Ποιος είναι ο Γέρων Βησσαρίων ο Αγαθωνίτης που κατατάσσεται από σήμερα στους Αγίους της Ορθοδοξίας

Μεγάλη ημέρα σήμερα για την Ορθοδοξία και τον νομό Φθιώτιδας καθώς υπογράφεται στην Κωνσταντινούπολη η αγιοκατάταξη του Οσίου Βησσαρίωνος του Αγαθωνίτη, υπό την παρουσία του Παναγιώτατου Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου και τα μέλη της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Συνοδικής Πράξεως.

Η τελετή θα πραγματοποιηθεί στις 16:00, ενώ εκεί θα παρευρίσκεται πλήθος κόσμου για να τιμήσει τον Άγιο Βησσαρίων. Περίπου 250 πολίτες ταξίδεψαν οδικώς για να δουν από κοντά την λαμπρή αυτή τελετή.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φθιώτιδας κ. Συμεών βρίσκεται στην Πόλη από το απόγευμα της Τρίτης 30/08. Την αποστολή συνοδεύουν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιάννης Οικονόμου, η υφυπουργός Τουρισμού Σοφία Ζαχαράκη, ο βουλευτής Φθιώτιδας της ΝΔ Θεμιστοκλής Χειμάρας, ο βουλευτής Φθιώτιδας του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννης Σαρακιώτης, η πρώην βουλευτής Φθιώτιδας Ελένη Μακρή – Θεοδώρου, ο Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας Φάνης Σπανός, ο δήμαρχος Λαμιέων Θύμιος Καραϊσκος, η δήμαρχος Στυλίδας Βιργινία Στεργίου, η δήμαρχος Αμφίκλειας – Ελάτειας Αθανασία Στιβακτή, ο δήμαρχος Δομοκού Μπάμπης Λιόλιος και ο δήμαρχος Καλαμάτας Θανάσης Βασιλόπουλος.

Ποιος ήταν ο Άγιος Βησσαρίων ο Αγαθωνίτης

Ο Γέρων Βησσαρίων Κορκολιάκος, ο Αγαθωνίτης, γεννήθηκε στο Πεταλίδι Μεσσηνίας το έτος 1908, όπου έμαθε τα πρώτα του γράμματα. Το κοσμικό του όνομα ήταν Ανδρέας. Στα 18 του χρόνια πήγε στην Καλαμάτα, όπου συνδέθηκε με πνευματικούς ανθρώπους και αποφάσισε να εισέλθει στον ιερό κλήρο. Έγινε Μοναχός και πήρε το όνομα Βησσαρίων. Έπειτα χειροτονήθηκε Διάκονος, Ιερέας και έλαβε το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτου.

Ανώτερες σπουδές του ήταν το Σχολαρχείο. Ωστόσο η συνεχής μελέτη των ιερών βιβλίων, των κειμένων της Εκκλησίας μας, των βιβλίων του αναλογίου, είχαν κάνει τον π. Βησσαρίωνα άνθρωπο ευρύτατα και βαθύτατα μορφωμένο θεολογικά.

Γεμάτος πνευματικά εφόδια το έτος 1935, ύστερα από πρόσκληση του επίσης Μεσσήνιου Μητροπολίτη Καρδίτσας Ιεζεκιήλ, ο π. Βησσαρίων πήγε στην Καρδίτσα, όπου αφοσιώθηκε στο έργο της διακονίας του Κυρίου μας. Εκεί ασκήθηκε στο έργο της φιλανθρωπίας και μέσα σε αυτό ανάλωσε ολόκληρη τη ζωή του σε σημείο που ευρισκόμενος στο Νοσοκομείο «Σωτηρία», λίγο πριν το θάνατό του, να ρωτάει από το κρεβάτι του πόνου με ακαταπόνητη έγνοια για τα παιδιά, τους φτωχούς, για τα πράγματα της Εκκλησίας και της κοινωνίας.

Ανέλαβε πολλές και δύσκολες αποστολές. Μεταξύ αυτών έπαιξε σημαντικό ρόλο στη γερμανική κατοχή, κατά την οποία αναφέρεται ότι βοήθησε πολλούς πατριώτες και έσωσε με προσωπικές παρεμβάσεις του παιδιά που είχαν συλλάβει οι Γερμανοί.

Μετά την Απελευθέρωση και τον Εμφύλιο ο π. Βησσαρίων έφυγε από την Καρδίτσα. Ήδη Αρχιμανδρίτης με πολύχρονο ασκητικό βίο και πλούσιο πνευματικό και κοινωνικό έργο, ήρθε στην Ιερά Μονή Αγάθωνος μετά το 1955, επηρεασμένος από τον επίσης Πελοποννήσιο π. Γερμανό Δημάκο. Εκεί ανέλαβε να διακονεί τον πνευματικό τομέα του Μοναστηριού. Είχε εσωτερικό διακόνημα μέσα στο Μοναστήρι, αλλά είχε και εξωτερική υπηρεσία στον κόσμο. Κάθε Δευτέρα και Τρίτη πήγαινε στα Νοσοκομεία της Λαμίας, έβλεπε τους ασθενείς, τους παρηγορούσε και τους εξομολογούσε. Με τη χαρισματική προσωπικότητά του, την αγάπη του για τον άνθρωπο και τον γλυκύ και απλό τρόπο του κατάφερνε να ανακουφίζει τις πονεμένες ψυχές. Τις λοιπές ημέρες καθόταν στο Μοναστήρι, μπροστά στην Εκκλησία, υποδεχόταν με το ευπροσήγορο χαμόγελό του τον κόσμο και άκουγε τα προβλήματά του. Οι άνθρωποι που έρχονταν φορτωμένοι με πόνο, βάσανα και άγχος, έφευγαν από το Γέροντα ανακουφισμένοι. Πολλούς από αυτούς τους βοηθούσε και οικονομικά. Όσα πράγματα και χρήματα του έφερναν πολλοί άνθρωποι που τον εμπιστεύονταν, ο παππούλης τα μοίραζε στους φτωχούς και όσους είχαν ανάγκη. Έλεγε συνεχώς: «Έξω οι άνθρωποι είναι φτωχοί, έξω πεινάνε, πρέπει να τους βοηθήσουμε».

Κάθε Σαρακοστή έφευγε από το Μοναστήρι με την ευχή του Γέροντα Γερμανού και έφτανε από τη μια άκρη του Νομού Φθιώτιδος στην άλλη. Πήγαινε σε όλα τα σπίτια και βοηθούσε. Πολλές φορές κοιμόταν και εκεί. Η περιοδεία του περιλάμβανε κατ΄ αρχήν την εξομολόγηση, για την οποία τον ανέμεναν με αδημονία σε όλα τα χωριά. Ο π. Βησσαρίων εξομολογούσε και τα παιδιά στο Εκκλησιαστικό Λύκειο της Λαμίας και ήταν ο πνευματικός τους. Εξομολογούσε τα παιδιά και στο τέλος πάντοτε τους έβαζε «κάτι» στο χέρι, για να τα ενισχύσει.

Όταν λειτουργούσε ο π. Βησσαρίων, έλαμπε ολόκληρος, καθώς τελούσε τη Θεία Λειτουργία με όλο το σεβασμό και την ιεροπρέπεια που αρμόζει. Παρά το γεγονός ότι δεν μπορούσε να μιλήσει καλά, καθώς η φωνή του ήταν φθίνουσα, εξαιτίας ενός περιστατικού με τους Γερμανούς, δεν παραιτήθηκε από το Άγιο Θυσιαστήριο. Έλεγε πως: «ο δε έχω, Κύριε, τούτο σοι δίδωμι»(Πρ. γ΄, 6). Με συμβουλές που η Θεία Χάρις παραχωρούσε στην προσευχή του, με εμπνευσμένη κατήχηση, με μυστική εξομολόγηση, φιλοτεχνούσε το έργο του ο λειτουργός του Θεού. Ήταν Μέγας Εξομολόγος. Τον έβλεπαν οι άνθρωποι ευπροσήγορο, απλό, ταπεινό, με την αδύναμη φωνούλα του και έλκονταν.

Ο π. Βησσαρίων ήταν και ο «κουβαλητής» του Μοναστηριού. Έβγαινε με την εικόνα της Παναγία στα χωριά, όπου με λαχτάρα τον περίμεναν στους δρόμους οι πιστοί. Τελούσαν ακολουθίες, ο παππούλης τους εξομολογούσε, τους μιλούσε με λόγους πνευματικούς και οικοδομητικούς και εκείνοι έδιναν ευλογίες από τα προϊόντα τους. Ο π. Βησσαρίων όσα μάζευε τα μοίραζε σε δύο «σακιά». Ένα σακί έφερνε στο Μοναστήρι για τις ανάγκες του, καθώς τότε λειτουργούσε εδώ η Γεωργοτεχνική Σχολή και η Ιερά Μονή φιλοξενούσε 82 άπορα παιδιά. Όσα περιείχε το άλλο σακί τα μοίραζε κατευθείαν στους φτωχούς. Γνώριζε ποιες ήταν οι ανάγκες κάθε οικογένειας και ανάλογα έκανε τη διανομή.

Ο Γέρων Βησσαρίων πέρασε τη ζωή του νουθετώντας, συμβουλεύοντας, διακονώντας με παντοειδείς τρόπους το ποίμνιο του Θεού. Ήταν ο καλός ποιμήν, που θυσίασε τη ζωή του υπέρ των προβάτων. Τα του κόσμου όλα τα θεωρούσε σκύβαλα, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, «ίνα Χριστόν κερδήσει». Και τον κέρδισε το Χριστό. Ο π. Βησσαρίων είναι σήμερα κοντά στον Κύριο, ο οποίος οικονόμησε εξαιρετικά να του δώσει ιδιαίτερη τιμή. Δεν τον αγίασε απλά, του κράτησε το σώμα σε αφθαρσία, για να το δούμε όλοι εμείς ιδίοις όμμασι και να πιστέψουμε, να δυναμωθούμε, να συνετιστούμε, να συγκλονιστούμε.

Ο π. Βησσαρίων ήταν καλά στην υγεία του σε γενικές γραμμές. Δεν είχε μεγάλα προβλήματα. Προς το τέλος της ζωής του ήρθαν η κόπωση και τα γεράματα. Λόγω της σοβαρότητας της κατάστασης μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο «Σωτηρία» στην Αθήνα, όπου κοιμήθηκε από πνευμονικό οίδημα την 22 Ιανουαρίου 1991.

Η πρόσβαση στο Μοναστήρι εκείνες τις ημέρες ήταν δύσκολη λόγω έντονης χιονόπτωσης. Με δυσκολία ανέβηκε η νεκροφόρα. Για δύο ημέρες τοποθετήθηκε στην Εκκλησία, όπου πολύς κόσμος περνούσε για να χαιρετήσει το Γέροντα και να κλάψει. Έλαμπε το πρόσωπό του μέσα στο φέρετρο και το σώμα του ευωδίαζε. Το σώμα του δεν μπορούσε να ενταφιαστεί στο κοιμητήριο λόγω των καιρικών συνθηκών και ως εκ τούτου κηδεύτηκε στα Βαπτιστήρια, όπου υπήρχαν δωμάτια προορισμένα για την εξομολόγηση. Πολλοί άνθρωποι για χρόνια κατέβαιναν για να προσκυνήσουν το σκήνωμα, δείχνοντας την ευσέβειά τους. Μάλιστα πολλοί του έφερναν αφιερώματα, σαν να τα προσέφεραν σε Άγιο, χωρίς να περιμένουν οποιοδήποτε σημείο για να αποδείξει την αγιότητά του. Μάλιστα υπάρχουν αναφορές των θαυμαστών εμπειριών και των βιωμάτων που είχαν στον τάφο του Γέροντα. Πολλοί είχαν ταραχή μέσα στο σπίτι τους, μα όταν είδαν τον π. Βησσαρίωνα στον ύπνο τους, ήρθε η γαλήνη πάλι στην οικογένεια, και άλλα παρόμοια. Αποφασίστηκε να μη γίνει εκταφή, αλλά αναβάθμιση του χώρου των Βαπτιστηρίων. Ωστόσο η καθίζηση που παρουσιάστηκε στην ανατολική πλευρά του Μοναστηριού απαιτούσε το γκρέμισμα και την ανοικοδόμηση αυτής με νέα στηρίγματα. Επομένως η εκταφή ήταν απαραίτητο να γίνει. Αφού τελέστηκε Τρισάγιο, ξεκίνησε η αφαίρεση των τούβλων. Φάνηκε το φέρετρο σε άριστη κατάσταση. Αφού μεταφέρθηκε στο κοιμητήριο, άνοιξαν οι Μοναχοί το φέρετρο για να αφαιρέσουν τα οστά. Όταν όμως το άνοιξαν, διαπίστωσαν με έκπληξη ότι το σώμα του κάτω από το σάβανο ήταν άφθαρτο.

Αυτό αποτελούσε θαυμαστό γεγονός και θεία οικονομία. Παρά το γεγονός ότι όλοι οι Μοναχοί πίστευαν στην αγιότητά του, η Αγία Εκκλησία έπρεπε να επιληφθεί της υπόθεσης. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ.κ. Νικόλαος, όταν το έμαθε συγκλονίστηκε, επισκέφθηκε το Μοναστήρι και προσκύνησε συγκινημένος το ιερό σκήνωμα. Το άφθαρτο σώμα του Γέροντα μεταφέρθηκε στο παρεκκλήσιο της Αγίας Τριάδας για να προστατεύεται και έκτοτε εκεί βρίσκεται προς προσκύνηση από χιλιάδες πιστούς.

Ο ήσυχος παππούλης με τη χάρη του Θεού τάραξε το πανελλήνιο. Μετά από δεκαπέντε χρόνια βρέθηκε το σκήνωμα αυτού του ανθρώπου σε πλήρη συνοχή, απλώς συρρικνωμένο, αφυδατωμένο, να κρατά μάλιστα το Ιερό Ευαγγέλιο και να μην είναι εύκολο να του το αποσπάσει κανείς. Σαν να θέλει να μας πει ότι ξεφύγαμε από το Ευαγγέλιο και να μας προτρέπει, κυρίως τους Ιερείς: «Γυρίστε πάλι στις γάργαρες πηγές της Πίστεώς μας, στην Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση. Πάψτε να ασχολείστε με τις κοσμικότητες και τα κοινωνικά ζητήματα, είναι άλλοι αρμόδιοι για αυτά τα θέματα. Εσείς έχετε χρέος να οδηγήσετε τις ψυχές εις νομάς σωτηρίους, να ανεβάσετε τον άνθρωπο από τη Γη στον Ουρανό!…»

ΠΗΓΗ

Σε κλίμα συγκίνησης και πνευματικής αγαλλίασης, κατόπιν ευλογίας και προτροπής του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου, τελέσθηκε Δοξολογία, ευχαριστίας και ευγνωμοσύνης, προς τον Πανάγαθο Θεό, για την αγιοκατάταξη, υπό της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, του Οσίου πατρός ημών Βησσαρίωνος του Αγαθωνίτου, του εκ Πεταλιδίου της Μεσσηνίας καταγομένου.

Της Δοξολογίας προέστη ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας Αρχιμ. Φίλιππος Χαμαργιάς, συμπαραστατούμενος από τους κληρικούς της Αρχιερατικής Περιφέρειας Πεταλιδίου. Μετά το πέρας της Δοξολογίας ο π. Φίλιππος αναφέρθηκε στην ευγνωμοσύνη της τοπικής Εκκλησίας, έτσι όπως αυτή εκφράστηκε και διά του μηνύματος του Σεβ. Μητροπολίτου Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου, προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο και την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, για την επίσημη αναγραφή του Αγίου Βησσαρίωνος στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Εν συνεχεία αναφέρθηκε εν συντομία στα βιογραφικά στοιχεία του Αγίου, ευχαρίστησε τον Πανάγαθο θεό που του επεφύλαξε αυτήν την ευλογία, να μεταφέρει το χαρμόσυνο μήνυμα στους συντοπίτες του Αγίου και τόνισε πως “η ανάδειξη αγίων στις μέρες μας αποτελεί σημάδι πως ο Θεός δεν μας εγκαταλείπει”.

Με αισθήματα ιδιαίτερης χαράς και θρησκευτικής συγ-κίνησης πληροφορηθήκαμε την αγιοκατάταξη και την εγγραφή στις Δέλτους της Ορθόδοξης Εκκλησίας από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, του “εν αγίοις πατρός ημών” Βησσαρίωνα του Αγαθωνίτου, ο οποίος, κατάγεται από την κωμόπολη του Πεταλιδίου Μεσσηνίας.

Η τοπική Εκκλησία της Μεσσηνίας και ο  Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Χρυσόστομος, εκφράζουν τις υιϊκές ευχαριστίες τους στον Παναγιώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο και την περί Αυτόν Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου για την ευλογία αυτή. Επίσης ευχαριστούν τα μέλη των δύο Συνοδικών Κανονικών  Επιτροπών, του Οικου-μενικού Πατριαρχείου και της Εκκλησίας της Ελλάδος, ως και την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, για τις θετικές εισηγήσείς τους.

Η διαδικασία της αγιοκατάταξης του αγίου Βησσαρίωνα του Αγαθωνίτη, είναι γνωστό, ότι ξεκίνησε από τον μακαριστό Μητροπολίτη Φθιώτιδος κυρό Νικόλαο και ολοκληρώθηκε με την συμβολή του κατά πάντα άξιου διάδοχού του, Μητροπολίτη κ. Συμεών, για τους οποίους σύσσωμη η τοπική Εκκλησία της Μεσσηνίας εύχεται για μεν τον πρώτον η μνήμη του να είναι αιώνια και ο Θεός να τον αναπαύσει «εν Χώρα ζώντων», εις δε τον Σεβασμιώτατον κ. Συμεών, ο Θεός να του χαρίζει πάμπολλα έτη Αρχιερωσύνης με υγεία «επ’ αγαθώ» του ιερού κλήρου και του ποιμνίου της τοπικής Εκκλησίας της Φθιώτιδος και της καθόλου Εκκλησίας.

Ο Θεός διά πρεσβειών του αγίου Βησσαρίωνα του Αγαθωνίτου να σκέπει και να ενισχύει τον ιερό κλήρο και το ποίμνιο των δύο Μητροπόλεων Φθιώτιδος και Μεσσηνίας αλλά και σύμπασας της Εκκλησίας.