Μέσα στον καιρό της πανδημίας, βιώνουμε πολύπλευρη κρίση σε όλα τα επίπεδα, οικονομική, κοινωνική και ηθική. Μια από τις πιο συγκλονιστικές περιπτώσεις είναι η αύξηση της βίας των ανδρών κατά των γυναικών, που λαμβάνει ακραία μορφή στις προσωπικές σχέσεις.

Πριν λίγες ημέρες, ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, σε σχετική εκδήλωση δήλωσε: «Ας προσέχουμε όλοι πώς μεγαλώνουμε, ιδίως τα αγόρια μας. Είναι ένα πολύ σημαντικό μήνυμα. Είμαστε όλοι γονείς. Τα αγόρια μας, όπως και τα κορίτσια μας, πρέπει να σέβονται ο ένας τον άλλον. Να υπάρχει αγάπη και σεβασμός. Ανδρισμός είναι να είσαι ευγενικός, ν’ αγαπάς και να σέβεσαι μια κοπέλα και μια γυναίκα. Και τίποτα άλλο».

Επίσης, η βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, Ντόρα Μπακογιάννη,  δήλωσε πως «Πρέπει οι μανάδες να μεγαλώνουμε τα αγόρια μας με συγκεκριμένες αρχές και κατευθύνσεις. Να σέβονται την γυναίκα και να την τιμούν” και πως “υπάρχει πρόοδος” αφού “οι γυναίκες προσφεύγουν στην αστυνομία και καταγγέλλουν τα γεγονότα και έτσι μπορούν να τιμωρούνται όσοι προχωρούν σε τέτοιες αποτρόπαιες πράξεις».

     Είναι προφανές ότι οι παραπάνω δηλώσεις είναι αυτονόητα αποδεκτές από όλες και όλους τους δημοκρατικούς πολίτες, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων. Ωστόσο, δεν τελειώνει εδώ το θέμα, δεν είναι σωστό ότι δεν υπάρχει «τίποτα άλλο».

Υπάρχει κάτι ακόμη και είναι πολύ σπουδαίο, και αυτό είναι πως πρέπει να μεγαλώνουμε και τα κορίτσια μας, ώστε να μην υποθάλπουν και να μην ανέχονται εκ θεμελίων τέτοιες συμπεριφορές από τους άνδρες σε κανένα επίπεδο, ούτε στο επαγγελματικό ούτε στο κοινωνικό ούτε στο οικογενειακό ούτε στο προσωπικό. Αυτή θα είναι η πραγματική «πρόοδος», γιατί έτσι θα αποτρέπονται και θα απορρίπτονται εξ αρχής εκείνες οι συμπεριφορές των ανδρών, που τις αναγκάζουν να προσφεύγουν στην αστυνομία κ.λ.π.

Η ισότητα των φύλων έχει κατοχυρωθεί θεσμικά στην Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια, όταν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ την δεκαετία του ’80 θέσπισε το σχετικό δίκαιο με τόλμη και αποφασιστικότητα που ξεπερνούσε τις προσδοκίες μεγάλου μέρους της κοινωνίας, ακόμη και της παραδοσιακής Αριστεράς. Αυτό το δίκαιο έχει αποτελέσει μέχρι σήμερα ακλόνητο θεμέλιο στο νομικό πολιτισμό της χώρας μας και φωτεινό παράδειγμα και για άλλες χώρες. Οποιαδήποτε προσπάθεια από τις συντηρητικές δυνάμεις για ακύρωσή του έπεσε στο κενό. Ας θυμηθούμε την συζήτηση που άνοιξε επί κυβερνήσεως της Νέας Δημοκρατίας με πρωθυπουργό τον Κώστα Καραμανλή, να παίρνουν οι γυναίκες το επώνυμο του συζύγου τους, με την απίστευτη δικαιολογία των δυσχερειών στα ταξίδια στις αραβικές χώρες. Σύσσωμες οι γυναίκες βουλευτές, ακόμη και της Νέας Δημοκρατίας, αντιτάχθηκαν και η συζήτηση έληξε στα σπάργανά της.

Παρά την αδιαμφισβήτητη πρόοδο, όμως, στο θεσμικό επίπεδο, παρατηρείται καθυστέρηση και ενίοτε οπισθοδρόμηση στο κοινωνικό επίπεδο.  Παραμένει σε ισχυρό επίπεδο η κουλτούρα της ανισότητας των γυναικών έναντι των ανδρών. Σ’ αυτήν την κουλτούρα  η γυναίκα δεν ενθαρρύνεται να θέσει ως προτεραιότητα τις δικές της ανάγκες, αλλά τις ανάγκες των άλλων, συνήθως ανδρών, είτε μέσα στην οικογένεια είτε στον ευρύτερο κοινωνικό και επαγγελματικό χώρο. Μέσα σ’ αυτήν την κουλτούρα, πολύ συχνά αποποιείται την οικονομική της αυτοδυναμία και δημιουργεί την αυταπάτη ότι ο άνδρας αποτελεί ένα τείχος προστασίας, μια ασπίδα επιβίωσης. Έτσι βιώνει διαρκώς την υποτέλεια, υποτέλεια που γίνεται ακόμη πιο βασανιστική, σε μια εποχή, στην οποία το θεσμικό πλαίσιο έχει προοδεύσει τόσο, ώστε να μην παρέχει ικανοποιητική δικαιολογία γι’ αυτήν.

Το βήμα λοιπόν του σε βάθος ενστερνισμού της ισότητας των φύλων από όλα τα μέρη της κοινωνίας και πρώτα απ’ όλα από τις γυναίκες σε όλους τους ρόλους τους (εργαζομένης, συντρόφου, μητέρας κ.λ.π.) είναι το επόμενο στάδιο για την ολοκλήρωση της ισότητας των φύλων. Ίσως είναι εξίσου και ακόμη πιο δύσκολο από την θεσμική κατοχύρωση της ισότητας αυτής, γιατί σ’ αυτό το στάδιο πρέπει να παλέψει η κάθε γυναίκα, αλλά και ο κάθε άνδρας, ενάντια σε βαθιά ριζωμένες προκαταλήψεις της κοινωνίας. Και στο σημείο αυτό, ο ρόλος της Προοδευτικής Δημοκρατικής Παράταξης, με κύριο εκφραστή σε πολιτικό επίπεδο το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ, είναι καθοριστικός, γιατί όπως αυτό έβαλε τα θεσμικά θεμέλια την δεκαετία του ’80, και πορεύεται σταθερά σ’ αυτόν τον δρόμο από τότε, έτσι και τώρα μπορεί να ολοκληρώσει τον αγώνα αυτό, γιατί έχει και την βούληση και την γνώση.

Και αυτό θα είναι ο καλύτερος φόρος τιμής στην Φώφη Γεννηματά.

Τομέας Ισότητας Φύλων

Νομαρχιακή Επιτροπή Μεσσηνίας του Κινήματος Αλλαγής

Με την ταινία “The road to Sparta”  ρίχνει αυλαία την Κυριακή το 5ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου.Το αγγλικής παραγωγής ντοκιμαντέρ του δημοσιογράφου και σκηνοθέτη, Barney Spender, που γυρίστηκε  στην Ελλάδα, ακολουθεί τη ζωή τεσσάρων δρομέων, συμπεριλαμβανομένου και του “υπερμαραθώνιου ανδρα”, Ντιν Καρνάζη, στην προσπάθειά τους να ακολουθήσουν τα βήματα του Φειδιππίδη και να ολοκληρώσουν το εξουθενωτικό Σπάρταθλον των 246 χλμ μέσα σε 36 ώρες! Η ταινία προβάλλεται σε α’ πανελλήνια προβολή, παρουσία του σκηνοθέτη, στις 20:30.

Μετα την ταινία θα ακολουθήσει η απονομή των βραβείων κοινού. Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά το Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου θα απονείμει δύο Βραβεία Κοινού, για το καλύτερο ελληνικό ντοκιμαντέρ και για το καλύτερο διεθνές ντοκιμαντέρ.

Το Βραβείο Κοινού για το καλύτερο ελληνικό ντοκιμαντέρ, άξιας 1000 ευρώ, προσφέρει η SteFilm (παράγωγη DCP για την επόμενη ταινία του νικητή).

Το Βραβείο κοινού για το καλύτερο διεθνές ντοκιμαντέρ προσφέρει το Κέντρο Δημιουργικού Ντοκιμαντέρ Καλαμάτας.

Tα βραβεία έχει φιλοτεχνήσει ο Γλύπτης, Χρήστος Ρηγανάς.

Φέτος βραβεία θα δοθούν και για την «Ισότητα των Φύλων», το κεντρικό αφιέρωμα του φετινού φεστιβάλ που συγχρηματοδοτείται από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Μεταρρύθμιση Δημοσίου Τομέα και πραγματοποιείται σε συνεργασία με τη Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων και το Κέντρο Ερευνών για Θέματα Ισότητας (Κ.Ε.Θ.Ι.).

Επίσης, θα δοθούν δυο ειδικά βραβεία από επιτροπή φοιτητών της Σχολής Διαχείρισης Πολιτισμικών Αγαθών του Πανεπιστημίου Πελοποννησου.

Η βραδυά θα κλείσει μουσικά με το κουιντέτο των Abbal, που υπόσχονται να μας ταξιδέψουν για ακόμη μία φορά μέσα από την παραδοσιακή μουσική της Ιταλίας και της Νότιας Μεσογείου.

Στην “Ισότητα των Φύλων” είναι αφιερωμένες οι ταινίες του 5ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου που προβάλλονται από σήμερα (Παρασκευή 25/01) μέχρι και την Κυριακή (27/01), στο πλαίσιο της φετεινής συνεργασίας του Φεστιβάλ με τη Γενική Γραμματεία Ισότητας και το Κέντρο Ερευνών για Θέματα Ισότητας (Κ.Ε.Θ.Ι.).

Μάλιστα,  η Γενική Γραμματεία Ισότητας θέσπισε 2 βραβεία για ντοκιμαντέρ που αφορούν στην «Ισότητα των φύλων».

Επιπλέον, στο πλαίσιο αυτής της συνέργειας, και σε συνεργασία με τη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, ολοκληρώθηκε προ-φεστιβαλικά  ένα επιμορφωτικό σεμινάριο σε εκπαιδευτικούς, με θέμα «Η έμφυλη οπτική στον Κινηματογράφο».

Υπενθυμίζεται , τέλος, ότι καθ’ όλή την διάρκεια του Φεστιβάλ,  λειτουργεί έκθεση κεραμικής-γλυπτικής, στο Πνευματικό Κέντρο Καλαμάτας, με θέμα την Ισότητα των Φύλων.

Σήμερα (Παρασκευή) το απόγευμα, θα προβληθεί μία τριλογία ταινιών για την ισότητα των φύλων στην Ινδία: “My Sacred Glass Bowl” (18:00), “No Woman’s Land”(18:30) και “Bloody Phanek”(19:15)

Μετά την προβολή του No Woman’s Land, οι δικηγόροι Ευγενία Μακρή και Παναγιώτα Μακρή θα μιλήσουν για τα δικαιώματα ιδιοκτησίας των γυναικών, στο πλαίσιο του κύκλου ομιλιών, που άνοιξε χθες (Πέμπτη), ως προϊόν συνεργασίας του φεστιβάλ με τον Δικηγορικό Σύλλογο Καλαμάτας.

Θα ακολουθήσει, στις 20:15,  workshop  από τον βραβευμένο Ινδό δημιουργό ντοκιμαντέρ, Rajesh James, για την  εξέλιξη του ντοκιμαντέρ στις χώρες της Ασίας (δεν χρειάζεται δήλωση συμμετοχής). Στις 20:45, θα προβληθεί η ταινία του ιδίου, με τίτλο Naked Wheels.

Ο Rajesh James είναι βραβευμένος δημιουργός ντοκιμαντέρ και ερευνητής ταινιών από το Κότσι της Ινδίας. Του απονεμήθηκε το διάσημο Βραβείο Riyad Wadia για το Καλύτερο Emerging Filmmaker στην Ινδία το 2017. Το ντοκιμαντέρ του Naked Wheels κέρδισε το βραβείο KFPatil Unity in Diversity για το Καλύτερο Ντοκιμαντέρ μικρού μήκους στο Διεθνές Φεστιβάλ Queer Film Kashish, στο Μουμπάι το 2017. Επιπλέον, του απονεμήθηκε το PK Rossy Puraskaram για το καλύτερο ντοκιμαντέρ 2016 από το Kerala Sthree Padana Kendram, στο Διεθνές Φεστιβάλ Φεμινιστικού Ντοκιμαντέρ το 2016. Έχει επίσης σκηνοθετήσει τα ντοκιμαντέρ “In Thunder, Lightning και Rain” (2018) και “Zebra Lines” (2014).

Για αύριο (Σάββατο 26 Ιανουαρίου), έχει προγραμματιστεί ομιλία της δικηγόρου, Όλγας Θεοδώρου, γύρω από το θέμα των αμβλώσεων, μετά την προβολή της ταινίας Vessel  (ΗΠΑ),στις 15:00, το οποίο παρουσιάζει μια ακτιβίστρια γιατρό που μάχεται απέναντι στους νόμους κατά των αμβλώσεων.

Την Κυριακή (27 Ιανουαρίου), θα πραγματοποιηθεί master class workshop από την σκηνοθέτη και συγγραφέα, Nefise Özkal Lorentzen, κατά την διάρκεια προβολής της τριλογίας των ντοκιμαντέρ της ίδιας  πάνω στο θέμα των φύλων στο Ισλάμ. Όπως όλες οι παραπάνω εκδηλώσεις, και αυτό το εργαστήριο θα πραγματοποιηθεί στο Αμφιθέατρο «Θεόδ. Αγγελόπουλος», τις ώρες 13:00-17.30 και δεν χρειάζεται δήλωση συμμετοχής. Οι ταινίες που θα προβληθούν είναι:«Το φύλο μου» (2008), «Ένα μπαλόνι για τον Αλλάχ» (2011) και το «ManIslam» (2014).

Η Nefise Özkal Lorentzen είναι συγγραφέας, σκηνοθέτης και παραγωγός τουρκικής και νορβηγικής καταγωγής, που ζει στο Όσλο. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου στην Κωνσταντινούπολη, ενώ έκανε το μεταπτυχιακό της στα Μέσα και την Επικοινωνία στο Πανεπιστήμιο του Όσλο. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες έχει κάνει παραγωγή και σκηνοθεσία σε πολλά αμφιλεγόμενα ντοκιμαντέρ, που σχετίζονται με το Ισλάμ. Εξαιτίας της αφοσίωσής της προς την LGBTQ κοινότητα και την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μέσω των ταινιών της, συμπεριλήφθηκε στο TOP 10 των μεταναστών που αποτελούν πρότυπο στη Νορβηγία. Η τριλογία των ταινιών με τίτλο «Το φύλο μου» (2008), «Ένα μπαλόνι για τον Αλλάχ» (2011) και το «ManIslam» (2014), παρουσιάζει αυτές τις ανεκτίμητες ιστορίες ζωντανές μέσω της δημόσιας προβολής. Η Nefise έχει λάβει πολλά βραβεία και υποψηφιότητες, ενώ οι ταινίες της έχουν κάνει πρεμιέρα σε πολλά αναγνωρισμένα φεστιβάλ, όπως το IDFA, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Rhode Island και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Γκέτεμποργκ. Ήταν, επίσης, υποψήφια για το History Makers Award στη Νέα Υόρκη. Πραγματώνοντας την έννοια του εργαστηρίου της «ακτιβισμός των φύλων μέσω των ταινιών» συνεργάστηκε με διάφορες ΜΚΟ και ελπίζει, ότι μια μέρα, ο διαχωρισμός των φύλων και η κακοποίηση των γυναικών θα αποτελούν ξεχασμένη πλευρά της ιστορίας.