Πέντε χρόνια συμπληρώνονται σήμερα, 15 Νοεμβρίου από την φονική πλημμύρα στη Μάνδρα που κόστισε τη ζωή σε 24 ανθρώπους, με τις μνήμες από την τραγωδία να είναι ακόμα νωπές.

Για την εθνική τραγωδία υπήρχαν 21 κατηγορούμενοι εκ των οποίων οι 8 καταδικάστηκαν και οι 11 αθωώθηκαν.

Οι πέντε κατηγορούμενοι είχαν αθωωθεί από το σύνολο των αδικημάτων για τα οποία είχαν παραπεμφθεί σε δίκη μετά από πολύμηνη ακροαματική διαδικασία.

Στον αντίποδα το δικαστήριο είχε κηρύξει ενόχους οκτώ κατηγορούμενους για τα αδικήματα της πλημμύρας, της ανθρωποκτονίας και σωματικών βλαβών από αμέλεια κατά περίπτωση και καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης από 4 έως 6 ετών, με ανασταλτικό αποτέλεσμα στην έφεση.

Πρόκειται για δύο αντιπεριφερειάρχες, κατά τον επίμαχο χρόνο, την τότε δήμαρχο Μάνδρας και πέντε τότε στελέχη, της Πολεοδομίας και της Υπηρεσίας αστυνόμευσης ρεμάτων.

Στην περιοχή πριν από ένα χρόνο ξεκίνησαν τα αντιπλημμυρικά έργα για να αποφευχθεί άλλη τραγωδία στο μέλλον.

ΠΗΓΗ

Ένας από τους 12 μαθητές του Χριστού, η μνήμη του οποίου τιμάται από την εκκλησία στις 14 Νοεμβρίου. Την ημέρα αυτή γιορτάζουν όσοι φέρουν το όνομα Φίλιππος και Φιλιππία.

Ο Φίλιππος καταγόταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας, ήταν δηλαδή συμπολίτης των δύο άλλων μαθητών του Ιησού, του Ανδρέα και του Πέτρου. Όταν ο Χριστός τον συνάντησε στη Γαλιλαία τον κάλεσε με τη φράση «ακολούθει μοι». Και ο Φίλιππος τον ακολούθησε κι έγινε μαθητής του.

Στο μεταξύ, ο Φίλιππος σε μία συνάντηση με τον φίλο του Ναθαναήλ του λέει: «Άκουσε φίλε μου. Εκείνον για τον οποίο έγραψε ο Μωυσής στο Νόμο και προφήτευσαν οι προφήτες, τον βρήκαμε. Είναι ο Ιησούς, το παιδί του Ιωσήφ, από την πόλη Ναζαρέτ». Ο Ναθαναήλ απορεί και διερωτάται: «Είναι δυνατό να βγει κάτι καλό από τη Ναζαρέτ;». «Έλα και θα δεις» του αντέτεινε ο φίλος. του. Ο Ναθαναήλ υπακούοντας στην παράκληση του Φίλιππου πήγε να δει τον Χριστό, με αποτέλεσμα να πιστέψει και να γίνει μαθητής του.

Κατά την Πεντηκοστή, ο Φίλιππος, όπως και οι άλλοι μαθητές του Χριστού, έλαβε τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος και αφοσιώθηκε με ζέση στην κήρυξη του Ευαγγελίου. Στην Ιεράπολη της Φρυγίας οι ειδωλολάτρες τον συνέλαβαν και ύστερα από πολλά βασανιστήρια, μαρτύρησε πάνω στο σταυρό το 87. Σύμφωνα, όμως, με τον Κλήμεντα τον Αλεξανδρέα, ο Φίλιππος πέθανε ειρηνικά στην ίδια πόλη.

Θείαν έλλαμψιν, του Παρακλήτου, εισδεξάμενος, πυρός εν είδει, παγκοσμίως ως αστήρ ανατέταλκας, και της αγνοίας τον ζόφον διέλυσας, τη θεία αίγλη Απόστολε Φίλιππε. Όθεν πρέσβευε, Χριστώ τω Θεώ δεόμεθα, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

ΠΗΓΗ

Ένας από τους πιο σημαντικούς και πολυγραφότατους ποιητές της «γενιάς του ‘30», που τα έργα του αποτελούν μεγάλο κομμάτι της ιστορίας την ελληνικής λογοτεχνίας. Η γραφή του μοναδική και το ύφος του άκρως εpωτικό, σαν να μιλούσε με άνθρωπο την ώρα που έγραφε τους πολυδιαβασμένους στίχους του.

Γεννήθηκε το 1909 στη Μονεμβασιά. Ήταν ο μικρότερος από τα τέσσερα παιδιά ενός ευκατάστατου μεγαλοκτηματία, του Ελευθέριου Ρίτσου. Ημερομηνία γέννησής του ήταν η 1η Μαΐου.

Το 1919 αποφοίτησε από το Σχολαρχείο της Μονεμβασιάς και δυο χρόνια αργότερα γράφτηκε στο Γυμνάσιο του Γυθείου. Εκείνη τη χρονιά, έχασε ένα από τα αδέρφια του αλλά και τη μητέρα του από φυματίωση. Η θλίψη τον πλημμύρισε και δεν άργησε να βρει διέξοδο και έκφραση στην ποίηση, αφού τρία χρόνια αργότερα, δημοσιεύει τα πρώτα ποιήματά του.

Το 1925 φθάνει στην Αθήνα. Ο πατέρας του έχει καταστραφεί οικονομικά, έτσι ο Ρίτσος αναγκάζεται να εργαστεί για να βγάλει τα προς το ζην, αρχικά ως δακτυλογράφος και αργότερα ως αντιγραφέας στην Εθνική Τράπεζα. Το 1926 προσβάλλεται κι αυτός από φυματίωση και επιστρέφει στη Μονεμβασιά. Λίγο αργότερα γράφεται στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργαζόταν ταυτόχρονα ως βοηθός βιβλιοθηκάριου στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών.

Το 1927 η αιμόπτυση επανήλθε. Νοσηλεύεται στην κλινική Παπαδημητρίου όπου παραμένει για ένα μήνα, μέχρι να που θα μεταφερθεί στο σανατόριο «Σωτηρία». Εκεί θα γνωρίσει τη Μαρία Πολυδούρη αλλά και πολλούς άλλους διανοούμενους και μαρξιστές της εποχής. Θα περάσει ένα χρόνο στα Χανιά και το 1931 επιστρέφει στην Αθήνα. Η υγεία του βελτιώνεται συνεχώς, μαζί με τα οικονομικά του. Το 1933 συνεργάζεται με το αριστερό περιοδικό «Πρωτοπόροι», ενώ συμμετέχει και σε διάφορους θιάσους ως ηθοποιός.

Το 1934 άρχισε να αρθρογραφεί από τις στήλες του Ριζοσπάστη και εξέδωσε την πρώτη του συλλογή με τίτλο «Τρακτέρ» με το ψευδώνυμο Σοστίρ (αναγραμματισμό του επιθέτου του). Τον ίδιο χρόνο γίνεται μέλος του ΚΚΕ. Το 1936 θα δει στον Ριζοσπάστη μια φωτογραφία μιας μάνας να θρηνεί πάνω από το πτώμα του γιου της, που συμμετείχε στην απεργία των καπνεργατών της Θεσσαλονίκης. Η δικτατορία του Μεταξά είχε καταπνίξει τη διαδήλωση. Ο Ρίτσος από αυτή τη φωτογραφία εμπνεύστηκε για να γράψει το έργο του «Επιτάφιος».

Ο πατέρας του έχασε τα λογικά του λόγω οικονομικών προβλημάτων και η αδελφή του επέστρεψε από την Αμερική για να τον φροντίσει. Όμως εισήλθε και αυτή στο ψυχιατρείο καθώς η υγεία της κλονίστηκε. Λίγο αργότερα θα δει να βγάζουν τον πατέρα της νεκρό από το απέναντι δωμάτιο στο Δαφνί. Ο Ρίτσος συντετριμμένος εμπνέεται από την κατάσταση της αδερφής του για να γράψει την ποιητική σύνθεση «Το τραγούδι της αδελφής μου».

Αργότερα προσλαμβάνεται ως ηθοποιός και χορευτής από το Εθνικό θέατρο αλλά οι κινήσεις και η ορθοστασία επιβαρύνουν την υγεία του. Στην κατοχή ήταν σχεδόν κατάκοιτος αλλά συμμετείχε στο μορφωτικό σκέλος του ΕΑΜ. Το 1945 γράφει τη «Ρωμιοσύνη», ένα δημοφιλές ποίημά του, που το μελοποίησε το 1966 ο Μίκης Θεοδωράκης.

Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου, εξορίστηκε στη Λήμνο, στη Μακρόνησο και στον Άγιο Ευστράτιο. Το 1952 επιστρέφει στην Αθήνα όπου ασχολείται με την πολιτική, με το κόμμα της ΕΔΑ. Δυο χρόνια αργότερα θα παντρευτεί την παιδίατρο Φηλίτσα Γεωργιάδου και το 1956, θα ταξιδέψει στη Σοβιετική Ένωση ως μέλος της αντιπροσωπείας διανοούμενων και δημοσιογράφων. Την ίδια χρονιά τιμάται με το κρατικό βραβείο για τη «Σονάτα του Σεληνόφωτος».

Όταν έγινε το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967, οι φίλοι του τον προέτρεψαν να κρυφτεί. Όμως εκείνος δεν έφυγε από το σπίτι του. Συνελήφθη και κλείστηκε στον ιππόδρομο του Φαλήρου. Εξορίστηκε στη Λέρο και στη Γυάρο και αργότερα τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό στο σπίτι της γυναίκας του στη Σάμο. Το 1973 συμμετείχε στα γεγονότα του Πολυτεχνείου.

Με την πτώση της δικτατορίας, έγινε επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ενώ το 1975 προτάθηκε για Βραβείο Νόμπελ. Τον επόμενο χρόνο τιμήθηκε με το Βραβείο Λένιν. Δέκα χρόνια αργότερα, θα τιμηθεί με το βραβείο «Ποιητής διεθνούς ειρήνης» του ΟΗΕ.

Πέθανε στις 11 Νοεμβρίου του 1990, σε ηλικία 81 ετών. Άφησε πίσω του περίπου 50 ανέκδοτες συλλογές. Συνολικά το έργο του αποτελείται από 100 ποιητικές συλλογές, εννέα πεζογραφήματα και τέσσερα θεατρικά έργα. Είναι ένας από τους πιο σημαντικούς Έλληνες ποιητές του 20ου αιώνα. Οι ηχογραφημένες αναγνώσεις των ποιημάτων του από τον ίδιο, μνημονεύονται μαζί με την ποίησή του μέχρι σήμερα.

ΠΗΓΗ

Από τα τέλη Σεπτεμβρίου η Ελλάδα είχε κηρύξει τον πόλεμο εναντίον μιας παρακμάζουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ο διάδοχος Κωνσταντίνος μετά την νίκη του Ελληνικού Στρατού στο Σαραντάπορο, αποφάσισε να βαδίσει προς το Μοναστήρι για να συναντήσει τον Σέρβικο Στρατό. Η κυβέρνηση του Ελευθέριου Βενιζέλου διαφώνησε, καθώς θεωρούσε επιτακτική την ανάγκη να κινηθεί ο στρατός προς την Θεσσαλονίκη, πριν φτάσουν σε αυτήν οι Βούλγαροι. Είναι χαρακτηριστική η περίφημη φράση του Ελευθέριου Βενιζέλου στον διάδοχο Κωνσταντίνο «σας απαγορεύω να πάτε στο Μοναστήρι, θα πάτε να απελευθερώσετε τη Θεσσαλονίκη». Μετά την μεσολάβηση του πατέρα του, Γεώργιου του Α’, ο Κωνσταντίνος πείθεται και μετά την αποφασιστική νίκη στα Γιαννιτσά (19-20 Οκτωβρίου) βαδίζει προς την Θεσσαλονίκη, σε έναν αγώνα δρόμου να προλάβει τους Βούλγαρους.

Μετά από διαπραγμάτευση του διάδοχου Κωνσταντίνου που κράτησε περισσότερες από 24 ώρες και έθεσε σε κίνδυνο την κατάληψη της, ο Ταξίν Πασάς δέχθηκε τους ελληνικούς όρους. Στις 26 Οκτωβρίου, ανήμερα του πολιούχου Αγίου Δημητρίου, η Θεσσαλονίκη απελευθερώνεται από τους Έλληνες, με τον Κωνσταντίνο να στέλνει μήνυμα στον Βούλγαρο στρατηγό Τοντόροφ να διαθέσει τις δυνάμεις του αλλού.

Το επόμενο πρωί, δυο τάγματα Ευζώνων εισήλθαν στην πόλη και ύψωσαν την ελληνική σημαία στο διοικητήριο. Στις 28 Οκτωβρίου, ο Κωνσταντίνος εισήλθε στην πόλη σε πανηγυρικό κλίμα. Εκείνο το πρωί έφθασαν και οι Βούλγαροι στην πόλη, αλλά ήταν πια πολύ αργά γι’ αυτούς. Ο Τοντόροφ ζήτησε να στρατοπεδεύσει στην πόλη αλλά εισέπραξε αρνητική απάντηση. Μετά από διαπραγματεύσεις, επιτράπηκε σε δυο τάγματα των Βουλγάρων (στα οποία ήταν επικεφαλής οι δυο πρίγκηπες) να αναπαυτούν για λίγες μέρες. Η συμφωνία παραβιάστηκε και στην πόλη μπήκε ένα ολόκληρο σύνταγμα. Ο Β’ Βαλκανικός Πόλεμος δεν ήταν και πολύ μακριά.

Στις 29 Οκτωβρίου, ο βασιλιάς επισημοποίησε την απελευθέρωση με την εμφάνισή του στην πόλη. Οι Έλληνες κάτοικοι τον υποδέχθηκαν με ενθουσιασμό ενώ οι μουσουλμάνοι με απάθεια. Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης, που ήταν και η πλειοψηφία της πόλης, απογοητεύτηκαν, καθώς προωθούσαν σχέδιο διεθνοποίησης της πόλης. Η 26η Οκτωβρίου είναι η σημαντικότερη ημερομηνία του Α’ Βαλκανικού Πολέμου για την Ελλάδα.

ΠΗΓΗ

Σαν σήμερα πριν από 54 χρόνια, στις 20 Οκτωβρίου του 1968, ο Έλληνας μεγιστάνας Αριστοτέλης Ωνάσης παντρευόταν την πρώτη κυρία των ΗΠΑ Ζακλίν Μπουβιέ Κένεντι.  Εκείνη ήταν 39 ετών εκείνος 62.

Η Τζάκι πέθανε χρόνια μετά τον θάνατο του Αριστοτέλη, ως Τζάκι Κένεντι Ωνάση. Και υπήρχε λόγος, που δεν αποχωρίστηκε ποτέ το επίθετο του μεγιστάνα.

Η γνωριμία

Ο δημοσιογράφος Δημήτρης Λυμπερόπουλος, ο οποίος πέθανε το 2019, έχει γράψει δεκάδες ρεπορτάζ για τον Έλληνα κροίσο. Στην προσωπική του ιστοσελίδα μπορεί να βρει κανείς άπειρα κείμενα που έχουν μεγάλο ενδιαφέρον.

Σε ένα από αυτά, το οποίο αναδημοσίευσε «Το Βήμα» αναφέρεται στον «γάμο του αιώνα», όπως ονομάζει το γάμο του Ωνάση με την Τζάκι Κένεντι.

Συγκεκριμένα περιγράφει το σπουδαίο αυτό γεγονός: «Στις 17 Αυγούστου 1968, στο Σκορπιό, πάνω στη θαλαμηγό «Χριστίνα», ο Ωνάσης πήρε την απόφαση να διαλύσει το δεσμό του με τη Μαρία Κόλλας και να ζητήσει σε γάμο την Τζάκι, χήρα Κένεντι. Η ‘προξενήτρα’ Λη Ράτζιβιλ (αδελφή της Τζάκι) είχε προηγηθεί στο νησί, δυο μέρες πριν, με συντροφιά την Καρολίνα Κένεντι. Την επόμενη έφτασαν και ο Έντουαρντ Κένεντι, η Τζάκι και ο μικρός γιος της Τζον.

Σε μια γιορτή πάνω στη θαλαμηγό, τη νύχτα της 17 Αυγούστου, η Μαρία Κάλλας κατάλαβε πως όλα είχαν τελειώσει ανάμεσα σ’ αυτήν και τον Άρη, όταν τον είδε να κοιτάζει την πρώην πρώτη κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών όπως ακριβώς εκείνη πριν εννέα χρόνια… Η «προξενήτρα» δε δίστασε να εκφράσει, μπροστά της, το μεγάλο της θαυμασμό για τον αμφιτρύωνα και την αδελφή της: ‘Τι ταιριαστό ζευγάρι!…’».

Ο γάμος

Η γαμήλια τελετή έγινε τον Οκτώβριο του ίδιου έτους σαν σήμερα, στο νησάκι του Σκορπιού, παρουσία ελάχιστων καλεσμένων, αλλά εκατοντάδων παπαράτσι και δημοσιογράφων που είχαν ταξιδέψει στη Λευκάδα από όλες τις γωνιές του πλανήτη.

Παρόντες από την πλευρά της Τζάκι ήταν τα παιδιά της, Καρολίνα και Τζον-Τζον, η μητέρα της, Τζάνετ Νόρτον Λι, ο πατριός της, Χιου Οτσινχλός και η αδερφή της Λι Ράτζβιλ.

Η νύφη, που συνοδεύει κάτω από ψιλόβροχο ο πατριός της, εμφανίζεται με δαντελένιο μπεζ νυφικό φόρεμα Βαλεντίνο, στο αριστερό της χέρι φορά ένα πελώριο ρουμπίνι σε σχήμα καρδιάς πλαισιωμένο με διαμάντια, ενώ το εντυπωσιακό σύνολο συμπληρώνεται με σκουλαρίκια και μεγάλα ρουμπίνια δεμένα με διαμάντια…, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής.

Το συμφωνητικό μεταξύ του ζευγαριού

Ο γάμος τους κράτησε μέχρι και τον θάνατο του Ωνάση.

Η Τζάκι σύμφωνα με  πήρε 26 εκατ. δολάρια για να παραιτηθεί από κάθε αξίωση από την περιουσία του Ωνάση, ωστόσο δεν κατάφερε ποτέ να αλλάξει επώνυμο, αφού ένας από τους όρους του συμφωνητικού που της εξασφάλιζε τα χρήματα ήταν να μην αποχωριστεί το όνομα Ωνάση μέχρι τον θάνατό της.

ΠΗΓΗ

Στις 28 Σεπτεμβρίου του 2008 στο γκραν-πρί της Φόρμουλα 1 στη Σιγκαπούρη, ο Νέλσον Πικέ Τζούνιορ, οδηγός της Renault, προσκρούει με ταχύτητα 110 χλμ/ώρα σε έναν τοίχο. Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Φόρμουλα, ο αγώνας δεν διακόπτεται σε περίπτωση ατυχήματος αλλά μπαίνει σε «κατάσταση ασφαλείας», χαμηλώνει ταχύτητα και το όχημα «οδηγεί» κατά κάποιον τρόπο την κούρσα, μέχρι να καθαριστεί η πίστα. Οι συνθήκες αυτές ευνόησαν τον οδηγό Φερνάντο Αλόνσο να τερματίσει πρώτος, αν και είχε ξεκινήσει από τη 15η θέση.

Εννιά περίπου μήνες αργότερα και αφού ο Νέλσον Πικέ αποχώρησε από τη Renault, το δίκτυο Rede Globo αποκάλυψε πως το ατύχημα ήταν προσχεδιασμένο. Έτσι βγήκε στο προσκήνιο το σκάνδαλο που ονομάστηκε Crashgate (κατά το Watergate).

Το ατύχημα του Νέλσον Πικέ

Στο σχέδιο ήταν μπλεγμένοι ο οδηγός Νέλσον Πικέ (που πήρε ασυλία λόγω της λεπτομερούς ομολογίας του), ο αρχιμηχανικός Πατ Σαιμοντς και ο Γενικός Διευθυντής της ομάδας Φλάβιο Μπριατόρε. Ο Μπριατόρε αποκλείστηκε επ’ αόριστον από τη Φόρμουλα 1, υπό οποιαδήποτε ιδιότητα ακόμα και ως θεατής. Η ποινή της Renault, ήταν αρχικά διετής αποκλεισμός αλλά αργότερα της δόθηκε αναστολή. Αργότερα η ποινή του Μπριατόρε πέρασε από 40 κύματα μέχρι να του επιτρέψουν να επιστρέψει στη Φόρμουλα 1 το 2013.

Το σκάνδαλο Crashgate είναι ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα στην ιστορία του μηχανοκίνητου αθλητισμού, που κατέδειξε το νοσηρό σύστημα πίσω από συμφέροντα των εταιρειών της αυτοκινητοβιομηχανίας.

ΠΗΓΗ

Δύο χρόνια μετά τη μεγαλύτερη σύγχρονη ναυτική τραγωδία της χώρας μας, στο παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη θέση Κορακιές, ένα άλλο πλοίο, το «Αντίπαρος Star» απέτεινε με το δικό του τρόπο συγκινητικό φόρο τιμής στους νεκρούς του «ΕΞΠΡΕΣ ΣΑΜΙΝΑ».

Στο σημείο του ναυαγίου, παρατεταμένους συριγμούς και «πιρουέτες» γύρω από τον άξονα του, σκόρπισε ρίγη συγκίνησης.

Οι στιγμές ήταν πράγματι καθηλωτικές.

Τα ξημερώματα της 9ης Σεπτεμβρίου του 2019, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας υπέστη καρδιακή ανακοπή στον ύπνο του και ενώ βρισκόταν στο σπίτι του στον Πτελεό Μαγνησίας. Όταν έφτασε το ασθενοφόρο ήταν ήδη νεκρός. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο του Βόλου όπου και διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Ήταν μόλις 62 ετών. Ο θάνατος του συνθέτη και τραγουδιστή σκόρπισε θλίψη σε ολόκληρο το πανελλήνιο.

Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας γεννήθηκε στις 5 Νοεμβρίου του 1956 στην Νέα Ιωνία Βόλου. Ο πατέρας του ήταν συνθέτης και διευθυντής της κρατικής ορχήστρας της ΕΡΤ, οπότε είχε την τύχη να έρθει σε επαφή με τη μουσική από πολύ μικρή ηλικία. Μετακόμισε στην Αθήνα αλλά σε ηλικία 10 ετών έχασε τον πατέρα του, κάτι που ίσως να τον σημάδεψε για πάντα.

Σπούδασε στο Ελληνικό Ωδείο και αφού υπηρέτησε το στρατιωτικό του, αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά με το τραγούδι, αρχικά τραγουδώντας αντάρτικα μαζί με τον Πάνο Τζαβέλα στην «Συντροφιά».

Σε ηλικία 20 ετών δημιούργησε μαζί με τον Παύλο Κικριλή, τον Αντώνη Μιτζέλο και τον Τόλη Σκαματζούρα το συγκρότημα P.L.J. Το 1982 κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο με τίτλο «Armageddon», o οποίος αρχικά μπορεί να πούλησε πολύ λίγα κομμάτια, αλλά αργότερα έτυχε παγκοσμίου αναγνώρισης. Πλέον πρόκειται για ένα συλλεκτικό βινύλιο, με τον αμερικανικό και ευρωπαϊκό τύπο να το εκθειάζει ως ένα αριστούργημα και έναν από τους καλύτερους δίσκους Progressive Rock που ηχογραφήθηκαν ποτέ.

Την επόμενη χρονιά το συγκρότημα μετονομάστηκε σε Τερμίτες, εμπνευσμένο φυσικά από τους The Beatles (Σκαθάρια). Την επόμενη πενταετία το συγκρότημα κυκλοφόρησε τρία αλμπουμ και συνεργάστηκε με πολλούς γνωστούς καλλιτέχνες. Το 1988 ωστόσο διαλύθηκε, ενώ επανενώθηκε μόνο για μια εμφάνιση 10 χρόνια μετά, στο Στάδιο Ειρήνης Και Φιλίας.

Το 1989 ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας κυκλοφόρησε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο με τίτλο «Ο Μαγαπάς και η Σαγαπω», που όμως δεν έκανε εμπορική επιτυχία. Ο επόμενος που κυκλοφόρησε δυο χρόνια αργότερα με τίτλο «Διδυμότειχο Blues» όμως, έγινε τεράστια επιτυχία, με το ομώνυμο τραγούδι που τραγούδησε μαζί με τον Γιώργο Νταλάρα να του δίνει το εισιτήριο για μια μεγάλη σταδιοδρομία στο ελληνικό τραγούδι.

Μέχρι τον θάνατό του κυκλοφόρησε ακόμα 16 δίσκους, συνεργάστηκε με κορυφαία ονόματα από Ελλάδα και εξωτερικό, ενώ έγραψε μουσική για θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικές ταινίες. Την ίδια εμπορική επιτυχία με τον δίσκο «Διδυμότειχο Blues», είχαν οι «Ρίξε Κόκκινο στη Νύχτα» και «Παυσίλυπον», ενώ ο εμπορικότερος όλων ήταν «Το Διάλειμμα Κρατάει Δυο Ζωές» που κυκλοφόρησε το 2001.

Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Μαχαιρίτσα, με την οποία απέκτησε μια κόρη. Ήταν φίλος του ΚΚΕ και συμμετείχε σε πολλά φεστιβάλ της ΚΝΕ. Ο θάνατός του ήρθε πολύ πρόωρα και εκτός από θλίψη προκάλεσε σοκ σε συγγενείς φίλους, οι οποίοι στις 11 Σεπτεμβρίου του 2019, συγκεντρώθηκαν στο Κοιμητήριο Ζωγράφου για να του πουν το τελευταίο αντίο.