινό σημείο που διατρέχει όλο το έργο. Σε μια μαγική ατμόσφαιρα μυθοπλασίας  στην οποία το παρελθόν και το παρόν αναμειγνύονται, επιτρέποντάς μας να προβληματιστούμε και να αναλογιστούμε αυτή την ατελείωτη ιστορία της προσφυγιάς και τους λόγους  που οδηγούν στο ξεριζωμό ολόκληρων πληθυσμών να αναζητούν καινούργιες πατρίδες.

Ο συγγραφέας του έργου Παναγιώτης Ευαγγελίδης αναφέρει:

“Στο έργο, η ανθρωπότητα αναδύεται και περιφέρεται με ένα μαγικό τρόπο

από τα σιωπηλά χείλη των μαριονετών και  τον ήχο του ρεμπέτικου.

Έτσι μπορούμε να ασχοληθούμε με θέματα έντονα πολιτικά  όπως ο πόλεμος, εξ αιτίας του οποίου γίνονται οι διώξεις και ο ξεριζωμός ατόμων και ολόκληρων πληθυσμών από τις χώρες τους. Το κουκλοθέατρο μέσα από αυτή την παράσταση μπορεί πραγματικά να μας προσφέρει συναισθηματική  κάθαρση.

Η παράσταση αρχίζει με ένα μικρό κείμενο ως εισαγωγή:

 «Το 1922 η γιαγιά μου από τη μητέρα μου έφυγε από την πόλη της Σμύρνης, όταν ολόκληρη η πόλη παραδινόταν στις φλόγες  και  μαινόταν  ανεξέλεγκτα η σφαγή του ελληνικού πληθυσμού.

Το Ρεμπέτικο είναι το “μπλουζ” αυτών των μεταναστευτικών κυμάτων. Η παράσταση Ρεμπέτικο είναι μια μυθοπλασία όπου το παρελθόν και το παρόν αναμειγνύονται, παρακολουθώντας ιστορίες εξορίας  και προσφυγιάς  που επαναλαμβάνονται συνεχώς.»

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΚΑΝΤΖΑΣ

Συγγραφέας: ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗΣ

Συνθέτης & μουσικός : NICOLO TERRASI

Κουκλοπαίκτριες: IRENE LENTINI & MAGALI JACQUOT

Τεχνική διεύθυνση: NICOLAS SCHINTONE

Κατασκευή μαριονετών και αξεσουάρ :DEMY PAPADA & DIMITRIS STAMOU(Co Merlin Puppet Theatre)

Σχεδιασμός φωτισμού : JEAN-LOUIS FLORO

Σχεδιασμός βίντεο : SHEMIE REUT

Διάρκεια παράστασης: 1 ώρα

Ηλικία θεατών: από 9 ετών

Τρέιλερ παράστασης: https://www.youtube.com/watch?v=Xod5UY3dsVI&ab_channel=THEATREMASSALIA

Είσοδος 10 ευρώ, μειωμένο για μαθητές, ανέργους 7 ευρώ

Πληροφορίες στα τηλέφωνα 2721021653, 6977437279

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ της ομάδας ANIMA THEATRE

Η θεατρική ομάδα  Anima Theatre σχεδιάζεται και γεννιέται στη Μασσαλία το 2004 από το Γιώργο Καρακάντζα  και την Claire Latarget.

Για περισσότερα από 15 χρόνια, έχουν παρουσιάσει και γράψει περισσότερα από

δεκαπέντε παραστάσεις χρησιμοποιώντας την τέχνη της μαριονέτας, το αντικείμενο, το παιχνίδι σκιών, τις τεχνολογικές δυνατότητες. Μερικές παραστάσεις σηματοδοτούν το ταξίδι της ομάδας: Le Cabaret des Âmes Perdues, Mister H, Yeti, Yeti pas?, Ikare, Le Rêve de la Joconde, Mijaurées, Gojira, Entrelacs, Mécanique. Η τελευταία παρουσιάστηκε στο 5^ο Διεθνές Φεστιβάλ Κουκλοθέατρου Καλαμάτας με επιτυχία.

Εκτός από  τις παραστάσεις, το Θέατρο Anima προσπαθεί να εξοικειώσει τον κόσμο με την τέχνη της μαριονέτας, διοργανώνοντας εργαστήρια, σκηνές και συναντήσεις.

Το 2013, το Θέατρο Anima διοργανώνει το έργο Le Marché noir des Petites Utopies προσφέροντας στο κοινό την ευκαιρία να ανακαλύψει μια τέχνη που δεν σταματάει να καινοτομεί και ταυτόχρονα διατηρεί αυτή την παράδοση ζωντανή.

Τον Σεπτέμβριο του 2020, η Claire Latarget αποχωρεί και ο Γιώργος Καρακάντζας συνεχίζει να ηγείται της καλλιτεχνικής διεύθυνσης του θιάσου.

Το θέατρο Anima έχει δικό του θέατρο στη Μασσαλία. Ο Γιώργος Καρακάντζας συνεργάζεται καλλιτεχνικά  και με το θέατρο La Garance, της εθνικής σκηνής του Cavaillon από τον Σεπτέμβριο του 2019.

Το κατάστημα βρίσκεται εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά από την Ελλάδα.

Και όμως απομονόνωντας λίγο τις εικόνες  νομίζει κανείς ότι βρίσκεται σε κάποιο ελληνικό νησί.

Η γαλανόλευκη ξεπροβάλλει από μια αφίσα στον τοίχο, το καρό τραπεζομάντιλο είναι επιμελώς στρωμένο στο στενόμακρο τραπέζι, ο ήχος της Φραγκοσυριανής βγαίνει από τα «σπλάχνα» του μπουζουκιού και τα ποτήρια σηκώνονται «εις υγείαν» των παρευρισκομένων.

Και όμως το κατάστημα ελληνικών προϊόντων της Νομπούκα Σουνοχάρα (Nobuka Sunohara) βρίσκεται στο μακρινό Κόμπε της Ιαπωνίας, και τα οχτώ (κι όχι ένα) μπουζούκια παίζουν Ιάπωνες.

«Το περασμένο Σάββατο, ο δάσκαλός μας, ο οποίος ζει στο Τόκιο και παίζει μαζί μας διαδικτυακά στα μαθήματα, “ έριξε” την ιδέα», εξηγεί στο ΑΠΕ η Νομπούκα Σουνοχάρα, η οποία μπορεί να είναι παντρεμένη με Έλληνα αλλά το μπουζούκι είναι καθαρά …προσωπική υπόθεση, αφού ο σύζυγός της δεν ασχολείται μ’ αυτό.

«Απέκτησα το πρώτο μου μπουζούκι το 2018. Ο γιος μου παίζει ροκ μουσική με την κιθάρα του και σκέφτηκα πως θα μπορούσε να παίζει αυτός μπουζούκι κι εγώ να τραγουδάω, αλλά αυτός έμεινε πιστός στην κιθάρα του κι έτσι άρχισα να μαθαίνω εγώ να παίζω μπουζούκι», λέει η Νομπούκα Σουνοχάρα, από το κατάστημά της στο Κόμπε, με έναν χάρτη της Ελλάδας στον τοίχο να την «ταξιδεύει» κάθε φορά που τον κοιτά.

Άρχισε να παίζει μπουζούκι πριν από μερικά χρόνια κι έκτοτε η ενασχόλησή της μ’ αυτό είναι καθημερινή καθώς ακόμη κι όταν κάθεται στο μαγαζί της περιμένοντας τον επόμενο πελάτη ν’ ανοίξει την πόρτα προλαβαίνει να παίξει έναν γρήγορο σκοπό. «Ήταν πολύ δύσκολο στην αρχή.

Πριν από δύο χρόνια συνάντησα έναν Ιάπωνα, ο οποίος είναι αυτοδίδακτος στο μπουζούκι. Ξεκίνησα λοιπόν μαθήματα μαζί του, εδώ, στο κατάστημά μου και αγάπησα πολύ το μπουζούκι», εξηγεί η Γιαπωνέζα λάτρης του μπουζουκιού, η οποία μαζί με άλλους ανθρώπους που μοιράζονται την ίδια αγάπη για το ιδιαίτερο αυτό όργανο προσπαθούν να το διαδώσουν στη χώρα τους και να το κάνουν πιο γνωστό ώστε περισσότεροι άνθρωποι να ανακαλύψουν τη μαγεία του ήχου του.

Μάλιστα, στα μαθήματα που φιλοξενούνται δυο φορές τον μήνα στο κατάστημά της συμμετέχουν ώς και 17 άτομα, αν κι εν μέσω κορωνοϊού ο αριθμός διαφέρει από μάθημα σε μάθημα.

Η αγάπη για τον Τσιτσάνη και ο νοσταλγικός ήχος του ρεμπέτικου

Το 6χορδο μπουζούκι που με περηφάνια δείχνει μέσα από την οθόνη του υπολογιστή είναι το τελευταίο της απόκτημα και είναι custom made, δηλαδή «κομμένο και ραμμένο» στα μέτρα της.

«Πριν απ’ αυτό είχα ένα 8χορδο, αλλά έχω ακούσει ότι το 6χορδο ήταν αυτό που χρησιμοποιούσαν παλαιότερα και ήθελα να το δοκιμάσω», σημειώνει και αποκαλύπτει πως η μεγάλη της αγάπη είναι το ρεμπέτικο και ο Βασίλης Τσιτσάνης.

«Ήταν σπουδαίος ο Τσιτσάνης», λέει και στην ερώτηση ποιο είναι το αγαπημένο της τραγούδι χωρίς δεύτερη σκέψη απαντά, «μα φυσικά η Συννεφιασμένη Κυριακή!».

Εξασκείται σε καθημερινή βάση

«Ακούω πολύ ρεμπέτικη μουσική στο σπίτι κι όταν “ ποστάρω” κάποιο τραγούδι στο facebook πολλοί άνθρωποι με βοηθούν να μάθω περισσότερες πληροφορίες γι’ αυτό ή μού προτείνουν κι άλλα τραγούδια», αναφέρει η Νομπούκα Σουνοχάρα, η οποία εξασκείται με ζήλο σε καθημερινή πλέον βάση.

«Εξασκούμαι κάθε μέρα. Αυτή είναι η ζωή μου πλέον. Πολλοί από τους Ιάπωνες πελάτες μου δεν έχουν ξαναδεί μπουζούκι και τούς προτρέπω να το πιάσουν στα χέρια τους και να δοκιμάσουν να παίξουν. Τους καλώ να συμμετάσχουν και στα μαθήματα που οργανώνουμε», τονίζει, ενώ στην ερώτηση τι νιώθει όταν πιάνει το μπουζούκι στα χέρια της, κάνει μια παύση και απαντά:

«Είναι πολύ δύσκολο να το εξηγήσω. Λατρεύω το ρεμπέτικο. Η μουσική του βγάζει μια νοσταλγία...».

Και μπορεί να βρίσκει δύσκολη γλώσσα τα ελληνικά, φροντίζει ωστόσο να μαθαίνει και να καταλαβαίνει τους στίχους των τραγουδιών που της αρέσουν για να συνοδεύει τη μουσική του μπουζουκιού της.

Η αδυναμία στο ελληνικό τυρί

Ο Έλληνας σύζυγος, το λάδι από την Καλαμάτα και η αδυναμία στο ελληνικό τυρί

Η Νομπούκα Σουνοχάρα γνώρισε τον σύζυγό της, όταν ο ίδιος ήταν φοιτητής στην Ιαπωνία και στα είκοσι χρόνια κοινής πορείας τους έχουν αποκτήσει δύο γιους (20 και 17 ετών), οι οποίοι, όπως λέει, βλέπουν την Ελλάδα ως τόπο διακοπών αφού εδώ περνούν τα καλοκαίρια τους (προ κορωνοϊού τουλάχιστον).

«Για τα παιδιά μου, η Ελλάδα είναι περισσότερο συνυφασμένη μ’ έναν τόπο διακοπών. Ερχόμασταν στην Ελλάδα κάθε καλοκαίρι πριν από τον κορωνοϊό και γι’ αυτούς η Ελλάδα είναι ήλιος, θάλασσα και διακοπές», λέει χαρακτηριστικά κι εξηγεί πως ο σύζυγός της γεννήθηκε στην Αθήνα, ωστόσο η καταγωγή του πατέρα του είναι από τη Μυτιλήνη, την οποία η ίδια υπεραγαπά, ενώ της μητέρας του από την Καλαμάτα. Γι’ αυτό και η καλαματιανή …καταγωγή των ελιών και του ελαιολάδου που διαθέτει στο κατάστημά της, μαζί με κρασί και κάποια άλλα ακόμη πράγματα από την Ελλάδα.

Μπορεί δε η ελληνική κουζίνα να είναι πολύ διαφορετική από την ιαπωνική, αλλά η ίδια έχει μεγάλη αδυναμία στα ελληνικά τυριά. «Είναι εντυπωσιακό το πόσα πολλά είδη τυριού μπορείς να βρεις σε ένα ελληνικό σούπερ μάρκετ», λέει χαρακτηριστικά κι ανυπομονεί να επισκεφθεί και πάλι την Ελλάδα, όταν τελειώσει η μεγάλη περιπέτεια που ζει ο πλανήτης με τον κορωνοϊό.

ΠΗΓΗ