Η πλατεία της Υπαπαντής ανακαινίστηκε. Το έργο παρουσιάστηκε ως μια σημαντική παρέμβαση για την πόλη. Όμως πίσω από το νέο δάπεδο και τις αισθητικές παρεμβάσεις παραμένει ένα ερώτημα που δεν έχει απαντηθεί.

Γράφει o Μιχαήλ Δ. Αντωνόπουλος

Είναι αυτή η τύχη που αξίζει στις αρχαίες Φαρές;

Αντί η πλατεία να μετατραπεί σε ένα μοναδικό αρχαιολογικό και πολιτιστικό τοπόσημο, οι αρχαιότητες περιορίστηκαν σε μια ελάχιστη γωνιά, μιας φαραωνικής, άνυδρης και αχρωμης πλατείας. Η ευκαιρία να αναδειχθεί η ιστορική συνέχεια της Καλαμάτας χάθηκε.

Και εδώ γεννώνται εύλογα ερωτήματα.

Είναι αυτό ένα από τα μεγάλα επιτεύγματα της σημερινής δημοτικής αρχής. Είναι αυτή η αντίληψη για την ανάπτυξη;

Μπορεί μια πόλη να μιλά για εξωστρέφεια και πολιτισμό όταν το σημαντικότερο ίσως αρχαιολογικό της εύρημα παραμένει ουσιαστικά στο περιθώριο;

Ακόμη πιο σοβαρό είναι το ερώτημα, Ποιος ωφελήθηκε από αυτή την επιλογή; Ποια ανάγκη εξυπηρετούσε η απομόνωση των αρχαιοτήτων αντί της ουσιαστικής ανάδειξης τους; Υπήρξαν άλλες λύσεις που δεν εξετάστηκαν ή απορρίφθηκαν; Οι δημότες δικαιούνται σαφείς απαντήσεις.

Η εικόνα που αντικρίζει σήμερα ο επισκέπτης δεν αποπνέει τον σεβασμό που αξίζει σε ένα μνημείο με ιστορία χιλιάδων ετών. Αντίθετα, δημιουργεί την αίσθηση ότι οι αρχαιότητες αντιμετωπίστηκαν ως πρόβλημα που έπρεπε να περιοριστεί και όχι ως πολύτιμο στοιχείο της ταυτότητας της πόλης.

Η Καλαμάτα είχε την ευκαιρία να αποκτήσει μια πλατεία διεθνών προδιαγραφών, όπου η καθημερινότητα θα συνυπήρχε με την ιστορία των αρχαίων Φαρών. Μια πλατεία που θα αποτελούσε σημείο αναφοράς για τον πολιτισμό, την εκπαίδευση και τον ποιοτικό τουρισμό. Αντί γι’ αυτό, επιλέχθηκε μια λύση που συνεχίζει να προκαλεί προβληματισμό και αντιδράσεις.

Η πολιτιστική κληρονομιά δεν είναι εμπόδιο στην ανάπτυξη. Είναι η ίδια η ανάπτυξη όταν αξιοποιείται με όραμα.

Οι αρχαίες Φαρές δεν ανήκουν σε καμία δημοτική αρχή. Ανήκουν στην ιστορία της Καλαμάτας και στις επόμενες γενιές. Και η ιστορία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ένα στοιχείο που απλώς «χωράει» σε μια γωνιά μιας πλατείας.

Το ερώτημα, λοιπόν, παραμένει ευρέως ανοιχτό.

Θέλουμε μια πόλη που θα στηρίζει το μέλλον της πάνω στη μοναδική ιστορία της ή μια πόλη που θα αφήνει τις μεγαλύτερες ευκαιρίες της να χάνονται κάτω από το τσιμέντο και τη σιωπή;

Μιχαήλ Δ. Αντωνόπουλος

Γεωλόγος – Γεωτεχνικός Περιβάλλοντος M.Sc.

Επιστημονικός σύμβουλος περιβαλλοντικών και τεχνικών έργων

πρ. Αντιπρόεδρος ΓΕΩΤΕΕ Πελ. & Δ. Ελλάδος

Πρόεδρος ΑΣ Καλαμάτας

Με άρθρο παρέμβασή του, ο Γεωλόγος – Γεωτεχνικός Περιβάλλοντος M.Sc., επιστημονικός σύμβουλος περιβαλλοντικών και τεχνικών έργων, πρώην Αντιπρόεδρος του ΓΕΩΤ.Ε.Ε. Πελοποννήσου & Δυτικής Ελλάδας και Πρόεδρος του Αγροτικού Συνεταιρισμού Καλαμάτας, Μιχάλης Αντωνόπουλος, καταθέτει τις απόψεις του για τις πολιτικές εξελίξεις και τον αντίκτυπό τους στην τοπική αυτοδιοίκηση. Στο κείμενο που ακολουθεί αναλύει τις προκλήσεις που, κατά την εκτίμησή του, αντιμετωπίζει η Δημοτική Αρχή Καλαμάτας στο νέο πολιτικό περιβάλλον που διαμορφώνεται.

Αναλυτικά:

“Η χώρα έχει εισέλθει ουσιαστικά σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο. Τα πολιτικά κόμματα ανασυντάσσονται, νέοι σχηματισμοί διεκδικούν χώρο και για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια η πολυδιάσπαση εμφανίζεται έντονα, και στον χώρο της κεντροδεξιάς. Οι πολιτικές ισορροπίες μεταβάλλονται και μαζί τους μεταβάλλεται και το περιβάλλον μέσα στο οποίο λειτουργούν οι δήμαρχοι που συνδέθηκαν στενά με το κυβερνητικό σύστημα εξουσίας.

Για αυτούς τους δημάρχους η επόμενη περίοδος προμηνύεται ιδιαίτερα δύσκολη. Τα πολιτικά στηρίγματα που μέχρι χθες θεωρούνταν δεδομένα δεν είναι πλέον τόσο σταθερά. Στελέχη που πρωταγωνίστησαν στην ανάδειξη και στήριξη πολλών αυτοδιοικητικών σχημάτων εμφανίζονται σήμερα σε απόσταση από την κυβέρνηση ή σε ανοιχτή διαφωνία μαζί της. Οι παλιές συμμαχίες δοκιμάζονται και οι βεβαιότητες καταρρέουν.

Με απλά λόγια, πολλοί αυτοδιοικητικοί βρίσκονται μπροστά σε ένα πολιτικό δίλημμα χωρίς εύκολη διέξοδο.

Να αποστασιοποιηθούν απο μια κυβέρνηση που εμφανίζει βαθιά σημάδια φθοράς, η να διακινδυνεύσουν  να μείνουν στο άρμα της και  συμπαρασυρθούν από αυτή. Αν επιχειρήσουν να αποστασιοποιηθούν, κινδυνεύουν να χάσουν το δίκτυο υποστήριξης πάνω στο οποίο οικοδόμησαν την πολιτική τους παρουσία.

Η Καλαμάτα δεν αποτελεί εξαίρεση.

Ο σημερινός δήμαρχος πέτυχε ένα ιδιαίτερα υψηλό ποσοστό στις τελευταίες δημοτικές εκλογές. Ωστόσο, τα ποσοστά μιας εκλογικής αναμέτρησης δεν αποτελούν από μόνα τους εγγύηση πολιτικής αντοχής στο χρόνο. Η πραγματική δοκιμασία αρχίζει όταν αλλάζουν οι πολιτικοί συσχετισμοί και όταν ο δήμαρχος καλείται να σταθεί αποκλειστικά πάνω στο έργο, την προσωπική του επιρροή και την ικανότητά του να εμπνέει ευρύτερες κοινωνικές συμμαχίες.

Στην περίπτωση της Καλαμάτας, ολοένα και περισσότεροι πολίτες αναρωτιούνται ποιο είναι το μεγάλο έργο που θα μείνει ως παρακαταθήκη της σημερινής δημοτικής περιόδου. Η δημοτική αρχή επενδύει εμφανώς στην επικοινωνία, στις εκδηλώσεις, στις αναπλάσεις, στις λευκές νύχτες, στα φεστιβάλ και στις δημόσιες παρουσιάσεις. Όμως η συζήτηση για τις στρατηγικές παρεμβάσεις που θα αλλάξουν πραγματικά την πόλη παραμένει ανοιχτή.

Το σημαντικότερο όμως είναι κάτι άλλο. Ενώ η Καλαμάτα αντιμετωπίζει ολοένα και πιο έντονα κοινωνικά προβλήματα, η δημοτική αρχή δείχνει να απουσιάζει από τον δημόσιο διάλογο γύρω από αυτά. Η ακρίβεια πιέζει ασφυκτικά τα νοικοκυριά. Οι αυξήσεις σε βασικά αγαθά, στέγαση και υπηρεσίες έχουν μεταβάλει δραματικά το κόστος ζωής. Τα μεροκάματα παραμένουν χαμηλά για μεγάλο μέρος των εργαζομένων, ενώ πολλοί νέοι επιστήμονες και εξειδικευμένοι επαγγελματίες εξακολουθούν να αναζητούν εργασία εκτός Μεσσηνίας ή ακόμη και στο εξωτερικό.

Παράλληλα, η μικρή μας πόλη βιώνει μια αυξανόμενη αίσθηση ανασφάλειας. Περιστατικά βίας, παραβατικότητας και εγκληματικότητας απασχολούν ολοένα συχνότερα την τοπική κοινωνία. Οι πολίτες αναζητούν παρεμβάσεις πρόληψης, κοινωνικής συνοχής και στήριξης των ευάλωτων ομάδων, όμως δύσκολα μπορούν να διακρίνουν μια ολοκληρωμένη δημοτική στρατηγική προς αυτή την κατεύθυνση.

Απουσιάζουν επίσης ουσιαστικές πρωτοβουλίες για την ενίσχυση δομών κοινωνικής προστασίας, κέντρων υποστήριξης ευάλωτων πολιτών, νέων ανθρώπων, ηλικιωμένων και οικογενειών που βρίσκονται σε οικονομική δυσχέρεια. Η πόλη μοιάζει να επενδύει περισσότερο στην εικόνα της παρά στην κοινωνική της ανθεκτικότητα.

Την ίδια στιγμή δεν λείπουν οι προβληματισμοί για έργα που καθυστερούν, για μελέτες που παραμένουν επί χρόνια στα συρτάρια, για αυξήσεις προϋπολογισμών και για μια σειρά δράσεων που παρουσιάστηκαν ως στοιχεία εκσυγχρονισμού. Έξυπνες διαβάσεις, ψηφιακές πλατφόρμες, συστήματα τηλεμετρίας, έξυπνα υδρόμετρα και πολυκέντρα ανακύκλωσης αποτέλεσαν βασικούς άξονες ενός μοντέλου διοίκησης που εφαρμόστηκε σε πολλούς δήμους της χώρας.

Το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι απλό.  Πόσα από αυτά, αγαπητοί αναγνώστες, βελτίωσαν ουσιαστικά την καθημερινότητα των πολιτών και πόσα λειτούργησαν κυρίως ως επικοινωνιακά σύμβολα μιας εποχής που σήμερα αμφισβητείται;

Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι, εφόσον ο σημερινός δήμαρχος επιδιώξει τρίτη θητεία, δεν αποκλείεται να βρεθεί αντιμέτωπος όχι μόνο με την αντιπολίτευση αλλά και με διεκδικητές από τον ευρύτερο πολιτικό χώρο που μέχρι σήμερα τον στήριζε. Ήδη στους πολιτικούς διαδρόμους της πόλης ακούγονται τα πρώτα ονόματα και τα πρώτα σενάρια.

Αν αυτό επιβεβαιωθεί, τότε η επόμενη εκλογική αναμέτρηση δεν θα θυμίζει σε τίποτα τις προηγούμενες. Η κυβερνητική φθορά, η πολυδιάσπαση του πολιτικού σκηνικού, η κόπωση των πολιτών από την επικοινωνιακή διαχείριση και η αναζήτηση νέων προσώπων ενδέχεται να δημιουργήσουν ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον.

Η εποχή κατά την οποία οι αναπλάσεις, οι ανούσιες εκδηλώσεις και η επικοινωνιακή διαχείριση αρκούσαν για να διαμορφώσουν πολιτικές πλειοψηφίες φαίνεται να φτάνει στα όριά της. Οι δημότες αναζητούν απαντήσεις για τις υποδομές, την ποιότητα ζωής, τη διαχείριση των πόρων, τη διαφάνεια και το πραγματικό αναπτυξιακό αποτύπωμα της δημοτικής αρχής.

Και ίσως για πρώτη φορά μετά από αρκετά χρόνια, το ερώτημα δεν είναι ποιος διαθέτει τους ισχυρότερους κομματικούς μηχανισμούς. Το ερώτημα είναι ποιος μπορεί να πείσει ότι διαθέτει όραμα, σχέδιο και πολιτική αυτονομία για την επόμενη ημέρα της Καλαμάτας”.

Μιχαήλ Δ. Αντωνόπουλος
mix.anton63@gmail.com

Γεωλόγος – Γεωτεχνικός Περιβάλλοντος M.Sc.

Επιστημονικός σύμβουλος περιβαλλοντικών και τεχνικών έργων

πρ. Αντιπρόεδρος ΓΕΩΤΕΕ Πελ. & Δ. Ελλάδος

Πρόεδρος ΑΣ Καλαμάτας

Συνέντευξη Τύπου πραγματοποιήθηκε σήμερα στην Καλαμάτα, με αφορμή τη διεξαγωγή του 12ου Πανελλήνιου Φεστιβάλ Ελαιολάδου & Ελιάς, ενός θεσμού που έχει πλέον καθιερωθεί ως κορυφαίο ετήσιο φόρουμ για την ελαιοκομία στην Ελλάδα.

Στη συνέντευξη συμμετείχαν ο πρόεδρος του Αγροτικού Συνεταιρισμού Καλαμάτας, κ. Μιχάλης Αντωνόπουλος, ο αντιπεριφερειάρχης Πελοποννήσου κ. Στάθης Αναστασόπουλος και ο αντιδήμαρχος Καλαμάτας κ. Γεώργιος Φάβας, οι οποίοι ανέδειξαν τη σημασία της διοργάνωσης για τον πρωτογενή τομέα, την τοπική οικονομία και τη διεθνή προβολή της ελληνικής ελαιοκομίας.

Η 12η διοργάνωση του Φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί στις 25 και 26 Απριλίου 2026, στο συνεδριακό κέντρο του Pharae Palace Hotel, συγκεντρώνοντας επιστήμονες, παραγωγούς και επαγγελματίες από όλη τη χώρα και το εξωτερικό.

12ο Φεστιβάλ Ελιάς & Ελαιολάδου – Η συνέντευξη Τύπου

Κεντρικό θέμα της φετινής διοργάνωσης είναι:

«Ελαιώνας και Μακροζωία – Το Μεσογειακό Μυστικό της Ζωής», με στόχο να αναδειχθεί η πολυδιάστατη αξία του ελαιολάδου τόσο στην παραγωγή όσο και στην ανθρώπινη υγεία.

Στο πλαίσιο των εργασιών του Φεστιβάλ θα τεθούν στο επίκεντρο κρίσιμα ζητήματα, όπως η Μεσογειακή διατροφή ως πρότυπο υγείας, η σύνδεση του ελαιολάδου με τα καρδιαγγειακά νοσήματα και την παχυσαρκία, το αυξημένο κόστος καλλιέργειας και οι διακυμάνσεις των τιμών, η σημασία του νερού στον μεσογειακό ελαιώνα, καθώς και η ορθή αποθήκευση του προϊόντος.

Ιδιαίτερη έμφαση θα δοθεί και στην ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ των συνεταιρισμών, ενώ παράλληλα θα παρουσιαστούν επιστημονικές εισηγήσεις που αφορούν τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του ελαιολάδου, την τεκμηριωμένη θετική επίδρασή του στην ανθρώπινη υγεία, την καλλιέργεια της ελιάς και τη διατήρηση της υγείας του εδάφους, καθώς και τη συμβολή του στο φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον.

Σταθεροί συνδιοργανωτές του Φεστιβάλ είναι ο Δήμος Καλαμάτας, η Περιφέρεια Πελοποννήσου, ο Δήμος Πύλου – Νέστορος, το Επιμελητήριο Μεσσηνίας και το ΓΕΩΤ.Ε.Ε..

Η διοργάνωση τελεί υπό την αιγίδα του Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου (Τμήμα Γεωπονίας), του Πανεπιστήμιο Πατρών, του ΕΛΓΟ – ΔΗΜΗΤΡΑ και του New York College, ενώ συμμετέχουν επίσης οι «Δρόμοι της Ελιάς» και το Δίκτυο Ελαιοπαραγωγών Πόλεων της Μεσογείου (RECOMED).

Ιδιαίτερες ευχαριστίες εκφράστηκαν προς τους χορηγούς και υποστηρικτές της διοργάνωσης, μεταξύ των οποίων το Ίδρυμα Καπετάν Βασίλη και Κάρμεν Κωνσταντακόπουλου, η εταιρεία Βαρινότια, η Πυρήνας Α.Ε., η Μεσσηνιακή ΑΕΒΕ και η Foodstandard, για τη συμβολή τους στην επιτυχή υλοποίηση του Φεστιβάλ.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ 2026

ΣΥΝΕΔΡΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟΥ Pharae Palace

(Φαραί Παλλάς) στη Καλαμάτα.

ΣΑΒΒΑΤΟ 25 ΑΠΡΙΛΙΟΥ   2026 ΩΡΑ   18:00

17:30-18:00 Προσέλευση

18:00  Έναρξη  12^ου Φεστιβάλ . Μιχάλης Αντωνόπουλος Πρόεδρος Συνεταιρισμού Καλαμάτας.

18:15    Παρουσίαση 12^ου Φεστιβάλ Επιτραπέζιας Ελιάς και Ελαιολάδου  – Νέλλη Κουβελάκη, Σύμβουλος Επιχειρήσεων – Κοινωνική Επιχειρηματίας

18:30    Χαιρετισμοί προσκαλεσμένων

19:00  «Πιλοτική Εφαρμογή δολωματικών ψεκασμών με σύστημα μη επανδρωμένου αεροσκάφους- Πρόγραμμα Έξαρχος».

Αντώνιος Παρασκευόπουλος,Γεωπόνος,Πρώην Προϊστάμενος ΔΑΟΚ Τριφυλίας.

19:30   «Το ελαιόλαδο ως στοιχείο ταυτότητας της Μεσσηνίας στον σύγχρονο τουρισμό».

 Νίκος Μαλαπέτσας, Πρόεδρος του Συλλόγου Καταστημάτων Εστίασης και Αναψυχής Καλαμάτας (ΣΚΕΑΚ), μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΟΕΒΕΣ Μεσσηνίας και μέλος του Δ.Σ. της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εστιατορικών και Συναφών Επαγγελμάτων (ΠΟΕΣΕ).

20:00   «Η  λειτουργία  του  πρότυπου  βιολογικού  ελαιώνα του Πανεπιστημίου  Πατρών».  Γιώργος Σαλάχας, Καθηγητής, Εργαστήριο Φυσιολογίας και Θρέψης Φυτών, Τμήμα Γεωπονίας , Σχολή Γεωπονικών Επιστημών , Πανεπιστήμιο Πατρών

20:30 «Καινοτόμες προσεγγίσεις και υγεία του εδάφους στην ελαιοκαλλιέργειας» Παντελής Ε. Μπαρούχας,καθηγητής,Εργαστήριο Εδαφολογίας,Τμήμα Γεωπονίας, Σχολή Γεωπονικών Επιστημών , Πανεπιστήμιο Πατρών

ΚΥΡΙΑΚΗ  26 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΩΡΑ 10.30

10:00-10:30 Προσέλευση

10:30 «Βελτίωση της Υγείας Εδάφους ελαιώνων με χρήση biochar, κομπόστ και χλωρής λίπανσης»

Δρ. Βασίλειος  Γκισάκης,Γεωπόνος- Κύριος ερευνητής στο Ινστιτούτο Ελιάς, Υποτροπικών Φυτών & Αμπέλου (ΙΕΛΥΑ) Τμήμα Ελαίας και Οπωροκηπευτικών.

11:00  «Ο ρόλος του έξτρα παρθένου ελαιόλαδου στην παχυσαρκία»

Παναγιώτης Χαλβατσιώτης,Αναπληρωτής Καθηγητής Παθολογίας Ιατρικής Σχολής Εθνικού & Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

11:30  «Ανάπτυξη του αγροτοδιατροφικού τομέα: ο κρίσιμος ρόλος της συνεργασίας»  

Δημήτρης Μπουραντάς, Πρύτανης του New York College Αθηνών, πρώην πρύτανης της ΑΣΟΕE.

Καφές-διάλειμμα

12:15 «Από το ελαιόλαδο στην Εμπειρία της Ελιάς: Μια Μελέτη Περίπτωσης Δημιουργίας Αξίας από την Μεσσηνία»

Δήμητρα Μαθιοπούλου, ΜΒΑ στη Χρηματοοικονομική & Τραπεζική Διοικητική,ιδρυτής της « Τhe  Olive Route».

12:45 «Ο ρόλος του ΕΛΓΟ-ΔΗΜΗΤΡΑ στον ελαιοκομικό τομέα».

Σπύρος Μάμαλης, Διευθυντής ΕΛΓΟ Δήμητρα.

13:15  «Ορθές Πρακτικές για τη διασφάλιση της υψηλής ποιότητας του ελαιολάδου»

Ευσταθία Γεωργακοπούλου, Προϊσταμένη Δ/νσης Αγροτικής Οικονομίας & Κτηνιατρικής  ΠΕ  Μεσσηνίας.

13:45  «Η Κοινοτικά Καθοδηγούμενη Τοπική Ανάπτυξη στις Μεσογειακές χώρες εστιάζεται στην ελαιοπαραγωγή.  Η πόλη της Καλαμάτας ως ιστορική Ελαιόπολη» Δρ Γεώργιος Τσομπάνογλου, Τακτικός  Καθηγητής Κοινωνιολογίας της εργασίας και Κατάρτισης, Τμήμα Κοινωνιολογίας, Παν/μιο του Αιγαίου, Μυτιλήνη και Διευθυντής Εργαστηρίου Κοινωνιολογίας της Εργασίας

14:15 «Αποθήκευση ελαιολάδου και έλεγχος δεξαμενών» Γιώργος Κουτέλας, γευσιγνώστης ελαιολάδου και επιτραπέζιας ελιάς.

Δελτίο τύπου του Μιχάλη Αντωνόπουλου

Γεωλόγος – Γεωτεχνικός Περιβάλλοντος M.Sc.

Επιστημονικός σύμβουλος περιβαλλοντικών και τεχνικών έργων

πρ. Αντιπρόεδρος ΓΕΩΤΕΕ Πελ. & Δ. Ελλάδος

Πρόεδρος ΑΣ Καλαμάτας

Η δημόσια συζήτηση στην Καλαμάτα τους τελευταίους μήνες θυμίζει όλο και περισσότερο επικοινωνιακή διαχείριση παρά ουσιαστική πολιτική.

Την ώρα που τα νοικοκυριά δοκιμάζονται από τη γενικευμένη ακρίβεια στην ενέργεια, στα τρόφιμα και στο κόστος ζωής, οι επιλογές της δημοτικής αρχής του δημάρχου Θανάση Βασιλόπουλου φαίνεται να κινούνται προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Οι αυξήσεις στο νερό σε ορισμένες περιπτώσεις φτάνουν ακόμη και το 400%, η μεγαλύτερη αύξηση στην ευρωζώνη ενώ τα δημοτικά τέλη αυξήθηκαν κατά περίπου 27%., η μεγαλύτερη στην Ελλάδα.

Σε μια περίοδο έντονης οικονομικής πίεσης για τα Ελληνικά νοικοκυριά, τέτοιες αποφάσεις δεν είναι ουδέτερες.

Είναι πολιτικές επιλογές που μεταφέρουν επιπλέον βάρος στην καθημερινότητα των πολιτών.

Και όταν το κόστος ζωής αυξάνεται με αυτόν τον τρόπο, το αποτέλεσμα είναι αναπόφευκτο.

Η σταδιακή και οριστική φτωχοποίηση της τοπικής κοινωνίας.

Την ίδια στιγμή, βασικές υποδομές της πόλης εμφανίζουν σοβαρά προβλήματα.

Το δίκτυο ύδρευσης παρουσιάζει συνεχείς βλάβες και διαρροές, ενώ το αποθεματικό της δημοτικής επιχείρησης ΔΕΥΑΚ μειώθηκε μέσα σε περίπου δύο χρόνια από 10,5 εκατομμύρια ευρώ σε περίπου 7.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η Καλαμάτα καλείται να αντιμετωπίσει και τις συνέπειες από την αστοχία της εξισωτικής δεξαμενής στο Πήδημα, ένα πρόβλημα που εξακολουθεί να παραμένει χωρίς λύση. Όπως και η αντικατάσταση του αγωγού με το νέο Φ800.  Που είναι μαθηματικά βέβαιο ότι δεν ολοκληρώνεται στην παρούσα θητεία, παρά τις προεκλογικές υποσχέσεις και με μεγάλο κόστος για τον δημοτικό προϋπολογισμό.

Την ίδια στιγμή, στον Ταΰγετο δαπανήθηκαν περίπου 6 εκατομμύρια ευρώ από δημόσιους πόρους για έργα αποκατάστασης του οδικού δικτύου και των υποδομών μετά τις μεγάλες καταστροφές των προηγούμενων ετών.

Παρά το σημαντικό αυτό ποσό, οι κατολισθήσεις, οι καθιζήσεις δρόμων και οι αστοχίες των υποδομών επανεμφανίζονται σχεδόν κάθε φορά που η περιοχή δοκιμάζεται από έντονα καιρικά φαινόμενα.

Το ερώτημα είναι εύλογο και ενοχλητικό.

Πόσο αποτελεσματικά ήταν τελικά αυτά τα έργα;

Και γιατί τα ίδια προβλήματα εμφανίζονται ξανά;

Την ίδια στιγμή, μεγάλα ενεργειακά κοινωνικά έργα που θα μπορούσαν να μειώσουν το κόστος για τους δημότες,  όπως η ενεργειακή κοινότητα που είχε εξαγγελθεί για τις δημοτικές δομές,  παραμένουν χωρίς εξέλιξη σε κάποιο συρτάρι.

Αντί να βλέπουμε μείωση του κόστους διαβίωσης, βλέπουμε αυξήσεις σε νερό, τέλη και υπηρεσίες, που έχουν καταστήσει την Καλαμάτα την πιο ακριβή σε κόστος διαβίωσης στην Ελλάδα.

Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η δημοτική αρχή ανακοινώνει την κατασκευή κοινωνικής πολυκατοικίας, παρουσιάζοντάς την ως σημαντική κοινωνική πρωτοβουλία.

Η κοινωνική πολιτική είναι απαραίτητη.

Όμως υπάρχει ένα κρίσιμο ερώτημα.

Όταν οι πολιτικές επιλογές αυξάνουν διαρκώς το οικονομικό βάρος στους δημότες, μήπως τελικά οι ίδιες πολιτικές δημιουργούν τις συνθήκες που καθιστούν αναγκαίες τέτοιες δομές;

Γιατί όταν η καθημερινότητα γίνεται ακριβότερη, όταν οι υποδομές εμφανίζουν επαναλαμβανόμενες αστοχίες και όταν το κόστος μεταφέρεται συνεχώς στους πολίτες, τότε η φτωχοποίηση μιας κοινωνίας δεν είναι ατύχημα.

Είναι αποτέλεσμα λανθασμένων πολιτικών επιλογών.

Και όταν η πολιτική μετατρέπεται σε θέαμα, οι εξαγγελίες μπορεί να κερδίζουν τα χειροκροτήματα.

Αλλά ο λογαριασμός πηγαίνει πάντα στον στον πολίτη.

Μιχαήλ Δ. Αντωνόπουλος

mix.anton63@gmail.com

Γεωλόγος – Γεωτεχνικός Περιβάλλοντος M.Sc.

Επιστημονικός σύμβουλος περιβαλλοντικών και τεχνικών έργων

πρ. Αντιπρόεδρος ΓΕΩΤΕΕ Πελ. & Δ. Ελλάδος

Πρόεδρος ΑΣ Καλαμάτας

Να αναθεωρήσει η αντιπολίτευση την ψήφο εμπιστοσύνης της προς τον πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου Καλαμάτας, Αναστάσιος Ηλιόπουλος, ζητά με δημόσια παρέμβασή του ο Μιχάλης Αντωνόπουλος, κάνοντας λόγο για σοβαρή θεσμική εκτροπή και απαξίωση του κορυφαίου δημοκρατικού οργάνου της πόλης.

Ο πρώην δημοτικός σύμβουλος καταγγέλλει ως απαράδεκτη την πρόταση του προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου για επιβολή ποινών, ακόμη και την έκπτωση αιρετών από το αξίωμά τους, τονίζοντας ότι τέτοιες λογικές δεν συνάδουν με τη δημοκρατική λειτουργία της αυτοδιοίκησης. Όπως επισημαίνει, οι συγκεκριμένες τοποθετήσεις ξεπερνούν τα θεσμικά όρια και αλλοιώνουν τον ρόλο του Δημοτικού Συμβουλίου.

Ιδιαίτερα αιχμηρός είναι ο Μιχάλης Αντωνόπουλος και απέναντι στη στάση του δημάρχου Καλαμάτας, Θανάσης Βασιλόπουλος, κάνοντας λόγο για «βασανιστική απάθεια», η οποία όπως υπογραμμίζει αποδεικνύει ότι η θεσμική αυτή εκτροπή δεν αποτελεί ατύχημα, αλλά συνειδητή πολιτική επιλογή που οδηγεί στην απαξίωση του Δημοτικού Συμβουλίου.

«Οι συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου Καλαμάτας δεν χρειάζονται χωροφύλακα, χρειάζονται δημοκρατία, θεσμική σοβαρότητα και σεβασμό», αναφέρει χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι μετά τις αντιδημοκρατικές δηλώσεις του προέδρου και την ανοχή της δημοτικής αρχής, η υποβάθμιση του θεσμού δεν μπορεί πλέον να αποδοθεί σε λάθος χειρισμούς.

Κλείνοντας την παρέμβασή του, ο Μιχάλης Αντωνόπουλος απευθύνει σαφές κάλεσμα τόσο προς την κοινωνία της πόλης όσο και προς το σύνολο της αντιπολίτευσης, να επανεξετάσουν τη στάση τους και να αναθεωρήσουν την ψήφο εμπιστοσύνης τους, τουλάχιστον προς τον νυν πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου, τον οποίο χαρακτηρίζει ανεπαρκή να εγγυηθεί τον δημοκρατικό χαρακτήρα της λειτουργίας του θεσμού.

Η Αυτοδιοίκηση αποτελεί συνταγματικά κατοχυρωμένο θεσμό δημοκρατικής εκπροσώπησης, με σαφές πλαίσιο αρμοδιοτήτων, λειτουργίας και ευθύνης απέναντι στην τοπική κοινωνία.

Το Δημοτικό Συμβούλιο, ως το ανώτατο συλλογικό όργανο του Δήμου, δεν καλείται απλώς να επικυρώνει εισηγήσεις, αλλά να διαβουλεύεται, να σταθμίζει και να αποφασίζει με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον και τη θεσμική του αποστολή.

Η απόφαση περί ανακήρυξης επίτιμου δημότη συνιστά κορυφαία τιμητική πράξη της Αυτοδιοίκησης. Δεν είναι διοικητική διαδικασία ρουτίνας, ούτε επικοινωνιακή πρωτοβουλία. Σύμφωνα με την πάγια αυτοδιοικητική πρακτική και το πνεύμα λειτουργίας των ΟΤΑ, τέτοιες διακρίσεις απονέμονται σε πρόσωπα των οποίων η συνολική διαδρομή έχει ολοκληρωθεί και μπορεί να κριθεί σε βάθος χρόνου, μακριά από την άμεση πολιτική συγκυρία.

Η ανακήρυξη εν ενεργεία πολιτικού προσώπου ως επίτιμου δημότη δημιουργεί αντικειμενικό πρόβλημα θεσμικής ουδετερότητας. Η Αυτοδιοίκηση οφείλει να διατηρεί σαφή διαχωρισμό από την κεντρική πολιτική σκηνή και να αποφεύγει πράξεις που μπορούν να εκληφθούν ως πολιτική στήριξη, επιβράβευση ή προεξόφληση μελλοντικών εξελίξεων. Δεν πρόκειται για ζήτημα προσωπικής αξίας, αλλά για σεβασμό στον ρόλο και την αυτοτέλεια του θεσμού.

Εξίσου κρίσιμο είναι το ζήτημα της διαδικασίας λήψης της απόφασης. Η κανονική λειτουργία του Δημοτικού Συμβουλίου προϋποθέτει τεκμηριωμένη εισήγηση, έγκαιρη ενημέρωση των μελών, δυνατότητα ουσιαστικής διαβούλευσης και αναζήτηση ευρείας συναίνεσης. Η απουσία αυτών των στοιχείων ακυρώνει τον συλλογικό χαρακτήρα του οργάνου και μετατρέπει το Δημοτικό Συμβούλιο σε μηχανισμό επικύρωσης προειλημμένων αποφασεων.

Είναι αναγκαίο να αποσαφηνιστεί ποιο όργανο έχει την πολιτική και θεσμική ευθύνη της εισήγησης τέτοιων προτάσεων. Ο δήμαρχος, ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου και οι δημοτικές παρατάξεις έχουν διακριτούς ρόλους, που δεν μπορούν να συγχέονται ούτε να υποκαθίστανται από άτυπες διαδικασίες. Η Αυτοδιοίκηση λειτουργεί με κανόνες και όχι με χρονικές σκοπιμότητες ή συμβολικούς «συγχρονισμούς».

Ιδιαίτερη βαρύτητα αποκτά το γεγονός ότι η συγκεκριμένη απόφαση συνδέθηκε χρονικά με κορυφαία θρησκευτική εορτή της πόλης. Η Αυτοδιοίκηση οφείλει να σέβεται τον κοινωνικό και πολιτισμικό χαρακτήρα τέτοιων ημερών και να αποφεύγει τη φόρτισή τους με πολιτικά μηνύματα. Όταν μια θεσμική τιμή παράγει πολιτικά υπονοούμενα, τότε χάνει τον ενωτικό της χαρακτήρα.

Το Δημοτικό Συμβούλιο δεν μπορεί να αποδέχεται τετελεσμένα ούτε να λειτουργεί υπό πίεση εξωθεσμικών παραγόντων. Η δημοκρατική του νομιμοποίηση απορρέει από τη δυνατότητά του να συζητά, να διαφωνεί και να καταλήγει σε αποφάσεις που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση ως προς τα κίνητρα και τον σκοπό τους.

Η θεσμική ωριμότητα της Αυτοδιοίκησης κρίνεται ακριβώς σε τέτοιες περιπτώσεις, όταν επιλέγει να προστατεύσει τον ρόλο της, την αυτονομία της και την αξιοπιστία των αποφάσεών της, ακόμη και απέναντι σε πρόσωπα με ισχυρό πολιτικό βάρος.

Η τιμή που απονέμεται από έναν θεσμό έχει αξία μόνο όταν ο ίδιος ο θεσμός παραμένει υπεράνω πολιτικών συγκυριών.

Στον Δήμο Καλαμάτας, φωτογραφίες αποβιωσάντων από οστεοφυλάκια βρέθηκαν πεταμένες στους κάδους απορριμμάτων.

Μια εικόνα ντροπής για μια πόλη που διαφημίζει στολισμούς, πανηγύρια και δεξιώσεις, κλιματικά συμβόλαια και άλλα πομπώδη επιτεύγματα, αλλά αδυνατεί να δείξει τον στοιχειώδη σεβασμό στους νεκρούς της.

Η ευθύνη της Δημοτικής Αρχής δεν είναι διακοσμητική. Είναι θεσμική και ηθική. Και εδώ απέτυχε παταγωδώς.

Οι συγγενείς δεν ειδοποιήθηκαν. Δεν είχε περάσει ούτε ένας χρόνος σε κάποιες περιπτώσεις. Κι όμως οι προσωπικές φωτογραφίες ανθρώπων, που αποτελούν ιερό στοιχείο μνήμης, πετάχτηκαν στον κάδο ανακύκλωσης. Χωρίς διακριτικότητα, χωρίς ενημέρωση, χωρίς καμία συνείδηση του τι σημαίνει αξιοπρέπεια.

Οι κανονισμοί δεν χρησιμοποιούνται για να δικαιολογούν την ασέβεια. Ακόμη κι αν υπάρχει διοικητική διαδικασία, δεν πετάς τη μνήμη ενός ανθρώπου στον κάδο της ανακύκλωσης η στην πλησιέστερη χωματερή.

Η εικόνα αυτή δεν εκθέτει τους νεκρούς. Εκθέτει την πόλη Μας, και όσους το δέχονται σαν αναγκαίο κακό.

Δείχνει μια δημοτική υπηρεσία που λειτουργεί με προχειρότητα και έναν Δήμαρχο που ενδιαφέρεται για φωτογραφίες φωταγώγησης αλλά όχι για τις φωτογραφίες ανθρώπων που έφυγαν.

Ο σεβασμός στους νεκρούς είναι δείκτης πολιτισμού.

Και όταν αυτός λείπει, η κατάντια δεν κρύβεται πίσω από καμία χριστουγεννιάτικη φωταγώγηση και κανένα επικοινωνιακό event.

Μιχαήλ Δ. Αντωνόπουλος

Γεωλόγος – Γεωτεχνικός Περιβάλλοντος M.Sc.

Πρώην Αντιπρόεδρος ΓΕΩΤΕΕ Πελ. & Δ. Ελλάδος

Πρόεδρος ΑΣ Καλαμάτας

πρ. Δημοτικός Σύμβουλος

Οι μεγάλες αυξήσεις στα τιμολόγια νερού – 7% μέσα σε μια νύχτα – και η ταυτόχρονη λειψυδρία δεν αποτελούν σύμπτωση. Είναι ο προάγγελος μιας αποτυχημένης, επιπόλαιης και χωρίς στρατηγική πολιτικής στη διαχείριση των υδάτων από τη ΔΕΥΑ Καλαμάτας.

Η ΔΕΥΑ Καλαμάτας λειτουργεί ένα δίκτυο με μεγάλες απώλειες και υποδομές που χρήζουν άμεσης αποκατάστασης. Οι τακτικές αυξήσεις τιμών, χωρίς ταυτόχρονη και μετρήσιμη ανταποδοτικότητα στα έργα, στερούν το νερό από νοικοκυριά και δεν λύνουν τη ρίζα του προβλήματος που είναι οι φυσικές απώλειες (διαρροές), κακή διαχείριση πίεσης, ελλιπής συντήρηση και αργοί ρυθμοί υλοποίησης έργων.

Τι σημαίνει «διάτρητο δίκτυο» . Είναι αυτές οι βλάβες που βλέπουμε κάθε μέρα στην πόλη και στο εξωτερικό δίκτυο, με πίδακες από νερά όπου διέρχονται συνήθως οι αγωγοί.

Με αλλα λόγια  είναι το νερό που παράγεται αλλά δεν τιμολογείται  (φυσικές διαρροές, μη καταμετρημένοι απαγωγικοί όγκοι, κλοπές, κ.ά.). Παγκοσμίως τα υψηλά ποσοστά μη τιμολογημενου  νερού (π.χ. >30–40%) δείχνουν ανάγκη επείγοντος επενδυτικού προγράμματος και διαχείρισης πίεσης. Μελέτες δείχνουν ότι για να μειωθούν οι φυσικές απώλειες χρειάζεται συστηματικό πρόγραμμα εντοπισμού διαρροών, ζωνοποίηση, και επενδύσεις για ανανέωση αγωγών.

Μιλάμε για μια επιχείρηση που διεθεται αποθεματικό 10 εκατομμυρίων ευρώ, και όμως λειτουργεί με δίκτυο διάτρητο, με απώλειες που αγγίζουν το 50–55%. Δηλαδή, χάνεται μισό υδραγωγείο κάθε μέρα πριν καν φτάσει στη βρύση του κάθε δημότη. Την ίδια ώρα, το κεντρικό υδραγωγείο παραμένει κατεστραμμένο, τα έργα υποδομών κινούνται βασανιστικά αργά, και ο Δήμος επιλέγει για ακόμη μια φορά την εύκολη λύση.

Τις οριζόντιες αυξήσεις.

Αλλά τι ακριβώς ανέβηκε τόσο ξαφνικά, ώστε να δικαιολογεί αύξηση 7%;

Το κόστος άντλησης;  Οι νέες γεωτρήσεις χρηματοδοτήθηκαν από το κράτος μέσω προγράμματος. Οι μονάδες άντλησης λειτουργούν με σταθερό ενεργειακό τιμολόγιο τελευταία και δεν υπήρξε καμία νέα, σοβαρή επένδυση που να εξηγεί την αύξηση κόστους.

Η πραγματική αιτία είναι η κακοδιαχείριση, η έλλειψη συντήρησης και ο καταποντισμός ενός δικτύου που λειτουργεί με υπερπιέσεις, επειδή είναι ακόμη εκτός λειτουργίας η εξισωτική δεξαμενή του Πηδήματος.

Το αποτέλεσμα ειναι σπασίματα, θολότητες, κίνδυνοι υγείας και απώλειες νερού τεράστιες.

Στην Αθήνα, που τα αποθέματα έχουν φτάσει σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα η ΕΥΔΑΠ, με πολύ μεγαλύτερο δίκτυο, διατηρεί τις απώλειες κοντά στο 25%. Με πολύ μικρότερες τιμές.

Στην Κρήτη, όπου το ζήτημα της ξηρασίας είναι πολύ εντονότερο, προχωρούν σε κλειστά δίκτυα, ζωνοποίηση και τηλεμετρία, όχι σε τιμωρητικές αυξήσεις.

Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Δανία και η Γερμανία, οι απώλειες δεν ξεπερνούν το 6–8%, επειδή οι επιχειρήσεις ύδρευσης υποχρεούνται να επενδύουν τουλάχιστον το 10% του προϋπολογισμού τους ετησίως σε ανανεώσεις δικτύου. Στη ΔΕΥΑΚ, αυτό το ποσοστό είναι σχεδόν μηδενικό.

Που πάνε λοιπόν τα χρήματα των δημοτών.  Πώς φτάσαμε σε τόσο μεγάλο αποθεματικό και ανυπαρξία έργων. Γιατί στις πρόσφατες αναπλάσεις δεν έγιναν και οι απαραίτητες αντικαταστάσεις των δικτύων και η κατασκευή αγωγών αποχέτευσης ομβρίων.  Δεν είναι όλα αυτά στις υποχρεώσεις ανταποδοτικότητας της ΔΕΥΑΚ

Ποια είναι η πραγματική εικόνα;

Πόσο νερό πραγματικά έφεραν οι γεωτρήσεις του Δήμου;

Πόσο νερό χάνεται κάθε μέρα από το διάτρητο δίκτυο, ειδικά χωρίς την εξισωτική δεξαμενή Πηδήματος που θα σταθεροποιούσε τις πιέσεις;

Πόσα νοικοκυριά αναγκάζονται να στραφούν σε εμφιαλωμένο νερό λόγω θολότητας ή υποβάθμισης της ποιότητας;

Ποια έργα υποδομής έχουν πραγματικά προχωρήσει και ποια παραμένουν στα χαρτιά εδώ και χρόνια;

Και τέλος: Πού βρίσκεται η περιβόητη “ανταποδοτικότητα”;

Οι πολίτες πληρώνουν περισσότερα, αλλά παίρνουν λιγότερα. Και μάλιστα πληρώνουν τα νοικοκυριά και κερδίζουν όσοι βγάζουν χρήματα από τη χρήση του νερού.

Οι αυξήσεις δεν φέρνουν εξοικονόμηση, φέρνουν μόνο κοινωνική ανασφάλεια και αναξιοπιστία.

Τα μεγάλα λόγια της προεκλογικής περιόδου εξαφανίστηκαν. Ούτε ένας ουσιαστικός στόχος δεν έχει επιτευχθεί. Οι υποσχέσεις για «σύγχρονο και ασφαλές υδρευτικό σύστημα» έμειναν σε δελτία τύπου και παρουσιάσεις PowerPoint.

Συνεπώς η αύξηση 7% δεν αποτελεί τεχνικά αναγκαίο μέτρο, ενώ οι απώλειες >50% καθιστούν κάθε αύξηση τιμολογίου μη ανταποδοτική.

Η μη λειτουργία της εξισωτικής δεξαμενής Πηδήματος προκαλεί κατάρρευση του υδραυλικού ισοζυγίου .

Είναι βέβαιο ότι πόλη μας οδηγείται σε αδιέξοδο όχι επειδή «δεν υπάρχει νερό», αλλά επειδή δεν υπάρχει σχέδιο.

Μιχαήλ Δ. Αντωνόπουλος

Η φετινή ελαιοκομική περίοδος ξεκινά με τη χαμηλότερη παραγωγή της τελευταίας πενταετίας και με τιμές που προκαλούν ανησυχία. Παρότι οι ποσότητες μειώνονται αισθητά, η αγορά δεν ακολουθεί την αναμενόμενη ανοδική πορεία.

Γράφει ο Μιχάλης Αντωνόπουλος

Αντίθετα, οι τιμές κινούνται πτωτικά. Το φαινόμενο αυτό δεν μπορεί να εξηγηθεί με τους φυσικούς κανόνες της αγοράς· δείχνει ότι κάτι βαθύτερο συμβαίνει, μια τεχνητή χειραγώγηση που πλήττει τους παραγωγούς και αδικεί το Ελληνικό ελαιόλαδο.

Την περασμένη χρονιά, οι τιμές του εξαιρετικού παρθένου ελαιολάδου έκλεισαν λίγο πάνω από τα 4 ευρώ το κιλό. Φέτος, ενώ οι παραγωγοί περίμεναν κάποια αντιστάθμιση για τη χαμηλή παραγωγή, βλέπουμε τις πρώτες ενδείξεις να κινούνται αντίθετα. Και όλα αυτά σε μια περίοδο όπου η κλιματική μεταβολή επηρεάζει ολοένα και περισσότερο την καλλιέργεια της ελιάς στην Ελλάδα.  Παρατεταμένες ξηρασίες, υψηλές θερμοκρασίες, μειωμένη άνθηση και καρπόδεση, προβλήματα δάκου που αλλάζουν χαρακτήρα λόγω ήπιων χειμώνων.

Η ελιά, που για αιώνες αποτελούσε σύμβολο σταθερότητας, βρίσκεται πλέον σε ένα νέο περιβάλλον. Οι αγρότες προσπαθούν να προσαρμοστούν με ορθολογικές πρακτικές, με άρδευση, κλάδεμα, οργανική λίπανση και διαχείριση του εδάφους. Όμως, όταν το προϊόν φτάνει στην αγορά, έρχεται αντιμέτωπο με ένα σύστημα που αλλοιώνει την αξία του.

Πρόσφατοι έλεγχοι τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό αποκαλύπτουν ότι σε ποσοστό έως και 60% των δειγμάτων που φέρουν την ονομασία «ελαιόλαδο», εντοπίζονται αναμίξεις με άλλα έλαια ή μη πιστοποιημένα προϊόντα. Η νόθευση αυτή, πέρα από αθέμιτο ανταγωνισμό, υπονομεύει το κύρος του ελληνικού ελαιολάδου στις διεθνείς αγορές και εξουθενώνει τον τίμιο παραγωγό που εργάζεται με κόπο και μεράκι.

Η απάντηση σε αυτή την κρίση δεν μπορεί να είναι η σιωπή. Χρειάζονται αυστηροί και τακτικοί έλεγχοι, πλήρης ιχνηλασιμότητα του προϊόντος και διαφάνεια στην εμπορία. Η πολιτεία οφείλει να προστατεύσει το εθνικό μας προϊόν, επιβάλλοντας κανόνες και τιμωρώντας όσους υπονομεύουν το κοινό καλό.

Γιατί το ελαιόλαδο δεν είναι απλώς ένα διατροφικό αγαθό, είναι πολιτισμός, ιστορία και ταυτότητα.

Η φετινή χρονιά είναι ίσως η φτωχότερη των τελευταίων ετών. Αλλά μπορεί να αποδειχθεί η πιο καθοριστική, αν αποτελέσει αφορμή για αφύπνιση. Οι παραγωγοί, οι συνεταιρισμοί, οι επιστήμονες και οι καταναλωτές πρέπει να σταθούν μαζί. Να απαιτήσουν καθαρό ελαιόλαδο, δίκαιες τιμές και πραγματική στήριξη απέναντι στην κλιματική και οικονομική αστάθεια.

Η ελιά υπήρξε πάντα σύμβολο αντοχής και ειρήνης. Τώρα, ας γίνει και σύμβολο αλήθειας και δικαιοσύνης.

Μιχαήλ Δ. Αντωνόπουλος

Γεωλόγος – Γεωτεχνικός Περιβάλλοντος M.Sc.

Πρώην Αντιπρόεδρος ΓΕΩΤΕΕ Πελ. & Δ. Ελλάδος

Πρόεδρος ΑΣ Καλαμάτας

πρ. Δημοτικός Σύμβουλος

Έλλειψη ορατότητας της Ιστορίας μας δυστυχώς διαφαίνεται όταν αρχαιολογικά ευρήματα από τα τείχη των αρχαίων Φαρών καλύπτονται.  Χάνεται η δυνατότητα για απευθείας επαφή με την ιστορική συνέχεια, για μάθηση και έμπνευση. Το να τα βλέπεις, να τα αγγίζεις (ή να τα παρατηρείς) εντός του χώρου όπου διαδραματίστηκαν, έχει ανεκτίμητη αξία.

Ο Συμβιβασμός με το “εφικτό” αντί για το ιδεώδες. Το επιχείρημα ότι ο δρόμος πρέπει να ανοίξει, η κυκλοφορία να αποκατασταθεί, η εκκλησία να διευκολύνει του πιστούς στο προσκύνημα τους,  όλα αυτά είναι πρακτικά ζητήματα. Αλλά όταν αυτά θέτουν ως προτεραιότητα το θάψιμο η κοινώς μπάζωμα αρχαιοτήτων, τότε μιλάμε για πολιτική επιλογή που προτάσσει την καθημερινή λειτουργία έναντι της πολιτιστικής αξίας.

Διαφαίνεται ο κίνδυνος να γίνει κανόνας και αδυναμία ή εξασφάλιση ανάδειξης αρχαιολογικών χώρων εντός του οικιστικού ιστού της Καλαμάτας. Μια και ως τόπος δεν είχαμε ποτέ κάτι αντίστοιχο.

Μια μελέτη που εγκρίνεται “με τροποποιήσεις για να μην είναι φλύαρη” παραπέμπει σε υποχώρηση. Αν η “λιτή” λύση σημαίνει ότι αρκετά στοιχεία θα θάβονται για πάντα,  ή θα καταστραφούν από την υγρασία, το νερό, την πίεση του υπεδάφους, τότε η “προστασία” που επικαλείται δεν είναι πραγματική.

Αν αυτό επαναλαμβάνεται, η ιστορία μας θα γίνει μια σειρά απωλειών. Δεν είναι απλώς ότι “θα θαφτούν τα αρχαία”. Είναι ότι θα θαφτεί η συνείδηση που διασώζει το παρελθόν. Θα γίνει η απώλεια συνήθεια.

Στην Αθήνα και άλλες μεγάλες πόλεις της Ελλάδας υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις όπου έργα υποδομών (δρόμοι, σταθμοί μετρό, λοιπές κατασκευές) οδήγησαν σε καθυστερήσεις, επανασχεδιασμούς ή και σε απόσπαση κι επανατοποθέτηση αρχαίων, με μεγάλο κόστος ή μόνιμη αλλοίωση.

Πολλές φορές, η “κατάχωση υπό όρους” παρουσιάστηκε ως λύση “εκ των πραγμάτων”, όταν άλλες επιλογές, όπως η ανασκαφή, ανάδειξη in situ, αρχιτεκτονική λύση που ενσωματώνει τα αρχαία, δεν είχαν δυνατότητες να ανταποκριθούν λειτουργικά ή δεν υποστηρίχθηκαν επαρκώς.

Σήμερα είναι ανάγκη να απαιτηθεί πλήρης διαφάνεια για τη μελέτη διευθέτησης των αρχαιοτήτων.  Ποια αρχαία ακριβώς θα καταχωθούν, με ποιο τρόπο, ποια υλικά, ποια τεχνική, ποια παρακολούθηση (μελέτη συντήρησης, έλεγχοι μετά από χρόνια).

Να διασφαλιστεί ότι το τμήμα που θα παραμείνει στο φως θα είναι πλήρως προσβάσιμο, με κατάλληλη σήμανση, με εγκατάσταση που να επιτρέπει την εκπαιδευτική χρήση και την ευαισθητοποίηση των πολιτών.

Να εξεταστεί σοβαρά αν υπάρχει εναλλακτική λύση που να διατηρεί μεγαλύτερο μέρος των ευρημάτων in situ, χωρίς συνεχή κάλυψη,  π.χ. με διαφανή προστατευτικά, υπόσκαφες διαδρομές, πλατφόρμες πάνω από τα κατάλοιπα.

Να υπάρξει ευρεία συμμετοχή της κοινωνίας (πολίτες, επιστήμονες, φορείς πολιτισμού) ώστε οι αποφάσεις να μην λαμβάνονται ως “τετελεσμένα”, όπως συνηθίζει ο δήμαρχος κύριος Βασιλόπουλος, αλλά να συζητηθούν.

Ο Δήμος Καλαμάτας και η Εφορεία Αρχαιοτήτων Μεσσηνίας βρίσκονται μπροστά σε μια αμφιλεγόμενη και ανεξήγητη  ιστορική πράξη.

Είτε θα γίνουν μεθοδολογικοί συμβιβασμοί που θα αφήσουν υπολειμματική, και γενικά θαμμένη,  την ιστορία στη λήθη του χρόνου, είτε θα επιλέξουν να κρατήσουν ζωντανή την πολιτιστική κληρονομιά, εντός της καθημερινής ζωής της πόλης.

Όχι, δεν είναι υπερβολή να αναφερόμαστε στο “μπάζωμα” της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, όταν μια απόφαση σημαίνει το θάψιμο, κυριολεκτικά,  ευρημάτων που μαρτυρούν χιλιάδες χρόνια ζωής αυτού του τόπου.

Η ιστορία δεν ζητά άδεια για να ζήσει· εμείς οφείλουμε να της την παρέχουμε.

Ο τουρισμός δεν είναι ζήτημα φιέστας, επικοινωνιακών κινήσεων ή σποραδικών δράσεων. Είναι υπόθεση μακρόπνοης στρατηγικής, συλλογικής προσπάθειας και ξεκάθαρου οράματος. Το απέδειξε με τον πιο ηχηρό τρόπο η Θεσσαλονίκη επί δημαρχίας Γιάννη Μπουτάρη, όταν μέσα σε λιγότερο από μία δεκαετία κατάφερε να μετατραπεί από έναν ξεχασμένο προορισμό σε κορυφαία επιλογή για city break στην Ευρώπη.

Στον αντίποδα, η Καλαμάτα αν και διαθέτει μοναδικά συγκριτικά πλεονεκτήματα όπως το παγκόσμιο brand της ελιάς και του ελαιολάδου παραμένει στάσιμη, εγκλωβισμένη σε μισές κινήσεις και άτολμες πρωτοβουλίες. Ο πρώην δημοτικός σύμβουλος Μιχάλης Αντωνόπουλος, σε παρέμβασή του με τίτλο «Τουρισμός και ευχολόγια», συγκρίνει τις επιτυχημένες πρακτικές της Θεσσαλονίκης με την αδράνεια που επικρατεί στην Καλαμάτα, καλώντας τη δημοτική αρχή να χαράξει επιτέλους ένα στρατηγικό σχέδιο δεκαετίας που θα αναδείξει τον τόπο μας στον παγκόσμιο τουριστικό χάρτη.

Η παρέμβαση του κ. Αντωνόπουλου δεν μένει στη θεωρία, αλλά φέρνει συγκεκριμένα παραδείγματα για το πώς η Θεσσαλονίκη κατάφερε να δημιουργήσει τουριστική ταυτότητα, θεσμούς και δράσεις που απέδωσαν χειροπιαστά αποτελέσματα. Παράλληλα, αναδεικνύει το κενό στρατηγικής της Καλαμάτας, μιας πόλης που –παρά τον φυσικό και πολιτιστικό της πλούτο αρκείται σε ευχολόγια και αποσπασματικές κινήσεις. Το πλήρες κείμενο της δήλωσης έχει ως εξής:

Τουρισμός και ευχολόγια

Τι έκανε ο Μπουτάρης στη Θεσσαλονίκη και τι δεν κάνει η Καλαμάτα

Ο τουρισμός δεν είναι φιέστες, λόγια και πρόχειρες καμπάνιες, μόνο για μια μέρα της γιορτής του τουρισμού.  Είναι στρατηγική, συνέχεια και όραμα. Το απέδειξε ο Γιάννης Μπουτάρης στη Θεσσαλονίκη, όπου μέσα σε λιγότερο από μία δεκαετία μετέτρεψε μια πόλη ξεχασμένη από τον διεθνή τουριστικό χάρτη σε κορυφαίο city break προορισμό της Ευρώπης.

Και τι έκανε;

Δημιούργησε brand.

 Το  «Thessaloniki Many stories, one heart». Η πόλη απέκτησε ταυτότητα και διεθνή αναγνωρισιμότητα.

Έστησε θεσμικό φορέα.  Τον Οργανισμό Τουρισμού Θεσσαλονίκης, με Δήμο, Περιφέρεια και επιχειρηματίες. Άνοιξε πλατφόρμα διαδικτυακή με εφαρμογές για όλους τους επισκέπτες. Ο τουρισμός έγινε συλλογική υπόθεση, όχι προσωπικό επικοινωνιακό σόου.

Άνοιξε την πόλη στους επισκέπτες. Στοχευμένες καμπάνιες σε ξένες αγορές,  προσκλήσεις σε δημοσιογράφους και tour operators, με δική του παρουσία σε διεθνείς εκθέσεις και εκδηλώσεις υποστήριξης των εμβληματικών προϊόντων.

Επένδυσε στον πολιτισμό και τη γαστρονομία.  Φεστιβάλ, εκδηλώσεις, προβολή της κουζίνας και της πολυπολιτισμικής ιστορίας.

Έφερε αποτελέσματα, μοναδικά για την αγαπημένη του πόλη.

Διπλασιασμός τουριστών, διεθνή αναγνώριση, εισροή εσόδων.

Και η Καλαμάτα;

Παρά το ότι διαθέτει έτοιμο brand παγκόσμιας εμβέλειας οπως το ΠΟΠ ελιά και ελαιόλαδο Καλαμάτας, η δημοτική αρχή Βασιλόπουλου περιορίζεται σε σποραδικές δράσεις και κενές εξαγγελίες. Δεν υπάρχει στρατηγική δεκαετίας, δεν υπάρχει ενιαίος φορέας τουρισμού, δεν υπάρχει δημοτική διαδικτυακή πλατφόρμα διαχείρισης επισκεπτών και καταλυμάτων, δεν υπάρχει καν συνολική προβολή του Δήμου πέρα από το παραλιακό μέτωπο.

Η πόλη μας που θα μπορούσε να σταθεί ως διεθνές παράδειγμα βιώσιμου τουρισμού παραμένει εγκλωβισμένη σε μισές κινήσεις. Τα ίδια κάθε χρόνο.

Καμία σοβαρή αξιοποίηση του brand “Καλαμάτα – ελιά & ελαιόλαδο”.

Καμία ανάδειξη των περιοχών Natura 2000 (Νέδοντας και Ταΰγετος), που θα μπορούσαν να γίνουν κορυφαίοι οικοτουριστικοί προορισμοί.

Καμία επένδυση σε θεματικό τουρισμό: επισκέψιμα ελαιοτριβεία, αγροτουριστικές εμπειρίες, τοπικα ιστορικά μοναστήρια,   γαστρονομικές διαδρομές μένουν αναξιοποίητα.

Καμία πραγματική στρατηγική βιωσιμότητας.  Αντί για ολόκληρο τον Δήμο σε κλιματικά ουδέτερη ζώνη με βιολογικές καλλιέργειες, αρκούμαστε σε «ουδέτερη πόλη» στα χαρτιά.

Καμία πρόβλεψη για αστικές υποδομές που φέρνουν τουρισμό. Ιδιαίτερα  το τραμ που κάποτε είχε η Καλαμάτα και σήμερα αποτελεί σήμα κατατεθέν πόλεων όπως η Λισαβόνα και το Σαν Φρανσίσκο.

Η διαφορά είναι ξεκάθαρη και θλιβερή.

Ο Μπουτάρης μίλησε με έργα και νούμερα,· η Καλαμάτα μιλά με δηλώσεις για μέτρα τουριστικά χωρίς περιεχόμενο.

Κύριε Βασιλόπουλε, ο τουρισμός δεν αντέχει άλλη διαχείριση «της στιγμής». Χρειάζεται στρατηγικό σχέδιο δεκαετίας, χρειάζεται όραμα, χρειάζεται τολμηρές αποφάσεις.  Αλλιώς, θα μείνουμε να χειροκροτούμε τις επιτυχίες των άλλων πόλεων, ενώ η Καλαμάτα θα έχει χάσει τη μεγαλύτερη ευκαιρία της ιστορίας της. Και όταν θα  ανεβαίνουν αλλού οι τιμές θα έρχονται εδώ οι επισκέπτες να την βγάλουν τσάμπα.

Μιχαήλ Δ. Αντωνόπουλος

Γεωλόγος – Γεωτεχνικός Περιβάλλοντος M.Sc.

Πρώην Αντιπρόεδρος ΓΕΩΤΕΕ Πελ. & Δ. Ελλάδος

Πρόεδρος ΑΣ Καλαμάτας

πρ. Δημοτικός Σύμβουλος

Στον κόμβο «Φιλοξένια» και στο πάρκο Αλμυρού, η δυσοσμία από τα λύματα έχει γίνει μόνιμη πραγματικότητα. Κάτοικοι, λουόμενοι και επισκέπτες της ανατολικής παραλιακής ζώνης της Καλαμάτας βιώνουν, ιδίως τους καλοκαιρινούς μήνες, μια αποπνικτική κατάσταση που εκθέτει την πόλη διεθνώς.

Παρά τις συνεχείς αναφορές και καταγγελίες, η ΔΕΥΑΚ επιμένει να αδιαφορεί. Εδώ και χρόνια περιορίζεται σε πρόχειρες κινήσεις, άνοιγμα φρεατίων, «μπαλώματα», μικροπαρεμβάσεις, που δεν αντιμετωπίζουν την ουσία του προβλήματος.

Ενα κακό και ανεπαρκές αποχετευτικό δίκτυο που δεν μπορεί να εξυπηρετήσει τις ανάγκες μιας ραγδαία αναπτυσσόμενης τουριστικής περιοχής, είναι προσβολή για τον τουρισμό και την πόλη.

Πώς μπορεί η Καλαμάτα να διαφημίζεται ως «πράσινη πόλη» με συμμετοχή σε δεκάδες ευρωπαϊκά προγράμματα και να διεκδικεί ρόλο στον ποιοτικό τουρισμό, όταν η πρώτη εικόνα που αντικρίζει κανείς στην παραλία είναι η μυρωδιά λυμάτων.

Πρόκειται για προσβολή όχι μόνο της καθημερινότητας των κατοίκων αλλά και της ίδιας της ταυτότητας της πόλης.

Οι λύσεις είναι γνωστές στους τεχνικούς,  λείπει η βούληση.

Δεν μιλάμε για άλυτο πρόβλημα. Αντίστοιχες περιπτώσεις, όπως της Ελούντας, στην Κρήτη έχουν δρομολογήσει παρεμβάσεις.

Ο μηχανικός εξαερισμός, συστήματα απόσμησης, ενδιάμεσα αντλιοστάσια, αναβάθμιση αντλιών μεγάλης παροχής και άλλα.

Η τεχνογνωσία υπάρχει, η χρηματοδότηση μπορεί να βρεθεί. Αυτό που λείπει είναι η βούληση.

Ζητείται συνεπώς από το ΔΣ  της ΔΕΥΑΚ και από τον ίδιο το δήμαρχο,  σχέδιο με χρονοδιάγραμμα

Οι πολίτες δικαιούνται να γνωρίζουν:

• Πότε θα εκπονηθεί συνολικό σχέδιο αναβάθμισης του αποχετευτικού;
• Ποίο είναι το χρονοδιάγραμμα υλοποίησης;
• Ποιες είναι οι πηγές χρηματοδότησης;
• Πότε θα συνδεθούν οι Κιτριές και η ευρύτερη περιοχή στο σύνολο της με έργα αποχέτευσης που έχουν δαπανηθεί μέχρι σήμερα χιλιάδες ευρώ;
• Πότε θα γίνει η αναβάθμιση του βιολογικού καθαρισμού Καλαμάτας για τις πραγματικές ανάγκες των γύρω περιοχών που υποτίθεται ότι εξυπηρετεί μια και έχουμε μείνει στο ισοδύναμο των 100.000 κατοίκων από τη δεκαετία του 80.;

Η σιωπή και η αδράνεια δεν είναι πλέον ανεκτές. Η ανατολική ακτή και η πόλη Μας δεν μπορεί να παραμένει όμηρος της ανικανότητας και της αδιαφορίας.

Η Καλαμάτα αξίζει να αναπνέει καθαρά, όχι να βουλιάζει στη δυσοσμία.

Μιχαήλ Δ. Αντωνόπουλος

Γεωλόγος – Γεωτεχνικός Περιβάλλοντος M.Sc.
Αντιπρόεδρος ΓΕΩΤΕΕ Πελ. & Δ. Ελλάδος
Πρόεδρος ΑΣ Καλαμάτας
Δημοτικός Σύμβουλος

Στην Καλαμάτα βιώνουμε μια ανησυχητική πραγματικότητα. Το Δημοτικό Συμβούλιο, ο κορυφαίος θεσμός της πόλης, απαξιώνεται με βαρβαρότητα από τον ίδιο τον Δήμαρχο. Στις συνεδριάσεις, όπως καταγράφεται στα πρακτικά (π.χ. 7/2025, 10/2025), απαντά σε ελάχιστες ερωτήσεις (4–5 συνολικά), και μόνο σε συγκεκριμένη ημέρα και ειδική διαδικασία. Σε κάποιες άλλες όχι μόνο δεν απαντά, αλλά και δηλώνει ότι αποφεύγει το διάλογο με τοξικούς συμβούλους. Με τον τρόπο αυτόν, ο διάλογος περιορίζεται και πολλά ζητήματα παραμένουν αναπάντητα.

Αντίθετα, σε συνεντεύξεις Τύπου και σε επικοινωνιακές εμφανίσεις, ο Δήμαρχος απαντά με μεγάλη ευχέρεια σε κάθε ερώτηση δημοσιογράφων. Όμως οι στημένες απαντήσεις, χωρίς θεσμικό αντίλογο, δεν υποκαθιστούν τον διάλογο μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο. Οι δημοσιογράφοι κάνουν τη δουλειά τους, αλλά η λογοδοσία ανήκει πρωτίστως στους εκλεγμένους εκπροσώπους των δημοτών.

Η πρακτική αυτή θυμίζει διεθνώς τακτικές Ντόναλντ Τραμπ.

Δηλαδή επιλεκτική ενημέρωση, προτίμηση στην εικόνα και παράκαμψη των θεσμών. Όμως η Καλαμάτα δεν έχει ανάγκη από φωτογραφίες και επικοινωνιακά τεχνάσματα, όπως αυτά με τον αγωγό Φ800· που άφησε εποχή στην παραπληροφόρηση. Ούτε πρόσφατα με την αναβάθμιση του βιολογικού την ώρα πού δεν υπάρχει επάρκεια, ούτε επαναχρησιμοποίηση και η λυματολασπη έχει συσσωρευθεί στα γειτονικά χωράφια. Ας μην ξεχνάμε ότι περιοχή  βρίσκεται σε ζώνη πλημμύρας και κινδυνεύει άμεσα.

Το δημοτικό συμβούλιο συνεπώς της πόλης μας και όχι του δημάρχου και της δημοτικής αρχής, έχει ανάγκη από διαφάνεια, θεσμικό διάλογο και σεβασμό στη δημοκρατία.

Ο Δήμαρχος εξελέγη για να λογοδοτεί στους συμβούλους και μέσα από αυτούς στους πολίτες, όχι για να διαχειρίζεται επικοινωνιακά την ενημέρωση και την πραγματικότητα όσο θλιβερή και αν είναι μερικές φορές.

Αν συνεχίσει έτσι, η τοπική δημοκρατία κινδυνεύει να χάσει την ουσία της. Το δε δημοτικό συμβούλιο να γίνει τοπικό όργανο επικύρωσης αποφάσεων που έχουν ανακοινωθεί δια του τύπου, αν αυτό μας θυμίζει κάτι.

Μιχαήλ Δ. Αντωνόπουλος

Γεωλόγος – Γεωτεχνικός Περιβάλλοντος M.Sc.
Πρ.Αντιπρόεδρος ΓΕΩΤΕΕ Πελ. & Δ. Ελλάδος
Πρόεδρος ΑΣ Καλαμάτας
Πρ Δημοτικός Σύμβουλος

Όλοι μας οραματιζόμαστε έναν καθαρότερο μέλλον με τη διαχείριση των απορριμμάτων στην Περιφέρεια Πελοποννήσου.

Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι από την απολιγνιτοοιηση για καθαρότερη ενέργεια και περιβάλλον πηγαίνουμε σε κάτι πολύ δυσμενεστερο στην καύση απορριμμάτων καθε μορφής απορριμματων και υπολειμματων στη  Τρίπολη. Καποιος θα πει οτι εκ του αποτελεσματος ολα στην πυρα καταληγουν.  Δεν υπάρχει αποθηκευτικός χώρος ανακυκλωσιμων στην Ελλαδα που δεν εχει “πυρποληθεί”.  Ας εφαρμόσουμε λοιπον σημερα τη λογική του Νέρωνα!

Σημειωτέον δε όλα αυτά είναι αποτέλεσμα περιβαλλοντικου σχεδιασμού και βρισκονται σε διαβουλευση απο την πολιτεια. Μια διαβουλευση που τουλαχιστον στην Περιφερειακή ενότητα Μεσσηνίας δεν εχει κοινοποιηθεί, μια και περιλαμβανει βεβαιως και τα σύμμεικτα απορρίμματα των δήμων της Μεσσηνιας.

Να πούμε ότι προβληματίζει η θεση της περιφερειας αλλα και αρκετών δήμων της Πελοποννήσου, για το σοβαροτατο αυτό θεμα, στο οποιο θα πρεπει να υπαρχουν προτάσεις και αναμορφωση σχεδιασμού, με αυστηρούς περιβαλλοντικούς και οικονομικούς στόχους αειφορίας. Με αξονα το συμφέρον των πολλών και οχι των ολίγων.

Ούτε ο κυριος περιφερειαρχης αλλά ούτε και ο δήμαρχος Καλαμάτας που εχει βαλει την υπογραφη στο κλιματικό συμβολαιο για μηδενικους ρυπους το 2030,  για μια κλιματικά ουδέτερη πόλη μαζί με αλλες 100 σε ολη την ευρωπη, είναι θεμιτό και επιστημονικά αποδεκτό, να αποδεχονται  μια καύση απορριμμάτων στην Τρίπολη μέσα στο Αρκαδικό μοναδικό τοπίο. Τον πνεύμονα της Πελοποννήσου.

Με την θεωρηση αυτή και το σύγχρονο περιβαλλοντικό σχεδιασμό, καταθέτουμε υπόμνημα με προτάσεις για την ΣΠΜΕ για το δίκτυο μονάδων ενεργειακής αξιοποίησης αποβλήτων (WtE).

Η διαχείριση αποβλήτων στην Περιφέρεια Πελοποννήσου πρέπει να στηρίζεται στην αποκλειστική διαλογή στην πηγή και στην υγειονομικά ασφαλή διάθεση αδρανών υπολειμμάτων σε ΧΥΤΥ, χωρίς κατασκευή/λειτουργία μονάδων καύσης, για μια σειρά από λόγους με κυρια επιχειρήματα που αναφερονται στη συνεχεια.

Ιεράρχηση αποβλήτων (Οδηγία 2008/98/ΕΚ, Ν. 4819/2021): Η ενεργειακή αξιοποίηση μέσω καύσης κατατάσσεται χαμηλότερα από την πρόληψη, επαναχρησιμοποίηση και ανακύκλωση. Εθνικά και τοπικά σχέδια οφείλουν να ελαχιστοποιούν το υπόλειμμα, όχι να το «εξασφαλίζουν» για καύση.

Κλιματικές δεσμεύσεις: Η καύση RDF/SRF οδηγεί σε σημαντικές εκπομπές CO₂, αντίθετες με τους στόχους μηδενικών εκπομπών έως το 2030, και το κλιματικό συμβολαιο που εχει καταθεσει και δεσμευτεί ο δημος Καλαματας και με αποφάσεις δημοτικού συμβουλίου. Αυτή η διαχειριση που προκρίνει την καύση, ανατρέπει τα πάντα κλιματικό συμβόλαιο με τεραστιες ανυπολογιστες απωλειες για την ευρύτερη περιοχή της Καλαματας.

Διαλογή στην πηγή.  Η υποχρεωτική χωριστή συλλογή βιοαποβλήτων, ανακυκλώσιμων υλικών και ειδικών ρευμάτων (ΑΗΗΕ, επικίνδυνα οικιακά, κ.λπ.) εξασφαλίζει καθαρότερες ροές, υψηλότερη ανακύκλωση και μικρότερο υπόλειμμα.
ΧΥΤΥ ως τελικός αποδέκτης μόνο αδρανών: Το υπόλειμμα, μετά από επεξεργασία και ανάκτηση υλικών, πρέπει να είναι αδρανές και να οδηγείται αποκλειστικα σε ταφή σε χώρους πληρωσης που προκύπτουν κενά για αποκατάσταση.
Οικονομικοί και κοινωνικοί κίνδυνοι.  Ως γνωστόν οι μονάδες καύσης δημιουργούν κίνητρο για διατήρηση υψηλών ποσοτήτων υπολείμματος, δεσμεύοντας τους ΟΤΑ σε πολυετείς συμβάσεις με υψηλό κόστος.

Συνεπώς απαιτείται η απόσυρση της πρόβλεψης για καύση στην Πελοπόννησο.

Απαιτείται θέσπιση δεσμευτικών στόχων διαλογής στην πηγή (>65% ανακύκλωση/κομποστοποίηση έως το 2030).

Υποχρεωτική διάθεση μόνο αδρανών υπολειμμάτων σε ΧΥΤΥ.

Αυτό μπορεί να είναι περιβαλλοντική πολιτική για τον 21ο αιώνα.

Μιχαήλ Δ. Αντωνόπουλος
Ψαρών 16, Καλαμάτα 24100
Τηλ. 27210 94294
Κιν. 6944144295
mix.anton63@gmail.com
Γεωλόγος – Γεωτεχνικός Περιβάλλοντος M.Sc.
πρ. Αντιπρόεδρος ΓΕΩΤΕΕ Πελ. & Δ. Ελλάδος
Πρόεδρος ΑΣ Καλαμάτας
πρ. δημοτικός Σύμβουλος

Η πολιτική φθορά της κυβέρνησης δεν περιορίζεται μόνο στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό, αλλά επηρεάζει άμεσα και τους «φιλικούς» ή «στηριζόμενους» από αυτή δημάρχους. Στην περίπτωση της Καλαμάτας, η σύνδεση της Δημοτικής Αρχής με την κυβερνητική πλειοψηφία αποδεικνύεται σήμερα περισσότερο βάρος παρά πλεονέκτημα.

Η μέχρι πρότινος «ασπίδα» που προσέφερε η κυβερνητική στήριξη, σταδιακά αποδυναμώνεται. Με την πτώση της αποδοχής της κυβέρνησης, μειώνεται και η ικανότητα της Δημοτικής Αρχής να εμφανίζεται ως ισχυρός συνομιλητής για έργα, χρηματοδοτήσεις και τοπικές παρεμβάσεις.

Δεκάδες μεγάλα και σημαντικά έργα λιμνάζουν και βρίσκονται στην «ουρά» χρηματοδότησης.

Οι μεγάλες εκκρεμότητες που βασίστηκε η προεκλογική καμπάνια, γεμάτη υποσχέσεις, του δημάρχου Θ. Βασιλόπουλου, παραμένουν ανοιχτές. Το ζήτημα της συλλογής και διαχείρισης απορριμμάτων, με το υψηλό κόστος, την ελλιπή διαχείριση, την χωματερή Μαραθολακκας, που μεταφέρει σήμερα τους ρύπους εντός της ζώνης Natura 2000 του Νέδοντα, τα αντιπλημμυρικά έργα μετά τις τελευταίες καταστροφικές βροχοπτώσεις που είναι ακόμα ανοιχτά εκτός χρονοδιαγράμματος και χωρις βεβαίως το πολυδιαφημιζόμενο μεγάλο αντιπλημμυρικό έργο προστασίας στο Νέδοντα, καθιστούν το δήμο πιο ευάλωτο, παρά ποτέ .

Η αξιοποίηση του λιμανιού, και φυσικά η νομιμοποιηση και μετεξέλιξη της Μαρίνας με ολες τις άλλες μακροχρόνιες καθυστερήσεις στα βασικά έργα ανάπτυξης και υποδομών.

Το πλέον χαρακτηριστικό, αυτό του υδραγωγείου στο Πήδημα, με τον μεγάλο αγωγό Φ 800 και τη σύνδεση του με τον Άγιο Φλώρο και τις νέες δεξαμενές που δεν φαίνονται στον ορίζοντα, με πρόβλημα στην ροή των χρηματοδοτήσεων και με ελάχιστη ως μηδενική πρόοδο εδώ και μια επταετία.

Μεγάλο φιάσκο προβλέπεται να εξελιχθεί η αγορά και τοποθέτηση των σπιτιών ανακύκλωσης που τοποθέτησε ο δήμος αξίας μέχρι σήμερα 2.400.000 ευρώ και αναμένεται σύντομα να ζητηθεί επιστροφή των χρημάτων σε ποσοστό τουλάχιστον 50%. Η υπόθεση ερευνάται από τον Ευρωπαίο εισαγγελέα για το αντιστοιχο ζητημα στο δημο της Αθήνας.
Όσο λοιπόν η κυβέρνηση χάνει έδαφος, τόσο πιο δύσκολα εξασφαλίζεται η προώθηση αυτών των έργων, κάτι που αφήνει εκτεθειμένη τη δημοτική αρχή.

Θα πείτε και τι μπορούσε να κάνει ο δήμος. Η απάντηση είναι να διεκδικεί έργα προτεραιότητας, με επαρκείς μελέτες και απόλυτη τεκμηρίωση και όχι μόνο φαραωνικα εργα στα χαρτιά χωρίς ορατό χρόνο υλοποίησης και ακριβή χρονοδιαγράμματα.

Να μην κάνει υπερβάσεις στους προϋπολογισμούς των έργων και υπερκοστολογηση από λανθασμένους χειρισμούς όπως συνήθως συμβαίνει με αποτέλεσμα στα (3) έργα το (1) να μην τελειώνει ποτέ σωστά.

Οι δημότες βρίσκουν πολλές αστοχίες στα δημοτικά έργα και την καθημερινότητα και εύλογα μπορούν να συσχετίσουν τον δήμαρχο με τη φθορά και τα σκάνδαλα της κυβέρνησης. Ο δημότης που βλέπει προβλήματα στην καθημερινότητά του, όπως σκουπίδια, κυκλοφοριακό, ανεπαρκή αντιπλημμυρική θωράκιση, ταυτίζει τη δυσλειτουργία αυτή, με την αδυναμία της δημοτικής αρχής να φέρει αποτελέσματα, παρά τις «υποσχέσεις» που στηρίχθηκαν οι περισσότερες σε κυβερνητική εύνοια.
Απαιτείται παράλληλα ανάσχεση της εσωστρέφειας στην αντιπολίτευση με καθαρές προτάσεις και πάνω από όλα συνεργασίες. Η περίπτωση του δημάρχου Πελετιδη στο δήμο της Πάτρας, έχει φέρει εντυπωσιακά αποτελέσματα σε μη φιλικό από πλευράς κυβέρνησης περιβάλλον και ειναι μια αξιοσημειωτη παρουσία, οδηγός στην εγκλωβισμενη εδω και χρόνια τοπική “Αυτοδιοίκηση”.

Ήδη παρατηρείται αποστασιοποίηση τοπικών παραγόντων και φορέων από το δημαρχιακό περιβάλλον τελευταία που σίγουρα σχετίζεται με την φθορά, την αναποτελεσματικότητα και την ευρύτερη πτώση κυβέρνησης και κυβερνητικών εταίρων.

Όσο η εικόνα της κυβέρνησης υποχωρεί, τόσο περισσότεροι επιλέγουν να προσεγγίσουν εναλλακτικές πολιτικές δυνάμεις στην τοπική αυτοδιοίκηση, προετοιμάζοντας το έδαφος για τις επόμενες δημοτικές εκλογές.

Μιχαήλ Δ. Αντωνόπουλος

mix.anton63@gmail.com

Γεωλόγος – Γεωτεχνικός Περιβάλλοντος M.Sc.

Επιστημονικός σύμβουλος περιβαλλοντικών και τεχνικών έργων

πρ. Αντιπρόεδρος ΓΕΩΤΕΕ Πελ. & Δ. Ελλάδος

Πρόεδρος ΑΣ Καλαμάτας

Η κυβέρνηση παρουσίασε, στίς 23 Ιουλίου 2025, ένα εθνικό σχέδιο για την αντιμετώπιση της λειψυδρίας, επικεντρώνοντας σε τρεις βασικούς άξονες:

1.. Κεντρικοποίηση και αναδιάρθρωση φορέων ύδρευσης

Συγχώνευση πάνω από 700 δημοτικών επιχειρήσεων ύδρευσης (ΔΕΥΑ) σε τρεις κύριες οντότητες: ΕΥΔΑΠ (Αθήνα), ΕΥΑΘ (Θεσσαλονίκη) και μια τρίτη για την υπόλοιπη χώρα, πιθανόν για την Κρήτη και τα νησιωτική χώρα.

Οι νέες αυτές οντότητες θα παραμείνουν υπό κρατικό έλεγχο, πιθανόν μέχρι να δομηθούν στελεχιακα και οργανωτικά. με στόχο την δήθεν αποτελεσματικότερη διαχείριση, μείωση διαρροών, βελτιστοποίηση προσλήψεων και προσέλκυση στελεχών από ιδιωτικό τομέα.

Άρα βρισκόμαστε κατά ουσία ένα βήμα πρίν την λεγόμενη μεγάλη ιδιωτικοποίηση των δημοτικών και στο εξής κρατικών επιχειρήσεων ύδρευσης και αποχέτευσης της χώρας.

Ότι απέμεινε δηλαδή μετά την ενέργεια και τόσα άλλα.

2. Νέο Ταμείο για κρίσιμες υποδομές

Δημιουργία ειδικού ταμείου με στόχο τη χρηματοδότηση έργων όπως φράγματα, μονάδες αφαλάτωσης και επεξεργασίας/επαναχρησιμοποίησης νερού.

Ταμειακή στήριξη μέσω: Ταμείου Ανάκαμψης, Πράσινου Ταμείου, ΠΔΕ, συστήματος εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπών, ΕΣΠΑ. Ποιός δηλαδή θα το χρηματοδοτεί το ταμείο.  Κατά κύριο λόγο οι δημότες οι χρήστες του νερού αφού τα τέλη μέχρι τώρα ήταν ανταποδοτικά και βεβαίως θα προστεθούν τα χρήματα του πράσινου ταμείου και επίσης θα υπάρχει επιπλέον χρέωση για το νερό της άρδευσης και πάει λέγοντας.

Με λίγα λόγια θα υπάρχουν τεράστιες αυξήσεις πιθανολογείται υπερδιπλάσιες στην αρχή λειτουργίας του νέου φορέα.

Θα υπάρχει ο χαρακτηρισμός Αττικής και Κρήτης ως περιοχών με έλλειψη νερού ώστε να επιταχυνθούν τα έργα,  την ώρα που όλοι γνωρίζουμε ότι η μισή Ελλάδα έχει πρόβλημα.

3. Βραχυ–μεσαία και μακροπρόθεσμα έργα

Οι μονάδες αφαλάτωσης ως εφεδρική λύση.

Μακροπρόθεσμα:

Μεγάλα έργα ενίσχυσης του Ευήνου μέσω Κρεμαστών (πιθανών αφαλατώσεων και επαναχρησιμοποίησης νερού, π.χ. από Ψυττάλεια για άρδευση και εμπλουτισμό υδροφόρου ορίζοντα)  .

Εδώ βλέπουμε ότι η επαναχρησιμοποίηση και η σπατάλη νερού, όπως τα κίνητρα για μείωση της κατανάλωσης και περιορισμό των διαρροών δεν αποτελούν πρώτη προτεραιότητα. Το ίδιο ισχύει και για τα αντιπλημμυρικά έργα και τα υδροηλεκτρικά. Θα είναι αντικείμενο του νέου φορέα ή αυτά τα ύδατα θα είναι σε απευθείας ιδιώτες από την πρώτη φάση ενσωμάτωσης.

Βεβαίως θα πρέπει να δούμε εδώ τι γίνεται και με τη δική μας ΔΕΥΑΚ. Είναι προτεραιότητας τα έργα που έχει αναλάβει.

Θα υπάρχουν χρηματοδοτήσεις

Θα ισχύσουν τα  χρονοδιαγράμματα που έχει εξαγγείλει η δημοτική αρχή και η ΔΕΥΑΚ.

Θα υπάρχει νερό καλής ποιότητας λόγω του πολλαπλασιασμού των γεωτρήσεων στο υδατικό σύστημα Παμίσου Πηδηματος που δημιουργούν έντονη υφαλμυρωση.

Θα δυσκολέψουν τα όρια καταλληλότητας και οι προδιαγραφές πόσιμου νερού ή θα πίνουμε το ίδιο και χειρότερο νερό.

Τι θα γίνουν τα εκατομμύρια που έχει η ΔΕΥΑΚ στο αποθεματικό της.

Θα χρησιμοποιηθούν και θα αποτελούν αποθεματικό της Νέας εταιρείας και μετά του ιδιώτη.

Όλα αυτά θα πρέπει να τα δουν στα συμβούλια δήμου και ΔΕΥΑΚ.

Προφανώς ο δήμαρχος θα πρέπει να προβεί άμεσα σε δηλώσεις σχετικά με τις ανακοινώσεις του πρωθυπουργού και κατά πόσο στηρίζει την πολιτική αυτή που οδηγεί ολοταχώς στην ιδιωτικοποίηση τού φυσικού πόρου.

Έτσι όπως πάει σε λίγο θα ακολουθήσει και ο αέρας αφού ένα μεγάλο μέρος του είναι νερό και διοξείδιο του άνθρακα που ήδη πλέον τιμολόγειται.

Ποιός αμφιβάλει πλέον ότι μετά το ακριβότερο ρεύμα στην Ευρώπη, η Ελλάδα θα έχει και το ακριβότερο νερό.

Μια φιλότιμη προσπάθεια αντιμετώπισης της υφιστάμενης κατάστασης που αφορά κυρίως την παλαιότητα των υποδομών, οι οποίες εκσυγχρονίζονται βεβαίως με πολύ βραδείς και αποκαρδιωτικούς ρυθμούς, καθώς και την λειψυδρία, βρίσκεται σε εξέλιξη από το νομικό πρόσωπο του Δήμου Καλαμάτας.

του Μιχάλη Αντωνόπουλου
Γεωλόγος – γεωτεχνικός περιβάλλοντος
Πρώην δημοτικός σύμβουλος

Αναφέρθηκε πρόσφατα ο απολογισμός και το χρονοδιάγραμμα των έργων, το οποίο όμως αναθεωρείται σε κάθε δημόσια δήλωση των ιθυνόντων. Το απατηλό παράδειγμα του κεντρικού αγωγού Φ800 είναι ο Γόρδιος δεσμός όλου του κεντρικού υδραγωγείου. Ένα έργο που άρχισε με ελλιπή σχεδιασμό και σέρνεται μεταξύ Συνδέσμου, ΔΕΥΑΚ και Κίνας.
Τέσσερα χρόνια για τέσσερα χιλιόμετρα αγωγό, που βουλιάζει μετά από δύο μήνες τοποθέτησης, στο ευκολότερο κατασκευαστικά σημείο της τοποθέτησής του.

Μεταξύ των άλλων, λόγω μεγάλων καθυστερήσεων στην εκτέλεση των έργων τοποθέτησης του αγωγού και για άγνωστους μέχρι στιγμής λόγους, το έργο βρίσκεται σε παρατημένη αδράνεια. Ένας στρατηγικός στόχος εγκαταλείπεται ή απαξιώνεται.
Προφανώς, δεν είναι ευθύνη των κινεζικών εταιρειών παραγωγής. Θα πρέπει άμεσα να δρομολογηθούν λύσεις, καθώς, σύμφωνα με όσα παρατηρούμε από πλευράς Δήμου, η μεταφορά και τοποθέτηση του έργου διαρκούν… πενταετίες.

Τι άλλο να περιμένουμε μέχρι το τέλος της θητείας της δημοτικής αρχής σε θέματα υποδομών ύδρευσης;

5.000 παρεμβάσεις και επεμβάσεις σε θέματα αποκατάστασης προβλημάτων αναφέρει στον απολογισμό του ο φιλότιμος πρόεδρος της. Έχει ποτέ αναρωτηθεί γιατί οι βλάβες πολλαπλασιάστηκαν με την κατάργηση της εξισωτικής δεξαμενής του Πηδήματος; Γιατί δεν επισκευάστηκε ποτέ, ενώ αυτή του κάστρου με συνεχείς διαρροές επισκευάζεται και συντηρείται και βεβαίως ακόμα λειτουργεί;

Πόσες τρύπες μπορούν να κλείνουν τα συνεργεία κάθε μέρα και με ποιο κόστος;
Με πόσες απώλειες πολύτιμου νερού; Με πόσες καθημερινές διακοπές υδροδότησης; Με πόσες βρύσες να βγάζουν θολό νερό, ακατάλληλο για χρήση;
Με πόσες βλάβες και υπερχρεώσεις σε νοικοκυριά, λόγω εγκλωβισμένου αέρα στο δίκτυο που κάνει τους υδρομετρητές να μετράνε αέρα υπό πίεση αντί για νερό;

Απαντάει η ΔΕΥΑΚ, μεταξύ των άλλων, στα αιτήματα των δημοτών και τα αξιολογεί αιτιολογημένα. Από ό,τι με συνέπεια ενημερωνόμαστε, απαντήσεις δεν υπάρχουν.

Ένα ακόμα μεγάλο ζήτημα που επικεντρώθηκε ο απολογισμός του 2024 είναι το καίριο περιβαλλοντικό θέμα της λειψυδρίας. Όντως, η γρήγορη λύση είναι οι γεωτρήσεις. Χωρίς όμως ολοκληρωμένη υδρογεωλογική μελέτη και περιβαλλοντικά δεδομένα, θα έχουμε σοβαρές περιβαλλοντικές επιπτώσεις με πενιχρά αποτελέσματα.
Ήδη τα στοιχεία που προκύπτουν είναι απογοητευτικά. Νέες γεωτρήσεις δίπλα σε παλιές του ΓΟΕΒ, με δυσμενέστερα ποσοτικά αποτελέσματα.

Όλοι γνωρίζουμε ότι η υπεράντληση του υδροφόρου ορίζοντα της κάτω Μεσσηνίας μειώνει τα ποιοτικά κριτήρια του πόσιμου νερού – δηλαδή αυξάνει την αλατότητα και την εισχώρηση του θαλασσινού νερού στην ευρύτερη περιοχή. Μεταξύ των άλλων, μειώνει και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του νερού: αύξηση των νιτρικών και ρυπαντών από γεωργικές και άλλες δραστηριότητες.

Μια σημαντική παράμετρος που αναφέρθηκε στον απολογισμό είναι τα επιτεύγματα της ΔΕΥΑΚ στη χρήση της τηλεμετρίας. Δηλαδή, αναφέρεται σε ένα σύγχρονο εργαλείο καταγραφής απωλειών με πλήρη αποτύπωση των ποσοτήτων που εισέρχονται στις δεξαμενές του δικτύου και πιθανές αστοχίες του υδραγωγείου.

Συνεπώς, η ΔΕΥΑΚ είναι σε θέση να μας ενημερώσει επιτέλους πόσες είναι οι απώλειες του δικτύου της με μια απλή αριθμητική πράξη – δηλαδή με μια αφαίρεση.
Με λίγα λόγια, πόσο νερό διέρχεται από τις δεξαμενές της και πόσο τιμολογείται από τα υδρόμετρά της στους δημότες-χρήστες.

Είναι αλήθεια ότι έχουν αυξηθεί οι διαρροές και σε ποιο ποσοστό.
Είναι αλήθεια ότι φτάνουν σε ύψος 40% με 50%.
Είναι αλήθεια ότι η ποσότητα που καυχιέται ο πρόεδρος, των 1.500 κ.μ. την ημέρα από τις νέες γεωτρήσεις, η μισή χάνεται λόγω διαρροών ή άλλων αυθαίρετων επεμβάσεων στο δίκτυο μέχρι να φτάσει στη βρύση μας.

Άρα ποια είναι τα καθαρά επιτεύγματα για το 2024 και όχι μόνο, αυτής της υδρευτικής επιχείρησης;

Είναι αλήθεια ότι το αποθεματικό της έχει ανέβει στα 10 εκατ. ευρώ, που είναι το μεγαλύτερο στην Ελλάδα. Σε ποιον προορίζεται να πάει αυτή η “προίκα” τώρα με την προγραμματισμένη από πλευράς κυβέρνησης συγχώνευση των ΔΕΥΑ και το πέρασμά τους σε ιδιώτες;

Επειδή πολλές φορές δεν επαρκεί να γίνεται αντιπολίτευση χωρίς προτάσεις, πολλοί που μας διαβάζουν ρωτάνε τι προτείνουμε στα συσσωρευμένα προβλήματα της ΔΕΥΑΚ.

Το κυρίαρχο είναι η επιτακτική ανάγκη επιτάχυνσης μιας τμηματικής αντικατάστασης του εξωτερικού δικτύου του υδραγωγείου και σύνδεσής του με το υφιστάμενο, σε όποιο τμήμα ολοκληρώνεται. Αυτό από μόνο του θα έπρεπε να είναι η μέγιστη προτεραιότητα.

Αν αυτό είχε γίνει, δεν θα χρειαζόμασταν τα επιπλέον 1.500 κυβικά των γεωτρήσεων – που στην πραγματικότητα δεν είναι ούτε τα μισά λόγω απωλειών.

Σε μια τρύπια βάρκα δεν περιμένεις να έρθει η καινούργια. Κλείνεις όσες τρύπες μπορείς. Ειδικά όταν την περιμένεις από την Κίνα και μάλιστα με δόσεις.

Βεβαίως, οποιοιδήποτε άλλοι λόγοι υπάρχουν για τόσες γεωτρήσεις χωρίς αντίκρισμα, καλό είναι να γίνουν γνωστοί σε όσους πληρώνουν το λογαριασμό, που – μεταξύ των άλλων – η χρέωση είναι τσουχτερή και από τις μεγαλύτερες στην Ελλάδα.

Αλήθεια, αυτές οι νέες γεωτρήσεις θα περιέλθουν στη ΔΕΥΑΚ ή θα ανήκουν σε ιδιώτες που θα μας το πουλάνε ακριβά;
Στα 10 μέτρα έχουμε τις γεωτρήσεις του ΓΟΕΒ, που ανήκουν στο κράτος. Ποιες από τις δύο θα λειτουργούν και για ποιον;
Γιατί πουθενά παγκοσμίως δεν ανοίγονται γεωτρήσεις να λειτουργούν στα 10 μέτρα η μία από την άλλη. Ό,τι βγάζει η μία, λείπει από την άλλη! Και η μία καταστρέφει την άλλη, γιατί δημιουργείται με την πάροδο του χρόνου ασταθές υπόγειο εδαφικό περιβάλλον, λόγω αλληλεπίδρασης.

Γιατί η ΔΕΥΑΚ, μια έμπειρη δημοτική επιχείρηση, αδειοδότησε και χρηματοδότησε τέτοιες περιβαλλοντικά καταστροφικές και με μηδενικές δυνατότητες γεωτρήσεις, σε σχέση με τις ήδη υφιστάμενες γεωτρήσεις του ΓΟΕΒ;

Ήθελε να προσφέρει έργο για να μην κατηγορηθεί για αδράνεια και απραξία σε ενδεχόμενη λειψυδρία;
Ήθελε πιθανόν επικοινωνιακή προβολή; Ήθελε να καταναλώσει χρήματα που προέρχονται από έκτακτα κονδύλια και χρηματοδότηση; Ή πιθανόν ήθελε να θέσει σε αμφισβήτηση το υπάρχον σύστημα λειτουργίας του ΓΟΕΒ; Και όντως, αν αυτό υφίσταται, γιατί ο ΓΟΕΒ δεν έφερε αντίρρηση, αφού απαξιώνονται οι δικές του γεωτρήσεις;

Στάσιμα και θολά νερά από διαδικασίες με πολλά ερωτηματικά για τον τρόπο που εξελίσσονται τα έργα της δημοτικής επιχείρησης σε έναν πολύ ευαίσθητο και καίριο τομέα: αυτόν της αδιάλειπτης υδροδότησης του Δήμου, που έχει αμφισβητηθεί έντονα στο παρελθόν από μεγάλες αστοχίες και τρομάζει τους πολίτες.

Μιχάλης Αντωνόπουλος
Γεωλόγος – Γεωτεχνικός Περιβάλλοντος
Πρώην Δημοτικός Σύμβουλος

Αντιμέτωπο με μία από τις χειρότερες χρονιές σε επίπεδο λειψυδρίας βρίσκεται το υδατικό διαμέρισμα της Δυτικής και Ανατολικής Πελοποννήσου, με την ξηρασία να πλήττει εντονότερα από κάθε άλλη φορά κρίσιμες περιοχές της περιφέρειας.

Η φετινή χρονιά χαρακτηρίστηκε από αύξηση των γεωτρήσεων, τόσο σε αριθμό όσο και σε βάθος, σε μια απελπισμένη προσπάθεια να αντιμετωπιστεί η έλλειψη επιφανειακών υδάτων. Ωστόσο, το μέτρο αυτό φαίνεται να έχει εξαντλήσει τα όριά του, χωρίς να αποτρέπει τις συνέπειες της παρατεταμένης ξηρασίας.

Ειδικά στη Λακωνία, η κατάσταση έχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις. Εκατοντάδες στρέμματα καλλιεργειών –κυρίως ελαιόδενδρα και πορτοκαλιές– αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα λόγω της έλλειψης νερού, με την παραγωγή να σημειώνει ήδη αισθητή πτώση. Οι αγρότες μιλούν για “χαμένη χρονιά”, ενώ προειδοποιούν για ακόμη μεγαλύτερες απώλειες εάν δεν υπάρξει άμεση παρέμβαση.

Παρόμοια εικόνα και στην Αργολίδα, όπου η υφαλμύρωση έχει εξαπλωθεί σε πρωτοφανή έκταση, επηρεάζοντας κρίσιμες γεωργικές περιοχές. Η καθυστέρηση στην υλοποίηση έργων όπως η αξιοποίηση του Αναβάλου και η ολοκλήρωση φραγμάτων προκαλεί αλυσιδωτές επιπτώσεις, όχι μόνο στον πρωτογενή τομέα, αλλά και στον τουρισμό, που εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη διατήρηση ενός ισορροπημένου φυσικού και αγροτικού περιβάλλοντος.

Οι ειδικοί προειδοποιούν πως εάν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα για την ολοκληρωμένη διαχείριση των υδάτινων πόρων, η Πελοπόννησος κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπη με μια μακροπρόθεσμη οικολογική και οικονομική κρίση.

από τον γεωλόγο γεωτεχνικό περιβάλλοντος Μιχάλη Αντωνόπουλο

ΠΗΓΗ ppellados.gr

Με την επίσημη έναρξη των εργασιών του συνεδρίου άνοιξε σήμερα, Παρασκευή 25 Απριλίου 2025, το 11ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ελαιολάδου και Επιτραπέζιας Ελιάς Καλαμάτας, στο Συνεδριακό Κέντρο του ξενοδοχείου Pharae Palace. Το φεστιβάλ αποτελεί πλέον θεσμό για την περιοχή και συγκεντρώνει κάθε χρόνο επαγγελματίες του αγροδιατροφικού τομέα, παραγωγούς, μεταποιητές, επιστήμονες, αλλά και κοινό με ενδιαφέρον για την ελιά και το ελαιόλαδο.

Κατά την έναρξη των εργασιών, τον λόγο πήρε ο πρόεδρος του Αγροτικού Συνεταιρισμού Καλαμάτας, κ. Μιχάλης Αντωνόπουλος, ο οποίος υπογράμμισε τη σημασία της ελιάς και του ελαιολάδου για την οικονομία, την παράδοση και τη διεθνή εικόνα της Μεσσηνίας. Ο κ. Αντωνόπουλος τόνισε τη διαρκή ανάγκη για καινοτομία, εξωστρέφεια και συνεργασία ανάμεσα στους φορείς του κλάδου, ώστε να διασφαλιστεί η ποιότητα και η ανταγωνιστικότητα των τοπικών προϊόντων.

Τα επίσημα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν το Σάββατο 26 Απριλίου, στις 11:00 το πρωί, στον ίδιο χώρο, παρουσία εκπροσώπων των αρχών και φορέων του αγροτικού και επιχειρηματικού κόσμου.

Ακολουθεί βίντεο από την τοποθέτηση του κ. Αντωνόπουλου στην έναρξη του Φεστιβάλ:

Δείτε φωτογραφίες: