«Είπατε τω βασιλεί, χαμαί πέσε δαίδαλος αυλά, ουκέτι Φοίβος έχει καλύβαν, ου μαντίδα δάφνην, ου παγάν λαλεούσαν, απέσβετο και λάλον ύδωρ».

Γράφει ο Γιώργος Δημητρούλιας

Πρώην Δημοτικός Σύμβουλος Καλαμάτας

Δηλαδή:

«Πείτε στον βασιλιά, πως έπεσε κατάχαμα το περίτεχνο οίκημα, κι ούτε ο Φοίβος Απόλλων έχει πια κατοικία, ούτε δάφνη μαντική, ούτε πηγή ομιλούσα, και το ομιλών νερό στέρεψε».

Σύμφωνα με την ιστορία που διδάσκεται σήμερα, ο τελευταίος χρησμός που δόθηκε από το Μαντείο των Δελφών, διά στόματος Πυθίας, συνέβη το 362 μ.Χ. και αποδέκτης ήταν ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου, ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, ο οποίος όταν αποφάσισε να εκστρατεύσει κατά των Περσών έστειλε ανθρώπους να ρωτήσουν στο μαντείο των Δελφών αν θα έπρεπε να κάνει αυτή την εκστρατεία.

Αλλά ας έρθουμε στο σήμερα και χρονικά στης 1 Αυγούστου του 2020 όταν ο δημοσιογράφος και πρώην Αριστερός βουλευτής Ηλίας Μπιτσάνης δημιουργεί στο facebook μια ομάδα με τίτλο «Σώστε τα Αρχαία της Υπαπαντής».

Η Ελληνική Αριστερά δικαιώνει τον Donald Trump.

Αυτό αμέσως μου έφερε στο μυαλό τις κατηγορίες των Δημοκρατικών στην Αμερική που εξαπέλυσαν στο Donald Trump, ότι με την δημιουργία 50.000 ψεύτικων προφίλ στο facebook επηρέασαν το εκλογικό σώμα προκειμένου να κερδίσει τις εκλογές το 2016.

Ανάλογα κινήθηκε και ο Ηλίας Μπιτσάνης που με τα εκατοντάδες διαδικτυακά προφίλ (που δεν μπορούν όλα να ελεγχθούν για την γνησιότητά τους), αλλά και με την βοήθεια ως επί των πλείστων της Αριστερής διανόησης της πόλης μας (πολιτικών, βουλευτών, παρατάξεων της μείζονος μειοψηφίας του ΔΣ του Δήμου, δημοσιογράφων, συλλόγων αλλά και επιστημόνων άσχετων με το θέμα) παρέσυραν και κάποιους «χρήσιμους ηλιθίους» σύμφωνα με την θεωρία του Λένιν, και πίεσαν την δημοτική αρχή, η οποία τότε είχε αναδείξει δήμαρχο τον Αθανάσιο Βασιλόπουλο (ενάντια στην θέληση του πρώην δημάρχου της ίδιας παράταξης Παναγιώτη Νίκα), να γίνει έρμαιο της τοπικής Αριστεράς και να υποκύψει στις επιταγές της.

Οι Ρωμαίοι έλεγαν: Scripta Manent, δηλαδή τα γραπτά μένουν.

΄Εγραφα στις 11 Σεπτεμβρίου του 2020 για το συγκριμένο θέμα:

«Η αφορμή δόθηκε από ένα άρθρο του πρώην δημάρχου Καλαμάτας κυρίου Κουτσούλη σχετικά με τα αρχαία που βρίσκονται στον περίβολο της Υπαπαντής.  Παρότι  δεν έκανε τίποτε όταν ήταν δήμαρχος για την ανάδειξη τους, σήμερα παρενέβη δημοσίως για την ανάδειξη των αρχαίων.

Αλλά για να είμαστε δίκαιοι, ούτε ο πρώην δήμαρχος από το 1979 έως το 1990 και μετέπειτα υπουργός Πολιτισμού, Σταύρος Μπένος, ενδιαφέρθηκε να αναδείξει, όχι μόνο τα αρχαία της Υπαπαντής, αλλά και το Ιερό του Ποσειδώνα στα Ακοβίτικα, που είχαν μετατρέψει οι κατά πλειοψηφία παρανομούντες «ευπαθείς» σκουρόχρωμοι, σε σκουπιδότοπο καθ’ όλη την διάρκεια της θητείας του στα κοινά.  Και ο Σταύρος Μπένος πριν λίγες ημέρες με επιστολή του ζήτησε την ανάδειξη των αρχαίων». Και πιο κάτω:

«Αυτό γράφει ο κύριος Μπιτσάνης σε σημείωμά του και συγκεκριμένα: «…για την ακρίβεια οι παλιές πόλεις είναι η μία χτισμένη πάνω από την άλλη και όλες μαζί κάτω από την σημερινή» και αναφέρει την μελέτη του Δ. Δουκάκη που έγραψε το 1905, αλλά δεν αναφέρει ότι ο Δ. Δουκάκης που γνωρίζει την ανασκαφή του κ. Σκιά, μετά από μελέτη γράφει ότι οι Φράγκοι τον Μεσαίωνα χρησιμοποίησαν ως οικοδομικά υλικά την αρχαία πόλη των Φηρών για να κατασκευάσουν τα τείχη της Καλαμάτας. Οπότε πάπαλα η δουλειά.

Μια ολική και συστηματική μελέτη για την ανάδειξη των αρχαίων θα περιλαμβάνει την ανασκαφή όλου του κάστρου γιατί έχουν βρεθεί εκεί μυκηναϊκοί τάφοι και άλλα κτίσματα, την Υπαπαντή γιατί όπως γνωρίζουμε οι Εκκλησίες ως επί το πλείστον είναι χτισμένες επάνω σε αρχαίους ναούς και γενικά  όλο το ιστορικό κέντρο γιατί εκεί εκτεινόταν η αρχαία πόλη».

Και σύμφωνα με το πόρισμα του Νικόλαου Γιαλούρη που ήταν προϊστάμενος των ανασκαφών που έγιναν στον ίδιο χώρο το 1960: «2) Όλα τα ανασυρθέντα ευρήματα δεν είναι παλαιότερα του τετάρτου αιώνος. Ανευρέθησαν επίσης όστρακα ελληνιστικής και ρωμαϊκής εποχής, καθώς επίσης και τείχος ρωμαϊκής εποχής παραπλεύρως του κλασσικού. Τούτο αποδίδει ο κ. Γιαλούρης εις το γεγονός, ότι μετά την κατάρρευσιν των πρωτοτείχων, οι μεταγενέστεροι έκτισαν επί των παλαιών βάσεων.

3) Ο Έφορος αρχαιοτήτων θεωρεί σημαντική την ανακάλυψιν των θεμελίων του οικοδομήματος, διότι εδραιώνει την άποψιν, περί ταυτίσεως των Ομηρικών και Κλασσικών Φαρών με το Κάστρο και την περί αυτό περιοχήν.

4) Ο κ. Γιαλούρης κατέληξεν εις την απόφασιν να εισηγηθή την κάλυψιν των ερειπίων καθ’ όσον ανευρέθησαν μόνον οι κατώτεραι βάσεις του οικοδομήματος» (δηλαδή τα θεμέλια).

Πέρα από τις αρχαιολογικές έρευνες η αρχαία Φάρις αναφέρεται στην Ομηρική Ιλιάδα ως «Φηράς τε ζαθέας» με το οποίο συμπεραίνουμε από την ετυμολογία του ονόματος ότι ο τόπος πρέπει να ήταν δασώδης με πυκνή βλάστηση, γιατί ένας κυνηγότοπος έχει αυτά τα χαρακτηριστικά και ξέρουμε ότι τα δένδρα κόπηκαν από τους Βενετσιάνους στο Μεσαίωνα για να σταλούν για ξυλεία στην Βενετία και με την ετυμολογία της λέξης «ζαθέας» που σημαίνει ιεροτάτης μας δείχνει ότι επρόκειτο για μια περιοχή εξαιρετικού κάλους που μάλλον χρησίμευε ως Ασκληπιείο. Εκτεινόταν δε κάτω από την περιοχή που βρίσκεται σήμερα το Κάστρο, γιατί όπως ξέρουμε οι πρόγονοί μας έχτιζαν τι Ακροπόλεις τους στο ψηλότερο σημείο της πόλης.  Υπάρχουν και σχετικές αναφορές για την αρχαία πόλη στον Παυσανία και τον Στράβωνα.

Μια πολυπολιτισμική ομάδα στο facebook με συγκεκριμένες επιδιώξεις.

Κάποιοι υποστηρικτές της ομάδας μίλησαν για την ανάγκη της απλής αναλογικής, κάποιοι μίλησαν για μια «επανάσταση από τα κάτω», υπό την ηγεσία των πεφωτισμένων χαβιαροαριστερών (λέω εγώ) και άλλος μέσα στον προοδευτικό οίστρο που τον κατάλαβε μίλησε για την εγκληματική κατεδάφιση του Καρφιωτάκειου κτίσματος  που χρησιμοποιήθηκε επί τουρκοκρατίας σαν κονάκι του Αρναούτογλου ντόπιου τοποτηρητή των τούρκων. Ευτυχώς που κατεδαφίστηκε γιατί αυτός ο ασεβής και ανιστόρητος που ανέδειξε το ζήτημα του Καρφιωτάκιου και επιβραβεύτηκε από τον νυν δήμαρχο με την θέση του αντιδημάρχου, θα μπορούσε να ζητήσει την μετατροπή του σε τζαμί για να τελούν τις θρησκευτικές τους ανάγκες οι ισλαμιστές λαθρομετανάστες προς δόξα του Οθωμανικού παρελθόντος της πόλης μας.

Όμως ο επικεφαλής της ομάδας Ηλίας Μπιτσάνης αφού ανάγκασε τον δήμαρχο κ. Βασιλόπουλο, τον Περιφερειάρχη κ. Νίκα και ακολούθως την υπουργό κα Μενδώνη να υποκύψουν στον στόχο του, αφού τον κάλεσαν μέχρι και να αγορεύσει στο Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης (ως τι άραγε;), έδειξε σε όλους την ηγεμονία των ιδεών της Αριστεράς στην Ελληνική κοινωνία σήμερα και την κυριαρχία της «πολιτικής ορθότητας» στον αγώνα των ιδεών.

Ζήτησε μεταγενέστερα την πλήρη ανασκαφή όλης της περιοχής εφόσον ακόμα και η Εκκλησία των Αγίων Αποστόλων  είναι κτισμένη πάνω σε αρχαίο ναό. Οι Άγιοι Απόστολοι είναι το σύμβολο της πόλης και το σύμβολο της Εθνικής μας Επανάστασης κατά της ισλαμικής Οθωμανικής κυριαρχίας  που είναι το κεντρικό πρόβλημα, δηλαδή η επιβολή του Ισλάμ, σε όλες τις δυτικές κοινωνίες σήμερα. Ποιος είναι ο στόχος όλων αυτών; Έγραφα στο κείμενό μου πριν πέντε χρόνια:

«Η Εκκλησία στο στόχαστρο για την πολιτική κυριαρχία της χαβιαροαριστεράς.

Γιατί λοιπόν θέλουν να ανασκαφεί η πλατεία της Υπαπαντής; Πολύ απλά ελλείψει χώρου στην Μητρόπολη δεν θα μπορεί να συγκεντρώνεται ο απλός κόσμος για να εορτάζονται οι γιορτές και έτσι θα εκλείψει ένα μεγάλο μέρος της Τοπικής μας Παράδοσης. Αφετέρου θα δείξουν την δύναμή τους ενάντια σε παραδοσιακούς θεσμούς όπως αυτός της Εκκλησίας που είναι συνυφασμένη με την Εθνική μας συνείδηση, την ιστορία μας, τις Παραδόσεις μας και ασκεί σημαντική επιρροή στον καθόλου βίο των Ελλήνων. Πέραν τούτου, η Εκκλησία της Ελλάδος, η μόνη Ορθόδοξη που απέφυγε την δοκιμασία της κομμουνιστικής καταπίεσης, διατηρεί μέγα κύρος στον κόσμο της Ορθοδοξίας».

Όπου οικογένεια σημαίνει το γαλάζιο μαντρί της φοροκαταιγίδας και του συμφέροντος.

«Κόμμα: Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν’ αναγιγνώσκωσι και ν’ αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπό ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι να αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι».

Εμμανουήλ Ροΐδης, 1836-1904

Γράφει ο Γιώργος Δημητρούλιας

Πρώην Δημοτικός Σύμβουλος Καλαμάτας

Πέρασαν κιόλας δυόμιση χρόνια από την δεύτερη θητεία του νυν δημάρχου και πέμπτη κατά σειρά της ίδιας δημοτικής παράταξης γνήσιο γέννημα του ελληνικού «βαθέος κράτους» που δημιούργησε η Μεταπολίτευση. Ειδικά οι δύο τελευταίες θητείες μπορούν να χαρακτηριστούν με μια λέξη: χάος. Κανένα ουσιώδες έργο υποδομής, κυκλοφοριακή ασφυξία, έλλειψη χώρων στάθμευσης, καμμιά βοήθεια σε καινοτομίες πολιτών, καμιά επέκταση στο σχέδιο πόλης (για να κονομάνε ποιοι άραγε; μήπως οι εργολάβοι;), απαξίωση Αγοράς (η οποία είχε αρχίσει από τον προηγούμενο δήμαρχο, γιατί άραγε; μήπως οι διορισμοί στα σούπερ μάρκετ είναι ο λόγος;), εκτρώματα στο ιστορικό κέντρο (όπως αυτό της πλατείας 23^ης Μαρτίου), τα ανολοκλήρωτα αντιπλημμυρικά έργα σχεδόν μια δεκαετία μετά τις καταστροφικές πλημμύρες, κλπ.

Δεν θα κάνω κριτική στα πρόσωπα των αντιδημάρχων γιατί είναι κομματικές επιλογές και αν κάποιος έχει αντίρρηση σχετικά με  κάποιον αντιδήμαρχο ή στέλεχος της συγκεκριμένης παράταξης θα τον παραπέμψω στην σχετική θεωρία του Λένιν περί «χρήσιμων ηλιθίων».

Ωστόσο μια ουσιώδης λεπτομέρεια δείχνει και το ύψος του επιπέδου στην λειτουργία του δήμου και της τοπικής αυτοδιοίκησης γενικότερα. Ο Δήμος έχει μια υπηρεσία ειδικών συμβούλων και επιστημονικών συνεργατών που επανδρώνεται από τον εκάστοτε δήμαρχο προκειμένου να τον βοηθήσουν με εξειδικευμένες λύσεις επάνω σε προβλήματα που αντιμετωπίζει. Αυτό το γραφείο των ειδικών συμβούλων και επιστημόνων αποτελείται από πέντε άτομα. Μια νεαρά, η οποία μάλλον είναι ανιψιά της συζύγου του νυν δημάρχου, η οποία σύζυγος διορίστηκε  από την κυβέρνηση της ΝΔ διοικήτρια του Νοσοκομείου Τρίπολης, ένας άνδρας και μία γυναίκα με άμεση σχέση με δύο τοπικά ΜΜΕ του συστήματος Μητσοτάκη, ένας άνδρας που εμφανίζεται μόνο σε έναν διαγωνισμό για  «Υπηρεσίες ηχητικών φωτιστικών και χειρισμού αυτών, για την κάλυψη των πολιτιστικών εκδηλώσεων έτους 2025» και τέλος ο μοναδικός πτυχιούχος στην φυσική από το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων που μπορεί να δώσει επιστημονικές συμβουλές σε θέματα που άπτονται του πτυχίου του. Φυσικά όλοι οι παραπάνω αμείβονται από τους δημότες Καλαμάτας.

Αλλά το γκοβέρνο του Μητσοτάκη να είναι καλά και όλα πάνε πρίμα, αφού ανήκει και στην ίδια παράταξη η δημοτική αρχή.

Ποιοι είναι οι στόχοι του καθεστώτος Μητσοτάκη μαζί με τα «εκσυγχρονιστικά» ορφανά του Σημίτη που μας κυβερνά σήμερα; Η απάντηση έρχεται στο τελευταίο συνέδριο του Συμφώνου για το Μέλλον που έγινε υπό την αιγίδα του ΟΗΕ. Εκεί περιγράφονται για πρώτη φορά σε επίσημο κείμενο οι αρχές, οι στόχοι και το πλαίσιο της Νέας Τάξης Πραγμάτων που φέρνει η Παγκοσμιοποίηση και στο οποίο ενσωματώνεται ένα ευρύ φάσμα θεμάτων διεθνούς ενδιαφέροντος και συνιστά την θεσμική βάση  για την μελλοντική συγκρότηση της παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Στην πρόσφατη Ολομέλεια της Συνόδου κορυφής για το Μέλλον παρενέβη και ο Έλληνας Πρωθυπουργός Κων/νος Μητσοτάκης, ο οποίος έσπευσε να ταυτιστεί με τις διεθνείς ελίτ, προπαγανδίζοντας την ανάγκη σχηματισμού μιας παγκόσμιας κυβέρνησης (ένας από τους βασικούς στόχους της Παγκοσμιοποίησης) και τόνισε σχετικά: «Εμείς, από την άλλη πλευρά έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε κάτι προτού είναι πολύ αργά, πριν φθάσουμε στην επόμενη πραγματική παγκόσμια κρίση. Έχουμε ακόμα την δυνατότητα να αποτρέψουμε την καταστροφή που θα μπορούσε να προκληθεί από τις σημερινές παγκόσμιες απειλές με τις οποίες ερχόμαστε αντιμέτωποι. Εφεξής μπορούμε να προχωρήσουμε προς τα εμπρός και να επιλύσουμε από κοινού τις κύριες προκλήσεις της εποχής μας. Αποτελούν παγκόσμιες προκλήσεις και απαιτούν παγκόσμιες λύσεις. Με το σύμφωνο για το Μέλλον, έχουμε έναν «οδικό χάρτη» που θα μας οδηγήσει εκεί. Τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι πιο ζωτικής σημασίας».

Άρα το ερώτημα είναι με τις δυνάμεις της Πατρίδας ή με το καθεστώς Μητσοτάκη στο οποίο ανήκει και η παρούσα δημοτική παράταξη που διευθύνει την πόλη μας, το οποίο προωθεί την Παγκοσμιοποίηση;

Γιώργος Δημητρούλιας

Πρώην Δημοτικός Σύμβουλος Καλαμάτας

Πολλά δημοσιεύματα του τοπικού τύπου καθόλη την διάρκεια του καλοκαιριού απέδειξαν με στοιχεία που δεν αμφισβητούνται την πτώση που έχουν τα έσοδα από τον τουρισμό και τις αρνητικές τους επιπτώσεις στην τοπική οικονομία (εφημ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 27/8/2025).

Η Δημοτική Αρχή που διοικεί τον δήμο και είναι η πέμπτη της θητεία μετά από την ίδρυσή της από τον Παναγιώτη Νίκα με αντιδήμαρχο τότε τον νυν δήμρχο Θανάση Βασιλόπουλο, επενδύει όπως άλλωστε και οι κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας από την οποία προέρχεται η παρούσα Δημοτική παράταξη,  στον τουρισμό. Αν και η κίνηση του τοπικού αεροδρομίου κυμαίνεται στο 0,5 % των συνολικών αφίξεων συνεπώς είμαστε μακριά από το να χαρακτηριστούμε τουριστικός προορισμός, αυτό δεν γίνεται γνωστό σε έναν μεγάλο αριθμό δημοτών που επιλέγει επαγγέλματα γύρω από τον τουρισμό.

Τα έσοδα των επιχειρήσεων εστίασης, όπως μας πληροφορεί η τοπική εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, στο φετινό δεύτερο τρίμηνο σε σχέση με το αντίστοιχο περσινό χρονικό διάστημα μειώθηκαν 7,7 % στην Μεσσηνία, κατά 3,4 % στην Περιφέρεια Πελοποννήσου και κατά 2,6 % στην Ελλάδα.

Συγκυριακό θα μου πείτε ότι είναι αυτό το δείγμα, αλλά έλα που έψαξα σε βάθος χρόνου και ανακάλυψα ότι το 2008 (όταν ακόμα δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα) και είχαμε 16 εκατομμύρια αφίξεις τουριστών το ΑΕΠ ήταν 247 δις. ευρώ και το 2023 με 36 εκατομμύρια αφίξεις (υπερδιπλάσιες από το παρελθόν)  το ΑΕΠ ήταν μόνο 210 δις. ευρώ. Κατόπιν των παραπάνω αριθμών μπορούμε να εξαγάγουμε δύο συμπεράσματα που ισχύουν τόσο σε εθνικό όσο και σε τοπικό επίπεδο: ο τουρισμός, όσο και αν αυξάνεται, δεν μας κάνει πλούσιους και, δεύτερον, οι επενδύσεις είναι λίγες και δεν αρκούν για να φέρουν αύξηση του ΑΕΠ.

Η Καλαμάτα όμως πρωτοτύπησε για άλλη μια φορά και αγνοώντας επίσημες έρευνες του Ινστιτούτου μικρών επιχειρήσεων της ΓΣΕΒΕΕ,  η οποία έδειξε ότι το οικονομικό κλίμα των μικρών και πολύ μικρών επχειρήσεων παρουσίασε σημαντική επιδείνωση το Ά εξάμηνο του 2025, προχώρησε στην διοργάνωση για 11^η χρονιά της αντιεπαγγελματικής Λευκής Νύχτας, που θέσπισε ο προηγούμενος δήμαρχος Παναγιώτης Νίκας για ψηφοθηρικούς λόγους.

Ο νυν δήμαρχος Θ. Βασιλόπουλος συνέχισε την ίδια λουδοβίκια πολιτική του προκατόχου του και αγνοώντας την επιστολή του Συλλόγου Εστίασης στην Καλαμάτα ΣΚΕΑΚ που αναφέρει:   «Η “Λευκή Νύχτα” στις 31 Αυγούστου παρουσιάζεται ως… τέλος του καλοκαιριού. Όμως για την Καλαμάτα, μια παραθαλάσσια πόλη με υψηλές θερμοκρασίες και έντονη τουριστική δραστηριότητα μέχρι και τον Νοέμβριο, το καλοκαίρι δεν τελειώνει τόσο νωρίς. Το να οριοθετούμε τη λήξη της σεζόν από τα τέλη Αυγούστου αδικεί τη δυναμική της πόλης μας».

Έχουμε λοιπόν, για άλλη μια χρονιά, το πολύχρωμο πανυγηράκι της Λευκής Νύχτας των πολυκαταστημάτων (γιατί με αυτές τις πολιτικές του Δήμου οι ντόπιοι επαγγελματίες δεν θα αντέξουν στον ανταγωνισμό) και της κεντρικής πλατείας, με εκδηλώσεις που ταιριάζουν στην παρακμιακή κουλτούρα της εποχής και δεν προβάλλουν ούτε την αρχαία αλλά ούτε και την πρόσφατη ιστορία της πόλης που σημάδεψε την νεότερη ιστορία του Έθνους.

Γιώργος Δημητρούλιας

Πρώην Δημοτικός Σύμβουλος Καλαμάτας

Εσχάτως η δημοτική αρχή της Καλαμάτας ζήλεψε τις δόξες που πέρασε η Τρούμπα του Πειραιά για αρκετές δεκαετίες πριν την κλείσει ο τότε δήμαρχός του Αριστείδης Σκυλίτσης το 1967.

γράφει ο Γιώργος Δημητρούλιας

Πρώην δημοτικός σύμβουλος Καλαμάτας

Όπως μπορείτε να διαπιστώσετε με μια απλή επίσκεψη στο Ιστορικό Κέντρο της πόλης εκεί που άλλοτε υπήρχε το εμπορικότερο σημείο της περιοχής που έσφυζε από ζωή, σήμερα έχουν απομείνει ελάχιστα στοιχεία που θυμίζουν το παρελθόν και έχει γεμίσει με ξενόφερτου είδους κέντρα διασκέδασης που ηχορυπαίνουν και προβάλλουν ένα δυτικό και woke τρόπο ζωής πλήρως αποκομμένο με την πολιτιστική κληρονομιά του τόπου.

Το Ιστορικό Κέντρο της Καλαμάτας συνδυάζει την Πίστη με την Πατρίδα, αφού εκεί εορτάζεται κάθε χρόνο η έναρξη της Εθνικής μας Επανάστασης του 1821 και πραγματοποιείται η σχετική αναπαράσταση μπροστά από το παλαιό εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων στο οποίο έγινε η πρώτη λειτουργία υπέρ της Εθνικής Επανάστασης και ευλογήθηκαν τα όπλα των Επαναστατών. Η μνήμη αυτού του γεγονότος τείνει να χαθεί και υποβαθμίζεται (ελπίζω όχι ηθελημένα) από την δημοτική αρχή της Καλαμάτας που από τότε που δημιουργήθηκαν οι διευρυμένοι δήμοι σε συνδυασμό με την αστυφιλία που επικρατεί υποβαθμίστηκε η ιστορικότητα κάποιων περιοχών και γεγονότων και μαζί τους η Πολιτιστική μας Παράδοση. Χαρακτηριστικά στην επέτειο των 200 ετών από αυτό το γεγονός και εν μέσω lock down  εξαιτίας του κορονοϊού η δημοτική παράταξη που διοικεί ακόμα τον δήμο Καλαμάτας γιόρτασε την επέτειο προσκαλώντας τον Άγγλο ιστορικό Ντέιβιντ Μπριούερ να κάνει μια διαδικτυακή ομιλία,  ο οποίος στο βιβλίο του που έχει μεταφραστεί στα ελληνικά «1453-1821, οι σκοτεινοί αιώνες» αναφέρει το πόσο ωραία περνούσαμε στην διάρκεια της τουρκοκρατίας και άλλα εθνομηδενιστικά.

Στον εσωτερικό κόσμο μιας γενιάς που ανδρώθηκε με τα οράματα της Μεταπολίτευσης και μέσα σε λίγα μόλις χρόνια, βρέθηκε να παραπαίει ανάμεσα στην ρητορική της Αριστεράς και την προσαρμογή σε έναν μικροαστικό εκσυγχρονισμό βρίσκονται και οι δημοτικοί μας άρχοντες. Είναι οι άνθρωποι που για ένα μεγάλο διάστημα ένοιωσαν πως εκπροσωπούν το «καινούργιο», χωρίς οι ίδιοι να έχουν αλλάξει. Με θεωρίες περί αλλαγής του κόσμου που έλεγαν, αδυνατούσαν να αλλάξουν την ίδια τους την ζωή.

Η τραγωδία, όχι μόνο της σημερινής, αλλά όλων των δημοτικών αρχών της Μεταπολίτευσης είναι ότι πίστευαν και εξακολουθούν να πιστεύουν ότι μπορούν να μεταγγίσουν στην Ελλάδα μια μεταμαρξιστική και ευρωκεντρική αριστερή κουλτούρα. Βλέπουν τον Ελληνισμό περίπου σαν εμπόδιο στην ριζοσπαστική τους κίνηση προς την «πρόοδο», η οποία είναι ταυτόσημη με την woke ατζέντα.

Πλέον οι κάτοικοι της Καλαμάτας νοιώθουν ότι κάτι τους λείπει πέρα από τις διεθνιστικές αναλύσεις και άλλα δυτικά αφηγήματα. Δεν το ομολογούν, αλλά υποψιάζονται πως αδειάζοντας την Παράδοση, άδειασαν και τον εαυτό τους.

Στις μέρες μας ο τομέας του πολιτισμού αποτελεί στοιχείο πολιτιστικής, κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής ανάπτυξης. Συγκεκριμένα θεωρείται μέσο επίτευξης τόσο της τοπικής ανάπτυξης όσο και των κοινωνικών αλλαγών. Αποτελεί, με λίγα λόγια, παράγοντα τοπικού δυναμισμού και στοιχείο χάραξης και διαμόρφωσης χωροταξικής πολιτικής.

Με την ανάπλαση και τα έργα της οδού Υπαπαντής είναι απαραίτητο να βγουν στην επιφάνεια και να αναδειχθούν όλα τα παλιά κτίσματα και άλλα στοιχεία που είναι μέρος της πολιτιστικής κληρονομιάς της πόλης. Περιμένουν αρκετοί παλιοί καλαματιανοί από την δημοτική αρχή να μεριμνήσει για την προστασία και την ανάδειξη των ιστορικών στοιχείων  της πόλης, όπως π.χ. το πηγάδι, το οποίο φαίνεται στην φωτογραφία, της οδού Υπαπαντής στα παπλωματάδικα ή ο μετεωρολογικός σταθμός που υπήρχε δίπλα από τους Αγίους Αποστόλους, αλλά και άλλα κτίσματα από την περίοδο της φραγκοκρατίας.

Γράφοντας τα παραπάνω μου γεννήθηκε ένα ερώτημα: υπάρχουν γνήσιοι καλαματιανοί στην δημοτική αρχή ή εκλεκτοί του κομματικού σωλήνα που σαν άλλοι σύγχρονοι νέρωνες καταστρέφουν όλα τα παραδοσιακά στοιχεία της πόλης στον βωμό της woke «προόδου» και του νεοφιλελεύθερου «εκσυγχρονισμού»;

Γιώργος Δημητρούλιας

Πρώην Δημοτικός Σύμβουλος Καλαμάτας

Το ποίημα του Καβάφη με τον τίτλο «Ας Φρόντιζαν» είναι γραμμένο το 1930, αλλά όποιος το διαβάσει θα νομίσει ότι είναι γραμμένο εχθές.

Γράφει ο Γιώργος Δημητρούλιας

Εκδότης «το Αντίδοτο», τ. δημοτικός σύμβουλος Καλαμάτας

Όπως γράφει στην εισαγωγή του καινούριου συλλογικού βιβλίου «WOKE, Η καθολική αποδόμηση: έθνος – φύλο – φυλή» από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις: «Είναι προφανές πως το ελληνικό έθνος, που απειλείται άμεσα με ιστορική έκλειψη καθώς διαθέτει μικρά και συρρικνούμενα μεγέθη, δημογραφικά αι οικονομικά, πλήττεται περισσότερο από μια ιδεολογία ακύρωσης της πολιτιστικής κληρονομιάς, διότι αυτή αποτελεί τη σημαντικότερη συμβολή της στον ευρωπαϊκό και παγκόσμιο πολιτισμό. Και όμως, οι «πολυπολιτισμικοί» αποδομητικοί χώροι, κυρίαρχοι στα ΜΜΕ και τα πανεπιστήμια, συζητούν συχνότερα των εναλλακτικών σεξουαλικών επιλογών από το δημογραφικό ζήτημα.

Καθόλου τυχαία, άλλωστε, αφού ο «μέγας ιεροεξεταστής» έχει ήδη αποφανθεί ότι η συζήτηση αυτή κλείνει το μάτι σε αντιλήψεις «εθνικής ευγονικής» (!), ή επαναφέρει από την πίσω πόρτα τον εγκλωβισμό των γυναικών στον ρόλο της μητρότητας. Έτσι η επισήμανση της δημογραφικής κρίσης καταλήγει τελικώς να χρησιμοποιείται ως ένα ακόμη επιχείρημα για την αποδοχή της μαζικής μετανάστευσης, καθώς η «μεγάλη αντικατάσταση» εμφανίζεται ως η πιο πολιτικά ορθή απάντηση στην πληθυσμιακή συρρίκνωση. Εδώ άλλωστε οι δικοί μας «αφυπνισμένοι» συναντούν τους Ευρωπαίους και Αμερικανούς ομολόγους τους».

Πως φθάσαμε μέχρι εδώ; Μας το λέει ο Καβάφης βουτώντας στην ιστορία του Αυτοκρατορικού Ελληνισμού, την οποία γνωρίζει άριστα. Η αναλυτική εξήγηση του ποιήματος «Ας Φρόντιζαν» είναι απαραίτητη.

Κατήντησα σχεδόν ἀνέστιος καί πένης.

Αὐτή ἡ μοιραία πόλις, ἡ Αντιόχεια

όλα τά χρήματα μου τά ‘φαγε:

αυτή ἡ μοιραία μέ τόν δαπανηρό της βίο.

Η πλοκή του ποιήματος εκτυλίσσεται στην Αντιόχεια ήταν η πρωτεύουσα του αρχαίου κράτους της Συρίας και ιδρύθηκε από το στρατηγό του Μεγάλου Αλεξάνδρου Σέλευκο Ά το Νικάτορα στα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ. προς τιμήν του πατέρα του Αντίοχου. Το ποίημα δίνεται σε πρώτο πρόσωπο από τον σκόπιμα ανώνυμο ήρωα, ο οποίος  αναφέρει το σε πόσο δεινή θέση έχει βρεθεί, αφού είναι πια σχεδόν άστεγος και φτωχός. Προέκυψε, ωστόσο από δική του απερισκεψία, μιας και παρασύρθηκε από τα θέλγητρα της Αντιόχειας.

Ἀλλά εἶμαι νέος καί μέ ὑγείαν ἀρίστην.

Κάτοχος τῆς ἑλληνικής θαυμάσιος

(ξέρω και παραξέρω Ἀριστοτέλη, Πλάτωνα∙

τί ρήτορας, τί ποιητάς, τί ὅ,τι κι ἄν πεῖς).

Όπως αναφέρει ο Κων/νος Μάντης: «Ο Καβάφης σκιαγραφεί με ειρωνικό τρόπο τον ήρωά του, παρουσιάζοντάς τον αλαζονικό και θρασύ, προκειμένου να τονίσει τον ηθικό ξεπεσμό των ανθρώπων της εποχής. Ο νεαρός αυτός, έστω κι αν όντως γνωρίζει το έργο του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα, δεν έχει, ωστόσο, αποκομίσει κανένα ουσιαστικό όφελος από τα διδάγματα των φιλοσόφων αυτών, εφόσον ο ίδιος είναι επηρμένος και χωρίς κανένα ίχνος αυτοελέγχου. Ενώ, οι λαϊκές εκφράσεις που χρησιμοποιεί φανερώνουν εν γένει έναν άνθρωπο ελλιπώς καλλιεργημένο».

Ἀπό στρατιωτικά ἔχω μιάν ἰδέα,

κ’ ἔχω φιλίες μέ ἀρχηγούς τῶν μισθοφόρων.

Εἶμαι μπασμένος καμπόσο καί στά διοικητικά.

Στην Ἀλεξάνδρεια ἔμεινα ἕξι μήνες, πέρσι∙

κάπως γνωρίζω (κ’ εἶναι τοῦτο χρήσιμον) τά ἐκεῖ:

τοῦ Κακεργέτη βλέψεις καί παληανθρωπιές, καί τά λοιπά.

«Τα προσόντα πάντως του ήρωα δεν περιορίζονται στη νεότητά του και στην καλή γνώση της ελληνικής γλώσσας. Έχει, επίσης, «μια ιδέα» από στρατιωτικά κι έχει γνωριμίες στον κύκλο των μισθοφόρων· γνωριμίες, δηλαδή, με ανθρώπους που είναι πρόθυμοι να πολεμήσουν στο πλευρό εκείνου που τους δίνει τα περισσότερα χρήματα, χωρίς να ενδιαφέρονται για το ηθικό ή όχι των προθέσεών του, όπως κατά μία έννοια λειτουργεί και ο νεαρός. Σε ό,τι αφορά τα διοικητικά, που είναι το επόμενο προσόν του, δηλώνει πως είναι «καμπόσο μπασμένος», αφού πέρσι είχε την ευκαιρία να μείνει για έξι μήνες στην Αλεξάνδρεια και γνώρισε τις επιδιώξεις και τις παλιανθρωπιές του Πτολεμαίου Η΄. Έχει, άρα, μια κάποια γνώση του πώς οι κρατούντες επιτυγχάνουν τους στόχους τους και του πόσο αδιάφοροι είναι απέναντι σε ζητήματα ηθικής και δικαιοσύνης. Τίποτε, άλλωστε, δεν μπορεί να θεωρηθεί για εκείνους σημαντικότερο ή «ιερότερο» από το να επιβάλουν τη θέλησή τους».

Κακεργέτης: Προσωνύμιο του Πτολεμαίου Η΄ Ευεργέτη Β΄ (182-116 π.Χ.) της Αιγύπτου. Ο Κακεργέτης (ή αλλιώς ο Φύσκων) ήταν ο όγδοος Φαραώ της δυναστείας των Πτολεμαίων (15ος και τελευταίος ήταν ο Καισαρίωνας, ο γιος της Κλεοπάτρας της Ζ΄). Πήρε την εξουσία μετά το θάνατο του αδερφού του Πτολεμαίου Στ΄, ενώ, παράλληλα, παντρεύτηκε τη χήρα του Πτολεμαίου Στ΄, και αδερφή τους, Κλεοπάτρα Β΄ και δολοφόνησε τον ανιψιό του. Στη συνέχεια παντρεύτηκε και τη μια από τις δύο κόρες της Κλεοπάτρας Β’ την Κλεοπάτρα Γ΄, που ήταν παράλληλα και ανιψιά του. Όταν η Κλεοπάτρα Β΄ το 131 π.Χ. ξεκίνησε επανάσταση εναντίον του συζύγου και αδερφού της, εκείνος σκότωσε το γιό τους Πτολεμαίο Μεμφίτη, που ήταν τότε δεκατεσσάρων ετών, τον τεμάχισε και της έστειλε τα κομμάτια του σα δώρο γενεθλίων. Η Κλεοπάτρα Β΄ παρόλα αυτά το 124 π.Χ. επέστρεψε στον Πτολεμαίο Η΄ κι έμεινε κοντά του μέχρι το θάνατό του το 116 π.Χ.

Ὅθεν φρονῶ πώς εἶμαι στά γεμάτα

ἐνδεδειγμένος γιά νά ὑπηρετήσω αὐτήν τήν χώρα,

τήν προσφιλῆ πατρίδα μου Συρία.

«Με βάση, λοιπόν, το πλήθος των ικανοτήτων και γνώσεών του, ο νεαρός πιστεύει πως είναι «στα γεμάτα» κατάλληλος για να υπηρετήσει αυτή τη χώρα· την αγαπημένη του, δηλαδή, πατρίδα, τη Συρία. Ο στόχος του, άλλωστε, να υπηρετήσει τη χώρα του, ταυτίζεται στη δική του σκέψη με το να διασφαλίσει κάποια καλοπληρωμένη κρατική θέση· επιδίωξη που φαίνεται να εξυπηρετεί πρωτίστως το δικό του συμφέρον».

Σ’ ὅ,τι δουλειά μέ βάλουν θά πασχίσω

νά εἶμαι στήν χώρα ὠφέλιμος. Αὐτή εἶν’ ἡ πρόθεσίς μου.

Ἄν πάλι μ’ ἐμποδίσουνε μέ τά συστήματά τους –

τούς ξέρουμε τούς προκομένους: νά τά λέμε τώρα;

ἄν μ’ ἐμποδίσουνε, τί φταίω ἐγώ.

«Ο νεαρός αυτός, με τις τόσες γνώσεις και ικανότητες, που θα μπορούσε να φανεί εξαιρετικά χρήσιμος στην πατρίδα του, γνωρίζει πως ίσως δεν κατορθώσει τελικά να επιτύχει το στόχο του -να αποκατασταθεί, δηλαδή, σε κάποια κρατική θέση-, κι αυτό όχι γιατί ο ίδιος δεν είναι αξιόλογος και με καλές προθέσεις, αλλά λόγω της τακτικής που ακολουθούν οι κρατούντες. Αναφέρεται -προφανώς- στην τάση όσων βρίσκονται στην εξουσία να προσφέρουν θέσεις εργασίας στους «δικούς» τους ανθρώπους· δεν το επεξηγεί, ωστόσο, εφόσον θεωρεί πως είναι κάτι που το γνωρίζουν όλοι».

.

Θ’ ἀπευθυνθῶ πρός τόν Ζαβίνα πρῶτα,

κι ἄν ὁ μωρός αὐτός δέν μ’ ἐκτιμήσει,

θά πάγω στόν ἀντίπαλό του, τον Γρυπό.

Κι ἄν ὁ ἠλίθιος κι αὐτός δέν μέ προσλάβει,

πηγαίνω παρευθύς στόν ‘Υρκανό.

«Ο νεαρός σκοπεύει να απευθυνθεί κατά σειρά και στους τρεις ισχυρούς άνδρες της εποχής του, χωρίς να έχει, ωστόσο, καμία απολύτως εκτίμηση για κανέναν τους. Με πλήρη αδιαφορία για το ήθος τους, τις προθέσεις και τις τακτικές τους, ο νεαρός σκοπεύει να προσφέρει τις υπηρεσίες του και στους τρεις. Ό,τι προέχει, άλλωστε, για τον νεαρό ήρωα είναι το να εξασφαλίσει τον εαυτό του κι όχι το να προσφέρει κάποια σημαντική υπηρεσία στην πατρίδα του, όπως ο ίδιος ισχυρίζεται».

 Ζαβίνας: Ο Αλέξανδρος Β΄ Ζαβίνας (Ζαβίνας σημαίνει αυτός που αγοράστηκε) υποστηρίχτηκε από τον Πτολεμαίο Η΄ τον Κακεργέτη, ως δήθεν γιος του Αλέξανδρου Α΄ Βάλα (ηγεμόνα της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών από το 150 έως το 146 π.Χ.), για να διεκδικήσει την εξουσία της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών εις βάρος του Δημητρίου Β΄ του Νικάτορα. Η διαμάχη που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στην Κλεοπάτρα Β΄ και το σύζυγο –και αδερφό- της Πτολεμαίο Η΄ είχε αντίκτυπο και στη Συρία, καθώς ο Δημήτριος ο Νικάτωρ πήρε το μέρος της Κλεοπάτρας αφού είχε παντρευτεί την κόρη της την Κλεοπάτρα τη Θεά (που βασίλευε στη Συρία κατά τη διάρκεια των εμφύλιων διαμαχών), ενώ ο Ζαβίνας είχε την υποστήριξη του Πτολεμαίου Η΄ (του Κακεργέτη). Ο Ζαβίνας κατόρθωσε να κυβερνήσει κάποιες περιοχές της Συρίας από το 128 π.Χ. μέχρι το 123 π.Χ. οπότε και εκτελέστηκε. Ο Ζαβίνας μάλιστα ηττήθηκε από τον Αντίοχο Η΄ το Γρυπό, το γιο του Δημητρίου Β΄ του Νικάτορα.

Γρυπός: Ο Αντίοχος Η΄ ο Γρυπός (αυτός δηλαδή που έχει γαμψή μύτη) υπήρξε ηγεμόνας της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών από το 125 π.Χ. έως το 96 π.Χ. ήταν γιος του Δημήτριου Β΄ του Νικάτορα και της Κλεοπάτρας της Θεάς, την οποία ανάγκασε να πιει το δηλητηριασμένο κρασί που πήγε να του προσφέρει για να τον σκοτώσει. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Κλεοπάτρα η Θεά υπήρξε κατά σειρά σύζυγος των: Αλέξανδρου Α΄ Βάλα, Δημητρίου Β΄ Νικάτορος και Αντίοχου Ζ΄ Σιδήτη. Υπήρξε βασίλισσα της Συρίας για μια τριακονταετία και στα τελευταία της χρόνια δολοφόνησε το γιο της Σέλευκο και αποπειράθηκε να δηλητηριάσει και τον γιο της Αντίοχο Η΄, ο οποίος και την ανάγκασε να πάρει η ίδια το δηλητήριο που προόριζε για εκείνον.

Υρκανός: Ο Ιωάννης Υρκανός Α΄ (135-104 π.Χ.) υπήρξε θρησκευτικός και πολιτικός επικεφαλής των Ιουδαίων, αν και ηττήθηκε από τον Αντίοζο Ζ΄ το Σιδήτη, συνεργάστηκε με τον Αλέξανδρο Α΄ Ζαβίνα και κατόρθωσε να πάρει τον έλεγχο αρκετών περιοχών της Συρίας.

Κ’ εἶν’ ἡ συνείδησίς μου ἥσυχη

γιά τό ἀψήφιστο τῆς ἐκλογῆς.

Βλάπτουν κ’ οἱ τρεῖς τους τήν Συρία τό ἴδιο.

«Ο νεαρός έχει πλήρη επίγνωση πως η προθυμία του να συνεργαστεί με οποιονδήποτε από τους τρεις -έστω κι αν η ανηθικότητά τους είναι προφανής- αποτελεί ένδειξη πλήρους επιπολαιότητας, αλλά δεν τον πτοεί αυτό. Είναι, άλλωστε, έτοιμος να δικαιολογήσει τον εαυτό του· βλάπτουν κι οι τρεις τους τη Συρία το ίδιο, οπότε ελάχιστη σημασία έχει το για ποιον θα δουλέψει!»

Ἀλλά, κατεστραμμένος ἄνθρωπος, τί φταίω ἐγώ.

Ζητῶ ὁ ταλαίπωρος να μπαλωθῶ.

Ἀς φρόντιζαν οἱ κραταιοί θεοί

να δημιουργούσαν ἕναν τέταρτο καλό.

Μετά χαρᾶς θά πήγαινα μ’ αὐτόν.

«Αν ήθελαν οι ισχυροί θεοί ας είχαν φροντίσει να δημιουργήσουν έναν τέταρτο διεκδικητή της εξουσίας που να ήταν καλός, κι εκείνος θα πήγαινε μετά χαράς μ’ αυτόν. Φταίνε, λοιπόν, οι θεοί που δεν μερίμνησαν να υπάρχει μια ακόμη επιλογή, ένας καλός ηγέτης, ώστε να έχουν κι οι πολίτες κάποιον σωστό να διαλέξουν!»

Το ποίημα «Ας Φρόντιζαν» είναι ίσως το καλύτερο πολιτικό ποίημα του Καβάφη, στο οποίο μας δείχνει με μοναδικό τρόπο το πως η διαφθορά των ηγετών περνά στους πολίτες και τους οδηγεί σε μια γενική αδιαφορία απέναντι των μεγάλων και ουσιαστικών προβλημάτων του Έθνους τους. Ο νεαρός από την Αντιόχεια ζει με τις απολαύσεις που  έχει η πρωτεύουσα και τώρα αναζητεί εναγωνίως μια θέση στον κρατικό μηχανισμό, ώστε να εξασφαλίσει τα απαραίτητα χρήματα για να συνεχίσει τις διασκεδάσεις. Ο Καβάφης έχει επιλέξει μια περίοδο παρακμής, όπως η σημερινή, που οι ηγέτες της Συρίας τότε ενδιαφέρονται μόνο για το πως θα κατακτήσουν την εξουσία και οι πολίτες ασχολούνται μόνο πως θα βολευτούν οι ίδιοι, αδιαφορώντας για την Πατρίδα τους.

Γράφει ο Γιώργος Δημητρούλιας

Εκδότης «το Αντίδοτο», τ. δημοτικός σύμβουλος Καλαμάτας

«Η εθνική ιδεολογία στηρίζεται όχι τόσο σε εθνογραφικές και ιστορικές βάσεις, αλλά πριν απ’ όλα σε θρησκευτικές – πολιτισμικές, θεμελιώνεται στο θρησκευτικό – πολιτισμικό μεσσιανισμό, στον οποίο λόγω αναγκαιότητας ενσωματώνεται κάθε συνειδητό εθνικό αίσθημα. Έτσι ακριβώς ήταν τα πράγματα και στο μεγαλύτερο φορέα της θρησκευτικής – μεσσιανικής ιδέας, στο αρχαίο Ισραήλ, έτσι παραμένουν και σήμερα σε κάθε μεγάλο ιστορικό λαό».

Π. Σεργκέι Μπουλγάκοφ, Ρώσος φιλόσοφος

Ο Ρώσος ιερωμένος και φιλόσοφος Σεργκέι Μπουλγάκοφ έζησε στο μεταίχμιο δύο αιώνων αφού γεννήθηκε το 1871 και πέθανε το 1944, υπήρξε δε εμβριθής μελετητής, βαθύτατος στοχαστής και τολμηρός διανοούμενος, ο οποίος άφησε ανεξίτηλα ίχνη στην γραμματεία της Ρωσίας. Περιγράφει, πριν περίπου εκατό χρόνια, τα αίτια της σημερινής εισβολής και συμπεριφοράς των Ρώσων: «Η καταστροφή των προαιώνιων ηθικών θεμελίων του λαού απελευθερώνει τα τρομερά στοιχεία, τα οποία υπάρχουν σε αφθονία στη ρωσική ιστορία, η οποία έχει δηλητηριαστεί από την κακία των τατάρων και τα ένστικτα των νομάδων κατακτητών» και αλλού «Ο ρωσικός διαφωτισμός, τον οποίο καλείται να υπηρετήσει η ρωσική διανόηση, υποχρεώθηκε να παλέψει με τις προαιώνιες ταταρικές παραδόσεις, οι οποίες έχουν βαθιά εισχωρήσει σε πολλές πλευρές της ζωής μας, με την αυθαιρεσία της γραφειοκρατικής απολυταρχίας και την κρατική ανεπάρκεια, παλιότερα με την δουλοπαροικία, με το θεσμό των σωματικών τιμωριών, τώρα με το θεσμό της θανατικής καταδίκης, με τη χυδαιότητα των ηθών, γενικά να παλέψει για καλύτερες συνθήκες ζωής».

Ο μεσσιανισμός κυρίαρχο χαρακτηριστικό της ρωσικής ψυχοσύνθεσης.

Ο Νικολάι Λόσσκι, από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του ρωσικού στοχασμού, έζησε και αυτός στο μεταίχμιο του περασμένου αιώνα και θεμελίωσε την σχολή της Ενόρασης. Αρχικά ήταν υπέρ της Επανάστασης των μπολσεβίκων, αλλά μετά μοιράστηκε την ίδια μοίρα με άλλους Ρώσους διανοούμενους αφού θεωρήθηκε εχθρός του κομμουνιστικού καθεστώτος. Έγραψε ένα βιβλίο σχετικά με τον χαρακτήρα του Ρωσικού λαού: «Όντας οπαδοί του Μαρξισμού, οι σοβιετικοί κομμουνιστές θεωρούν τις οικονομικές παραγωγικές σχέσεις κύριο φαινόμενο της κοινωνικής ζωής, από το οποίο εξαρτώνται όλες οι άλλες πλευρές της: η πολιτική, η θρησκεία, η φιλοσοφία, η τέχνη. Αντιλαμβάνονται την ιστορική διαδικασία ως αποτέλεσμα της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων και των παραγωγικών σχέσεων, με τις οποίες συνδέεται η πάλη των τάξεων. Σύμφωνα με την διδασκαλία αυτή, η χριστιανική θρησκεία με την διδασκαλία της για τη μακαριότητα του ανθρώπου στη Βασιλεία του Θεού είναι μια επινόηση των προνομιούχων τάξεων της κοινωνίας, η οποία έχει σκοπό να αποδυναμώσει τον αγώνα των εκμεταλλευόμενων και υποταγμένων σε αυτές τάξεων, παρηγορώντας τους με την ελπίδα της ανταμοιβής μετά θάνατον: η θρησκεία είναι «το όπιο του λαού». Έτσι οι κομμουνιστές όχι μόνο απορρίπτουν την θρησκεία αλλά υποδαυλίζουν και το μίσος εναντίον της, προσπαθούν με κάθε μέσο, ακόμη και τον πλέον σκληρό, να καταστρέψουν την Εκκλησία και να ξεριζώσουν την θρησκευτικότητα από την ψυχή του ανθρώπου.

Εκ πρώτης όψεως, τα προαναφερθέντα γνωρίσματα της κοσμοθεώρησης και πρακτικής του σοβιετικού κομμουνισμού θα μπορούσαμε να τα θεωρήσουμε απολύτως ξένα προς την ψυχή του ρωσικού λαού, ως κάποιο ξενοφερμένο φαινόμενο, το οποίο εισέβαλε στη ρωσική ζωή. Στην πραγματικότητα δεν έχουν έτσι τα πράγματα. Χαρακτηριστικό του ρωσικού λαού είναι η επιδίωξη του καλού για όλη την ανθρωπότητα, η αναζήτηση του νοήματος της ζωής και η συνδεδεμένη με αυτά τα συμφέροντα χριστιανική θρησκευτικότητα, η οποία ενσαρκώνει το ιδανικό της ζωής. Στον μορφωμένο Ρώσο το ιδανικό αυτό δεν εκφράζεται μόνο με την παραδοσιακή θρησκευτικότητα, αλλά και με την επιδίωξη κατανόησής της μέσω της διαμόρφωσης μιας συγκεκριμένης κοσμοθεώρησης. Στα θεμέλια του Μπολσεβικισμού διασώζονται  ορισμένες πλευρές αυτών των γνωρισμάτων του ρωσικού λαού. Οι πραγματικοί κομμουνιστές, οι  Μπολσεβίκοι σαν τον Λένιν, έχουν ως στόχο να πραγματώσουν το μέγιστο δυνατό καλό στην ανθρωπότητα. Αναζητούν το νόημα της ζωής και έχουν ως κατευθυντήριες γραμμές στην συμπεριφορά τους το ιδανικό, το οποίο εκφράζεται μέσα σε μια αυστηρά διατυπωμένη κοσμοθεωρία. Το ιδανικό τους αυτό, καθώς και η κοσμοθεωρία τους, είναι αντίθετα προς την θρησκεία, ως σχέση  του ανθρώπου με τον Θεό. Απορρίπτοντας όμως τον Θεό και τις απόλυτες αξίες της Βασιλείας του Θεού, καθιστούν απόλυτες τις σχετικές αξίες του επίγειου Είναι και το υπηρετούν με την ίδια πίστη, με την οποία ο θρησκευόμενος άνθρωπος υπηρετεί τον Θεό και την θεία αλήθεια. Κατ’ αυτόν τον τρόπο η υπηρεσία του ιδανικού του κομμουνισμού και της οικοδόμησης της κοινωνικής ζωής στη βάση της επιστήμης χωρίς τον Θεό ήταν για τον Λένιν και τους συνοδοιπόρους του μία ιδιόμορφη θρησκεία. Τα γραπτά του Μαρξ και του Ένγκελς έπαιζαν τον ίδιο ρόλο στο μυαλό τους, σαν εκείνο που παίζει η Αγία Γραφή στη ζωή του χριστιανού. Πολλά βιβλία και άρθρα του προκαλούν αστείες εντυπώσεις, επειδή σε αυτά ως απόδειξη της ορθότητας της θεωρίας και της πρακτικής τους δεν είναι η παραπομπή στην εμπειρία, αλλά αποσπάσματα από έργα του Μαρξ και Ένγκελς, όπως δηλαδή κάνει ο πολυδιαβασμένος χριστιανός που αποδεικνύει την ορθότητα των σκέψεών του με χωρία από την Αγία Γραφή».

Κάπου εδώ συναντιόνται οι Τσάροι, ο Στάλιν μαζί με λοιπούς μπολσεβίκους και ο Πούτιν που με μεσσιανικό ζήλο και βάρβαρες πρακτικές, που προέρχονται από τους Μογγόλους, σαν άλλος Τζέγκις Χαν εισβάλει στην Ουκρανία. Και προσέξτε όλα τα παραπάνω τα γράφουν Ρώσοι φιλόσοφοι, όχι Ουκρανοί ή δυτικοί.

Το ψυχικό και πνευματικό δηλητήριο του Πούτιν.

Ο μπολσεβικισμός είναι πνευματική αποσύνθεση και εξαπόλυση των ορμών στην ανθρώπινη ψυχή, πνευματική έλλειψη χαλινού και ηθική και πολιτική ασυνειδησία στο αισθάνεσθαι και το συμπεριφέρεσθαι.

Αυτή η αποβολή του χαλινού και αυτή η αποσύνθεση δεν είναι νέα στην ανθρώπινη ιστορία. Νέα είναι μόνο η ονομασία της, η αιτιολογία και το κήρυγμά της. Η ιστορία της ανθρωπότητας έχει να παρουσιάσει πολλές τέτοιες περιόδους αποσυνθέσεως και αποβολής του χαλινού, μία τέτοια είναι η εισβολή των Μογγόλων του Τζέγκις Χαν στις ρωσικές στέπες τον 13^ο αιώνα.

Ο μπολσεβικισμός , αυτός καθ’ εαυτόν, δεν πρέπει να θεωρηθεί ανοησία και τρέλα, εν τούτοις είναι ένα ψυχικό νόσημα. Έτσι εξηγείται, επίσης, το συχνά εκείνο γεγονός, το να βρίσκονται στην κορυφή μπολσεβικικών καταστάσεων άνθρωποι χωρίς ψυχική ισορροπία ή με ηθικά σφάλματα ή ευρισκόμενοι στην αρχή μιας πνευματικής διατάραξης, όπως πολλοί χαρακτηρίζουν ότι με αυτά διακατέχεται ο Πούτιν.

Ο μπολσεβικισμός ως ψυχικο-πνευματική ασθένεια έγκειται στο ότι το πνεύμα αποσυντίθεται και εξασθενεί και το ζωώδες ένστικτο  αρχίζει να υπερισχύει. Οι Ρώσοι Ευρασιανιστές, που επηρεάζουν την πολιτική της Ρωσίας σήμερα, λένε ότι η μοίρα της είναι συνυφασμένη με την δεσπόζουσα θέση που κατέχει στην ιστορία της το ανατολικό (τουρανικό και μογγολικό) στοιχείο. Έτσι η πλειονότητα του ρωσικού λαού βρίσκεται σε αυτήν την κατάσταση με το ζωώδες ένστικτο, μετά την απόρριψη του πνευματικού νόμου, να παρουσιάζεται ως αχαλίνωτη ορμή, η οποία επιδιώκει την, σε κάθε επίπεδο, ικανοποίηση των αισθήσεων με τα επίγεια αγαθά και πλεονεκτήματα (ο συνήθης τύπος του υλισμού).

Από τα παραπάνω βλέπουμε, ότι από την ασθένεια του μπολσεβικισμού δεν καταλαμβάνονται μόνο σοσιαλιστές και κομμουνιστές, αλλά και τάξεις και κόμματα, τα οποία κατά βάθος αναγνωρίζουν την ιδιωτική ιδιοκτησία, όχι μόνο κόμματα αριστερά αλλά και δεξιά, όχι μόνο άνθρωποι που ζητούν να κατακτήσουν την κρατική εξουσία αλλά και αστοί. Ο μπολσεβικισμός είναι, σύμφωνα με την ουσία του, μια προσήλωση προς την βίαιη υπεξαίρεση και κατάκτηση.

Γράφει ο Γιώργος Δημητρούλιας

Εκδότης «το Αντίδοτο», τέως δημοτικός σύμβουλος Καλαμάτας

«Πόσες γενιές γυρεύανε, και μεις, νομίζω, φάγαμε τα νιάτα μας γυρεύοντας την περίφημη ελληνική πραγματικότητα. Η ελληνική πραγματικότητα είναι μπροστά μας. Ένα βελόνι πεύκου. Έχουμε κι εμείς τις αξιώσεις μας βλέπεις!»

Γιώργος  Σεφέρης

Είναι γεγονός ότι όσο ζεις μαθαίνεις και ανασκευάζεις πολλά από αυτά που πίστευες όταν ανακαλύπτεις νέες εκδοχές κάποιων καταστάσεων που ήξερες. Η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη έφερνε στην σκέψη μου την μπόχα της ελλαδίτικης αριστερίλας που ξεκίνησε την δεκαετία του ’60 με την κατευθυνόμενη εξέγερση του Μάη του ’68 και την αντίστοιχη της Πατρίδας μας που έγινε το 1973 με το Πολυτεχνείο, η οποία γενιά μας έφερε στον πάτο οικονομικά, ηθικά, κοινωνικά, γεωπολιτικά κλπ. Όμως εσχάτως ανακάλυψα διαβάζοντας κάποια κείμενα και βιβλία, μετά τον θάνατο του Μίκη, ότι υπήρχαν στο ξεκίνημα της ελληνικής μαρξιστικής αριστεράς δύο ρεύματα. Το ένα που ξέρουμε και βλέπουμε σήμερα με την διεθνιστική αριστερά της κονόμας των υπερασπιστών της Παγκοσμιοποίησης και κάθε είδους παρακμής και το άλλο μιας Πατριωτικής αριστεράς που αναζητά την Ελληνικότητα μέσα από μια διαφορετική προσέγγιση της έννοιας του Έθνους.

Η ελληνικότητα του Μίκη.

Η παραπάνω φράση με την οποία ξεκινώ αυτό το κείμενο είναι ένα μικρό απόσπασμα από την αλληλογραφία του Σεφέρη, το 1932, που απαντά στον Γιώργο Θεοτοκά, λέγοντάς του ότι δεν χρειάζονται μεγαλοφυίες για να καθορίσουμε την ελληνικότητα αλλά βλέποντας την ζωή του Λαού και την διαρκή και πολύμορφη ελληνική ιδέα, μπορούμε να την προσεγγίσουμε. Ο Μίκης, αλλά και όλη του η γενιά, ήταν επηρεασμένη από την γενιά του ’30 στον Μεσοπόλεμο που το περιεχόμενο της ελληνικότητας στηρίχθηκε στις αρχές του ιδεαλισμού και τις αξίες της κλασσικής αρχαιότητας κατ’ αντιπαράθεση προς τον υλισμό.

«Προσωπικά είμαι ιδιαίτερα ευτυχής που είμαι Έλληνας. Δεν το λέω αυτό συναισθηματικά, αλλά λογικά-ρεαλιστικά. Γιατί η Ελλάδα μου προσφέρει διπλά μια δυνατή βάση, όπου μπορώ να σταθώ στα πόδια μου και ακόμα να προχωρήσω, ενώ βλέπω σαφώς γύρω μου, στην Ευρώπη, πολλούς νέους να παραπαίουν και να διστάζουν, γιατί τους λείπει ακριβώς μια τέτοια βάση. Είναι «διπλά» γιατί, πρώτον, η Ελλάδα είναι ένας ιδιαίτερος κόσμος (τόσο παλιός όσο και ανεξερεύνητος), πλούσιος, δυνατός, χυμώδης. Αυτή είναι η ιδέα της Ελλάδας, η μοίρα της το μαρτύριό της, η αντοχή της. Δεύτερον, στον τομέα μου διαπιστώνω ότι η μουσική μας κληρονομιά είναι γερή και πρωτότυπη, η μουσική γλώσσα, που χρησιμοποίησε ο λαός μας ανάμεσα στους αιώνες για να εκφραστεί, λάμπει σαν διαμάντι ανάμεσα στις μουσικές γλώσσες των άλλων λαών». Από το βιβλίο του αριστεριστή Φώντα Λάδη που αναπαράγει τμήμα της συνέντευξης του Μίκη στα Νέα τον Αύγουστο του 1959.

Ο Μίκης Θεοδωράκης μετά από λίγα χρόνια, το 1965, γράφει στο βιβλίο του «Το μανιφέστο των Λαμπράκηδων»: «Υπεράσπιση του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού, των εθνικών παραδόσεων και της ελληνικής κουλτούρας, σκέψης και δημιουργίας (…)».

«Επανελλαδισμός της Ελλάδας. Ύψωση της πατρίδας μας σε κορυφαία περιοχή πνευματικού και καλλιτεχνικού πολιτισμού».

«Θέλουμε την Κύπρο ελεύθερη και αδέσμευτη. Ενωμένη με την ελεύθερη και αδέσμευτη μητέρα Ελλάδα».

«Θέλουμε Εθνική Οικονομική πολιτική. Να καταργηθούν τα προνόμια των ξένων μονοπωλίων. Να εθνικοποιηθούν οι βασικές ξένες επιχειρήσεις. Να καταργηθούν όλες οι ασύμφορες προς το Έθνος οικονομικές συμβάσεις. Άνοιγμα των αγορών και των δανείων προς όλες τις κατευθύνσεις με μοναδικό γνώμονα τα συμφέροντα του Λαού μας».

«Θέλουμε Εθνική Αναγέννηση. Να γυρίσουμε πλάτη στο παρελθόν (και σε ότι μας χωρίζει) και να στραφούμε ολόψυχα προς το μέλλον (που πρέπει να μας ενώνει)».

«Πιστεύουμε στον ελληνικό λαϊκό πολιτισμό. Πιστεύουμε στην ελληνική λογοτεχνική παράδοση. Είμαστε περήφανοι για τους Έλληνες δημιουργούς, λογοτέχνες, καλλιτέχνες. Θέλουμε όπλο την Παιδεία και την Επιστήμη, την Κουλτούρα και το Αθλητικό Πνεύμα, να διαπαιδαγωγήσουμε την νέα γενιά, σύμφωνα με τις πατριωτικές μας παραδόσεις και την κληρονομιά του ανθρώπινου πολιτισμού».

Όλα τα παραπάνω γράφονται από έναν συνειδητοποιημένο κομμουνιστή που έχει περάσει και από την Μακρόνησο, αλλά όμως δεν υποτάσσεται στις εντολές της Μόσχας.

Όταν έγραφε υπέρ του Ούγγρου ακροδεξιού πρωθυπουργού Ορμπάν!

Στο βιβλίο του «ΣΠΙΘΑ, ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΗ», που εξέδωσε ο ΙΑΝΟΣ τον Σεπτέμβρη του 2011 έγραφε:

«Ουγγαρία.

Υπάρχει τάχα και άλλος δρόμος για να απαλλαγούμε από την κηδεμονία του  ΔΝΤ και την Τράπεζα της Ευρώπης; Ο έγκριτος δημοσιογράφος Γιώργος Δελαστίκ μας βοήθησε να τον ανακαλύψουμε. Είναι ένας δρόμος μέσα από το ίδιο το σύστημα, μιας και προέρχεται από την κυβερνητική αλλαγή που έγινε πριν από μερικούς μήνες στην Ουγγαρία. Η οποία, όπως είναι γνωστό, είναι κι αυτή μέλος της Ευρώπης των 27 και είχε και κείνη την ατυχία να γνωρίσει, όπως κι εμείς, τα… ευεργετικά αποτελέσματα της παρουσίας της γνωστής Τρόικας, που την είχαν καλέσει κι εκεί οι Ούγγροι σοσιαλιστές για να τους σώσει».

«Ήρθε, λοιπόν, η επάρατη Δεξιά…» που αρνήθηκε «…να συνεχίσει την πολιτική της εθνικής υποτέλειας των σοσιαλιστών προκατόχων της».

«Σπανίως μια ουγγρική κυβέρνηση ρίχτηκε στη δουλειά με τόση ορμή. Αυτό ήταν επειγόντως αναγκαίο, γιατί έχει καθορίσει ως σκοπό της την υπέρβαση της απελπισίας και της έλλειψης αυτοπεποίθησης που άφησαν στον ουγγρικό πληθυσμό οκτώ χρόνια σοσιαλιστική κυριαρχίας. Η ομάδα του Ορμπάν θέλει εξαιτίας αυτού του λόγου να προωθήσει την ‘εθνική συνοχή’. ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΛΙΤΟΤΗΤΑ, ΦΟΡΟΣ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ! Παρ’ όλα αυτά, οι δυνάστες της ΕΕ και του ΔΝΤ απαιτούν από την ουγγρική κυβέρνηση να περικόψει τις ήδη γλίσχρες συντάξεις, να μεταρρυθμίσει επί τω χείρω το εθνικό σύστημα υγείας, περικόπτοντας μισθούς και θέσεις γιατρών και νοσοκόμων και μειώνοντας τα κρατικά κονδύλια για την υγεία, να κλείσει τεράστιες ζημιογόνες κρατικές επιχειρήσεις απολύοντας εκατοντάδες χιλιάδες Ούγγρων».

«Πανικός επικράτησε στους κύκλους της ΕΕ. Η Κομισιόν έσπευσε να προσάψει στην ουγγρική κυβέρνηση ότι… δεν εκτίμησε σωστά τις επιπτώσεις αυτής της έκτακτης φορολογίας στις τράπεζες, η οποία ‘ενδέχεται να έχει αρνητικές συνέπειες στην οικονομική ανάπτυξη’ και να ‘αποθαρρύνει τους ξένους επενδυτές’. Ανοησίες και προσχήματα. Ο πραγματικός λόγος που πανικόβαλε την ΕΕ και το ΔΝΤ ήταν μήπως αυτή η εθνικά επωφελής ουγγρική στάση βρει μιμητές και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και δημιουργήσει ‘σχολή’, παρακινώντας και άλλες κυβερνήσεις κρατών – μελών των 27 να φορολογούν τις τράπεζες αντί να υποβάλλουν τους λαούς τους σε εξοντωτικά μέτρα λιτότητας».

Γιατί επέλεξε να ταφεί ως κομμουνιστής;

Ο Μίκης είχε καταλάβει ότι στην πρωτόγονη πολιτικά Ελλάδα πρέπει ακόμα, δυστυχώς, να ανήκεις σε ένα από τα κυρίαρχα στρατόπεδα. Διάλεξε το κομμουνιστικό στρατόπεδο «που δεν μπόρεσε να συνυπάρξει ουσιαστικά ούτε όμως να διαχωριστεί πραγματικά» από αυτό, όπως γράφει.

Είναι όμως και κάτι ακόμα. Ο γνωστός Γάλλος φιλόσοφος και ιστορικός των πολιτικών ιδεών, Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ που έχει φιλοξενηθεί από εφημερίδες όπως το Βήμα και έχουν μεταφραστεί πολλά βιβλία του στα ελληνικά, ταυτίζει το ΚΚΓ που ήταν ίδιο με το ΚΚΕ πριν αυτό διαλυθεί, με τα ακροδεξιά σκανδιναβικά κόμματα τα οποία και τα ομαδοποιεί σαν «κόμματα διαμαρτυρίας».

Γράφει: «Αυτά τα κόμματα διαμαρτυρίας συγκεντρώνουν απελπισμένους και αποκλεισμένους, δυσαρεστημένους και εξεγερμένους, εξοργισμένους και αγανακτισμένους, και για καιρό χρησιμοποιήθηκαν ως το τσούρμο για τα αντικοινοβουλευτικά ρεύματα, που κατάγγελλαν την διαφθορά των ιθυνόντων («όλοι σάπιοι!»)».

«Ξεπροβάλλουν στο περιθώριο των θεσμικών κομμάτων, σεβόμενα τους κανόνες του δημοκρατικού παιχνιδιού. Στο κομματικό σύστημα καταλαμβάνουν μια παράδοξη θέση, καθώς είναι ταυτόχρονα «μέσα και έξω από το σύστημα, κάτι σαν ενδιάμεσο όριο, μεταξύ των κομμάτων της κλασσικής αντιπολίτευσης και τα εξωσυστημικά κόμματα».

Με κεντρικό άξονα πάντα την Πατρίδα και το Έθνος!

Ο Μίκης σε όλη του την πορεία είχε στο μυαλό του, όχι μόνο την Ελληνικότητα, αλλά και το Έθνος. Δώδεκα χρόνια πριν πεθάνει γράφει: «Ποιος έχει συμφέρον να εξαλείψει τη λέξη και την έννοια «Έθνος», που αποτελεί την κύρια συγκολλητική δύναμη που μας ενώνει όλους, δεξιούς, κεντρώους, αριστερούς, πλούσιους, φτωχούς, μορφωμένους, αμόρφωτους, όλους ανεξαιρέτως τους Έλληνες, που, αν τύχει να ενωθούν όλοι μαζί και σχηματίσουν μια γροθιά, όπως έγινε στις 28 Οκτωβρίου του 1940, αποτελούν δύναμη που μπορεί όχι μόνο να αντισταθεί αλλά και να νικήσει;».

«Θα κλείσουμε τη Δεξιά στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας».

Ανδρέας Παπανδρέου, πρωθυπουργός (αρχές δεκαετίας ‘80)

Γράφει ο Γιώργος Δημητρούλιας

Εκδότης «το Αντίδοτο», τέως δημοτικός σύμβουλος Καλαμάτας

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης συνεχίζοντας την πολιτική τακτική του να αποκαθιστά τα πολιτικά ορφανά του Σημίτη, πρόσφατα ανακοίνωσε τον πρώην δήμαρχο Καλαμάτας, αλλά και βουλευτή και υπουργό του Σημίτη Σταύρο Μπένο, ως υπεύθυνο για την αναβάθμιση των καμένων της Εύβοιας. Αυτό με έκανε αφενός να θυμηθώ την πολιτική του πορεία και αφετέρου να εξηγήσω αυτούς τους πολιτικούς διορισμούς του Μητσοτάκη.

«Αυτός δεν είναι υπουργός αλλά Ζάσταβα».

Αυτό είπε ο ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης όταν είδε τον Βερυβάκη στην ορκωμοσία της πρώτης κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, το 1981 και ταιριάζει απόλυτα με την εικόνα του Σταύρου Μπένου, την οποία διατηρεί ακόμη και σήμερα. Ήταν η εποχή που όπως πολύ εύστοχα περιέγραψε ο Διονύσης Σαββόπουλος:  «Τη δεκαετία του ’60, αν δεν ήσουν με τη δεξιά παράταξη, ήσουν πολίτης Β’ κατηγορίας, δεν μπορούσες να βγάλεις ούτε άδεια αυτοκινήτου. Στη μεταπολίτευση, αν δεν ήσουν αριστερός, δεν έβγαζες ούτε γκόμενα».

Γράφει ο Γιώργος Καραμπελιάς στο νέο του βιβλίο: «Αντίθετα, το 1974 , το Παλάτι είχε ήδη εκδιωχθεί, ο στρατός είχε αποσυντεθεί από την ήττα του στην Κύπρο, οι Αμερικάνοι σιωπούσαν και η Δεξιά πραγματοποιούσε το εκσυγχρονιστικό της άλμα για να διαχωριστεί από την δικτατορία, ενσωματώνοντας πάρα πολλά από τα αιτήματα της Ένωσης Κέντρου. Ουσιαστικά η μεταπολιτευτική αλλαγή έγινε σχεδόν χωρίς σύγκρουση, έγινε με την ψήφο και την οργάνωση στα κόμματα και τα συνδικάτα, με αποτέλεσμα η εξουσία να πέσει στα χέρια της «Αλλαγής» σχεδόν χωρίς να ανοίξει μύτη».

Σε αυτό το πολιτικό περιβάλλον εμφανίζεται ο Σταύρος Μπένος, αρχικά στις τοπικές εκλογές του 1974 όταν βοήθησε τον θείο μου Νίκο Σταματέλο που κατέβαινε για δήμαρχος Καλαμάτας και κατόπιν το 1978 όταν βγήκε δήμαρχος Καλαμάτας εκμεταλλευόμενος τον ντόπιο αριστερό παράγοντα που ήταν τότε σε άνοδο.

Είναι γεγονός ότι οι ντόπιοι βαρόνοι της Εθνικόφρονης Δεξιάς  που ήταν μέχρι τότε δήμαρχοι έκαναν μόνο φαραωνικά έργα γιατί εκεί ήταν το… ψητό. Η πολιτική όμως  τότε που διαμορφωνόταν και κατευθυνόταν από τον Ανδρέα Παπανδρέου ήταν η παρουσίαση μιας Ελλάδας εξηρτημένης, με μια μεγαλοαστική τάξη μεταπρατικού χαρακτήρα, που έπρεπε να ανανεώσει τους πολιτικούς και κοινωνικούς θεσμούς προς μια κατεύθυνση δημοκρατικού κοινωνικού κράτους απορρίπτοντας την ξένη εξάρτηση, δηλαδή το σύνθημα «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες». Ταυτόχρονα εγκατέλειψε τον εργατίστικο λόγο της Αριστεράς και έδωσε βάση στην κυρίαρχη μικρομεσαία και μεσαία ελληνική τάξη, την οποία αποκάλεσε «μη προνομιούχους Έλληνες». Εκεί έριξε το βάρος της πλειονότητας των έργων σαν δήμαρχος Καλαμάτας ο Σταύρος Μπένος και εκεί κέρδισε εγκαθιστώντας το δικό του σύστημα που υπάρχει μέχρι σήμερα.

Μιλώντας για παλιές ιστορίες…

Αφού γιγαντώθηκε ο δήμος επί των ημερών του (όπως άλλωστε γιγαντώθηκε και το κράτος επί  ΠΑΣΟΚ), ακόμα και με κηφήνες εξ Αθηνών όπως αυτοί στο δημοτικό θέατρο οι οποίοι αμείβονταν από τις τσέπες των δημοτών, κατάλαβε αυτό που είχε πει η Θάτσερ ότι: «Το πρόβλημα με το σοσιαλισμό είναι πως τελειώνει όταν τελειώσουν τα χρήματα των άλλων» και έτσι μεταπήδησε στην κεντρική πολιτική σκηνή. Ακραία επικοινωνιακός, ακόμη θυμούνται κάποιοι τις κουβέρτες που μοίραζε ο ίδιος την εποχή των σεισμών (πάντως τα λείψανα των διατηρητέων που υπάρχουν μέχρι σήμερα δείχνουν και το ενδιαφέρον του Μεταπολιτευτικού κράτους στον πολιτιστικό παράγοντα), διετέλεσε βουλευτής και υπουργός για κάμποσα χρόνια την εποχή του Σημίτη πηδώντας επιδέξια στο άρμα των λεγόμενων «εκσυγχρονιστών».

Την εποχή εκείνη συνταράχτηκε το πανελλήνιο από την σχέση του υπουργού με άρχοντα του τζόγου από την Καλαμάτα. Παλιές ιστορίες θα μου πείτε, αλλά με την δημιουργία των  1000 ΚΕΠ, η οποία ήταν σωτήρια για τους ελάχιστους κατοίκους των νησιών, στην υπόλοιπη χερσαία Ελλάδα γιγάντωσε ακόμα πιο πολύ το ήδη τεράστιο κράτος, με το να κάνουν την ίδια δουλειά δύο δημόσιοι υπάλληλοι.

Η περίοδος του Σημιτικού «εκσυγχρονισμού» (1996-2004) χαρακτηρίστηκε από την έκρηξη της διαφθοράς,  την γιγάντωση της διαπλοκής και την καταστροφή της μεσαίας κι μικρομεσαίας τάξης με την φούσκα του χρηματιστηρίου.  Το μισό υπουργικό  συμβούλιο του Σημίτη  πέρασε από τις φυλακές Κορυδαλλού. Αν και όλοι οι πολιτικοί της Μεταπολίτευσης έχουν βάλει το λιθαράκι τους, μικρό ή μεγάλο, για την χρεοκοπία της Ελλάδας.

…αλλά και καινούργιες!

Έτσι το 2008 δημιουργεί μια ΜΚΟ με την ονομασία ΔΙΑΖΩΜΑ που στόχο έχει την ανάδειξη των αρχαίων θεάτρων, αν και διαφωνούσε όταν ήταν υπουργός Πολιτισμού με  την συμμετοχή ιδιωτών στα πολιτιστικά πράγματα της πατρίδας μας. Το ΔΙΑΖΩΜΑ, όπως διαβάζουμε, δεν εκτελεί τα έργα, αλλά μόνο προτείνει πια πρέπει να πραγματοποιηθούν. Τον Σεπτέμβριο του 2018 επί ΣΥΡΙΖΑ, όπως κατήγγειλε ο  Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων, η υπουργός Πολιτισμού συνόδεψε τον κύριο Μπένο σε επίσημα ταξίδια της. Ακόμα η αδελφή του πρωθυπουργού Αλεξάνδρα Μητσοτάκη είναι ενεργό μέλος του σωματείου του κυρίου Μπένου, κάνοντας προτάσεις για μελλοντικές συνεργασίες του. Η ίδια κυρία ηγείται ακόμη του Ινστιτούτου για την Μεσόγειο του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Δημοσίου Δικαίου (EPLO), που έχει αναλάβει να κάμψει τις αντιδράσεις της κοινωνίας σχετικά με τις ανεμογεννήτριες.

Το ΔΙΑΖΩΜΑ χρηματοδοτείται από εταιρείες κολοσσούς και όλες τις συστημικές τράπεζες για την «συνδιαχείριση και στραγγαλισμό της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας», όπως καταγγέλλει ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων. Ακόμη διαβάζουμε στον Τύπο: «Ένας λοιπόν, από τους προνομιακούς συνεργάτες του πρώην υπουργού του Σημίτη, στον τομέα αυτό των μελετών, είναι και ο νυν υπουργός του Κούλη Μητσοτάκη, Θεόδωρος Σκυλακάκης». Η «ΤΟΠΟΣ Συμβουλευτική ΟΕ» που μετατράπηκε σε ΙΚΕ με υπεύθυνη την κόρη του κυρίου Σκυλακάκη Μαριάννα και έχει Ερευνητή & Σύμβουλο τον Θεόδωρο Μπένο, υιό του Σταύρου συνεργάζεται με το ΔΙΑΖΩΜΑ.

Θα μπορούσα να γράψω και άλλες συμπτώσεις αλλά μου ήρθε στο μυαλό μια φράση του υπουργού του ΠΑΣΟΚ  Ευάγγελου Γιαννόπουλου: «Σε 60 χρόνια θα κάνουμε τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό! Τώρα διαχείριση του καπιταλισμού κάνουμε, αλλά θα μπορούσαμε να την κάνουμε και καλύτερα».

Με την Πατρίδα ή με την Παγκοσμιοποίηση;

Που συνδέονται όλα τα παραπάνω;

Η τελευταία ανοικτή πολιτική κίνηση του κυρίου Μπένου ήταν το 2013, όταν υπέγραψε μαζί με άλλους το πολυθρύλητο κείμενο των 58 για «μια προοδευτική δημοκρατική προοδευτική παράταξη».  Μια έκκληση  «στους πολίτες, στα κόμματα, στις συλλογικότητες, στα πολιτικά πρόσωπα, στις συνδικαλιστικές, τις αυτοδιοικητικές και τις πνευματικές δυνάμεις που κινούνται στον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, της δημοκρατικής αριστεράς, του φιλελεύθερου κέντρου, της πολιτικής οικολογίας, του προοδευτικού ευρωπαϊσμού» που απέχουν και από την  δεξιά και την  νεοκομμουνιστική αριστερά.

Οι περισσότεροι από αυτούς οπαδοί της Παγκοσμιοποίησης του πολυπολιτισμού, της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών και του εθνομηδενισμού, θριάμβευσαν την περίοδο 1996-2014, ανοίγοντας τον δρόμο του ΣΥΡΙΖΑ των αρνησιπατρίδων, οι οποίοι πήραν την σκυτάλη το 2015 της απόπειρας μετάλλαξης της ελληνικής κοινωνίας σε ανθρώπινο και ιδεολογικό σκουπιδοτενεκέ.

Η αρχαία Ελληνική Παράδοση είναι βαθιά Πατριωτική και Φυλετική. Τα αρχαία θέατρα ήταν μέρος των Εθνικών εορτών, όπου αυτά υπήρχαν γιατί στην Δωρική Σπάρτη δεν υπήρχαν, και πρώτα στην πομπή των συντελεστών του θεατρικού έργου βρίσκονταν τα ορφανά παιδιά των πεσόντων πολεμιστών της Πόλεως, που κάθονταν και σε τιμητικές θέσεις. Τα θέματά τους τα αντλούσαν από την Ελληνική Μυθολογία, καθώς και από πολεμικές συγκρούσεις. Χαρακτηριστικά οι Πέρσες του Αισχύλου αναλύουν βαθύτατα τον Ελληνικό Πατριωτισμό.

«Ο Ναός της Αγίας Σοφίας όμως αποτελεί διαχρονικά τη μήτρα ολόκληρης της Χριστιανοσύνης, Ανατολής και Δύσης, και επίσης στοιχείο και παρακαταθήκη της χριστιανικής ταυτότητας και ενότητας».

Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος,

Επιθεώρηση Foreign Affairs, Αύγουστος-Σεπτέμβριος 2020.

Γράφει ο Γιώργος Δημητρούλιας
Εκδότης «το Αντίδοτο», τέως δημοτικός σύμβουλος Καλαμάτας

«Περιφρονώντας τις συνήθειες των Φράγκων βασιλέων, έκρινε ότι η δόξα των Ελλήνων ήταν η καλύτερη».

Κάρολος Φαλακρός στο «Χρονικά της Φούλντα», έτος 876.

«Θα ήθελα να είμαι Έλληνας»

Ηγούμενος Έκκεχαρντ Δ’ του Σαιντ Γκαλ (980-1057)

Ο Πλάτων έλεγε ότι περίπου κάθε 26.000 χρόνια η γη καταστρέφεται και αναγεννάτε. Αυτό δείχνει ότι από την αρχαιότητα οι Έλληνες πίστευαν στην εξέλιξη. Έλα όμως που συναντάμε ορισμένους που άμα τους καθίσει στο κεφάλι μια ιδέα ή ένα γεγονός δεν το αλλάζουν με τίποτα. Ειδικά όσοι έχουν περάσει από την Μαρξιστική Αριστερά, που όπως λέει ένας φίλος μου, είναι σαν την ασθένεια της ευλογιάς, μπορεί να φεύγει, αλλά αφήνει σημάδια. Έτσι λοιπόν, ο σημερινός φίλος μπορεί αύριο να γίνει εχθρός και ο χθεσινός εχθρός μπορεί να γίνει φίλος. Αυτό ισχύει και για συλλογικότητες ανθρώπων όπως τα έθνη και αυτό είναι κάτι το οποίο τεκμηρίωσα στο προηγούμενο κείμενό μου.

Σήμερα ο ελληνικός εθνικιστικός και ο πατριωτικός «χώρος» περνά, μάλλον, μια κρίση ταυτότητας. «Το να σε κακοποιούν ως παιδί είναι μια κρίση ταυτότητας. Και μετά η διασημότητα είναι μια κρίση ταυτότητας, οπότε εγώ βρέθηκα κατευθείαν από την μια κρίση στην άλλη» γράφει στο βιβλίο της με τίτλο «Αναμνήσεις», μια νεαρή αντισυμβατική skinhead τραγουδίστρια που σήμερα φοράει ισλαμική μαντίλα, η Σίνεντ Ο’ Κόννορ ή  Shuhada Sadaquat (από το 2018 εφόσον ασπάστηκε το Ισλάμ) και πέρασε 6 χρόνια στο ψυχιατρείο. Το Ελληνικό Εθνικιστικό κίνημα κακοποιήθηκε μεταπολεμικά από την Δεξιά, αλλά και κατά την περίοδο της 21^ης Απριλίου και στην Μεταπολίτευση γνώρισε αναπάντεχη επιτυχία με το Μακεδονικό. Κάπως έτσι εξηγούνται όλα.

Η ισλαμική Χαμάς το μακρύ χέρι του Ερντογάν.

Έτσι εξηγείτε γιατί ορισμένοι Έλληνες Εθνικιστές και Πατριώτες υπερασπίστηκαν την ισλαμική Χαμάς που σήμερα όχι μόνο τάσσεται με το πλευρό του Ερντογάν, αλλά κάνει και δηλώσεις υπέρ της ισλαμικής Τουρκίας. Μήπως έχουν ακούσει ποτέ, αυτοί οι Πατριώτες, αν οι Παλαιστίνιοι έχουν κάνει καμία εκδήλωση συμπαράστασης για τους αδελφούς μας Κυπρίους και εναντίον του Αττίλα; Τότε εμείς γιατί ρίχνουμε νερό στο μύλο της εγχώριας αριστεροφροσύνης στο θέμα αυτό; Σύμφωνα με την τούρκικη εφημερίδα Birlik: «ο τουρκικός (!!!) λαός που ζει στην περιοχή της Ξάνθης, πραγματοποίησε τεράστια συγκέντρωση για την υποστήριξη του Παλαιστινιακού λαού που διοργανώθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ Ξάνθης» (22/5/2021).

Η ανθελληνική στάση της Χαμάς φαίνεται από διάφορα πρόσφατα συμβάντα:

α) Τον Ιούνιο του 2019 στις παράνομες τουρκικές στρατιωτικές ασκήσεις στα κατεχόμενα της Κύπρου είχε συμμετάσχει ως σύμμαχος παρατηρητής εκπρόσωπος της στρατιωτικής ηγεσίας της Παλαιστίνης.

β) Τον Ιανουάριο του 2020 το ΔΣ της Παλαιστινιακής παροικίας στην Ελλάδα είχε καταδικάσει την υπογραφή της συμφωνίας για τον αγωγό EastMed μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ.

γ) Τον Ιούνιο του 2020, Η Παλαιστινιακή Αρχή δήλωσε ότι είναι έτοιμη να υπογράψει μια συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ με την Τουρκία για την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων στην ανατολική Μεσόγειο. Αυτό έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τα όρια της Κυπριακής ΑΟΖ.

Και δ) Τον Ιούλιο του 2020 ο «μετριοπαθής» ηγέτης των Παλαιστινίων στην Δυτική Όχθη Αμπάς είχε συγχαρεί τον Ερντογάν που μετέτρεψε σε τζαμί την Αγία Σοφία.

Η Αγία Σοφία «φωλιά» των φανατικών του Ισλάμ.

Ακάθεκτος ο Ερντογάν μετατρέπει όλες τις Εκκλησίες που θυμίζουν την δόξα του Μεσαιωνικού Ελληνισμού σε τζαμιά. Μετά την Αγια Σοφιά μετέτρεψε σε τζαμί  και την Μονή της Χώρας προχωρώντας στις αλαζονικές προκλήσεις απέναντι στην χριστιανική Ευρώπη.

Όπως γράφει στο άρθρο του στην επιθεώρηση Foreign Affairs ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος:

«Η μετατροπή του μνημείου της Αγίας Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως εκφράζει ένα τετραπλό μήνυμα:

α) Την επαναφορά της νέο-οθωμανικής ιδεολογίας,

β) Τον νέο προσανατολισμό της Τουρκίας από την Δύση και την Ευρώπη στην Ανατολή, ως κύρια έκφραση αυτής της νέο-οθωμανικής ιδεολογίας,

γ) Την συσπείρωση του Ισλαμικού κόσμου, με ενδεικτική ενέργεια, τις θερμές υποστηρικτικές τοποθετήσεις των ηγετών των Ισλαμικών Κρατών, έναντι των χλιαρών ανακοινώσεων των Δυτικών Χωρών ακόμη και του Βατικανού, και

δ) Την συσπείρωση του λαού γύρω από αυτήν την ιδεολογία, ως προς το εσωτερικό της χώρας».

Ο τούρκος ιστορικός Ορχάν Σελίμ Κοτζαχάνογλου γράφει στην εφημερίδα Cumhuriyet: «Σήμερα, το τζαμί της Αγίας Σοφίας έχει γίνει η φωλιά των εχθρών της κοσμικής δημοκρατίας της Τουρκίας, οι οποίοι παίρνουν θάρρος από την κυβέρνηση ΑΚΡ». Στην ομιλία του μέσα στην Αγία Σοφία και παρουσία του Ερντογάν, ο ιμάμης Μουσταφά Ντεμίρκαν στις 28 Μαΐου χαρακτήρισε «τύραννο»  και «άπιστο» τον ιδρυτή της Τουρκίας Κεμάλ Ατατούρκ. Αλλά και ο πρώτος ιμάμης της Αγίας Σοφίας Μεχμέτ Μπογγιούκαλιν ζητούσε την κατάργηση του κοσμικού κράτους και την εφαρμογή του ισλαμικού νόμου στην Τουρκία.

Ο ίδιος ο Ερντογάν δήλωσε: «Εμείς αυτά τα εδάφη τα διατηρήσαμε και τα κάναμε πατρίδα μας με το αίμα μας, με τη σημαία μας και με τον ήχο της προσευχής που ακούγεται από τα τζαμιά. Για αυτό είναι σημαντικό και έχει νόημα το άνοιγμα της Αγίας Σοφίας κι πάλι για προσκύνημα ως τζαμί, καθώς είναι κληρονομιά κατάκτησης».

Ελληνομαθείς και Φιλέλληνες.

Ο ελληνικός πολιτισμός είναι ίσως το σημαντικότερο γεωπολιτισμικό μέγεθος που υπάρχει σήμερα. Αυτό δεν οφείλεται μόνο στα εκατομμύρια των Ελλήνων της διασποράς που βρίσκονται σε όλο τον πλανήτη. Υπάρχουν εκατομμύρια  ανθρώπων σε όλον τον κόσμο που αισθάνονται αναπόσπαστα δεμένοι με το ελληνικό κλασσικό πνεύμα. Χιλιάδες ελληνολάτρες και κλασικιστές όλης της υφηλίου μιλάνε απταίστως αρχαία ελληνικά. Εκατομμύρια παιδιά σε Ευρώπη, Ασία και Αμερική διδάσκονται αρχαία ελληνικά κείμενα στο πρωτότυπο. Εκατοντάδες πόλεις σχεδόν σε όλη την γη έχουν Έλληνες οικιστές αι δημιουργούς. Χιλιάδες είναι οι τοποθεσίες σε όλον τον κόσμο που έχουν ελληνικές και ελληνιστικές αρχαιότητες. Χιλιάδες ελληνολάτρες παγκοσμίως θέλουν να κάνουν την ελληνική μια διεθνή γλώσσα. Τέλος αρκετά Συντάγματα, όπως αυτό των ΗΠΑ, βρίθουν κλασσικές επιρροές, ενώ έχουμε και πολλά νεότερα  ελληνοπρεπή μνημεία.

Αλλά και μετέπειτα, όπως γράφει ο Δ. Κωνσταντέλος, «Η σκέψη της αρχαίας Ελλάδας υπήρξε πολύ ζωντανή στην βυζαντινή περίοδο, διότι οι Έλληνες κλασικοί – λογοτεχνία, φιλοσοφία, τέχνη, παιδεία, ακόμη και μυθολογία – αποτελούσαν την διδακτέα ύλη της εκπαίδευσης σε όλη την διάρκεια της βυζαντινής χιλιετίας». Συμπληρώνει ο Π. Τζερμιάς «Η μεγάλη αρετή του βυζαντινού πολιτισμού είναι ότι οικοδόμησε μία γέφυρα ανάμεσα στην κλασσική αρχαιότητα και στον χριστιανικό κόσμο».

Η Ελλάδα παραμένει το μοναδικό επίσημα Ορθόδοξο κράτος της γης και το Άγιον Όρος είναι η θρησκευτική και πνευματική μητρόπολη για περίπου 300 εκατομμύρια Ορθοδόξους. Ενώ το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης είναι το πρώτο μεταξύ των ίσων και αντιστέκεται στην σλαβική, υποτίθεται θρησκευτική, εισβολή και προπαγάνδα.

Για όσους έχουν αμφιβολίες η Αρβελέρ προσθέτει: «Δεν είναι καθόλου υπερβολικό να πούμε ότι ο βυζαντινός εθνικισμός υπήρξε ακριβώς η απάντηση στον ιερό πόλεμο του Ισλάμ. Είναι, λοιπόν, πρώτα από όλα μια ιδέα χριστιανική, περιβεβλημένη μάλιστα με μυστικιστικές αποχρώσεις».

ΘΥΕΛΛΑ ΣΤΗΝ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ!

Γράφει ο Γιώργος Δημητρούλιας

Εκδότης «το Αντίδοτο», τέως δημοτικός σύμβουλος Καλαμάτας.

«Ο σημερινός φίλος, αύριο μπορεί να γίνει εχθρός και ο σημερινός εχθρός αύριο μπορεί να γίνει φίλος, ανάλογα με τις Εθνικές του προσδοκίες και τα συμφέροντά του».

Απόσπασμα από το βιβλίο του Δημήτρη Σούτζου «Έλληνες ενωμένοι και διχασμένοι».

Μετά τα τελευταία γεγονότα στο Ισραήλ έγιναν αρκετές εκδηλώσεις συμπαράστασης για τους Παλαιστίνιους σε όλο τον κόσμο αλλά και στην Ελλάδα. Κοιτώντας τις ντόπιες εκδηλώσεις σκέφτηκα ότι η αρτηριοσκλήρωση που είχε η εθνικοφροσύνη πριν το ’80 είναι ίδια με αυτή της αριστεροφροσύνης που είχαμε μετέπειτα.

Ελλαδισμός και Βυζαντινισμοί.

Μελετώντας την ιστορία σε βάθος, κάθε ημέρα που περνάει βλέπω ότι ενώ εμείς βράζουμε στο ζουμί  του Ελλαδισμού, οι γείτονες Τούρκοι έχουν υιοθετήσει αρκετά στοιχεία της Ελληνικής Μεσαιωνικής Αυτοκρατορίας που ονομάστηκε μετέπειτα Βυζάντιο. Ισχυρός παγκόσμια ηγεμόνας, βλέπε Ερντογάν, βυζαντινισμοί όπως η προσπάθεια των στρατιωτικών να κάνουν πραξικόπημα, δυνατές ένοπλες δυνάμεις που προσπαθούν να στηριχθούν σε μια εγχώρια παραγωγή όπλων, ανεξάρτητη εθνική πολιτική (προμήθεια S400 από την Ρωσία), αναγνωρισμένη περιφερειακή δύναμη (επιβολή σε γειτονικές χώρες) και άλλα. Αυτά τα χαρακτηριστικά που εδράζονται; Στην καταγωγή των τούρκων αφού αρχίζουμε και βλέπουμε ότι σε μεγάλο ποσοστό έλκουν την καταγωγή τους από Έλληνες; Η κατοχή της Πόλης από την Τουρκία; , στην οποία βρίσκεται το Οικουμενικό Πατριαρχείο που σηκώνει ακόμα και στην Μόσχα το ανάστημά του, βλέπε Ουκρανικό, ή αλλού; Πραγματικά δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι έχουν ένα χαρακτηριστικό που τους απομακρύνει από την Δύση το Ισλάμ.

Η Ευρώπη αφυπνίζεται.

Παλιότερα στην Ευρώπη όποιος δήλωνε «ισλαμοφοβικός» αυτόματα κατατασσόταν στο στρατόπεδο της ακροδεξιάς. Τα ρεύματα που διαπερνούσαν την κοινωνία και ελεγχόταν πολιτισμικά από την Αριστερά, συναντήθηκαν με τους ιδεολογικούς διαμορφωτές της Παγκοσμιοποίησης, όπως ο Σόρος, που ονειρεύονταν μια Ευρώπη πολυπολιτισμική, χωρίς εθνικές ταυτότητες, αποκοίμισαν την Ευρώπη μπροστά στον υπαρκτό κίνδυνο του εξτρεμιστικού ισλάμ.

Μια σειρά εξελίξεων δείχνει ότι η Ευρώπη αρχίζει να αφυπνίζεται. Στην Γαλλία η Μαρίν Λεπέν έχει αποδοχή από το 42% των Γάλλων και είναι ένα βήμα πριν την προεδρία, στην Ισπανία που η διεθνιστική Αριστερά κυριαρχούσε μέσω των Ποδέμος γνώρισε μία άνευ προηγουμένου ήττα στις πρόσφατες εκλογές και ο αρχηγός της Πάμπλο Ιγγλέσιας παραιτήθηκε. Και το κερασάκι στην τούρτα έρχεται από την Γερμανική Αριστερά στην οποία οι νέοι Πράσινοι της Αναλένα Μπέρμποκ δεν έχουν σχέση με τους Πράσινους του Κον Μπεντίτ και του Φίσερ, που πρωτοστατούσαν στους βομβαρδισμούς των Σέρβων αλλά και στον  φιλοτουρκισμό. Οι νέοι Πράσινοι ζητούν καθολικό εμπάργκο και να επιβληθούν σκληρά πολιτικά και οικονομικά μέτρα στην νεοθωμανική Τουρκία.

Ο Ερντογάν ονειρεύεται ότι είναι ο νέος… Σαλαντίν!

Η πολιτική θεολογία του ισλάμ αμφισβητεί στους Εβραίους το δικαίωμα να διεκδικούν την Ιερουσαλήμ, διότι απελάθηκαν δυο φορές από αυτήν και ο Ναός τους καταστράφηκε. Η νηφαλιότερη άποψη της ισλαμικής θεολογίας για την αντιμετώπιση του ισραηλινού γεγονότος θεωρεί το Κράτος του Ισραήλ ένα «παροδικό φαινόμενο» , παρόμοιο με το Κράτος που ίδρυσαν οι Σταυροφόροι.

Η Χαμάς ιδρύθηκε πριν από 34 χρόνια το 1987, ως τοπικό παρακλάδι των Αδελφών Μουσουλμάνων και εναλλακτική ισλαμιστική επιλογή στην Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης του Γιασέρ Αραφάτ, ενώ δηλωμένος στόχος της είναι η διάλυση του κράτους του Ισραήλ και η δημιουργία στην θέση του ενός ισλαμικού κράτους. Η Χαμάς στηρίζεται ενεργά από τον Ερντογάν, που σαν άλλος Σαλαντίν ονειρεύεται την απελευθέρωση της Ιερουσαλήμ και πρόσφατα τούρκοι ισλαμιστές ανεμίζοντας σημαίες της Παλαιστίνης αλλά και των Αδελφών Μουσουλμάνων, ζητούσαν να σταλεί τούρκικος στρατός στην Γάζα. Μέσω των ισλαμιστικών οργανώσεων η Τουρκία έχει διεισδύσει στην Παλαιστίνη και στην Γάζα, οικονομικά (με καταριανά κεφάλαια), πολιτιστικά και πολιτικά, έχει μεταβάλλει σε δορυφόρο της το πολιτικό προσωπικό της Φατάχ και κυρίως της Χαμάς: ο πρόεδρος των Παλαιστινίων Αμπάς θα εκφράσει την ικανοποίησή του για την μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, ενώ τα τελευταία χρόνια στη Γάζα γιορτάζεται ανοιχτά κάθε 29 Μαΐου η κατάληψη της Κωνσταντινούπολης το 1453.

Ο Ορθόδοξος Εβραϊσμός και ο Σιωνισμός που δημιούργησε το Ισραήλ.

Λίγοι ξέρουν ότι υπάρχει από δεκαετίες μία έντονη αντίθεση μεταξύ  του  παγκόσμιου ορθόδοξου Εβραϊσμού και του Σιωνισμού, δηλαδή του εβραϊκού εθνικισμού, που δημιούργησε το κράτος του Ισραήλ. Ο Ραβίνος της Νέας Υόρκης Μπέκ σε μια συνέντευξή του λέει: «Ο ορισμός του Εβραϊσμού είναι απλός. Οι Εβραίοι δέχθηκαν την Τορά του Θεού στο όρος Σινά. Μετέδωσαν την Τορά από την μία γενεά στην άλλη. Η προγονική αυτή γραμμή είναι ο μόνος ορισμός του Εβραϊσμού. Δεν υπάρχει άλλος.», δηλαδή ο Εβραίος στην ουσία είναι αυτός που διατηρεί, σέβεται και καλλιεργεί τον δεδομένο από τον Θεό Νόμο, δηλαδή την Τορά.  Και «Ο Σιωνισμός είναι ένα νέο σχετικώς κίνημα, που θεμελιώνεται πάνω σε μια αιρετική άρνηση του Εβραϊσμού. Δυστυχώς, κατόρθωσε να γυρίσει τα μυαλά πολλών μελών της Εβραϊκής κοινότητος, τα οποία ακολουθούν πλέον τον δρόμο που υποδεικνύει».

Όλα τα χαρακτηριστικά της σημερινής Παγκοσμιοποίησης, δηλαδή του υλικού ωφελιμισμού, της αποθέωσης της κοινοβουλευτικής ασυδοσίας και του μαζανθρώπου, της θεοποίησης της οικονομίας και του κέρδους, του κοσμοπολιτισμού και του ισοπεδωτικού διεθνισμού, έχουν εβραϊκή ρίζα. Αυτά δεν τα λέει κάποιος ακροδεξιός, αλλά ο διάσημος κοινωνιολόγος Max Weber, όταν στο θαυμάσιο βιβλίο του «Η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού» γράφει: «Αυτό το μεγάλο ιστορικό προτσές στην εξέλιξη των θρησκειών, η εξαφάνιση του μαγικού στοιχείου από τον κόσμο, που είχε αρχίσει με τους αρχαίους Εβραίους προφήτες και μαζί με την ελληνιστική επιστημονική σκέψη, απέρριπτε όλα τα μαγικά μέσα για την σωτηρία σαν δεισιδαιμονία και αμαρτία, έφτασε εδώ στη λογική κατάληξή του» και «Την ορθολογοποίηση του κόσμου, τον παραμερισμό της μαγείας σαν μέσου για την σωτηρία οι καθολικοί δεν τα προήγαγαν ούτε κατά διάνοια στην έκταση που έκαναν οι πουριτανοί και πριν από αυτούς οι Εβραίοι» . Η εβραϊκή ηθική πέρασε στους Άγγλους Πουριτανούς που την εξέλιξαν, στην κατά Max Weber «Αγγλική εβραϊκότητα», και μετέπειτα στην καπιταλιστική ηθική.

Κοιτώντας ρεαλιστικά την Γεωπολιτική σκακιέρα.

Οι Εβραίοι πάντα υπήρξαν ένας νομαδικός και εμπορικός λαός, αντίθετα με τον μύθο που τους παρουσιάζει σαν ευσεβείς βοσκούς ή χωρικούς, ποτέ δεν ήταν κυρίαρχοι και αυτεξούσιοι και από τότε που αναφέρονται στην ιστορία έζησαν πάντοτε υπό την κυριαρχία ξένων. Παρόλα αυτά, μετά τον 2^ο ΠΠ εκμεταλλεύτηκαν την πολιτική της αποικιοκρατικής Βρετανίας στην περιοχή και αδυνατώντας αυτή να ελέγξει τις Εβραϊκές εθνικιστικές ομάδες (η μία από αυτές είναι το Λικούντ του Νετανιάχου που κυβερνά σήμερα) δημιούργησε το κράτος του Ισραήλ.

Σήμερα οι σχέσεις Ισραήλ – Τουρκίας βρίσκονται σε ένταση και ο Ερντογάν αποκάλεσε το Ισραήλ «κράτος – τρομοκράτη» και ότι η επίθεση εναντίον των Παλαιστινίων  είναι «επίθεση εναντίον μας», ενώ το Ισραήλ διατυπώνει έντονη ανησυχία για τις σχέσεις του Ερντογάν με την Χαμάς.

Αφετέρου, η Ελλάδα φιλοδοξεί να μετατραπεί σε κόμβο μεταφοράς φυσικού αερίου που θα εξάγεται από την Αίγυπτο και το Ισραήλ προς την Ευρώπη, μέσα από διάφορους διαύλους.

Το πνεύμα της υποτέλειας.

Έτσι σήμερα που τα ισλαμικά μαντρόσκυλα αρχίζουν και σπάνε τις Νατοϊκές και αμερικάνικες αλυσίδες και είναι έτοιμα να μας κατασπαράξουν, αφού δεν πρόκειται να μας σώσει κανένας όπως γινόταν στο παρελθόν (θυμηθείτε το «Ευχαριστούμε τους Αμερικάνους» που είπε ο Σημίτης στην Βουλή μετά την κρίση των Ιμίων), καθίσταται γεωπολιτική αναγκαιότητα η συμμαχία με το Ισραήλ και την Αίγυπτο του δικτάτορα Αλ Σίσι.

Σε αυτά τα πλαίσια οι ισραηλινοί ζήτησαν το πολεμικό αεροδρόμιο της Καλαμάτας 120ΠΕΑ να γίνει κέντρο εκπαιδεύσεως πιλότων και οι μαθητευόμενοι κονδυλοφόροι της ντόπιας αριστεροφροσύνης προέβαλαν αντιρρήσεις γιατί εμποδίζει  το «όνειρό» τους της τουριστοδίαιτας (όπως το όνειρο των Ελλήνων την εποχή του Παπανδρεϊσμού της κρατικοδίαιτας), συμπορευόμενοι με  τους συντρόφους τους του ΣΥΡΙΖΑ που διαδήλωσαν έξω από την πρεσβεία του Ισραήλ για το δικαίωμα της Χαμάς να ρίχνει ρουκέτες στο Τελ-Αβίβ.

Σήμερα η Δύση βρίσκεται σε ανάλογη θέση με αυτήν του Ισραήλ όταν βλέπουν την επιθετική πολιτική πίσω από τον ιμάμη που με το σπαθί στο χέρι λειτούργησε πρόσφατα μέσα στην Αγία Σοφία. Έχει να κάνει με τις πολιτισμικές αξίες του δυτικού πολιτισμού και τις δυνατότητες τους  να επιβιώσουν στο περιβάλλον του μετα-αποικιακού κόσμου μας.

Η ανθελληνική πολιτική των Ευρωπαϊκών Δυνάμεων το 1821.

«Δυστυχισμένε μου λαέ καλέ και αγαπημένε. Πάντα ευκολόπιστε και πάντα προδομένε».

Διονύσιος Σολωμός

«Ό,τι κάμομε θα το κάμομε μοναχοί και δεν έχομε ελπίδα καμμία από τους ξένους»

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Γράφει ο Γιώργος Δημητρούλιας

Εκδότης «το Αντίδοτο», τέως δημοτικός σύμβουλος Καλαμάτας.

Μελετώντας το μικρό βιβλίο με τίτλο «Covid 19: The Great Reset» (η Μεγάλη Επανεκκίνηση) που έγινε διάσημο από το επιδεικτικό σημείο που το είχε πάνω στο γραφείο του ο Μητσοτάκης στις προγραμματικές εξαγγελίες του για την επιδημία του κορονωιού, παρατήρησα ότι οι δύο συγγραφείς του είναι ο ένας Γερμανός, δηλαδή από την χώρα που ηγείται οικονομικά της ΕΕ, πρόεδρος του Παγκόσμιου οικονομικού φόρουμ και ο έτερος είναι Γάλλος καθηγητής οικονομικής ιστορίας και διαμορφώνει την άποψη όλων των οικονομικών ηγετών της Δύσης. Η Ευρωπαϊκή ηγεσία δίνει στους υπηκόους της κατευθύνσεις, σκέφτηκα.

Ήταν οι ημέρες που εορταζόταν η επέτειος των 200 ετών από την Εθνική μας Επανάσταση και όλοι ασχολούνταν με τους ξένους επισήμους που θα συμμετείχαν στην παρέλαση της 25^ης Μαρτίου. Τελικά μάλλον αυτήν την ημέρα εόρτασαν την Ιερά Συμμαχία, όπως έγραψε μια εβδομαδιαία αριστερή εφημερίδα, και όχι την Επανάσταση των Ελλήνων.

Ας δούμε λοιπόν την στάση των ευρωπαίων που μας δίνουν κατευθύνσεις ακόμα και σήμερα, ποια ήταν αυτή στα χρόνια της Επανάστασης.

«Ο Μπόουρινγκ είναι ένας από τους χειρότερους μπερμπάντες».

Αρχίζουμε από τους «φίλους» μας αγγλοσάξονες. Γράφουν λοιπόν οι «Τάϊμς» του Λονδίνου την 26^η Οκτωβρίου του 1826: «Το ελληνικόν δάνειον υπέστη την τύχην του ανδρός, όστις μεταβαίνων από Ιερουσαλήμ εις Ιεριχώ έπεσεν εις χείρας ληστών, δεν εύρεν όμως τον καλόν Σαμαρείτην… Η Ελλάς απώλεσε πάντα τα πλεονεκτήματα, όσα εκ του δανείου προσεδόκα. Η ελληνική υπόθεσις παρεδόθη και επροδόθη στην Αγγλία. Θα εθριάμβευε σήμερον άνευ της Αγγλίας και του Αγγλικού Χρηματιστηρίου…». Περιττό εμείς να πούμε ότι οι όροι  που μας επέβαλαν οι τραπεζίτες Ρικάρντο και Σία ήταν καθαρά ληστρικοί γιατί το αναφέρουν όλοι οι ξένοι ιστορικοί.

Η συνέχεια είναι πιο… απολαυστική. Ο ίδιος ο πρόεδρος του Φιλελληνικού Κομιτάτου στην Βρετανία βουλευτής Ζόζεφ  Χουμ είχε αγοράσει κάποιες ομολογίες του δανείου και όταν αυτές παρουσίασαν κάμψη στο Χρηματιστήριο ανάγκασε τους Έλληνες εκπροσώπους μας να τον αποζημιώσουν αλλιώς τους απειλούσε ότι θα έπαυε να… παριστάνει τον Φιλέλληνα!

Ο «δαφνοστεφής ποιητής, ο ανθρωπιστής, ο φιλέλληνας» γραμματέας του Κομιτάτου Τζων Μπόουρινγκ που είχε πάρει κάποιες χιλιάδες λίρες «μεσιτικά» από το πρώτο δάνειο, τις επένδυσε σε ομολογίες υπέρ των Ελλήνων γιατί στην αρχή ο Αγώνας ήταν ορμητικός και ανέβαινε η αξία τους. Αργότερα όμως όταν αυτές κάμφθηκαν ανάγκασε την Ελληνική αντιπροσωπεία στο Λονδίνο να τις αγοράσει, αλλά τις ξαναπήρε πίσω όταν αυτές ξανανέβηκαν με την αιτιολογία ότι δεν τις μεταβίβασε απλώς τις ενεχυρίασε. Έγραφαν τότε οι Έλληνες πληρεξούσιοι στον Κουντουριώτη: «ο Μπόουρινγκ είναι ένας από τους χειρότερους μπερμπάντες».

Τα άφαντα ατμοκίνητα καράβια.

Με τα δάνεια η φρόνιμη κυβέρνηση του Πέτρου Μαυρομιχάλη είχε αποφασίσει να χρησιμοποιηθούν για την ωφέλεια του αγώνα με την παραγγελία σύγχρονου πολεμικού υλικού για τις επιχειρήσεις της ξηράς και ατμοκίνητα καράβια. Την υπόθεση της παραγγελίας των ατμοκίνητων καραβιών την ανέλαβε με σύσταση του Φιλελληνικού Κομιτάτου, η τετραρχία των τραπεζιτών που είχε εκδώσει τα δάνεια παρακρατώντας ειδικά για αυτά 320.000 λίρες.

Η δολιότητά τους όμως φάνηκε από την πρώτη στιγμή γιατί αντί να αγοράσουν πλοία έτοιμα, όπως ήθελαν οι επαναστατημένοι Έλληνες, πήγαν και παρήγγειλαν αυτά χωρίς ποινική ρήτρα σε περίπτωση καθυστέρησης, στα ναυπηγία κάποιου Γκάλογουέη που ο γιός  του υπηρετούσε σαν αξιωματικός στο ναυτικό του Μεχμέτ Αλή, του πατέρα του Ιμπραήμ! Οι Ρικάρντι πίστευαν ότι εντός του 1826-7 ο Ιμπραήμ θα κατέστρεφε το Έθνος και την Επανάσταση και έτσι έδωσαν εντολή να καθυστερήσει η ναυπήγησή τους.

Η Ελλάδα πήγε φυσικά στα Αμερικάνικα δικαστήρια αλλά αυτά δικαίωσαν τους γιάνκηδες ναυπηγούς. Και τότε ο δικηγόρος της Ελλάδας Χένρι Σεντγουίκ φώναξε στον δικαστή Πρατ που έβγαλε την μεροληπτική απόφαση υπέρ των ναυπηγών: «Εκάματε κύριε ότι ημπορούσατε δια να καταστρέψετε ένα μικρόν έθνος , την Ελλάδα και να ατιμάσετε ένα μεγάλο, την Αμερική»!

Η διαπνεόμενη με τις ανθρωπιστικές ιδέες του Διαφωτισμού, Γαλλία.

Ο στρατηγός του Ναπολέοντα Ροζαρόλ που ήλθε το δύσκολο 1825 με τους πέντε γιους του να πολεμήσει με τους Έλληνες έγραφε: «η Γαλλία είναι εχθρά της Ελευθερίας διότι… οδήγησε τους Τούρκους εις τα Ψαρά… Το Βουρβωνικόν γένος εχθαίρει λοιπόν τους Έλληνας. Η Γαλλία εξαπέστηλεν ονομαστούς γυμναστάς εις την Αίγυπτον, δια να γυμνάσουν τους βαρβάρους Άραβας επί βλάβη των Ελλήνων…».

Λησμόνησαν βλέπετε το σπάσιμο του εμπάργκο από τους Έλληνες καραβοκυραίους των νησιών,  που είχαν επιβάλλει στην Γαλλία οι υπόλοιπες δυνάμεις που την εχθρεύονταν για το φιλελεύθερο καθεστώς που είχε, και οι Έλληνες τους προμήθευσαν το απαραίτητο σιτάρι για να αποφύγουν τον λοιμό.

Πολύ χαρακτηριστικά είναι τα όσα αναφέρει γύρω στο 1800 όταν μεσουρανούσε ακόμα το άστρο του Ναπολέοντα εκλεκτού τέκνου της Γαλλικής επανάστασης, ο Γάλλος πρόξενος της Θεσσαλονίκης Φελίξ ντε Μποζούρ στο σχετικό χρονικό του και ο οποίος χαρακτηρίζει τους Υδραίους σαν νέους ανταγωνιστές των Γάλλων στο εμπόριο της Ανατολής και θεωρεί ότι παρόλο που δεν εμπνέουν διόλου εμπιστοσύνη και είναι τυχοδιώκτες στα ταξίδια τους, θα μπορούσαν να αποδειχθούν χρήσιμοι για τον εφοδιασμό των Γάλλων σε περίοδο πολέμου. Στην έσχατη δε περίπτωση που γίνονταν οι Υδραίοι πολύ ενοχλητικοί, ο ντε Μποζούρ είχε έτοιμη μια πολύ «αποτελεσματική» λύση: «Μπορούμε να εξαπολύσουμε εναντίον τους τους Μαλτέζους πειρατές» έγραφε αποκαλύπτοντας τα δόλια σχέδιά του.

Η ομόδοξη σλαβική Ρωσία.

Οι ωμότητες των τούρκων το 1821 εναντίον των χριστιανών οι οποίες κορυφώθηκαν με τον απαγχονισμό του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε’ προκάλεσε την αντίδραση των ομόδοξων Ρώσων ανάγκασε τον Τσάρο Αλέξανδρο τον Α’ να αποστείλει τελεσίγραφο στην Υψηλή Πύλη για να προστατέψει τους χριστιανούς. Έκτοτε όμως ο Τσάρος Αλέξανδρος ο Α’, ο οποίος τελούσε υπό την άμεση επίδραση των σκέψεων του Μέττερνιχ, όχι μόνο δεν έπραξε τίποτε υπέρ των Ελλήνων, αλλά το έτος 1823 δήλωνε ότι οι Έλληνες «κατέστησαν ένεκα των αρχών αυτών ανάξιοι συμπαθείας… και εύχομαι μάλιστα να νικήσωσι οι Τούρκοι…».

Αλλά και η εκδήλωση του ρωσικού ενδιαφέροντος όταν άρχισε το 1824 συνοδευόταν από ένα σχέδιο σύστασης τριών αυτόνομων ελληνικών ηγεμονιών οι οποίες θα ήταν φόρου υποτελείς στην Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά το σύστημα της Μολδοβλαχίας υπό την προστασία της Ρωσίας. Έτσι θα γινόταν πράξη το προαιώνιο όνειρο των Σλάβων για την έξοδο στις θερμές θάλασσες.

Αυτά είναι ορισμένα, για την οικονομία του χώρου, φιλελληνικά «έργα» των Μεγάλων Δυνάμεων της τότε εποχής που τιμήσαμε την 25^η Μαρτίου.

«Το πρώτο σου χρέος, εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους προγόνους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει».

 Νίκος Καζαντζάκης, «Ασκητική»

Γράφει ο Γιώργος Δημητρούλιας

Εκδότης «το Αντίδοτο», τέως δημοτικός σύμβουλος Καλαμάτας.

Σε μια συνέντευξη που έδωσε πρόσφατα σε μεγάλη καθημερινή εφημερίδα ο γνωστός Άγγλος ιστορικός και καθηγητής του πανεπιστημίου Columbia  της Νέας Υόρκης Μαρκ Μαζάουερ, αλλά και μέλος της επιτροπής της Γιάννας για τον εορτασμό των 200 ετών από την Επανάσταση του 1821, δήλωσε: «Το ρεύμα του Φιλελληνισμού δεν ακούμπησε τις Μεγάλες Δυνάμεις σε επίπεδο ηγεσιών παρά μόνο όταν έγινε σαφές ότι οι Έλληνες αντέχουν και δεν θα υποχωρήσουν, συνειδητοποίηση που επέβαλε σε διεθνές επίπεδο το αίτημά τους για εθνική ανεξαρτησία. Το γεγονός αυτό ήταν ο πρώτος θρίαμβος του Εθνικισμού και του αιτήματος για τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου Έθνους – Κράτους στον κόσμο και η ιστορική του σημασία ξεπερνάει κατά πολύ τα στενά όρια της Ελληνικής και Οθωμανικής ιστορίας».

Εξωτερική και εσωτερική αφύπνιση.

Μια πλειάδα μιμητών των Ελλήνων εκείνης της εποχής φορούν ρούχα εποχής και επιδίδονται σε διάφορα δρώμενα, παραδοσιακούς χορούς και αναπαραστάσεις. Πολλοί δε, από αυτούς, όπως κάποιοι μου είπαν προ καιρού σε συζήτηση που είχα μαζί τους, αισθάνονται περήφανοι που μιμούνται τους ηρωικούς προγόνους μας. Πρόσφατα επίσης κάποιες μεγάλες καθημερινές εφημερίδες προέβαλαν μερικούς απογόνους ηρωικών μορφών της Εθνικής μας Επανάστασης που και αυτοί όχι μόνο αισθάνονται περήφανοι για την καταγωγή τους, αλλά και μελετούν τις ηρωικές πράξεις των προγόνων τους

Θα έλεγα ότι αυτά είναι μια εξωτερική αφύπνιση.  Όπως έλεγε τον 4^ο αιώνα πχ ο Μένανδρος: Όσοι δεν έχουν δικά τους προσόντα, καταφεύγουν στους ενδόξους προγόνους και παππούδες τους, με άλλα λόγια, σε τάφους και μνήματα.

Υπάρχει όμως και μια εσωτερική αφύπνιση που έκανε πετυχημένη την αδιανόητη Επανάσταση.

Όπως γράφει στην τελευταία επιστολή του στις 19 Μαΐου 1824   ο Βρετανός Φιλέλληνας Leicester Stanhope: «Ο κοινός σας θρήνος είναι για τα χρήματα. Τα χρήματα, υποστηρίζετε, θα εξασφαλίσουν τη νίκη και την ανεξαρτησία σας. Πως όμως φθάσατε στο συμπέρασμα από τη στιγμή που οι πρόγονοί σας νίκησαν τους Πέρσες αλλά και εσείς τους Τούρκους, που ήταν πολύ πιο πλούσιοι και ανώτεροι σε όλα τα μεγέθη; Ήταν ακριβώς γιατί οι Πέρσες και οι Τούρκοι είχαν εκφυλισθεί μέσα σε μια πολυτέλεια και στην απόλυτη κυριαρχία τους, ενώ οι Έλληνες ήταν φτωχοί αλλά ελεύθεροι. Είναι λάθος λοιπόν να υποστηρίζετε ότι ο χρυσός ή το σίδερο είναι τα θεμέλια της νίκης. Δεν είναι τίποτε περισσότερο από εργαλεία. Τα θεμέλια της νίκης είναι οι ψυχωμένες καρδιές που καθοδηγούνται από σοφούς ηγέτες και οι ενάρετοι αντιπρόσωποι ενός ελεύθερου έθνους».

Αυτά που γράφει ο Βρετανός Φιλέλληνας μάλλον τα έχει πάρει από τον Ηρόδοτο, γιατί το υπόγειο μήνυμά του έχει να κάνει με την σκληρότητα. Όσο πιο σκληρός είσαι τόσο περισσότερες πιθανότητες έχεις να αναδειχθείς νικητής. Οι Έλληνες κέρδισαν τους Πέρσες όχι επειδή ήταν ελεύθεροι και δημοκράτες, αλλά επειδή ήταν σκληραγωγημένοι. Το μήνυμα του Ηροδότου προς τους Αθηναίους ήταν: μην καλομάθετε τώρα. Μην γίνετε μαλθακοί. Όποιος καλοπερνάει πέφτει. Μας αρέσει να διαβάζουμε περί Δημοκρατίας, αλλά αγνοούμε την ουσία. Αντιθέτως οι Πέρσες ήταν καλομαθημένοι, απολαμβάνοντας το ευ ζην και έτσι κατάντησαν μαλθακοί.

Εθνεγερσία ή Επανάσταση;

Η Αναγεννητική υφή μιας Επανάστασης έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Καταρχήν είναι φαινόμενο ιστορικά νέο και εμφανίζεται μόλις τον 18^ο αιώνα στην ουσία, αποβλέπει δε στην πραγμάτωση της επιβίωσης και έκφρασης  ενός Λαού. Χαρακτηριστικό της είναι ότι δεν έχει σχέση με εσωτερικά δεδομένα και προβλήματα των κοινωνιών, τα οποία θέτει σε δεύτερη μοίρα. Συγχρόνως όμως η Αναγεννητική Επανάσταση αποκτά και μία Κοσμοθεωρητική υφή: την έννοια του Εθνικισμού και έτσι γίνεται και Εθνεγερσία.

Ο Εθνικισμός αποτελεί ένστικτο και βίωμα ανθρώπων που «αισθάνονται» την ομοιογένειά τους, στο φυλετικό, το διανοητικό, το πνευματικό, το «μυθικό», το παραδοσιακό, το γλωσσικό και το ιστορικό πεδίο. Αυτά ακριβώς τα αισθήματα που δεν χρειάζονται διδαχή, αποτελούν και την πρωτόγονη, ζωική σχεδόν δύναμη του Εθνικισμού.

Τα χαρακτηριστικά τώρα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 είναι συγκεκριμένα.

α) Η Ελληνική Επανάσταση έθεσε πρώτη και πραγματοποίησε την δογματική αντίληψη του Εθνικισμού ως Κοσμοθεωρίας. Σε έναν κόσμο που το αίσθημα του να ανήκεις σε ένα Έθνος ήταν άγνωστο και επικρατούσαν τα κράτη και οι δυναστείες, η Ελληνική Επανάσταση υπήρξε η πρώτη δυναμική έκρηξη ενός ιστορικού λαού συνειδητοποιημένου σε Έθνος και την θέλησή του να φτιάξει Κράτος.

β) Η Ελληνική Επανάσταση με το παράδειγμά της επιβλήθηκε στον Κόσμο και σφράγισε οριστικά μια ολόκληρη ιστορική περίοδο που ονομάστηκε «ο Αιώνας του Εθνικισμού», ο οποίος μετά από  δύο αιώνες διαρκεί ακόμα. Σήμερα ο Εθνικισμός είναι ισχυρότερος παρά ποτέ και ο διεθνισμός της Παγκοσμιοποίησης αδυνατεί να τον αντιμετωπίσει.

γ) Η Ελληνική Επανάσταση άντλησε το δόγμα της από την Φύση. Είναι φυσικός νόμος το να συνειδητοποιείς ότι είσαι όμοιος με κάποιους και διαφοροποιείσαι από άλλους. Μπροστά στον φυσικό νόμο αυτό, όλες οι άλλες διαφορές μπαίνουν στο περιθώριο.

δ) Η Ελληνική Επανάσταση σαφώς μίλησε στα βιώματα και στις Παραδόσεις του Λαού.

ε) Η Ελληνική Επανάσταση ήταν ολοκληρωτική. Με μια Ιδέα με μια Ψυχή, υπέταξε τα πάντα σε αυτήν. Μόλις παρεξέκλινε  από αυτήν εξαιτίας της φιλαρχίας κάποιων και των γνωστών διεθνιστικών δυνάμεων που προσπάθησαν να την ελέγξουν, παραλίγο να χαθεί. Με το «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους» θριάμβευσε τελικά.

στ) Η Ελληνική Επανάσταση ήταν βίαια, με μέθοδο και συνέπεια. Στα πλαίσια της εποχής και μετά από τις τουρκομογγολικές αγριότητες, υπήρξε η πρώτη με στρατηγικό και πολιτικό σχεδιασμό στην ιστορία των Εθνικών Επαναστάσεων.

ζ) Η Ελληνική Επανάσταση προήλθε και καθοδηγήθηκε από συγκεκριμένες ομάδες. Οι ιεράρχες ως πνευματικοί καθοδηγητές, οι «Φιλικοί» ως πολιτικοί καθοδηγητές (παρά τα ελαττώματά τους) και οι Κλέφτες με τους Αρματολούς ως στρατιωτικοί καθοδηγητές και πολέμαρχοι, αποτέλεσαν όλοι μαζί μια αξιοθαύμαστη και ολοκληρωμένη ιεραρχικά για την εποχή Επιλεκτική Ομάδα!

Τέλος, θυμίζω τα λόγια του ίδιου του Κολοκοτρώνη: «Η επανάστασις η εδική μας δεν ομοιάζει με καμμίαν απ’ όσαις γίνονται την σήμερον εις την Ευρώπην. Της Ευρώπης οι επαναστάσεις εναντίον της διοικήσεώς των είναι εμφύλιος πόλεμος. Ο εδικός μας πόλεμος ήταν ο πλέον δίκαιος, ήτον έθνος με άλλο έθνος, ήτον με ένα λαόν όπου ποτέ δεν ηθέλησε να αναγνωρισθεί ως τοιούτος, ούτε να ορκισθεί παρά μόνον ότι έκαμνεν η βία».

“Γηράσκω δ΄αιεί πολλά διδασκόμενος”,

 δηλαδή “Γερνάω μαθαίνοντας πάντα πολλά”.

ΣΟΛΩΝ

Γράφει ο Γιώργος Δημητρούλιας

Εκδότης «το Αντίδοτο», τέως δημοτικός σύμβουλος Καλαμάτας

Σε 40 ημέρες είχαμε 120 διαδηλώσεις τις οποίες έσπευσε να εκμεταλλευτεί ο ΣΥΡΙΖΑ και οι περισσότερες από αυτές έγιναν για τον Κουφοντίνα. Οι «ανθρωπιστές» του ΣΥΡΙΖΑ θέλησαν να εκμεταλλευτούν το γεγονός της απεργίας πείνας που έκανε ο τρομοκράτης και τον υπερασπίστηκαν γιατί όπως έγραψαν οι κκ Θ. Καμπαγιάννης, Γ. Ραχιώτης, Δ. Ψαρράς και Κ. Παπαδάκης: «η αξία της ανθρώπινης ζωής είναι υπέρτατη». Τι κοινό έχουν οι παραπάνω; Είναι πολέμιοι κάθε πατριωτικού ή εθνικιστικού στοιχείου, αν δούμε τα γραφόμενά τους στα οποία τοποθετούν πιο πάνω τον απρόσωπο άνθρωπο από την Πατρίδα.

«Το ιδεολογικό μπαούλο της Αριστεράς έχει αδειάσει. Έμεινε μόνον στον πάτο ο Κουφοντίνας».

Με εξέπληξε όμως και ένα άλλο γεγονός που ήταν η δήλωση του Αλέξη Τσίπρα ότι δέχεται το ρίσκο επέκτασης του κορωνοϊού από τον συνωστισμό των διαδηλωτών σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας (Alpha 9/2). Αν η πολιτική επικράτηση περνάει ακόμα και μέσα από την δολοφονία κάποιων «ταξικών» αντιπάλων, η επικράτηση αξίζει το ρίσκο της δολοφονίας. Αλλά αυτός ο τρομοκράτης που ανέλαβε την ευθύνη και ποτέ δεν μετανόησε, απολάμβανε τα αγαθά όσων πολεμούσε αφού σαν μελισσοκόμος είχε αιτηθεί και είχε πάρει κοινοτικές επιδοτήσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ δε, υπερασπίζεται τον Κουφοντίνα, ο οποίος έχει πάρει κάμποσες άδειες, σε αντίθεση με το άλλο ηγετικό στέλεχος τον Γιωτόπουλο που δεν έχει βγει έξω ποτέ. Έλα που ο Κουφοντίνας  επαγγελματίας απεργός πείνας, αφού έχει κάνει τέσσερις απεργίες σε έξι χρόνια, κάνει αβάντα στην πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ.

Η  ανάδυση μιας νέας ιστορικής εποχής.

Αυτό που δεν έχει γίνει κατανοητό είναι ότι βρισκόμαστε σε μια νέα ιστορική εποχή που έχει ξεκινήσει από την δεκαετία του ’60. Την δεκαετία αυτή και ειδικά μετά τις διαδηλώσεις για την Κύπρο το 1963, είχαμε ένα μεγάλο κύμα κινητοποιήσεων που έτεινε να ανατρέψει το καθεστώς εξάρτησης και της κυριαρχίας των νικητών του εμφυλίου με κεντρικό πόλο εξουσίας το παλάτι. Αυτό δείχνει και η άνοδος στην εξουσία της Ένωσης Κέντρου με 54% το 1964. Παράλληλα μέσα στον χώρο της νεολαίας αναπτύσσεται με γοργούς ρυθμούς, ένα κίνημα που επηρεαζόταν άμεσα από τον Μάη του 68 και ένα ισχυρό πολιτιστικό κίνημα που στην μουσική με τους Χατζηδάκη, Θεοδωράκη και Σαββόπουλο, τον νέο ελληνικό κινηματογράφο και το θέατρο μαζί με την νέα γενιά λογοτεχνών, διαμόρφωναν  το τοπίο μιας νέας κατάστασης διαφορετικής από αυτήν που επικρατούσε μέχρι τότε.

Με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, το 1981, το νέο κοινωνικό συμβόλαιο, όπως το ονόμασαν, έφερε την ανάδυση μιας νέας άρχουσας τάξης κατά βάση παρασιτικής. Χαρακτηριστικά στα πρώτα χρόνια διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, όλες σχεδόν οι βιομηχανικές επιχειρήσεις εγκαταλείφθηκαν από τους ιδιοκτήτες τους στα χέρια του κράτους.

Η κατάρρευση του ανατολικού στρατοπέδου, με σύμβολό της εκείνη του τείχους του Βερολίνου, έφερε μια τεράστια αναστάτωση στην ιδεολογική και πολιτική πραγματικότητα ολόκληρου του πλανήτη και οδήγησε στην Παγκοσμιοποίηση.

Στο εσωτερικό έχουμε το σκάνδαλο Κοσκωτά με την κατάρρευση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και την συγκυβέρνηση του Συνασπισμού, που είναι το αποτέλεσμα της συγχώνευσης του ΚΚΕ με το ΚΚΕ εσωτ., με την Νέα Δημοκρατία.  Είναι η εποχή που οι πρώην Κνίτες μεταβάλλονται σε γιάπηδες, με την επίθεση του νεοφιλελευθερισμού μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού. Την ίδια εποχή ανακύπτουν δύο εθνικά ζητήματα το Μακεδονικό και η ανάπτυξη του νεοθωμανισμού.

Το ΠΑΣΟΚ επιβιώνει μέσω της μετακίνησής του σε νεοφιλελεύθερες εθνοαποδομητικές απόψεις που έχουν εκφραστές τον Σημίτη μαζί με τον Γιωργάκη Παπανδρέου και αυτούς που τους ακολουθούν, η Νέα Δημοκρατία σταδιακά αποβάλλει την πατριωτική της πτέρυγα και ο Συνασπισμός υπό την ηγεσία της Δαμανάκη και Κωνσταντόπουλου θα μεταβληθεί σε εθνομηδενιστικό κόμμα.

Η ελληνική κοινωνία μεταβλήθηκε σε μια παρασιτική, ατομοκεντρική, καταναλωτική κοινωνία δημοσίων υπαλλήλων, ξενοδοχοϋπαλλήλων και μικροραντιέρηδων, κάτω από την ηγεσία μιας «λούμπεν μεγαλοαστικής τάξης». Η επιλογή της δημιουργίας ενός νέου αριστερού σχήματος, την στιγμή που η Αριστερά έχει αποτύχει σε παγκόσμια κλίμακα , ενώ και η εγχώρια κυβερνητική έκφραση του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει ότι δεν  έχει μέλλον, δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε μια νέα εμφυλιοπολεμική «Βάρκιζα».

Όμως από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, η εμφύλια διαμάχη καθίσταται ουσιαστικά άνευ αντικειμένου με την διασφάλιση της θεσμικής ισότητας αριστερών και δεξιών πολιτών και οι συνέπειες του Ψυχρού Πολέμου έχουν πια ξεπεραστεί. Γι’ αυτό η εμφυλιοπολεμική τάση επιβιώνει πλέον ως μηδενισμός. Αυτό το είδαμε με την μηδενιστική εξέγερση του Δεκεμβρίου του 2008.

Ένα νέο πολιτικό εγχείρημα δεν πρέπει να επιμένει στην ξεπερασμένη πλέον αντίθεση Αριστερά – Δεξιά, αλλά την πρόταξη ενός εναλλακτικού προγράμματος: πατριωτισμός, λαϊκή δικαιοσύνη, πολιτιστική αναγέννηση, εθνική ανασυγκρότηση, άμεση δημοκρατία, προστασία του περιβάλλοντος. Από τις παραπάνω πολιτικές προτάσεις πρέπει να δημιουργηθεί ένας νέος πόλος που υπερβαίνοντας τις διαφορές του περασμένου αιώνα, να εκφράσει την υπέρβαση της μεταπολίτευσης και του παρασιτικού εκσυγχρονισμού.

«Όταν οι αντάρτες μπούνε στην Αθήνα, το Σύνταγμα θα λέγεται πλατεία Κουφοντίνα».

Αυτό φώναζαν οι μοντέρνοι «αντάρτες». Ας δούμε λοιπόν πως τους περιγράφει ένας συστημικός δημοσιογράφος σε μια εβδομαδιαία κεντροαριστερή εφημερίδα: «Εκεί που περιμέναμε «να μπουν οι αντάρτες στην Αθήνα» ώστε «το Σύνταγμα να λέγεται πλατεία Κουφοντίνα», το αντάρτικο στράτευμα ξεστράτισε και βρέθηκε Νέα Σμύρνη.  Όπου απεδείχθη ότι οι πολυαναμενόμενοι στην πρωτεύουσα αντάρτες ήταν τελικά ένας Ιρακινός από το Μενίδι, ένας Αφγανός, ένας Αλβανός φόλα Ολυμπιακάρα, κάτι Αεκτζήδες, οι γνωστοί «Ανταρσύες» αλλά και μερικοί αντιεξουσιαστές που έγιναν εσχάτως αντιεξουσιαστές, διότι έκλεισαν τα γήπεδα και δεν ξέρουν με ποιον να πλακωθούν».

Ο Κουφοντίνας λοιπόν αν δεν ήθελε να εκπροσωπείται από τους παραπάνω μοντέρνους «αντάρτες», θα έκανε μια ρεαλιστική αυτοκριτική. Την ίδια που έκαναν πριν αρκετές δεκαετίες οι Ευρωπαίοι σύντροφοί του στα όπλα, επαναστάτες. Μια πλειάδα αριστερών ευρωπαίων αγωνιστών και επαναστατών πέρασαν στην πλευρά της υπεράσπισης της  Πατρίδας. Ξεχωρίζει η περίπτωση του Γερμανού Χόρστ Μάλερ συνιδρυτή της τρομοκρατικής οργάνωσης «Μπάαντερ Μάϊνχοφ» της θρυλικής RAF, ο οποίος έκανε δέκα χρόνια φυλακή. Όταν αποφυλακίστηκε ο Χόρστ Μαλερ προσχώρησε στις πατριωτικές δυνάμεις επειδή όπως είπε ότι είναι οι μοναδικές που διώκονται στην σύγχρονη Γερμανία. Το ίδιο βλέπουμε και στην Ελλάδα σήμερα. Γιατί ο Κουφοντίνας δεν το βλέπει;

«Σε μια εποχή παγκόσμιου ψεύδους, το να λες την αλήθεια είναι μια πράξη επαναστατική».

Γράφει ο Γιώργος Δημητρούλιας,

εκδότης «το Αντίδοτο»,

τέως δημοτικός σύμβουλος Καλαμάτας.

George Orwell, 1903-1950

Η κρίση της πανδημίας ήρθε για να ολοκληρώσει την διαδικασία αποσύνθεσης μιας μάλλον παρασιτικής οικονομίας, διαλύοντας τις οικονομικές και κοινωνικές δομές, πλευροκοπώντας τον τελευταίο μεγάλο τομέα της οικονομικής δομής, τον τουρισμό.

Όταν ξεκίνησε η επιδημία του covid-19, όλοι δουλικά τήρησαν τα μέτρα των ειδικών ιατρών που σε συνεργασία με το κράτος έβαλαν κυριολεκτικά στον γύψο έναν ολόκληρο λαό. Όποιος πρόβαλε την παραμικρή αντίσταση, για την κατάλυση των εθνικών και θρησκευτικών δρωμένων ή εορτών, κατηγορείτο σαν «ψεκασμένος», «σκοταδιστής» ή «φασίστας» (αν και ετυμολογικά ο φασισμός ορίζεται σαν αυθαιρεσία της εξουσίας, δηλαδή κρατική επιβολή).

Ακόμα και οι πιστοί ακόλουθοι της ελληνικής Αριστεράς που έμπρακτα διαδήλωσαν το πιστεύω τους (όπως στις 17 Νοέμβρη, για τον Κουφοντίνα, κλπ) και ένοιωσαν στην πλάτη τους τις γκλοπιές των ματατζήδων, είδαν την ηγεσία τους (τον σύντροφο Κουτσούμπα, τον σύντροφο Τσίπρα και λοιπούς συντρόφους) να εμβολιάζονται on camera εκτελώντας τις εντολές των αφεντικών τους.

Ένας «ψεκασμένος» από τα Αριστερά.

Έλα όμως που ανακάλυψα ότι κυρίαρχοι μέντορες της διεθνούς Αριστεράς αμφιβάλλουν και αντιτάσσονται στις ενέργειες της κρατικής αυθαιρεσίας εξαιτίας της πανδημίας. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από τον πιο επιδραστικό σήμερα Ιταλό φιλόσοφο Τζόρτζιο Αγκάμπεν που επηρεάζει σημαντικά την σκέψη της ριζοσπαστικής Αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου. Είχε προσκληθεί στην Ελλάδα από το αριστερό «Ινστιτούτο Νίκος Πουλατζάς» και την Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ. Γράφει στο κείμενό του «Η επινόηση μιας πανδημίας»:

«…γιατί τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και οι αρχές προσπαθούν με όλα τα μέσα να δημιουργήσουν ένα κλίμα πανικού προκαλώντας έτσι, μια πραγματική κατάσταση εξαίρεσης;

…Πρώτο απ’ όλα, εκδηλώνεται για μια ακόμα φορά η αυξανόμενη τάση να χρησιμοποιείται η κατάσταση εξαίρεσης ως το κανονικό υπόδειγμα διακυβέρνησης. Το νομοθετικό διάταγμα που εγκρίθηκε από την κυβέρνηση, «για λόγους υγιεινής και δημόσιας ασφάλειας», καταλήγει σε μια πραγματική στρατιωτικοποίηση…

Η δυσαναλογία των μέτρων (που ελήφθησαν) απέναντι σε μια κανονική γρίπη … είναι προφανής … μετά την εξάντληση της τρομοκρατίας ως δικαιολογίας για την λήψη μέτρων εξαίρεσης, η εφεύρεση μιας επιδημίας θα μπορούσε να προσφέρει το ιδανικό πρόσχημα για την απεριόριστη διεύρυνση ανάλογων μέτρων».

Την ίδια στιγμή που άλλοι, υποτίθεται, αιρετικοί φιλόσοφοι της Αριστεράς, σαν τον αγαπημένο διανοητή του συντρόφου Τσίπρα, Σλαβόι Ζίζεκ, έχουν προσκυνήσει τα αφεντικά της Παγκοσμιοποίησης, ο Αγκάμπεν γράφει στο «Μολυσματική νόσος»:

«Ακόμη πιο θλιβερή από τους περιορισμούς των ελευθεριών που συνεπάγονται οι πρόσφατες αποφάσεις είναι, κατά την γνώμη μου, η δυνατότητα εκφυλισμού των σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων. Ο άλλος άνθρωπος, όποιος και αν είναι, ακόμα και αγαπημένος, δεν θα πρέπει να πλησιαστεί ή να αγγιχθεί… Η έννοια του πλησίον έχει καταλυθεί».

Και συνεχίζει στις «Διευκρινίσεις»: «… το πρώτο πράγμα που αποκαλύπτει το κύμα πανικού που παραλύει την χώρα είναι ότι η κοινωνία μας δεν πιστεύει πλέον σε τίποτα εκτός από την γυμνή ζωή. Είναι σαφές ότι  οι Ιταλοί, μπροστά στον κίνδυνο να αρρωστήσουν, είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν σχεδόν τα πάντα, τις κοινωνικές συνθήκες διαβίωσης, τις κοινωνικές σχέσεις, την εργασία, ακόμα και τις φιλίες, τα συναισθήματα και τις θρησκευτικές και πολιτικές πεποιθήσεις…».

Και άλλος «καθώς πρέπει» Αριστερός «ψεκασμένος».

Τον πρώην σύμβουλο του Φρανσουά Μιτεράν, Μπερνάρ Ανρί Λεβί, οι περισσότεροι θα τον ξέρουν από τις στήλες του έγκυρου «Βήματος» και ο οποίος συστρατεύεται με τον Αγκάμπεν. Αυτός προσφεύγει προνομιακά στο ιερό τέρας της Γαλλικής φιλοσοφίας Μισέλ Φουκώ:

«Ο Μισέλ Φουκώ, στο τέλος της ζωής του, έδειχνε μια αληθινή εμμονή σε αυτό που αποκαλούσε θρίαμβο της «ιατρικής εξουσίας» και της γενικευμένης «ιατρικοποίησης» της κοινωνίας.

Σχεδόν σαράντα χρόνια αργότερα, με τον κορωνοϊό, φθάσαμε εκεί ακριβώς. Με την ιατρικοποίηση, εννοούσε πρώτα απ’ όλα τη σχεδόν θρησκευτική πίστη στον λόγο του θεραπευτή και την αντικατάσταση του κυβερνήτη από τον γιατρό στον ρόλο του αγαθού ποιμένα που καθοδηγεί τις κοινωνίες. Ειλικρινά, είμαστε τόσο μακριά όταν βλέπουμε παγκόσμιους ηγέτες να περιβάλλονται από επιστημονικά συμβούλια με ένα φωτοστέφανο κύρους που θα ήθελαν να χρησιμοποιούν σαν φυλαχτό; Απαγορεύεται να παίρνεται προκαταβολικά τον λόγο χωρίς να έχετε προκαταβολικά την έγκριση αυτής της νέας εξουσίας; …η δημοκρατική συζήτηση, η δημοκρατική απόφαση, εν ολίγοις η πολιτική, δεν αξίζουν τίποτε εάν δεν έχουν επικυρωθεί αναλόγως από την ιατρική εξουσία;

…Είμαστε άραγε τόσο σίγουροι ότι η διατήρηση της υγείας αποτελεί την τελευταία λέξη της ζωής; Δεν υπάρχουν άλλες αξίες- η ελευθερία, για παράδειγμα, η δικαιοσύνη, η αλληλεγγύη- που μετράνε τόσο όσο η  επιβίωση ή ακόμα και η ζωή;».

Η νέα θρησκεία της νεοφιλελεύθερης ιατρικής.

Στο Αγκαμπενικό αφήγημα, η πανδημία συνιστά «ένα νέο θρησκευτικό πόλεμο» ανάμεσα στην θρησκεία, το Χρήμα και την ιατρική. «Η λατρευτική πρακτική δεν είναι πλέον ελεύθερη κα εθελοντική, υποκείμενη μόνο σε κυρώσεις πνευματικής φύσης, αλλά πρέπει να επιβληθεί ως υποχρεωτική… Η κοσμική εξουσία πρέπει να διασφαλίζει ότι η λειτουργία της ιατρικής θρησκείας, η οποία συμπίπτει πλέον με το σύνολο της ζωής, τηρείται όντως αυστηρά».

Ένας Έλληνας  επιστήμονας διεθνούς κύρους, ο Γιάννης Ιωαννίδης, καθηγητής στο πανεπιστήμιο Στάνφορντ της Καλιφόρνιας, καθώς και άλλοι γιατροί λοιμωξιολόγοι της ομάδας του ισχυρίζονται ότι η πανδημία του covid-19 είναι μια μορφή γρίπης με ανάλογα θύματα. Το ίδιο ισχυρίζονται και άλλοι γιατροί, ειδικοί επί του θέματος, παγκοσμίως, όπως ο Γάλλος λοιμωξιολόγος Ντιντιέ Ραούλτ με μεγάλη επιδραστικότητα και μηντιακή προβολή. Ο Γιάννης Ιωαννίδης αποκάλυψε τους δεσμούς των γιατρών με τις φαρμακευτικές εταιρείες.

Στο μυαλό μου ήρθε αμέσως το σκάνδαλο Novartis, όταν οι πολιτικοί αλληλοκατηγορούνταν για μίζες, αλλά πηγαίνοντας

ακόμα πιο πέρα σκέφτηκα την πρόσφατη συγχώνευση των εταιριών γιγάντων Monsanto με την Bayer και την άλλη όψη του νεοφιλελευθερισμού που είναι η σύμπλευση του κράτους με το παγκόσμιο μεγάλο κεφάλαιο που αναπτύχθηκε, συγκεντροποιήθηκε και έδρασε στην συγκεκριμένη περίοδο της πανδημίας. Γιατί μπορεί να χάθηκαν τρισεκατομμύρια από την μεσαία τάξη αλλά οι ελίτ έβγαλε δισεκατομμύρια και το μόνο που απομένει είναι η παγκόσμια κυριαρχία τους.

Στην «Ιατρική ως θρησκεία» ο Αγκάμπεν γράφει:

«Η επιδημία όπως υποδηλώνει η ετυμολογία του όρου (δήμος σημαίνει στα ελληνικά ο λαός ως πολιτικό σώμα και πόλεμος επιδήμιος είναι στον Όμηρο ο εμφύλιος πόλεμος), είναι πρωτίστως μια πολιτική έννοια, η οποία ετοιμάζεται να γίνει το νέο έδαφος της παγκόσμιας πολιτικής – ή της μη-πολιτικής».

Οι νενέκοι της Παγκοσμιοποίησης, οι ελίτ πέρα και πάνω από τους λαούς και τα Έθνη, θέλουν να σχεδιάσουν και να επιβάλλουν μια παγκόσμια δικτατορία. Θα τους αφήσουμε;

(την οποία σίγουρα δεν θα προλάβω να ανταμώσω)

Γράφει ο Γιώργος Δημητρούλιας
Εκδότης «το Αντίδοτο», τέως δημοτικός σύμβουλος Καλαμάτας

«Γνώμες, καρδιές, όσοι Έλληνες,

ό,τι είστε, μην ξεχνάτε,

δεν είστε από τα χέρια σας

μονάχα, όχι. Χρωστάτε

και σε όσους ήρθαν, πέρασαν,

θα ‘ρθούνε, θα περάσουν.

Κριτές, θα μας δικάσουν

οι αγέννητοι, οι νεκροί».

Κωστής Παλαμάς, «Δειλοί και σκληροί στίχοι» (1928).

Το εμβόλιο κατά της πανδημίας του κορωνοϊού, ασθένεια που μας ήρθε από την Κίνα (Kung Flu την αποκαλεί ο Τραμπ), με τιμές αρχηγού κράτους έφτασε και σε εμάς και άρχισαν οι εμβολιασμοί. Οι μεγάλες πολυεθνικές που διοικούνται από τεχνοκράτες νεογιάππιδες και ελέγχουν τις μεγάλες φαρμακευτικές εταιρίες ελέγχουν και την ροή των εμβολίων. «Οι πιστωτές των βασιλέων, έγιναν οι βασιλείς των Πίστεων» λένε κάποιοι και φαίνεται να έχουν δίκιο αφού η «Ελευθερία» (από τι αλήθεια; μήπως από τις εθνικές αξίες;), όπως ονομάστηκε το σχέδιο των εμβολιασμών στην Ελλάδα κυριαρχεί στους Έλληνες παρά τα της επετείου της Εθνικής μας Επανάστασης. Πέραν αυτού δείχνει την κυριαρχία της τεχνολογικής επιστήμης έναντι της Πίστης του λαού, που γίνεται για πρώτη φορά η κατίσχυση του διεθνοποιημένου κράτους έναντι των αξιών της Πατρίδας, του Έθνους και της Πίστης.

1921: Με όχημα την Μεγάλη Ιδέα.

Για να μπορέσει κάποιος να προβλέψει το μέλλον πρέπει να αφουγκραστεί γεγονότα, ιδέες και πίστεις του παρελθόντος. Σκέφτομαι την πρώτη επέτειο της Εθνικής μας Επανάστασης στα 1921, που βρήκε το Έθνος μαχόμενο για την πραγμάτωση των Εθνικών Δικαίων. Κιουταχεία, Εσκί-Σεχίρ, Ταμπούρ Ογλού, Σαπάντζα και Κάλε Γκρότο, ο Ελληνικός Στρατός το 1921 στα βάθη της Μικράς Ασίας, όχι μόνο νίκησε, αλλά επέδειξε αποτελεσματικότητα, μαχητικότητα, πειθαρχία και ηρωισμό, κάτω από αντίξοες περιστάσεις. Η αρχή του τέλους όμως είχε γίνει στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920, τις οποίες έχασε ο Βενιζέλος που αντί να ασχοληθούν με την Συνθήκη των Σεβρών που διπλασίαζε την Ελλάδα, οι πολιτικοί μας μιλούσαν για τα γεγονότα του παρελθόντος. Τα αποτελέσματα του Διχασμού συμπλήρωσαν τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων της εποχής, Αγγλίας, Γαλλίας και Ιταλίας, που μετεστράφησαν υπέρ των τούρκων του σφαγέα Κεμάλ. Ακόμα και οι Ρώσοι μπολσεβίκοι έδωσαν κανόνια στον Κεμάλ για να μας πετσοκόψει και ώθησαν τους ντόπιους μπολσεβίκους που σαν πεμπτοφαλαγγίτες έκαναν προπαγάνδα κατά της Μικρασιατικής εκστρατείας. Παρόλα αυτά η Μεγάλη Ιδέα ήταν στα 1921 ακόμα ζωντανή την οποία έθαψε μετέπειτα της Μικρασιατικής καταστροφής ο ίδιος ο Βενιζέλος με το σύμφωνο φιλίας με τους τούρκους μόλις το 1930 και την ακόλουθη πρόταση που έκανε για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης στον σφαγέα Κεμάλ.

Η Μεγάλη Ιδέα δεν ξεκίνησε το 1844 από τον Κωλέττη αλλά διαμορφώθηκε με την Φραγκοκρατία μετά την πρώτη Άλωση της Πόλης το 1204 που είχε ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη της Εθνικής μας συνείδησης όταν συνειδητοποιήθηκε η διαφορά μας με τους δυτικούς (παράδειγμα οι Γασμούλοι που ήταν το αποτέλεσμα  της ένωσης Ελλήνων με Φράγκους και τους θεωρούσαν ξένους όπως τους Γενίτσαρους), αλλά και την δημιουργία του Γένους, την ένωση της Φυλής με την θρησκεία και την επακόλουθη δημιουργία ενός Ελληνικού Χριστιανισμού της Ελληνορθοδοξίας που βλέπουμε στην Παράδοσή μας.

2021: Η χρεωκοπία του Ελλαδισμού.

Το 2009 σημαδεύτηκε από μια τεράστια οικονομική κρίση, η οποία μπορεί να ξεκίνησε από τις μεγάλες οικονομίες της Δύσης, αλλά έπληξε περισσότερο την εύθραυστη παρασιτική  οικονομία της Ελλάδας. Με την πανδημία που εμφανίστηκε πέρυσι ολοκληρώθηκε η οικονομική καταστροφή του Ελληνικού λαού πλην των ελίτ που όπως πάντα έχουν τα λεφτά τους στους φορολογικούς παραδείσους.

Κάπως έτσι γίναμε ο παρίας της οικουμένης και οι υπαίτιοι όλων αυτών θέλουν να μας σώσουν. Φέτος γιορτάζουμε τα 200 χρόνια από την έναρξη της Εθνικής μας Επανάστασης με συντονίστρια την εκπρόσωπο της ντόπιας ελίτ  κα Γιάννα Δασκαλάκη η οποία θέλει να επιβεβαιώσει με τις πρωτοβουλίες που παίρνει την πιο πάνω αντίληψη.

Όχι μόνον σαν άλλος Βενιζέλος θέλει να προσκαλέσει στους εορτασμούς τον ισλαμιστή Ερντογάν (τουλάχιστον ο σφαγέας Κεμάλ ήθελε να δυτικοποιήσει την Τουρκία), αλλά προσκαλεί την 25^η Μαρτίου τους αρχηγούς των κρατών που έλαβαν μέρος στην ναυμαχία του Ναυαρίνου γιατί όπως μας λέει ήταν η αιτία της δημιουργίας του Ελληνικού κράτους. Γράφει ο καθηγητής κ. Μελετόπουλος: «1. Λίγοι γνωρίζουν ότι, παρά την ναυμαχία του Ναυαρίνου (20 Οκτωβρίου 1827), ο Ιμπραήμ παρέμεινε στην Ελλάδα άλλον έναν χρόνο! Τελικώς εκκένωσε την Πελοπόννησο στις 5 Οκτωβρίου 1828, μόνον μετά την άφιξη του Γάλλου στρατηγού Μαιζών τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου.

2.Όταν λοιπόν ο Καποδίστριας έφτασε στην Ελλάδα τον Ιανουάριο του 1828, ο Ιμπραήμ ήταν ακόμα εκεί και θα “συνυπήρχε” με τον Καποδίστρια για εννέα μήνες!

3. Παρά την συντριβή του τουρκοαιγυπτιακού στόλου στο Ναυαρίνο, ο σουλτάνος Μαχμούτ Β΄ αρνήθηκε να συναινέσει στην ανεξαρτησία της Ελλάδος. Επί έναν χρόνο ηρνείτο πεισματικά να το δεχθεί παρά την συντριβή του σε όλα τα πεδία των μαχών. Μόνον μετά την εισβολή του ρωσσικού στρατού και την προέλασή του μέχρι τα πρόθυρα της Κωνσταντινουπόλεως, το καλοκαίρι του 1828, ο σουλτάνος βλέποντας να διαλύεται το κράτος του υπέκυψε και υπέγραψε την Συνθήκη της Ανδριανουπόλεως στις 14 Σεπτεμβρίου 1829. Με αυτήν, που προέβλεπε ρητά την Ελληνική Ανεξαρτησία, φτάσαμε στην Συνθήκη του Λονδίνου τον Φεβρουάριο του 1830, με την οποία ιδρύθηκε το Ελληνικό Κράτος».

Θα προσθέσω εδώ ότι βασική αιτία της αποτυχίας του Ιμπραήμ στον Μοριά ήταν τον σκληρό παλλαϊκό ανταρτοπόλεμο του Κολοκοτρώνη αφού ο Κιουταχής είχε συντρίψει τα ελληνικά στρατεύματα στην Ρούμελη. Είχε δε πικρή πείρα ο Γέρος από τα ορλωφικά το 1776 όταν τα ρωσικά στρατεύματα παράτησαν στα κρύα του λουτρού τους Έλληνες αφού τους υποκίνησαν σε επανάσταση και έτσι κατεσφάγησαν από τους τουρκαλβανούς.

2121: Προς έναν νέο ιμπεριαλισμό με έναν νέο άνθρωπο;

Μια άλλη δραστηριότητα που προγραμματίζεται από την κα Γιάννα είναι η «Ελλάδα το 2040», δηλαδή πως θα είναι η Πατρίδα μας οικονομικά και κοινωνικά μετά από περίπου 20 χρόνια με τις μύχιες σκέψεις ότι οι περισσότεροι θα ζουν για να την δουν. Αυτό μου έφερε στο μυαλό ένα κείμενο του Ιταλού φιλοσόφου Έβολα που αναφέρει την φυλή των εφήμερων ανθρώπων. Είναι οι άνθρωποι του καιρού μας που νομίζουν ότι όλο το σύμπαν περιστρέφετε γύρω τους βυθισμένοι στις καταναλωτικές απολαύσεις.

Τον 21^ο αιώνα έχουμε μια νέα μορφή μετατροπής μιας χώρας σε αποικία. Δεν χρειάζεται να στείλεις στρατιωτικές δυνάμεις όπως παλιότερα, αλλά πρέπει πολύ απλά να ελέγξεις τα δεδομένα της (data) έτσι μετατρέπεται σε μια ελεγχόμενη περιοχή μέσω της αποικιοκρατίας δεδομένων. Παράλληλα γίνεται μια παγκόσμια προσπάθεια ελέγχου της παραγωγής τροφής μέσω των σχεδιασμένων μορφών καλλιέργειας της γης με σκοπό να ελέγξουν αποτελεσματικά τους λαούς (βλέπε την ενοποίηση της Monsanto με την Bayer και την συνεπαγόμενη απουσία ανταγωνισμού). Έτσι σήμερα ο παγκόσμιος νέο-φιλελευθερισμός συμπορεύεται με τα κράτη που υποτάσσονται στις επιταγές των πολυεθνικών. Από τον κλασσικό φιλελευθερισμό που ήθελε όσο το δυνατόν λιγότερο κρατικό έλεγχο φτάσαμε στο νέο πρόσωπο της Παγκοσμιοποίησης που ζητά τον απόλυτο έλεγχο των λαών και την καταστροφή όχι μόνο των Εθνών, αλλά και των ιδιαίτερων Ταυτοτήτων μέσω του νέο-φιλελευθερισμού και της υπερκατανάλωσης.

Εδώ έχουμε και την δημιουργία ενός νέου ανθρώπου που ο Le Bon χαρακτηρίζει απαξιωτικά δουλοπρεπή και απέκτησε τις τελευταίες δεκαετίες μια επιφανειακά οικουμενική και ψευτοκοσμοπολίτικη ταυτότητα. Οργάνωσε την ψυχοπολιτική του παρουσία γύρω από το όραμα της εκπλήρωσης των επιθυμιών του σε ένα συνεχόμενο καταναλωτικό παρόν.

Τελικά ποιο θα πρέπει να είναι το μήνυμα με το οποίο πρέπει να πορευθούμε προς την επόμενη επέτειο που θα εορτάζονται τα 300 χρόνια της Εθνικής μας Επανάστασης το 2121; Το περιγράφει καθαρά ο φιλόσοφος Έβολα: «Στο συμπαντικό χάος για μια φορά ακόμα αντιπαρατίθεται η κοσμική τάξη. Η κυριαρχία των μαζών και η ηγεμονία της οικονομίας συγκρούονται μ’ εκείνες τις φωτεινές και ηρωικές αξίες που είναι ακόμη σε θέση να εντοπίσουν, να κατανοήσουν και να καθοδηγήσουν την σκοτεινή ουσία του όχλου».

«Το κατεστημένο προστάτευε τον εαυτό του, αλλά όχι τους πολίτες της χώρας μας. Οι νίκες τους δεν ήταν νίκες σας, οι θρίαμβοί τους δεν ήταν θρίαμβοί σας. Και ενώ αυτοί γιόρταζαν στην πρωτεύουσα του έθνους μας, υπήρχαν ελάχιστοι λόγοι εορτασμού για τις οικογένειες που δοκιμάζονται σε κάθε γωνιά της χώρας μας. Όλο αυτό θα αλλάξει εδώ και τώρα. […]

Γράφει ο Γιώργος Δημητρούλιας

Εκδότης «το Αντίδοτο», τέως δημοτικός σύμβουλος Καλαμάτας

Η σημερινή τελετή, όμως, έχει ιδιαίτερη σημασία, διότι σήμερα δεν μεταφέρουμε την εξουσία από τη μια κυβέρνηση σε μια άλλη ή από το ένα κόμμα στο άλλο, αλλά μεταφέρουμε την εξουσία από την Ουάσιγκτον και τη δίνουμε πίσω σε σας, στον αμερικάνικο λαό. (…) Η 20ή Ιανουαρίου του 2017 θα μείνει χαραγμένη στην μνήμη ως η ημέρα που ο λαός έγινε και πάλι κυρίαρχος αυτής της χώρας».

Αποσπάσματα από την ομιλία ορκωμοσίας του Τραμπ στις 20 Ιανουαρίου 2017.

Ο Τραμπ μπορεί να θεωρηθεί οτιδήποτε άλλο πέρα από καθεστωτικός και δεν έμοιαζε με κανέναν από τους υπόλοιπους  υποψηφίους, καθώς όλοι ήταν έμπειροι πολιτικοί. Δεν αποτελεί απλώς μια απόρριψη της αποτυχημένης σημερινής πολιτικής, αλλά και μια τομή με το προηγούμενο σύστημα των ΗΠΑ. Πράγματι μπορεί να εμφανίστηκε ως υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων, αλλά βρίσκεται σε ανοιχτή αντιπαράθεση με όλα σχεδόν τα κορυφαία στελέχη του κόμματος και στην διάρκεια των δύο προεκλογικών εκστρατειών επωφελήθηκε περισσότερο από τις ομοιότητες μεταξύ Δημοκρατικού και Ρεπουμπλικανικού κόμματος, των δύο διεφθαρμένων τμημάτων του πολιτικού κατεστημένου που ελέγχεται από τις τράπεζες.  Μια διαμαρτυρία κατά του συστήματος της Ουάσιγκτον που κοιτούσε πως να γεμίσει τις δικές της τσέπες και δεν έδινε δεκάρα τσακιστή για τον μέσο Αμερικανό.

Σαν ταύρος στο Ρεπουμπλικανικό υαλοπωλείο.

Ένα πολύ σημαντικό στοιχείο που οι περισσότεροι παραγνωρίζουν είναι ότι το Ρεπουμπλικανικό κόμμα δημιουργήθηκε το 1854 στον βιομηχανικό βορρά και πρώτος πρόεδρος του ήταν ο Αβραάμ Λίνκολν λίγα χρόνια πριν ξεκινήσει ο Αμερικάνικος εμφύλιος πόλεμος μεταξύ Βορείων και Νοτίων. Στο θαυμάσιο βιβλίο του «Ο Λευκός Ήλιος των Ηττημένων ο Dominique Venner (έχει εκδοθεί στα ελληνικά από τον εκδοτικό οίκο Λόγχη) γράφει: «Στα πρώτα πενήντα χρόνια του αιώνα (18^ος), η βιομηχανική επανάσταση προκαλεί τεράστιες αναταραχές τόσο στην κοινωνία του Νότου όσο και του Βορρά. Ενώ μέχρι τότε η θέση του Νότου ήταν κυρίαρχη, τώρα γίνεται υποτελής, μέχρις ότου ο Βορράς να πάρει στα χέρια του την ομοσπονδιακή εξουσία και να φανεί αποφασισμένος να την ασκήσει εναντίον της κοινωνίας του Νότου. Όταν ένοιωσαν ότι απειλούνταν η ίδια τους η ύπαρξη, οι Νότιοι δεν θα δουν άλλη διέξοδο από την απόσχιση». «Η εμπορική νοοτροπία δεν αποτελεί μέρος της ιδιοσυγκρασίας τους. Ή μάλλον, τους είναι απεχθής επειδή περιλαμβάνει υπολογισμούς, ψυχρότητα και εκμηδενισμό. Η θλίψη και ο υπερπληθυσμός των μεγάλων πόλεων δεν τους ταιριάζουν». Αυτά που λένε για τα αίτια του Αμερικάνικου Εμφυλίου δεν στέκουν γιατί το 1845 γράφεται ότι οι νέγροι της Αμερικής είναι σε πολύ καλύτερη θέση από τους φτωχούς στην δημοκρατική Γαλλία, αφετέρου και ο ίδιος ο Αβραάμ Λίνκολν γράφει την ίδια περίοδο ότι αποστρέφεται την επιμειξία των λευκών με τους μαύρους και οι άθλιοι Γάλλοι της Λουιζιάνα που δραπέτευσαν από τον Καναδά, μαζί με όλες τις ινδιάνικες φυλές συντάσσονται με τους Νότιους κατά την διάρκεια του Εμφυλίου..

Έτσι για τα επόμενα εκατό χρόνια από το τέλος του Εμφυλίου, το Δημοκρατικό κόμμα κατέστη κυρίαρχο στους ρατσιστές του Νότου. Χαρακτηριστικά το 1928 ο παρασημοφορημένος από τον ίδιο τον Χίτλερ, αντισημίτης Χένρι Φόρντ παραλίγο να διεκδικήσει τον προεδρικό τίτλο ως επικεφαλής του Δημοκρατικού κόμματος, αλλά και ο Τζώρτζ Ουάλας , κυβερνήτης της Αλαμπάμα και γνωστός για την πολιτική φυλετικών διακρίσεων που ακολουθούσε η πολιτεία του, δύο φορές το 1968 και 1972 παραλίγο να κατέβει στις εκλογές των ΗΠΑ επικεφαλής των Δημοκρατικών. Ο Ρόμπερτ Τουμπς, Δημοκρατικός γερουσιαστής της Τζόρτζια, ορκιζόταν πως δεν θα αφήσει ποτέ «να πέσει η ομοσπονδιακή κυβέρνηση στα προδοτικά χέρια του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, του κόμματος των μαύρων».

Όλα αυτά άρχισαν να αλλάζουν με την ψήφιση του Civil Rights Act του 1964 και του Voting Rights Act του 1965, με τα οποία οι υπέρμαχοι των πολιτικών δικαιωμάτων έδωσαν σε όλους δικαίωμα ψήφου. Κατά τις δεκαετίες που ακολούθησαν, σημαντικό τμήμα των λευκών ψηφοφόρων του Δημοκρατικού Κόμματος στον Νότο μετακινήθηκε προς τους Ρεπουμπλικάνους, με αποτέλεσμα να επιταχυνθεί και η μετατόπιση του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος προς πιο συντηρητικές θέσεις. Με λίγα λόγια, ενώ ο Νότος περνούσε σταδιακά στα χέρια των Ρεπουμπλικάνων, την ακριβώς αντίθετη τάση ακολουθούσαν οι πολιτείες του Βορρά και της Ανατολικής Ακτής. Αυτές οι ανακατατάξεις μετά το 1965 είχαν ως αποτέλεσμα να ιδεολογικοποιήσουν τις διαφορές μεταξύ των δύο κομμάτων, με τους Δημοκρατικούς να γίνονται ένα πιο «προοδευτικό» «κοινωνικά φιλελεύθερο» κόμμα υπέρ της Παγκοσμιοποίησης και τους Ρεπουμπλικάνους αντιστοίχως , σε συντηρητικό και υποστηρικτικό  του εθνικού κράτους που πολεμά την Παγκοσμιοποίηση. Σκεφτείτε μόνο ότι το 1950 οι μη λευκοί στην Αμερική ήταν το 10%, το 2014 είχαν γίνει το 38% και η πρόβλεψη είναι ότι το 2044 θα έχουν ξεπεράσει το 50%.

Κατά την δεύτερη θητεία του Ομπάμα στο αξίωμα του προέδρου, πολλοί Ρεπουμπλικάνοι είχαν πλέον πειστεί πως το Δημοκρατικό Κόμμα ήταν ένα αντιαμερικανικό κόμμα και αποτελούσε κίνδυνο για τον αμερικάνικο τρόπο ζωής.

Ο Τραμπ δεν είχε καμιά πιθανότητα να είναι ο ευνοούμενος του κομματικού κατεστημένου. Όχι μόνο δεν είχε εκλεγεί ποτέ σε κάποιο πολιτικό αξίωμα, αλλά ούτε στο παρελθόν ήταν μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Ενώ το 2014 όλοι οι συνυποψήφιοί του για την θέση του προέδρου είχαν βαθιές ρίζες στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, ο Τραμπ είχε κατά καιρούς υποστηρίξει το Δημοκρατικό Κόμμα.

Καθώς η ημερομηνία των προεδρικών εκλογών του 2014 πλησίαζε, γινόταν όλο και πιο φανερό ότι ο Τραμπ δεν ήταν ένας ακόμα παραδοσιακός συνηθισμένος υποψήφιος. Όχι μόνο μετέτρεψε σε πλεονέκτημα ότι μέχρι τότε δεν είχε εμπλακεί σε καμιά πολιτική δραστηριότητα, αλλά διατύπωνε περίεργες και πρωτοφανείς απόψεις που προκαλούσαν ανοιχτά τα κυρίαρχα ΜΜΕ, ακόμα προκαλούσαν εκνευρισμό στο υφιστάμενο πολιτικό καθεστώς και στα δύο κόμματα και αντιμαχόταν ανοικτά την λαθρομετανάστευση και το ισλάμ, και όλα αυτά με μια προκλητική συμπεριφορά που έβλεπαν οι Αμερικάνοι για πρώτη φορά σε μια προεκλογική εκστρατεία. Μια έρευνα του κέντρου Shorenstein επισήμανε ότι τις πρώτες εκατό ημέρες του Τραμπ στην προεδρία το 80% των δημοσιευμάτων και των εκπομπών ήταν αρνητικό απέναντί του, όταν τα αντίστοιχα ποσοστά ήταν για τον Κλίντον 60%, για τον Τζώρτζ Μπους τον Νεότερο 57% και για τον Ομπάμα 41%.

Η τυραννία της «πολιτικής ορθότητας».

Πέρα από αυτό εναντιώθηκε στην λεγόμενη «πολιτική ορθότητα» που αστυνομεύει τον τρόπο σκέψης όλων αυτών που αρθρώνουν κάτι το διαφορετικό από αυτό του Καθεστώτος που έχει επιβάλλει η Παγκοσμιοποίηση. Η «πολιτική ορθότητα» αναφέρεται σε πράγματα που δεν μπορούμε να πούμε δημόσια χωρίς να φοβηθούμε μια εξευτελιστική ηθική καταδίκη. Κάθε κοινωνία έχει συγκεκριμένες ιδέες που αντιτίθενται στις θεμελιώδεις ιδέες περί νομιμότητας και συνεπώς είναι ταμπού στον δημόσιο διάλογο. Στις ΗΠΑ σύμφωνα με την Πρώτη Τροποποίηση του Συντάγματος , το δικαίωμα κάποιου να μιλάει ελεύθερα προστατεύεται επίσης συνταγματικά. Ωστόσο, αν οποιοδήποτε πολιτικό πρόσωπο εξέφραζε απόψεις εναντίον των κατεστημένων θα υφίσταντο σημαντική ηθική καταδίκη, δεδομένου ότι αυτές έρχονται σε αντίθεση με την αρχή της ισότητας που διατυπώθηκε στην Αμερικάνικη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας.

Τον Τραμπ δεν τον εκφοβίζει η πίεση να είναι πολιτικά ορθός και λέει απλά αυτό που σκέφτεται. Με το να αντιμετωπίζει τόσο μετωπικά την «πολιτική ορθότητα», ο Τραμπ έχει παίξει κρίσιμο ρόλο στο να μετακινήσει το κέντρο της πολιτικής της ταυτότητας από την αριστερά, όπου αυτή γεννήθηκε, προς την δεξιά όπου τώρα αυτή αποκτά ρίζες. Η πολιτική της ταυτότητας στην αριστερά είχε την τάση να νομιμοποιεί μόνο συγκεκριμένες ταυτότητες, ενώ αγνοούσε ή υποβίβαζε άλλες, όπως την ευρωπαϊκή (δηλαδή την λευκή) εθνότητα, την χριστιανική θρησκευτικότητα, την διαμονή στην επαρχία, την πίστη σε παραδοσιακές οικογενειακές αξίες και συναφείς κατηγορίες. Πολλοί υποστηριχτές του Τραμπ που προέρχονται από την εργατική τάξη αισθάνονται ότι έχουν περιφρονηθεί από τις εθνικές ελίτ. Το Χόλυγουντ κάνει ταινίες με ισχυρούς γυναικείους, μαύρους ή γκέι χαρακτήρες, αλλά λίγες με πρωταγωνιστές ανθρώπους όπως οι ίδιοι, εκτός από  μεμονωμένες περιπτώσεις μόνο για να τους γελοιοποιήσει (ας θυμηθούμε πολλές σχετικές ταινίες όπως «Η Μεγάλη των Μπάτσων Σχολή» ή «Γρανίτα από Λεμόνι», κλπ). Οι άνθρωποι της επαρχίας, όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά και στην Βρετανία, την Ουγγαρία, την Πολωνία και άλλες χώρες, βλέπουν ότι οι παραδοσιακές αξίες απειλούνται σοβαρά από τις κοσμοπολίτικες ελίτ των πόλεων. Αισθάνονται ότι θυματοποιούνται από μια κοσμική κουλτούρα, η οποία προσέχει να μην ασκεί κριτική στο ισλάμ ή τον ιουδαϊσμό, αλλά ωστόσο θεωρεί τον δικό τους χριστιανισμό ως ένδειξη μισαλλοδοξίας. Αισθάνονται ότι τα μέσα ενημέρωσης της ελίτ, με την «πολιτική ορθότητα» τους, τους έχουν θέσει σε κίνδυνο, όπως όταν ο γερμανικός Τύπος που εκφράζει το κυρίαρχο ρεύμα δεν ανέφερε, για αρκετές ημέρες, ένα περιστατικό μαζικής σεξουαλικής παρενόχλησης και σεξουαλικής βίας από ένα πλήθος αποτελούμενο κυρίως από άνδρες μουσουλμάνους, στους πρωτοχρονιάτικους εορτασμούς του 2016 στην Κολωνία, από τον φόβο να μην τροφοδοτήσει την ισλαμοφοβία.

Ο Τραμπ ως υποψήφιος απέφυγε να κατακρίνει τον Ντέιβιντ Ντιουκ πρώην ηγέτη της Κου Κλουξ Κλαν και μετά την συγκέντρωση  «Unite the Right» τον Αύγουστο του 2017 στο Σάρλοτσβιλ της Βιρτζίνια, επέρριψε ευθύνες για την βία και στις δύο πλευρές. Από την άνοδο του Τραμπ και μετά, ο λευκός εθνικισμός μετατοπίστηκε από ένα περιθωριακό κίνημα σε κάτι πολύ  πιο κυρίαρχο στην αμερικάνικη πολιτική.

Μια εξέγερση ενάντια στην νεοφιλελεύθερη Παγκοσμιοποίηση.

Η 25ετή σκληρή νεοφιλελεύθερη Παγκοσμιοποίηση είχε ως αποτέλεσμα τον εξωπορισμό  και την  αποβιομηχάνιση που ροκάνισαν σιγά σιγά τον παραδοσιακό τρόπο ζωής ενός μεγάλου τμήματος της εργατικής τάξης και των μεσαίων στρωμάτων της Αμερικής. Η διογκούμενη οικονομία δανεισμού  κρατούσε την εργατική τάξη της Δύσης πάνω από το όριο της φτώχειας για μια σειρά ετών, αλλά το 2008 η φούσκα έσκασε, και ξαφνικά οι οικογένειες της εργατικής τάξης έπρεπε να κάνουν τρεις και τέσσερις δουλειές για να επιβιώσουν ή να πάρουν διαδοχικά δάνεια για να έχουν μια στέγη πάνω από το κεφάλι τους και να προσφέρουν στα παιδιά τους την ευκαιρία να μορφωθούν.

Η άρχουσα τάξη συνέχισε σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.  Οι αντιπρόσωποι της υφιστάμενης άρχουσας τάξης ήταν ανήμποροι να δουν κατάφατσα το πρόβλημα λόγω της πολιτικής τους ατζέντας. Είχαμε παγκόσμια και τοπική έκρηξη της ανισότητας, και όλο και περισσότεροι εργάτες μαζί με επαγγελματίες της μεσαίας τάξης εξοβελίστηκαν από την αγορά, κάτι που οδήγησε σε μια ολοένα αυξανόμενη αναταραχή.

Προτεραιότητα ήταν η διάσωση των θεσμών εκείνων που έφεραν εξαρχής την ευθύνη για τη χρηματοπιστωτική φούσκα. Έτσι το χρήμα τυπώνεται χωρίς καμία σύνδεση με την παραγωγική του αξία. Τα ελλείμματά τους εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας και οι τράπεζες συνέχισαν σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Τα εθνικά κράτη είχαν αναλάβει το χρέος των τραπεζών, αφήνοντας τις χώρες ακόμη πιο χρεωμένες απ’ ότι ήταν πριν, όπως έγινε με την μνημονιακή Ελλάδα. Η συμμαχία των πολιτικών ηγετών και του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου ήρθε ξαφνικά στο φως: ο Μπιλ και η Χίλαρι Κλίντον αποτελούν προφανή παραδείγματα της συμμαχίας αυτής και οι στενές τους σχέσεις με την Goldman Sachs και την Γουόλ Στριτ αναμφίβολα λειτούργησαν αρνητικά για την Χίλαρι στα μάτια πολλών ψηφοφόρων. Οι τράπεζες διασώθηκαν ενώ πολλοί Αμερικάνοι έχασαν το σπίτι και το βιος τους.

Ο Τραμπ αντλεί από την κριτική  που εξέφρασε το κίνημα “Occupy” εναντίον της Γουόλ Στριτ και κατά της νεοφιλελεύθερης οργάνωσης, αλλά της δίνει μια τελείως διαφορετική κατεύθυνση. Όπως λέει ο ίδιος ο Τραμπ:  «Θα ακολουθήσουμε δύο απλούς κανόνες. Αγοράστε αμερικανικά και προσλάβετε Αμερικανούς». «Ο πλούτος της μεσαίας τάξης αποσπάστηκε από τα σπίτια της και ανακατευθύνθηκε ανά τον κόσμο». «Μια νέα εθνική υπερηφάνεια θα ξεσηκώνει την ψυχή μας, θα ορθώνει  το βλέμμα μας και θα συμφιλιώνει τις διαφορές μας». «Θεμέλιος λίθος της πολιτικής μας θα είναι η απόλυτη πίστη στην Αμερική».

Το πολιτικό ιδανικό είναι ότι η οικονομική κρίση μπορεί να ξεπεραστεί οικοδομώντας μια εθνική οικονομία, την κήρυξη εμπορικών πολέμων και τον αποκλεισμό των παράνομων ξένων εργατών που μειώνουν τα μεροκάματα των Αμερικανών. Τούτη η εννοιολογική τομή μεταξύ νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης και εθνικής δημοκρατίας δεν είναι ακριβώς καινούρια. Σε γενικές γραμμές, οι μαρξιστές υποστηρίζουν ότι στον καπιταλισμό ο φιλελευθερισμός πρόσφερε «επίσημα κατοχυρωμένες ελευθερίες» και ένα είδος επίπλαστης πολιτικής χειραφέτησης, ενώ, στην πραγματικότητα, προστάτευε ότι συχνά αναφερόταν ως «ιδιωτική αυτονομία των πολιτών» (η οποία, ακριβώς, διασφάλιζε την συμμετοχή τους στην οικονομία της αγοράς και έδινε στο κράτος τον ρόλο του εγγυητή των συναλλαγών) δημιουργώντας έτσι ταξικές αντιθέσεις. Στους αντίποδες, ο Καρλ Σμιτ, στην δεκαετία του 1920, υποστήριζε ότι ο φιλελευθερισμός ήταν μια ξεπερασμένη ιδεολογία: κατά τον 19^ο αιώνα αποτελούσε την νομιμοποιητική βάση για τον ορθολογικό διάλογο των ελίτ στο κοινοβούλιο, αλλά στην εποχή της μαζικής δημοκρατίας, τα κοινοβούλια δεν αποτελούσαν παρά το προκάλυμμα σκοτεινών συναλλαγών μεταξύ συγκεκριμένων συμφερόντων. Αντιθέτως, η γνήσια λαϊκή βούληση μπορούσε να τύχει αντιπροσώπευσης από έναν ηγέτη. Η επιδοκιμασία σε έναν ηγέτη από έναν ομοιογενή λαό είναι το σήμα κατατεθέν για μια γνήσια δημοκρατία, την οποία όριζε ο Σμιτ ως «ταυτότητα κυβερνώντων και κυβερνωμένων» και οι μη εκλεγμένοι θεσμοί μπορεί να θεωρούνται φύλακες του φιλελευθερισμού αλλά όμως είναι ουσιωδώς αντιδημοκρατικοί.

Ο Καρλ Σμιτ στο βιβλίο του για την κρίση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας περιγράφει την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στις ΗΠΑ: «Η ομόφωνη γνώμη ενός εκατομμυρίου ιδιωτών δεν είναι η βούληση του λαού ούτε η κοινή γνώμη. Η βούληση του λαού μπορεί να εκφραστεί εξίσου καλά, και ίσως καλύτερα, μέσω της δια βοής επιδοκιμασίας, μέσω μιας διαδικασίας η οποία θεωρείται δεδομένη, μιας προφανούς και αδιαμφισβήτητης παρουσίας, παρά μέσω ενός στατιστικού μηχανισμού που με τόση σχολαστικότητα κατασκευάστηκε τα τελευταία πενήντα χρόνια. Όσο πιο ισχυρό είναι το δημοκρατικό αίσθημα τόσο πιο βέβαιη είναι η επίγνωση ότι η δημοκρατία είναι κάτι διαφορετικό από ένα σύστημα που καταγράφει τους πολίτες ώστε να διασφαλίζεται η μυστικότητα της ψήφου. Αν συγκριθεί με μια δημοκρατία που είναι άμεση, τόσο με την τεχνική όσο και με την δυναμική έννοια, το κοινοβούλιο μοιάζει με έναν τεχνητό μηχανισμό, ο οποίος γεννήθηκε από την φιλελεύθερη συλλογιστική, ενώ οι απολυταρχικές μέθοδοι όχι μόνο μπορούν να επιφέρουν την δια βοής επιδοκιμασία από μέρους του λαού, αλλά μπορούν, επίσης, να αποτελέσουν άμεση έκφραση της δημοκρατικής ουσίας και εξουσίας».

«Πρώτα  η Αμερική».

Σε σημαντικές ομιλίες του ο Τραμπ μιλάει για τον λαό και το έθνος ως μια πνευματική κοινότητα που διακρίνεται από το κράτος, ακόμα και από τον πληθυσμό που κανονικά θεωρείται ότι συγκροτεί την χώρα. Η «Αμερική» εδώ είναι μια κάποιου είδους μυστικιστική μορφή που περιλαμβάνει κάτι το ευρύτερο από τα ίδια τα άτομα.

Αναφέρεται στον «λαό» ως ένα ενιαίο υποκείμενο, στον λαό ως ένα σώμα. Υπό αυτήν την έννοια η «Αμερική» περιλαμβάνει κάτι παραπάνω από τα υλικά σώματα τα οποία βρίσκονται εντός των ΗΠΑ. Ο Τραμπ οικοδομεί μια  συμβολική και πνευματική κοινότητα η οποία υπερβαίνει τα ίδια τα άτομα που παρίστανται την στιγμή αυτή στην χώρα. Πρόκειται για μια μυστικιστική εθνική κοινότητα που συνδέεται με τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ως κράτος, ως γεωγραφική και εδαφική οντότητα, αλλά και διακρίνεται από αυτές και από το σύνολο των ανθρώπων που ζουν εκεί σήμερα. Η «Αμερική» είναι κάτι παραπάνω από τις ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ είναι απλώς ένα κράτος, ενώ η «Αμερική» είναι μια πνευματική οντότητα, μια αποστολή, ένα πεπρωμένο. Αυτό είναι κάτι που η Ουάσιγκτον και η πολιτική ελίτ δεν κατανοούν.

Αυτή η «Αμερική» έχει ισοπεδωθεί από τις συντονισμένες ενέργειες των τοπικών ελίτ και των ξένων δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένων και διεθνών θεσμών, χωρών όπως το Μεξικό και η Κίνα, και θρησκειών όπως το Ισλάμ. Έχουν συνεργαστεί για να φέρουν την καταστροφή στο μεγάλο Αμερικανικό έθνος. Ο Τραμπ είναι ταγμένος στην αντιστροφή αυτής της εξέλιξης. Ενώνει τον Αμερικανικό λαό ξανακάνοντας την Αμερική σπουδαία.

Όπως χαρακτηριστικά γράφει στο βιβλίο του ο καθηγητής Μικέλ Μπολτ Ρασμούσεν: Η «Αμερική» στην οποία ο Τραμπ συνεχώς απευθύνεται και την οποία επικαλείται είναι μια μυστικιστική εθνική κοινότητα. Δεν είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής είναι κάτι πολύ ευρύτερο. Η «Αμερική» λειτουργεί σύμφωνα με την αντίληψη του γάλλου συνδικαλιστή Ζορζ Σορέλ [George Sorel] περί κοινωνικού μύθου. Σύμφωνα με τον Σορέλ, οι ισχυρές πολιτικές ιδέες είναι σημαντικές επειδή ο σύγχρονος κόσμος χαρακτηρίζεται από μια έλλειψη ενέργειας και ζωτικότητας. Ιδέες όπως η εξέγερση και η επανάσταση μπορούν να κινητοποιήσουν τις μάζες λόγω της μυστικιστικής τους δύναμης. Πέρα από μια περιστασιακή ψηφοφορία- η οποία κινητοποιεί παροδικά τις μάζες, εάν καταφέρει να τις κινητοποιήσει – οι κοινωνικοί μύθοι εμπνέουν και εμπλέκουν τις μάζες με έναν πολύ πιο συμπεριληπτικό τρόπο απ’ ότι η συνηθισμένη πολιτική, η οποία χαρακτηρίζεται από περιορισμένη συμμετοχή. Ο μύθος μετασχηματίζει την πολιτική σε μαζική πολιτική  και καταρρίπτει τις συνηθισμένες ιδέες της πολιτικής λογικής. Ο μύθος δεν μπορεί να καταρριφθεί, γιατί δεν είναι ούτε σωστός  ούτε λάθος, και δεν είναι υλοποιήσιμος με κανέναν άμεσο τρόπο, αλλά αντιθέτως υποδεικνύει μια πολύ πιο ριζοσπαστική πολιτική αλλαγή. Η μετατόπιση από τις ΗΠΑ στην Αμερική είναι μια τέτοια αλλαγή. Όπως είπε και ο Τραμπ στην  ομιλία της ορκωμοσίας του: «Μεταφέρουμε την εξουσία από την πρωτεύουσα Ουάσινγκτον και τη δίνουμε πίσω σε εσάς, στον αμερικανικό λαό». Η 20ή Ιανουαρίου 2017 δεν ήταν επομένως μονάχα η ορκωμοσία ενός νέου προέδρου, ήταν κάτι πολύ περισσότερο. Ήταν η δημιουργία ενός νέου συστήματος. Εκλέγοντας τον Τραμπ ο λαός εξέλεξε τον εαυτό του.

Το πολιτικό του πρόγραμμα στοχεύει στην δημιουργία μιας νέας πνευματικής κοινότητας ή στην ανάκτηση μιας χαμένης πρωταρχικής κοινότητας που έχει καταστραφεί. Το έθνος είναι μια απόλυτη ηθική τάξη που πρέπει να παραχθεί στην πράξη. Πράγματι, πρέπει να παραχθεί ως αμυντική επιχείρηση κατά την οποία η εθνική κοινότητα παγιώνεται.

Η θρησκεία ως βάση του Αμερικανικού Έθνους.

Ο γνωστός καθηγητής του Χάρβαρντ Σάμιουελ Χάντιγκτον μας λέει περιγράφοντας την Αμερικανική Ταυτότητα  ότι η θρησκευτικότητα διακρίνει την Αμερική από τις περισσότερες άλλες δυτικές κοινωνίες. Οι Αμερικανοί είναι επίσης σε συντριπτικό βαθμό χριστιανοί, κάτι που τους διακρίνει από τους περισσότερους μη δυτικούς λαούς. Η θρησκευτικότητά τους ωθεί τους Αμερικανούς να βλέπουν τον κόσμο με όρους καλού και κακού σε μεγαλύτερο βαθμό από ότι άλλοι λαοί. Οι ηγέτες άλλων κοινωνιών βρίσκουν συχνά ότι αυτή η θρησκευτικότητα δεν είναι μόνο κάτι το εξαιρετικό, αλλά επίσης εξοργιστικό, λόγω της βαθιάς ηθικότητας που εμπνέει στην θεώρηση των πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών ζητημάτων.

Θρησκεία και εθνικισμός συμβάδισαν σε όλη την ιστορία της Δύσης. Όπως έχει δείξει ο Άντριαν Χάστινγκς, η θρησκεία συχνά προσδιόριζε το περιεχόμενο του εθνικισμού: «Κάθε εθνότητα διαμορφώνεται σε σημαντικό βαθμό από την θρησκεία όπως και από την γλώσσα… [Στην Ευρώπη] ο χριστιανισμός διαμόρφωσε τους εθνικούς σχηματισμούς». Η σύνδεση θρησκείας και εθνικισμού ήταν ζωντανή και έντονη στα τέλη του 20^ου αιώνα και εξακολουθεί στον 21^ο. Εκείνες οι χώρες που είναι οι πιο θρησκευόμενες τείνουν να είναι και πιο εθνικιστικές. Μία δημοσκόπηση σε σαράντα μία χώρες βρήκε ότι εκείνες οι κοινωνίες στις οποίες οι περισσότεροι άνθρωποι δίνουν «υψηλό» βαθμό στον ρόλο που παίζει ο Θεός στην ζωή τους, ήταν επίσης  εκείνες στις οποίες οι άνθρωποι ήταν «πολύ υπερήφανοι» για την χώρα τους.

Οι Αμερικανοί είναι  αφοσιωμένοι τόσο στον Θεό όσο και στην χώρα τους, σε συντριπτικό βαθμό και γι’ αυτούς αυτά τα δύο είναι αδιαχώριστα. Σε έναν κόσμο που η θρησκεία διαμορφώνει την αφοσίωση, τις συμμαχίες και τους ανταγωνισμούς των λαών σχεδόν σε όλες τις ηπείρους, δεν θα έπρεπε να αποτελεί έκπληξη που οι Αμερικάνοι στρέφονται  στην θρησκεία τους για να βρουν την εθνική τους ταυτότητα και τον εθνικό τους σκοπό.

Η εναλλακτική λύση στον κοσμοπολιτισμό και στον ιμπεριαλισμό είναι ο Πατριωτισμός που αφιερώνεται στην διατήρηση και ενίσχυση εκείνων των ιδιοτήτων που προσδιόρισαν την Αμερική από την ίδρυσή της.

Σημαντικά στοιχεία των αμερικανικών ελίτ θέλουν να μετατραπεί η Αμερική σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία και να αναλάβει έναν ιμπεριαλιστικό ρόλο. Όμως το μεγαλύτερο μέρος του αμερικάνικου λαού είναι δεσμευμένο σε μια εθνική εναλλακτική λύση και στην διατήρηση όσο και την ενίσχυση της αμερικανικής  ταυτότητας που υπήρχε επί αιώνες. Η Αμερική ταυτίζεται με τον Δυτικό κόσμο. Ο Δυτικός κόσμος ταυτίζεται με την Αμερική. Η Αμερική θα γίνει πολυπολιτισμική και ιμπεριαλιστική ή εθνική; Οι επιλογές των Αμερικανών θα διαμορφώσουν το μέλλον τους ως έθνος και το μέλλον του Δυτικού κόσμου.

Η Ναυμαχία της Σαλαμίνας μέσα από τους «ΠΕΡΣΕΣ» του Αισχύλου.

Γράφει ο Γιώργος Δημητρούλιας

Εκδότης «το Αντίδοτο», τέως δημοτικός σύμβουλος Καλαμάτας

«Ω παίδες Ελλήνων, ίτε ελευθερούτε πατριδ’ , ελευθερούτε παίδας, γυναίκας, θεών τε πατρώων έδη, θήκας τε προγόνων νυν υπέρ πάντων αγών»

Εμπρός παιδιά των Ελλήνων, ελευθερώστε την πατρίδα, ελευθερώστε τα παιδιά, τις γυναίκες, τα ιερά των πατρογονικών θεών, τους τάφους των προγόνων τώρα είναι ο αγώνας για όλα.

Αισχύλος «Πέρσαι» (402-405)

«Το ελληνικό πνεύμα στο σύνολό του  και ο πολιτισμός του είναι στενά συνδεδεμένα με την πόλη-κράτος»

Jacob Burckhardt

Μέσα από διάφορες εκδηλώσεις φέτος γιορτάσαμε 2.500 χρόνια από την μάχη των Θερμοπυλών και την ναυμαχία της Σαλαμίνας που έγιναν το 480 πχ. Υπάρχει όμως ένα χρονολογικό θέμα, όπως διαπίστωσε ο καθηγητής κ. Νίκος Κυριαζής, γιατί η επέτειος των 2.500 ετών είναι το 2021 και όχι το 2020 για τον απλούστατο λόγο ότι δεν υπάρχει έτος μηδέν στην χρονολογία. Έτσι και εγώ προτίμησα το χρονικό μεταίχμιο  της αρχής του 2021 για να τιμήσω αυτούς τους αγώνες του Έθνους που ταιριάζουν με τους αγώνες της Εθνικής μας Επανάστασης του 1821 που θα γιορτάσει τα 200 χρόνια.

Η πολιτική τέχνη της Αρχαίας Τραγωδίας.

Για την ναυμαχία της Σαλαμίνας έχουν γράψει χρονολογικά: ο Αισχύλος, ο Ηρόδοτος, ο Κτησίας ο Κνίδιος, ο Διόδωρος ο Σικελιώτης,ο Cornelius Nepos και ο Πλούταρχος. Ο μόνος όμως που πολέμησε στην ναυμαχία της Σαλαμίνας και είδε τα συμβάντα με τα ίδια του τα μάτια είναι ο Αισχύλος. Όταν μερικοί προβάλλουν την αντίρρηση ότι ο Αισχύλος έγραψε ένα θεατρικό έργο και όχι ιστορία παραβλέπουν την στενή σχέση που μπορεί να υφίσταται ανάμεσα στο σοβαρό και στην ψυχαγωγία (σχέση σχεδόν άγνωστη σήμερα, γιατί η παρουσία του ενός αποκλείει την παρουσία του άλλου). Και το ένα και το άλλο απαρτίζουν μαζί ένα σύνολο: η αισθητική απόλαυση υπηρετεί την κατανόηση και η κατανόηση την απόλαυση. Μόνο αν οι αρχαίοι Έλληνες τραγωδοί ήταν αρχάριοι θα μπορούσε να προκύψει μια διάκριση ανάμεσα στο δραματικό και στο πολιτικό στοιχείο. Αφετέρου οι «Πέρσαι» του Αισχύλου είναι μία από τις τρεις τραγωδίες με ιστορικό περιεχόμενο.

Ο Jean-Pierre Vernant έδειξε ότι η τραγωδία δεν αντανακλά απλώς την πραγματικότητα αλλά προβληματίζεται πάνω σε αυτήν. Μήπως η πραγματικότητα έπρεπε να θεμελιώνεται διαρκώς πάνω σε αυτή, να επιβεβαιώνεται και να ισχυροποιείτε μέσω του μύθου; Όταν ο Πλάτων παρατηρεί ότι οι άνθρωποι ‘επανέρχονται’ κατά την διάρκεια μιας εορτής «στην τάξη» μήπως αναφέρεται άμεσα στην αδιάκοπα ανανεούμενη λειτουργία αναγέννησης και εξέλιξης που επιτελεί η τραγωδία που είναι μέρος των αρχαίων εορτών;

Έτσι έχουμε και μια πολιτική εξέλιξη στην οποία  η εξουσία μεταφέρεται από την Αριστοκρατία που διοικεί μέσω του Αρείου Πάγου, στην δύναμη του Αθηναίου Πολίτη με την κυριαρχία της Εκκλησίας του Δήμου. Αυτό μας πηγαίνει ακόμα πιο πέρα προς την άμεση Δημοκρατία που συμβολίζει η κλήρωση και η διάχυση της πληροφόρησης σε όλους τους πολίτες. Αυτό το βλέπουμε όταν το 483 πχ είχε ανακαλυφθεί στο Λαύριο μια πολύ πλούσια φλέβα ασημιού. Οι επιλογές ήταν δύο: ή να μοιραστεί ισόποσα σε όλους τους Αθηναίους πολίτες ή να χρηματοδοτηθεί το ναυπηγικό πρόγραμμα κατασκευής τριήρεων, πράγμα που υποστήριζε ο Θεμιστοκλής. Το δίλημμα ήταν δηλαδή η επιλογή μεταξύ κατανάλωσης (ιδιωτικό αγαθό) και άμυνας (δημόσιο αγαθό). Στην Εκκλησία του Δήμου  οι Αθηναίοι πολίτες υπερψήφισαν το δημόσιο αγαθό, αυτό σημαίνει ότι, αφενός την κοινή πληροφόρηση που είχαν όλοι πριν την ψηφοφορία (στοιχείο της Άμεσης Δημοκρατίας) και αφετέρου την καθολική σκέψη των Αθηναίων υπέρ της Πόλης τους. Την ίδια εποχή οι θήτες, η κατώτερη οικονομικά τάξη των Αθηναίων πολιτών, αποκτούν πλήρη πολιτικά δικαιώματα, αν και δεν μπορούν να χρηματοδοτούν τον οπλισμό του οπλίτη, αλλά είναι απαραίτητοι ως κωπηλάτες στις τριήρεις.

Το αίσθημα ως βασικός παράγοντας μέσα στην Ελληνική ιστορία.

Η λογική πολύ λίγο επηρεάζει τις μεγάλες μεταβολές που γίνονται στον κόσμο, πάνω σε ζητήματα ιδεών, δοξασιών, και θρησκειών. Όλα αυτά τα γεγονότα έχουν παράγοντα αποκλειστικό το συναίσθημα και το μυστικό που καλλιεργείται στο υποσυνείδητο του ανθρώπου.

Στην «Ψυχολογία των Όχλων» ο Λεμπόν γράφει: «Στην προετοιμασία ενός σημαντικού γεγονότος, η επιτυχία ολοκληρώνεται όταν οι αιτίες που προβάλλονται, μεταμορφώνονται σε συναισθήματα στην ψυχή των λαών και τότε ριζωμένες προκαλούν συνέπειες».

Όπως μας λέει ο Ηρόδοτος, όταν οι Πέρσες συνάντησαν, στην διάρκεια των Περσικών πολέμων το 480 πχ, Έλληνες  που ταξίδευαν για να παρακολουθήσουν τους Ολυμπιακούς Αγώνες αντί να τρέξουν να τους αντιμετωπίσουν, εξεπλάγησαν. Όταν ενδιαφέρθηκαν να ρωτήσουν για το βραβείο αυτών των αγώνων και έμαθαν ότι είναι ένα στεφάνι ελιάς και όχι χρήματα, ο Πέρσης ευγενής Τριτανταίχμης Αρταβάνου, ξάδερφος του Ξέρξη, αναφώνησε: «Αλίμονο, Μαρδόνιε, με ποιο είδος ανθρώπων μας έφερες να πολεμήσουμε, για τους οποίους το έπαθλο του αγώνα δεν είναι υλικές απολαβές αλλά η απόδειξη της αρετής τους». Τα αγωνίσματα των Ολυμπιακών Αγώνων είχαν σκοπό την ανάπτυξη στους νέους εντίμων αισθημάτων, όπως θάρρος, καρτερία, υπομονή, σωματική ευρωστία, ευκαμψία, δεξιότητα, επίσης κάλλος και χάρη.

Ο Ισοκράτης μας μετέφερε ότι τα ορφανά των πεσόντων στους πολέμους που είχαν μόλις ενηλικιωθεί οδηγούσαν την πομπή που πήγαινε στο θέατρο για να ξεκινήσει η παράσταση. Μετά κάθονταν σε τιμητικές ξεχωριστές θέσεις. Με αυτήν την πράξη η πόλη τιμούσε για άλλη μια φορά τους πεσόντες και πρόβαλλε το πνεύμα θυσίας και την κοινωνική πρόνοια της πόλης.

Ένας αγώνας εναντίον της Παγκοσμιοποίησης στην αρχαιότητα.

Ο Αισχύλος στην τραγωδία του μας λέει μέσω της βασίλισσας των Περσών, ότι οι Έλληνες με τους Πέρσες είναι της ιδίας φυλής. Αλλά οι Έλληνες θεωρούσαν βαρβάρους όσους δεν μετείχαν της Αττικής παιδείας. Εξάλλου μας πληροφορεί ο Μπαμπινιώτης ότι στα αρχαία χρόνια η λέξη πολιτισμός δεν χρησιμοποιούταν, αλλά στην θέση της οι αρχαίοι πρόγονοι μας έβαζαν την λέξη παιδεία.

Μεγάλο ρόλο στον τρόπο σκέψης των Περσών είχε η θρησκεία του Ζωροαστρισμού η οποία έβλεπε δύο αντίρροπες δυνάμεις που αντιπαλεύονταν μεταξύ τους (όπως το σημερινό Ισλάμ). Το καλό πνεύμα που βασίζεται στην αλήθεια και το κακό πνεύμα που βασίζεται στο ψεύδος και μετά την τελική μάχη που θα γίνει στο μέλλον το καλό θα νικήσει  και τότε οι ενάρετοι θα αναστηθούν και θα ζήσουν για πάντα. Φυσικά όλα αυτά υπό την απόλυτή κυριαρχία του «μέγα βασιλέα» και «βασιλέα του σύμπαντος» Κύρου, του «βασιλιά των βασιλέων» Δαρείου και του «ισόθεου» (κατά Αισχύλο) Ξέρξη που στα περσικά είναι Ξαργιασά που σημαίνει ο κυρίαρχος των ανθρώπων. Η Περσική αυτοκρατορία, δε, ήταν πολυεθνική και πολυπολιτισμική και βασιζόταν στο χρυσό δαρεικό νόμισμα, δηλαδή σε οικονομικά μεγέθη, που διατηρήθηκε μέχρι την κατάκτησή της από τον Μέγα Αλέξανδρο. Περιλάμβανε όλη την γνωστή Ασία, την Αίγυπτο, την Λιβύη  και όλα τα Βαλκάνια πλην των Ελληνικών Πόλεων, δηλαδή όλο τον γνωστό κόσμο πλην των Ελλήνων, μια Παγκοσμιοποίηση της αρχαιότητας.

Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης γράφει ότι πριν την Περσική εισβολή είχε γίνει προ συνεννόηση των Περσών, των Φοινίκων που ήταν πολύ καλοί ναυτικοί και κυριαρχούσαν στην Μεσόγειο, με την Καρχηδόνα, φοινικική αποικία της βορείου Αφρικής, για να εφαρμοστεί το σχέδιο  ηλάγρα (τανάλια) και έτσι να αφανιστεί ο Ελληνισμός. Έτσι το ίδιο απόγευμα της 22ας Σεπτεμβρίου του 480 πχ την στιγμή που συντρίβονται στην Σαλαμίνα τα Φοινικοπερσικά πλοία του Ξέρξη και χάνονται στο σκοτάδι, στην Ιμέρα της Σικελίας ο ενωμένος Ελληνικός στρατός της Μεγάλης Ελλάδας συντρίβει τον στρατό και τον στόλο της Φοινικικής Καρχηδόνας. Μετά την μάχη στις Πλαταιές και στην Μυκάλη της Ιωνίας και την μετέπειτα εκστρατεια των Ελλήνων στα Βαλκάνια, η Περσική Αυτοκρατορία, μια παγκόσμια δύναμη της αρχαιότητας και οι σύμμαχοί της δεν ξαναπροσπαθούν να εισβάλλουν στην Ευρώπη και ο Ελληνισμός έκτοτε γίνεται η βάση για την ανάπτυξη του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού.

Όταν Πίστη, Τέχνη και Πολιτική συμβαδίζουν.

Όπως τονίζει ο Αισχύλος στην τραγωδία του, έχουμε από την μία μεριά την ελευθερία και από την άλλη την μοναρχία (μαζί με την περηφάνια που νοιώθουν οι υποτελείς για την υποταγή τους). Και η στενή σχέση της ελευθερίας των Ελλήνων με την φύση της θάλασσας, που εκφράζεται στην διαπίστωση ότι ούτε η Ελλάδα ούτε η θάλασσα δεν υπομένουν ζυγό, αποδίδει κατά κάποιον τρόπο στον ελληνικό χαρακτήρα την ισχύ του φυσικού φαινομένου.

Έτσι αποδεικνύει ότι το συμβάν είναι δίκαιο. Η ήττα του Ξέρξη είναι το αποτέλεσμα της υπέρβασης εκείνων των ορίων που οι θεοί (και η φύση) έθεσαν στους ανθρώπους καθώς και του ορίου που χωρίζει τους Έλληνες από τους βαρβάρους όπως και την εξουσία της στεριάς από την εξουσία της θάλασσας. Όπως συμβαίνει πάντοτε στην τραγωδία, αυτό που ενδιαφέρει είναι να καταδειχθούν οι πολώσεις ανάμεσα σε σημαντικούς παράγοντες  και σε σημαντικές δυνάμεις. Έτσι η ιστορία εννοείται ως διατάραξη και αποκατάσταση της τάξης που επικρατεί ανάμεσα στις αντίθετες αυτές δυνάμεις. Με τον τρόπο αυτό ο Αισχύλος μπόρεσε να προσεγγίσει τον περσικό πόλεμο μέσα στα πλαίσια των νόμων του σύμπαντος, αλλά και στο θεϊκό πλαίσιο της Ύβρεως που προκάλεσε την Άτη και έτσι ήλθε η Νέμεση.

Γράφει ο Γιώργος Δημητρούλιας

Εκδότης «το Αντίδοτο», τέως δημοτικός σύμβουλος Καλαμάτας

ΚΟΚΚΙΝΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΜΠΛΕ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΟΙ

«Ένα ψέμα θα καλπάσει στο μισό πλανήτη, πριν η αλήθεια προλάβει να ανεβάσει τα παντελόνια της».

Cordell Hull, γραμματέας του κράτους επί προεδρίας Franklin Roosevelt.

«(…) Τουναντίον δε ότι θα εκδίδωμεν ημείς οι ίδιοι προς πνευματικήν ωφέλειαν, εντός πλαισίου καθωρισμένου, θα είναι ευθηνόν και θα αναγιγνώσκεται από όλον τον κόσμον. Ο δασμός θα κατασιγάση την κενήν επιθυμίαν του γράφειν και ο φόβος της τιμωρίας θα θέση τους λογογράφους υπό την εξάρτησίν μας.

Εάν ευρεθώσι πρόσωπα επιθυμούντα να γράφωσιν εναντίον ημών, δεν θα ευρεθή ουδείς όστις να εκτυπώσι τα συγγράματά των (…)».

Αρχιμανδρίτου Χαράλαμπου Βασιλόπουλου, ΤΑ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ ΤΩΝ ΣΟΦΩΝ ΤΗΣ ΣΙΩΝ, εκδόσεις «Ορθόδοξου Τύπου».

Το πιο πάνω τμήμα από τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών που παραθέτω για κάποιους είναι ένα μύθευμα ή καλύτερα ένα αντι-σιωνιστικό κατασκεύασμα της Τσαρικής Ρωσίας, αλλά χωρίς να είμαι συνωμοσιολόγος τα περισσότερα τμήματά του τα βλέπουμε σήμερα να εφαρμόζονται χωρίς να γνωρίζω ποιοι είναι αυτοί που κρύβονται πίσω τους.

Πριν από λίγο καιρό έγραψα την άποψή μου σχετικά με τον αληθινό λόγο πίσω από την ανάδειξη των αρχαίων της Υπαπαντής. Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι στο στόχαστρο γιατί εκφράζει καταρχήν την Παράδοση και την Ταυτότητά μας γιατί στον περίβολο της Μητρόπολης δεν υπάρχει τίποτα το αρχαίο αξιόλογο για ανάδειξη. Αυτό τελικά απεδείχθη από τους κατεξοχήν επιστημονικούς γνώστες παρά τις πολιτικές κοκορομαχίες και τις ανοησίες που ειπώθηκαν στο τελευταίο δημοτικό συμβούλιο.

Η δημοκρατία της γκιλοτίνας.

Οι ντόπιοι κούτβηδες (από την σοβιετική σχολή προπαγάνδας ονόματι ΚΟΥΤΒ) και οι μαθητές τους χρησιμοποιώντας τις σοβιετικές αρχές προπαγάνδας θέλουν να ποδηγετήσουν το ζήτημα των αρχαίων της Υπαπαντής, όχι μόνο επιβάλλοντας την γνώμη τους, αλλά και την επικράτησή τους έναντι του Παραδοσιακού θεσμού της Εκκλησίας. Αυτή είναι και η πρώτη αρχή της προπαγάνδας «του συνδυασμού σταθερότητας και ευελιξίας». Σταθερότητα στην στρατηγική για την πολιτική επικράτηση και ευελιξία στην τακτική η οποία παίρνει ποικίλες μορφές.

«Ηθική είναι ότι εξυπηρετεί το κόμμα», έλεγε ο Λένιν γι’ αυτό όποιος αντιστέκεται στις επιδιώξεις τους πρέπει να λοιδορείται ή να φιμώνεται. Γι’ αυτό λοιπόν κάποια τοπικά ΜΜΕ δεν προβάλλουν τις απόψεις μου.

Ένας  δημοσιογράφος γράφει σε τοπική καθημερινή εφημερίδα της Μεσσηνίας: «Τα νέα στοιχεία είναι κοινωνικά, πολιτικά. Είναι το ενδιαφέρον που φούντωσε και η κινητοποίηση που προκλήθηκε στην τοπική κοινωνία για την αποκάλυψη των θαμμένων αρχαίων(…)» και συμπληρώνει άλλος στην ίδια εφημερίδα «Σε κάθε περίπτωση ο δήμαρχος Καλαμάτας Θανάσης Βασιλόπουλος οφείλει να διαβάσει σωστά το συσχετισμό των δυνάμεων και να μην παρασυρθεί από σειρήνες που δεν διαθέτουν την απαιτούμενη πολιτική ψυχραιμία». Στην ίδια εφημερίδα στης 9 Σεπτεμβρίου ο κούτβης γράφει ότι τα αρχαία σκεπάστηκαν «μετά από παρεμβάσεις της Εκκλησίας» και η ανάδειξή τους είναι «η επιθυμία της μεγάλης πλειοψηφίας των Καλαματιανών».

Πιάνω με αγωνία τον σβέρκο μου. Ουφ! Ανακουφίστηκα το κεφάλι μου είναι ακόμα στην θέση του.

Οι ιδέες στα ορθά και οι αριστερές μου περγαμηνές.

Επειδή γνωρίζω ότι η κατηγορία που θα μου προσάψουν είναι ο «αντικομμουνισμός» όπως τον εννοούν αυτοί, πρέπει να τοποθετήσω κάποιες ιδέες στην σωστή τους διάσταση.

Ο κομμουνισμός δεν είναι κάτι το καινούργιο αλλά εμφανίστηκε πρώτα στην αρχαία Ελλάδα αρχικά στην  σκέψη των φιλοσόφων Αντιφών, Φαλέα τον Χαλκηδόνιο, Ανώνυμο του Ιαμβλίχου, Ιάμβουλο και Αλκιδάμα τον Ελεάτη. Σοσιαλιστικά γνωρίσματα είχε η Σπάρτη του Λυκούργου αλλά και η Αθήνα με την «σεισάχθεια» του Σόλωνα. Ακόμη κοινοκτημοσύνη των αγαθών προέβλεπε η Πολιτεία του Πλάτωνα. Από αυτά συμπεραίνουμε ότι ο Μαρξιστικός υλισμός δεν είναι αναγκαίος σαν βάση του κομμουνισμού και του σοσιαλισμού.

Περνάμε τώρα στον όρο Αριστερά ο οποίος προήλθε από το Γαλλικό κοινοβούλιο πριν την Γαλλική Επανάσταση όπου οι φιλοβασιλικοί κάθονταν δεξιά και οι ριζοσπάστες αριστερά, αρκετά χρόνια πριν εμφανιστεί η ιδεολογία του Μαρξισμού.

Η Μαρξιστική Αριστερά τώρα μετά τον Μάη του 68 και ειδικά μετά την κατάρρευση των κόκκινων φασιστικών σοβιετικών δικτατοριών το 1989 μετατοπίζει την ατζέντα της από την υπεράσπιση της εργατικής τάξης στην υπεράσπιση των μειονοτήτων όπως οι παράνομοι ισλαμιστές εισβολείς και άλλων περιθωριακών ομάδων όπως οι λεσβίες, οι ομοφυλόφιλοι, κλπ.

Αν νομίζετε ότι ο μπολσεβικισμός προέρχεται από την Ρωσική μαρξιστική Αριστερά είστε γελασμένοι. «Ο μπολσεβικισμός  είναι πνευματική αποσύνθεση και εξαπόλυση των ορμών στην ανθρώπινη ψυχή, πνευματική έλλειψη χαλινού και ηθική και πολιτική ασυνειδησία στο αισθάνεσθαι και το συμπεριφέρεσθαι». Στην συγκεκριμένη περίπτωση σε αυτήν την κατάσταση περιήλθε η δημοτική αρχή της πόλης μας και όχι η αντιπολίτευση του δήμου που αναμάσησε τα τσιτάτα των κούτβηδων. Συμβιβάστηκε η δημοτική αρχή  με την αντιπολίτευση και τους κούτβηδες που την κατευθύνουν όχι για να δείξουν πνεύμα συναίνεσης, αλλά για να βγάλουν την τετραετία και να έχουν την απαραίτητη προβολή από τα περισσότερα ντόπια ΜΜΕ τα οποία κατευθύνονται από τους κούτβηδες.

Έτσι, αφενός δεν μπορώ να είμαι αντικομμουνιστής γιατί απλά δεν υπάρχει κομμουνισμός όπως τον εννοούν, εκτός και αν παίρνετε στα σοβαρά κάτι κρατικοδίαιτους συνδικαλιστές της χαβιαροαριστεράς που είναι μέχρι τον λαιμό χωμένοι στον αμερικάνικο τρόπο ζωής και αφετέρου οι αριστερές μου περγαμηνές είναι περισσότερες από την πλειοψηφία των ντόπιων χαβιαροαριστερών.

Ο συριζαίϊκος κατήφορος της σοβιετικής προπαγάνδας.

Για να σας αποδείξω του λόγου μου το αληθές θα σας περιγράψω εν συντομία τις αρχές της σοβιετικής προπαγάνδας που βασίστηκαν πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα οι ντόπιοι κούτβηδες.

Την πρώτη περιέγραψα πιο πάνω, η  δεύτερη αρχή είναι «των συγκεντρωμένων πυρών». Αφού επιλεγεί ο στόχος δηλαδή η Εκκλησία, αρχίζει η δράση εναντίον του που στην προκειμένη περίπτωση ήταν όλα τα μέσα που διέθεταν οι κούτβηδες (σύλλογοι, διανοούμενοι και δικά τους ΜΜΕ). Με αυτόν τον τρόπο γίνεται ξεκάθαρο στον απλό κόσμο ποιος είναι ο στόχος.

Η τρίτη αρχή που χρησιμοποίησαν είναι «της αποκεντρώσεως». Ο Λένιν έγραφε: «Πρέπει να πάμε σε όλες τις τάξεις του πληθυσμού σαν προπαγανδιστές, σαν αγκιτάτορες, σαν οργανωτές». Αυτό το είδαμε στην περίπτωσή μας που οι κούτβηδες επεδίωξαν να επηρεάσουν τους πάντες για την επίτευξη των σκοπών τους και πολλοί διαφορετικοί συνδημότες μας έκαναν, οι περισσότεροι καλοπροαίρετα, δηλώσεις συμπαράστασης.

Η τέταρτη αρχή είναι «της επαγωγής και της επικαιρότητος». Έγραφε ο Λένιν: «Αγκιτάτσια είναι η εκμετάλλευση μιας παροδικής ευκαιρίας συγκινήσεως», έτσι εκμεταλλεύτηκαν το συγκεκριμένο γεγονός  της ανάπλασης του περιβόλου της Υπαπαντής και με το ζήτημα των αρχαίων κατάφεραν να συγκινήσουν μεγάλο αριθμό συνδημοτών μου με αποτέλεσμα αυτοί να είναι δεκτικοί στις περαιτέρω επιδιώξεις τους.

Η πέμπτη αρχή είναι «της επιθέσεως». «Η άμυνα είναι θάνατος» έλεγε ο Λένιν. Όποιος επιτίθεται έχει την πρωτοβουλία συνεπώς αποσπά αυτομάτως το μεγαλύτερο μέρος από την προσοχή της Κοινής Γνώμης και έτσι παρουσιάζεται ισχυρότερος. Οι διαθέσεις των ντόπιων κούτβηδων φάνηκαν από την αρχή όταν ένας από αυτούς επιτέθηκε φραστικά στην επιστολή του πρώην δημάρχου Π. Κουμάντου γράφοντας ένα σχόλιο με τίτλο «Ακραία άποψη» όταν ξεκίνησε να συζητείται το ζήτημα των αρχαίων της Υπαπαντής.

Η έκτη αρχή είναι «της επαληθεύσεως» όταν προσπάθησαν να εμπλέξουν τους γεωλόγους και μεταλλειολόγους του ΕΜΠ στο ζήτημα παρά την δήλωση της διευθύντριας Αρχαιοτήτων Μεσσηνίας κυρίας Μηλίτση ότι η διασκόπιση της πλατείας δεν είναι αναγκαία αλλά και την δήλωση του κυρίου Θέμελη επ’ αυτού.

Η έβδομη αρχή είναι «της μισής αλήθειας». Όπως έγραψα στο παρελθόν, ο κύριος Μπιτσάνης αναφέρει σε σημείωμά του διάφορα σημεία από την μελέτη του Δ. Δουκάκη που έγινε το 1905, αλλά δεν αναφέρει ότι ο Δ. Δουκάκης γράφει ακόμα ότι τα κτίσματα των αρχαίων Φαρών χρησιμοποιήθηκαν ως οικοδομικά υλικά από τους Φράγκους για την κατασκευή των τειχών της Καλαμάτας.

Ο ίδιος γράφει ένα άρθρο με τίτλο «Να αισθάνονται όλοι νικητές…», αλλά δεν μας λέει ποιος θα είναι ο ηττημένος. Μήπως ο ηττημένος θα είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία μας εκφραστής της Παράδοσής και της Ταυτότητάς μας;

Γράφει ο Γιώργος Δημητρούλιας

Εκδότης «το Αντίδοτο», τέως δημοτικός σύμβουλος Καλαμάτας

«Φηράς τε ζαθέας»

Ομήρου Ιλιάς (Ι-151)

Η αφορμή δόθηκε από ένα άρθρο του πρώην δημάρχου Καλαμάτας κυρίου Κουτσούλη σχετικά με τα αρχαία που βρίσκονται στον περίβολο της Υπαπαντής.  Παρότι  δεν έκανε τίποτε όταν ήταν δήμαρχος για την ανάδειξη τους, σήμερα παρενέβη δημοσίως για την ανάδειξη των αρχαίων.

Αλλά για να είμαστε δίκαιοι, ούτε ο πρώην δήμαρχος από το 1979 έως το 1990 και μετέπειτα υπουργός Πολιτισμού, Σταύρος Μπένος, ενδιαφέρθηκε να αναδείξει, όχι μόνο τα αρχαία της Υπαπαντής, αλλά και το Ιερό του Ποσειδώνα στα Ακοβίτικα, που είχαν μετατρέψει οι κατά πλειοψηφία παρανομούντες «ευπαθείς» σκουρόχρωμοι, σε σκουπιδότοπο καθ’ όλη την διάρκεια της θητείας του στα κοινά.  Και ο Σταύρος Μπένος πριν λίγες ημέρες με επιστολή του ζήτησε την ανάδειξη των αρχαίων.

Στα βάθη της ιστορίας.

Ας αφήσουμε, όμως, τους δημάρχους Καλαμάτας της Μεταπολίτευσης που έφτιαχναν πολιτιστικές δημοτικές εταιρίες με σκοπό να βολέψουν τους κηφήνες ψηφοφόρους τους και ας περάσουμε στις αρχαίες μαρτυρίες για την ομηρική  πόλη των  Φηρών.

Δεν θα ξαναγράψω το γνωστό γενεαλογικό δέντρο του ιδρυτή και πρώτων επιφανών κατοίκων των Φαρών ή Φηρών, αλλά θα σταθώ σε δύο σημεία. Το πρώτο το παίρνουμε από την Ιλιάδα και είναι ο χαρακτηρισμός του Ομήρου ως ιερώτατες «ζηθέας» τις Φηρές, από την σχέση που ανέπτυξε η πόλη με τους Ασκληπιάδες, οι οποίοι από αυτή ξεκίνησαν την σχέση με την ιατρική όταν ο Μαχάονας γιος του Ασκληπιού νυμφεύτηκε την εγγονή του Ορτίλοχου που  ήταν εγγονός του ιδρυτή των Φαρών, Φάρι και κόρη του Διοκλή ονόματι  Αντίκλεια. Από αυτή γεννήθηκαν οι δύο γιοί, ο Νικόμαχος και ο Γόργασος. Από την σειρά των απογόνων του Νικόμαχου καταγόταν και ο ομώνυμος γιατρός του Μακεδόνα βασιλιά Αμύντα Β’ παππού του Μεγάλου Αλεξάνδρου και πατέρας του Αριστοτέλη.

Ο Μαχάων είναι και ο ιδρυτής και γενάρχης των Ασκληπιάδων, φημισμένων γιατρών και γιος του Ασκληπιού που θεοποιήθηκε και είναι θαμμένος στον Κάμπο Αβίας, μάλλον σε οικογενειακό τάφο του Ασκληπιού, αλλά κανείς δεν ασχολείται.

Το δεύτερο σημείο είναι η προέλευση του ονόματος των Φηρών και εδώ διατηρώ ανεπιφύλακτα την άποψη ότι είναι προφανή η προέλευσή της από τον χαρακτηρισμό της περιοχής από τα πανάρχαια χρόνια ως τόπος κυνηγιού. Από το θήρα ή φήρα (το κυνήγι) δηλαδή, προκύπτει η έννοια του τόπου θηραί ή φηραί (κυνηγότοπος).

Προς βορράν και σε απόσταση στην ευθεία έξι χιλιομέτρων βρίσκεται το Ελαιοχώριον (Γιάννιτσα) στο χώρο του συνοικισμού Περιβολάκια, που όπως μας περιγράφει ο Παυσανίας βρίσκεται η Κώμη Καλάμαι. Εδώ βρίσκεται το μυστικό της μετονομασίας από Φαραί σε Καλαμάτα, γιατί λίγο πριν το 535 μχ ο ιστορικός και γεωγράφος Ιεροκλής αναφέρει την πόλη ως Φαραί ενώ από τον Στέφανο Βυζάντιο (τέλος 5^ου με αρχές 6^ου μχ αιώνα) αναφέρεται ως Καλαμάτα. Ίσως ένας μεγάλος σεισμός, όπως αυτός του 1986, ανάγκασε τους κατοίκους της Κώμης Καλάμαι να κατέβουν στις Φηρές που μετονομάστηκαν σε Καλάμαι.

Όλα τα παραπάνω τα αγνοούν αφενός ο ιατρός Μάκαρης καθότι σώγαμπρος στην πόλη μας και ο κύριος Αντωνόπουλος, δημοτικοί σύμβουλοι Καλαμάτας και ζητούν με ενέργειές τους την ανάδειξη των αρχαίων Φηρών. Οι αρχαίες Φηρές εκτείνονται και στην περιουσία του κυρίου Αντωνόπουλου που βρίσκεται λίγες δεκάδες μέτρα από τα αρχαία της Υπαπαντής. Ας δείξει λοιπόν το παράδειγμα αναδεικνύοντας τα αρχαία που βρίσκονται κάτω από το ακίνητό του.

Μαρξιστικές αναλύσεις και Μεσαιωνική Παράδοση.

Αυτό γράφει ο κύριος Μπιτσάνης σε σημείωμά του και συγκεκριμένα: «…για την ακρίβεια οι παλιές πόλεις είναι η μία χτισμένη πάνω από την άλλη και όλες μαζί κάτω από την σημερινή» και αναφέρει την μελέτη του Δ. Δουκάκη που έγραψε το 1905, αλλά δεν αναφέρει ότι ο Δ. Δουκάκης που γνωρίζει την ανασκαφή του κ. Σκιά, μετά από μελέτη γράφει ότι οι Φράγκοι τον Μεσαίωνα χρησιμοποίησαν ως οικοδομικά υλικά την αρχαία πόλη των Φηρών για να κατασκευάσουν τα τείχη της Καλαμάτας. Οπότε πάπαλα η δουλειά.

Μια ολική και συστηματική μελέτη για την ανάδειξη των αρχαίων θα περιλαμβάνει την ανασκαφή όλου του κάστρου γιατί έχουν βρεθεί εκεί μυκηναϊκοί τάφοι και άλλα κτίσματα, την Υπαπαντή γιατί όπως γνωρίζουμε οι Εκκλησίες ως επί το πλείστον είναι χτισμένες επάνω σε αρχαίους ναούς και γενικά  όλο το ιστορικό κέντρο γιατί εκεί εκτεινόταν η αρχαία πόλη.

Τα τελευταία χρόνια πολλοί ντόπιοι μαρξιστές διανοούμενοι, όπως ο κ. Μπιτσάνης, μας έχουν ζαλίσει με μια εξέγερση που έκαναν οι αγροτοσυνδικαλιστές το 1935, όταν ένα χρόνο μετά η πλειοψηφία τους ακολούθησε τα συνδικάτα του καθεστώτος της 4^ης Αυγούστου του Ιωάννη Μεταξά και κάποιοι από αυτούς συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς (βλέπε περίπτωση Μανωλέα). Ακολουθώντας την ελληνική μαρξιστική γραμμή που άρχισε ο μαρξιστής ιστορικός Κορδάτος αγνοούν την Μεσαιωνική μας Παράδοση.

Στα πλαίσια της διεκδίκησης της πολιτιστικής πρωτεύουσας από την πόλη μας κάναμε μια εκδήλωση (την οποία χαρακτήρισαν οι ντόπιοι χαβιαροαριστεροί, «φασιστική σύναξη») στην οποία μίλησαν δύο ακαδημαϊκοί, που παρεμπιπτόντως είχαν διωχθεί για τα δημοκρατικά και αριστερά τους φρονήματα από το εθνικόφρων καθεστώς προ της Μεταπολίτευσης, και ο ένας ανέφερε μια μοναδική πανευρωπαϊκά εξέγερση Καλαματιανών και Μανιατών αγροτών που έγινε  μεταξύ του 1289 και 1301 που κυβερνούσε ο  Γάλλος Φλωρέντιος ντ’ Αινώ, δεύτερος σύζυγος της Ισαβέλλας, του μυθιστορήματος του Άγγελου Τερζάκη «Πριγκηπέσσα Ιζαμπώ» που τα θεμέλια του πύργου της βρίσκονται ακόμα επάνω στο κάστρο αλλά κανείς δεν ενδιαφέρεται να αναδείξει , όταν κατέλαβαν το κάστρο της Καλαμάτας, σήκωσαν την βυζαντινή σημαία με τον δικέφαλο και απώθησαν όλες τις επιθέσεις του στρατού των Γάλλων ζητώντας να υπαχθούν στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία που κυβερνούσε ο Ανδρόνικος Β’ Παλαιολόγος. Βλέπετε την αγνοούν γιατί η εξέγερση δεν έγινε για λόγους οικονομικούς ή κοινωνικούς αλλά για εθνικοθρησκευτικούς.

Οι συγκοινωνιολόγοι που έγιναν αρχαιολόγοι.

Άρα η κίνηση «Σώστε τα αρχαία της Υπαπαντής» σωστότερα έπρεπε να ονομάζεται «Σώστε την Παράδοσή μας και την Ταυτότητά μας από την Παγκοσμιοποίηση» που περιλαμβάνει και τις διεθνιστικές ονειρώξεις των μαρξιστών.

Πολλοί συνδημότες καλοπροαίρετα συμμετείχαν ενεργά σε αυτήν την κίνηση μη γνωρίζοντας τα πραγματικά αίτια και εξέφρασαν αυτά που έγραψε ο τοπικός τύπος. Δεν θα σχολιάσω τα λεγόμενά τους αλλά θα σταθώ σε ένα άλλο έγκλημα που έγινε στο ιστορικό κέντρο και φέρει ευθύνη ο για 14 χρόνια πρόεδρος του Επιμελητηρίου Μεσσηνίας Καραμπάτος που ζητά και αυτός την ανάδειξη των αρχαίων αν και δεν έκανε τίποτα γι’ αυτά όσο ήταν στα πράγματα. Συγκεκριμένα αναφέρομε στην μετατροπή του κτιρίου της αγοράς σε μουσείο προκειμένου να βολευτούν οι υπάλληλοι του ΟΣΕ, όταν σταμάτησαν τα τρένα να περνούν, ενώ υπήρχε σχέδιο να γίνει κέντρο Καλαματιανού Μαντηλιού με σχετικό μουσείο για την εμπορική και τουριστική ανάπτυξη του ιστορικού κέντρου και έτσι να μην γεμίσει μπαράκια. Αυτός δεν έκανε πάνω σε αυτό τίποτε.

Για να γυρίσουμε στο θέμα μας, οι μαρξιστές πολιτικοί νταβατζήδες που υποκίνησαν το θέμα των αρχαίων, μετά την αποτυχία τους στο ζήτημα της πεζοδρόμησης της Ναυαρίνου με το οποίο μας έχουν ζαλίσει τα τελευταία χρόνια, όταν τελικά ξεσηκώθηκαν οι καταστηματάρχες και ο κόσμος με τις γνώμες εκ του ασφαλούς του κάθε ανίδεου που θέλει να το παίξει συγκοινωνιολόγος, υποκίνησαν τους καλοπροαίρετους Καλαματιανούς για το θέμα των αρχαίων.

Η Εκκλησία στο στόχαστρο για την πολιτική κυριαρχία της χαβιαροαριστεράς.

Γιατί λοιπόν θέλουν να ανασκαφεί η πλατεία της Υπαπαντής; Πολύ απλά ελλείψει χώρου στην Μητρόπολη δεν θα μπορεί να συγκεντρώνεται ο απλός κόσμος για να εορτάζονται οι γιορτές και έτσι θα εκλείψει ένα μεγάλο μέρος της Τοπικής μας Παράδοσης. Αφετέρου θα δείξουν την δύναμή τους ενάντια σε παραδοσιακούς θεσμούς όπως αυτός της Εκκλησίας που είναι συνυφασμένη με την Εθνική μας συνείδηση, την ιστορία μας, τις Παραδόσεις μας και ασκεί σημαντική επιρροή στον καθόλου βίο των Ελλήνων. Πέραν τούτου, η Εκκλησία της Ελλάδος, η μόνη Ορθόδοξη που απέφυγε την δοκιμασία της κομμουνιστικής καταπίεσης, διατηρεί μέγα κύρος στον κόσμο της Ορθοδοξίας.