Η πρώτη μέρα κάθε καινούριου χρόνου μας κάνει να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο μέλλον. Γιατί όμως αποτυγχάνουμε στη συνέχεια να πετύχουμε τους στόχους που θέτουμε; Συνεχίστε να διαβάζετε για να πετύχετε κάθε σας προσπάθεια ακολουθώντας πέντε βασικά βήματα

Κάθε ξεκίνημα, όπως αυτό του νέου χρόνου, είναι ένα κεφάλαιο που κλείνει και ένα νέο που αρχίζει να γράφεται, ανοίγοντας διάπλατα το χώρο για νέες ευκαιρίες και νέα ξεκινήματα. Αν και είναι καλό να ονειρευόμαστε κάτι καλύτερο, οι υψηλές προσδοκίες θα μπορούσαν να μας οδηγήσουν σε περισσότερο άγχος και αυτοαμφισβήτηση, υπό τη σκιά του φόβου ότι δε θα τα καταφέρουμε.

Στην πραγματικότητα, ένας στόχος θα μπορούσε εκ των πραγμάτων να είναι ανέφικτος από την αρχή. Για παράδειγμα, πώς θα χάσουμε δέκα κιλά ή θα κάνουμε τρεις φορές τη βδομάδα γυμναστική το νέο χρόνο, εάν δεν έχουμε γυμναστεί καθόλου τον προηγούμενο; Ίσως αυτό είναι και ο λόγος που, σύμφωνα με παλιότερες μελέτες, το 80% των «πρωτοχρονιάτικων» αποφάσεων έχουν εγκαταλειφθεί μέχρι το Φεβρουάριο.

Εν ολίγοις, τα πάντα είναι θέμα ισορροπίας και ρεαλισμού. Για να μην παρεκκλίνετε λοιπόν από τη ρότα σας και να πετύχετε τους στόχους σας, σας προτείνουμε έναν ρεαλιστικό οδηγό, για να συνεχίσετε να «ανθίζετε» αυτή τη χρονιά.

Θέστε συγκεκριμένους και ρεαλιστικούς στόχους 

Οι αφηρημένοι στόχοι ενδεχομένως θα μας κάνουν πιο επιρρεπείς στην αναβολή. Επομένως, αντί του «θα τρέχω όσο πιο συχνά μπορώ» θέστε το στόχο «θα τρέχω 15 λεπτά τρεις φορές την εβδομάδα». Σημαντικό είναι επίσης να ορίσετε μετρήσιμα σημεία αναφοράς για να μετρήσετε την πρόοδό σας, όπως το να τρέχετε 5 χιλιόμετρα δύο φορές την εβδομάδα μέχρι τον Απρίλιο από το τρέξιμο δύο φορές την εβδομάδα.

Βελτιώστε αυτό που ήδη κάνετε 

Προτού μπείτε στη διαδικασία να ξεκινήσετε κάτι εντελώς καινούριο, αναλογιστείτε τι πήγε καλά το προηγούμενο έτος και αποφασίστε πώς θα θέλατε να το βελτιώσετε περαιτέρω. Διαμορφώνοντας τις αποφάσεις σας με βάση τις προηγούμενες εμπειρίες σας, θα έχετε καλύτερη αίσθηση των σημείων αναφοράς και των τελικών σας στόχων.

Γιορτάστε τις μικρές νίκες

Πανηγυρίζοντας τις μικρές σας νίκες, θα έχετε ένα σημαντικό κίνητρο που χρειάζεστε για να τηρήσετε τις αποφάσεις σας μακροπρόθεσμα. Ο εγκέφαλός μας είναι προγραμματισμένος να αντιδρά θετικά στις ανταμοιβές. Κάθε φορά λοιπόν που επιβραβευόμαστε για την εκτέλεση μιας συγκεκριμένης συμπεριφοράς, ο εγκέφαλος ενεργοποιεί  τη ντοπαμίνη. Επομένως, θα νιώθετε αμέσως καλύτερα ακόμα και με μια μικρότερη νίκη!

Να είστε υπομονετικοί

Η διαμόρφωση μιας συνήθειας απαιτεί χρόνο, από 3 ημέρες έως 3 εβδομάδες έως 66 ημέρες, και μερικές φορές ακόμη περισσότερο. Το κλειδί για να το πετύχουμε είναι η συνέπεια, η εύρεση δηλαδή ενός χρόνου και ενός τόπου για να δημιουργήσουμε μια ρουτίνα γύρω από την απόφασή μας. Ακόμα όμως κι αν παραστρατήσουμε, είναι σημαντικό να το συνειδητοποιήσουμε, να το αφήσουμε πίσω μας και να συνεχίσουμε. Άλλωστε σημασία έχει το ταξίδι και όχι ο προορισμός.

Να είστε ευγενικοί με τον εαυτό σας 

Τελικά, ένας πολύ καλός τρόπος για να παραμείνουμε σε καλό δρόμο είναι να κοιτάξουμε μέσα μας και να δείξουμε στον εαυτό μας την ευγενική, συγχωρητική υποστήριξη που θα δείχναμε σε έναν φίλο. Η αυτοσυμπόνια είναι απλά να φερόμαστε στον εαυτό μας με καλοσύνη και να θυμόμαστε ότι είμαστε όλοι άνθρωποι και ότι όλοι κάνουμε λάθη.

ΠΗΓΗ

Σίγουρα έχεις ακούσει την φράση «η υπομονή είναι αρετή». Επιπλέον, αν κάνεις μια γρήγορη ανασκόπηση στους ανθρώπους που έχεις στη ζωή σου, σίγουρα θα βρεις ένα άτομο που το δυνατό του στοιχείο είναι η υπομονή. Ίσως το ρόλο του υπομονετικού ανθρώπου να τον έχεις αναλάβει εσύ.

Ο άνθρωπος με υπομονή διακρίνεται από μια αίγλη, μία ηρεμία αν θέλεις. Δε βιάζεται να βγάλει συμπεράσματα ούτε προβαίνει σε βιαστικές κινήσεις. Εξετάζει με σύνεση τα γεγονότα και είναι εγκρατής με τα συναισθήματά του. Είναι ο άνθρωπος που κάνει υπομονή σε μια προσπάθεια να πετύχει ένα στόχο, να διορθώσει μια κατάσταση ή να δώσει μια ευκαιρία σε κάτι που δεν περίμενε να τον πληγώσει.

Ευελπιστεί δια μέσου της υπομονής σε μια αλλαγή της κατάστασης που βιώνει τη δεδομένη χρονική περίοδο. Τον άνθρωπο που διακρίνεται από υπομονή δύσκολα μπορείς να τον φανταστείς να νευριάζει και να θυμώνει. Θεωρείς πως πάντα θα περιβάλλεται με υπομονή και αντοχή. Κακώς.

Ο υπομονετικός άνθρωπος είναι ον εξοπλισμένο με όλα τα συναισθήματα που μπορεί να έχει κάποιος. Το γεγονός πως έχει περισσότερο ανεπτυγμένη την υπομονή από την ορμητικότητα δεν αναιρεί τη φύση του να βιώνει αρνητικά συναισθήματα όπως ο θυμός ή η λύπη. Η διαφορά με τους παρορμητικούς έγκειται στο γεγονός πως υπομένει με μεγαλύτερη ευκολία και καθαρότητα μυαλού.

Υπάρχουν βέβαια και εκείνες οι στιγμές που η υπομονή έχει φτάσει το ανώτατο όριο στην κλίμακα μέτρησης συναισθημάτων και τη θέση καταλαμβάνει ο θυμός. Σε εκείνη ακριβώς τη στιγμή, αν τύχει να βρεθείς, βλέπεις τον υπομονετικό άνθρωπο όπως δε θα πίστευες ποτέ. Ίσως γιατί δεν πιστεύεις ότι ο άνθρωπος με υπομονή, θυμώνει.Ο υπομονετικός, βιώνει μια ψυχική κούραση και εξάντληση που δεν του αφήνουν πολλά περιθώρια υπομονής και ανοχής.

Εξαντλείται η υπομονή και τη θέση της παίρνει η κούραση και ο θυμός. Ένας θυμωμένος άνθρωπος -συνήθως- είναι ένας κουρασμένος άνθρωπος. Κουρασμένος να προσπαθεί, να υπομένει και να αντιμετωπίζει τις λάθος επιλογές των άλλων. Να προσπαθεί, να βελτιώνει και να ξαναφτιάχνει αυτά που οι άλλοι με ευκολία παρατάνε, απομακρύνουν ή χαλάνε.

Όταν ο θυμός αντικαθιστά την υπομονή, συμβαίνει γιατί θυμώνουμε με εμάς τους ίδιους, που δώσαμε παραπάνω ευκαιρίες από όσες έπρεπε. Ενδεχομένως σε μερικές περιπτώσεις δεν έπρεπε καν. Θυμώνεις που και ο άλλος δεν εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία να διορθώσει το λάθος. Βιώνει μια ματαίωση πως η ευκαιρία που έδωσε και η υπομονή που έκανε δεν αξιοποιήθηκε όπως έπρεπε.

Υπομένει καταστάσεις που ίσως δεν άξιζαν. Στιγμές που έπρεπε να μιλήσει και να ξεσπάσει. Να αναμετρηθεί με αυτούς που τον μειώνουν και τον περιορίζουν. Με αυτούς που πάτησαν στην ανοχή και την επιείκειά του. Εκείνος σιώπησε. Γιατί ο άνθρωπος -εκτός των άλλων- είναι ον εγωιστικό και εγωκεντρικό. Παρόλο που δεν του αρέσει να πληγώνεται πάντα βρίσκει τρόπο να πληγώνει. Και είναι εύκολο να πληγώσεις έναν άνθρωπο που προτέρημα του είναι η υπομονή και η κατανόηση.

Ακριβώς επειδή έχει αναπτύξει περισσότερο το αίσθημα της υπομονής, αφήνοντας μακρυά την οργή και το θυμό, δύσκολα μπορεί να τα διαχειριστεί. Για αυτό, όταν θυμώνει ίσως εκφράσει σκέψεις που είχε κρύψει βαθιά μέσα του. Γιατί μπορεί η υπομονή να είναι αρετή αλλά ο θυμός κάνει το στόμα να δουλεύει πιο γρήγορα από το μυαλό. Και φέρνει στην επιφάνεια σκέψεις και λόγια που δεν εξέφραζε εξαιτίας της υπομονής του.

Γι΄αυτό προσπάθησε να μην ωθείς στα όρια του έναν υπομονετικό άνθρωπο. Κάποια στιγμή θα ξεσπάσει και πίστεψέ με δε θα σου αρέσει αυτό που θα αντιμετωπίσεις. Αντιθέτως, κράτησε τον στη ζωή σου, σαν κάτι πολύτιμο. Ξέρει να υπομένει και να βλέπει καθαρά εκεί που εσύ θα επέλεγες να ανυπομονείς και να φερθείς παρορμητικά.

Συντάκτης: Αθηνά Συντυχάκη – Θάνου – pillowfights.gr

Επιμέλεια κειμένου: Κατερίνα Καλή

Πηγή: www.newsone.gr