Τη συστηματική τους σωματική, λεκτική και ψυχολογική βία, τη σeξουαλική παρενόχληση και την προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας τους καταγγέλλουν 22 καταξιωμένες αθλήτριες και αθλητές της ενόργανης γυμναστικής, με διακρίσεις σε εθνικό και διεθνές επίπεδο.

Με επιστολή που έστειλαν χθες στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον πρωθυπουργό, οι αθλητές ζητούν την παρέμβαση της πολιτειακής και πολιτικής ηγεσίας, ώστε να εξυγιανθεί το άθλημα τους και «να βγει από τη σκιά της σκληρότητας και της κακοποίησης».

Όπως γράφει η «Εφημερίδα των Συντακτών» η χρονική περίοδος στην οποία αναφέρονται ξεκινά από το 1985 και καλύπτει διαφορετικές εποχές, εφόσον οι αθλητές αγωνίζονταν σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, ωστόσο οι αθλητές χαρακτηρίζουν ως διαχρονικό κοινό μυστικό τις προπονητικές μεθόδους που «έφταναν στο όριο του βασανισμού με σωματικές τιμωρίες, υποχρεωτικές νηστείες, ψυχολογική κακοποίηση και εξευτελισμούς, μέχρι και σeξουαλικές παρενοχλήσεις».

Οι αθλητές αναφέρουν στην επιστολή τους: «Οι προπονητές για να συνετίσουν τους αθλητές τους χτυπούσαν με σφαλιάρες στο πρόσωπο και στο σώμα, καθώς επίσης και με κλωτσιές, σπρωξίματα και κάθε είδους άλλα χτυπήματα. Άρπαζαν από τα μαλλιά τα κοριτσάκια και τα έσερναν από το σημείο προσγειώσης της άσκησης, μέχρι το σημείο εκκίνησης για να επαναλάβουν το πρόγραμμά τους, ενώ αυτά έκλαιγαν ασταμάτητα».

Όπως γράφουν στην επιστολή του οι αθλητές, προπονητές τους πετούσαν αντικείμενα, όπως καρέκλες και παπούτσια την ώρα που εκτελούσαν ασκήσεις.

Σύμφωνα με όσα καταγγέλλουν, κάποιοι προπονητές ανάγκαζαν αθλητές να χτυπούν τους συναθλητές τους.

«Πολλοί από εμάς φτάσαμε στο σημείο να εκτελούμε ασκήσεις ακόμα και με σπασμένα πόδια και χέρια, γεγονός που μας οδήγησε σε μεγαλύτερους τραυματισμούς και πολύ σοβαρά προβλήματα», αναφέρουν.

Περιγράφοντας τη σκληρή δίαιτα που τους υποχρέωναν αναφέρουν ότι κάποιοι αθλητές, είχαν φτάσει στο σημείο να τρώνε την οδοντόκρεμα διότι δεν άντεχαν την πείνα και να ψάχνουν ακόμα και σε κάδους σκουπιδιών στα ξενοδοχεία όπου διέμεναν.

Οι αθλητές καταγγέλλουν επίσης περιστατικά σeξουαλικής παρενόχλησης: «Οι αθλήτριες υποχρεώνονταν να κάνουν σπαγκάτο ακουμπώντας με το γεννητικό τους όργανο την παλάμη του προπονητή με πρόσχημα τη βελτίωση της ευλυγισίας. Τραβούσαν τα μικρά κορίτσια από το αιδοίο με δύναμη γα να τους δείξουν πώς να κάνουν σωστά την άσκηση. Υπήρξαν επίσης περιπτώσεις που η παρενόχληση ήταν έξω από τα όρια της προπονητικής διαδικασίας. Πρόσωπα εκμεταλλευόμενα το γεγονός ότι τα ανήλικα παιδιά βρισκόταν μόνα μακριά από τα σπίτια τους (περίοδοι αγώνων και προετοιμασιών) τα παρενοχλούσαν σeξουαλικά και κατόπιν τα συμβούλευαν να το κρατήσουν μυστικό».

Όπως αναφέρουν οι προπονητές ανάγκαζαν τον αθλητή ή την αθλήτρια να μείνει με τα εσώρουχα στην προπόνηση, ως μορφή «τιμωρίας» για την λανθασμένη εκτέλεση κάποιας άσκησης. Δεν ήταν επίσης λίγες οι φορές που δεν επέτρεπαν σε μικρά παιδιά να πάνε στην τουαλέτα, με αποτέλεσμα να κάνουν πάνω τους την ανάγκη τους και να μένουν έτσι σε όλη την διάρκεια της προπόνησης, ώστε να «συνετιστούν».

Όλα αυτά συνέβησαν με θύματα μικρά παιδιά, αφού οι περισσότεροι αναφέρουν πως ξεκίνησαν την ενασχόληση με το άθλημα από την ηλικία των 5 ετών, ενώ στα 9 τους είχαν ήδη συμμετοχές σε αγώνες, είτε σε συλλογικό είτε σε διεθνές επίπεδο.

Στην καταγγελία γίνεται λόγος για ένα «σύστημα» και όχι για μεμονωμένα περιστατικά προπονητών. Ουσιαστικά τονίζεται ότι οι υπεύθυνοι των προγραμμάτων είχαν απόλυτη εξουσία πάνω στα παιδιά και δεν υπήρχε κανένας ελέγχος, κάτι που έκανε ανεξέλεγκτη την δράση τους.

«Συγγνώμη, ήμουν πολύ πιεσμένος.. δε θα ξαναγίνει…»…

«Μην ανησυχείς, εκεί που σε χτύπησα δε φαίνεται…»…

«Σε αγαπάω, δε θέλω να σε χάσω…»…

«Να με ακούς, μόνο έτσι δε θα έχουμε εντάσεις… εντάξει;»…

Όχι, τίποτα δεν είναι εντάξει…

Η βία γνωρίζουμε καλά πως έχει πολλές μορφές, αλλά σίγουρα ΕΝΑ πρόσωπο.

Το πρόσωπο του «δικού σου» ανθρώπου, του ανθρώπου που μέχρι τότε εμπιστευόσουν, αγαπούσες και σεβόσουν.

Ψυχολογική, σωματική, λεκτική, σεξουαλική… σου φαίνεται απίστευτο; Αρχικά αθώο και ασήμαντο το «χτύπημα» με ανούσια αφορμή και την οικειότητα την τέλεια δικαιολογία, που γίνεται σκαλοπάτι για μια πιο οδυνηρή Δεύτερη Πράξη.

«Δώσε τόπο στην οργή, σ’ αγαπάει, γι’ αυτό το κάνει»…

«Μη μιλάς κι εσύ πια, θα του περάσει»…

«Μη διαλύσεις την οικογένειά σου για μια κακή στιγμή»…

Οι συνηθισμένες συμβουλές συγγενών και φίλων που απλά σε φιμώνουν και σε βυθίζουν κι άλλο -αργά και σταθερά- στη δίνη της παράνοιας.

Ντρέπεσαι γι’ αυτό που σταδιακά γίνεσαι. Κλείνεσαι στον εαυτό σου, δεν μπορείς να φας, να κοιμηθείς, απομακρύνεσαι από τους γύρω σου και αναλαμβάνεις πλήρως την ευθύνη των πράξεών ΤΟΥ.

Η βία στο πλαίσιο της οικογένειας αποτελεί κατά κύριο λόγο μια ανδρική συμπεριφορά, κανόνας ο οποίος φυσικά έχει και τις εξαιρέσεις του. Από στατιστικής πλευράς, οι πιθανότητες ενός προσώπου, οποιασδήποτε ηλικίας και φύλου, να υποστεί φυσική επίθεση είναι μεγαλύτερες στην οικογένεια από ό,τι να κυκλοφορεί μόνο του τη νύχτα στο δρόμο. Το σπίτι είναι στην πραγματικότητα το πιο επικίνδυνο μέρος στη σύγχρονη κοινωνία.

Τα στοιχεία της 24ωρης τηλεφωνικής γραμμής SOS 15900 της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων σοκαριστικά: πάνω από 28.000 κλήσεις στο τηλεφωνικό της κέντρο τα χρόνια της κρίσης, με το 80% αυτών να αφορά καταγγελίες για έμφυλη βία. Φέτος, το διάστημα της πρώτης καραντίνας οι κλήσεις προς την ίδια Τηλεφωνική Γραμμή αυξήθηκαν κατά 230% σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα της προηγούμενης χρονιάς.

Περαιτέρω, και σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, 1 στις 3 γυναίκες κάποια στιγμή στη ζωή της θα αντιμετωπίσει σωματική, ψυχολογική ή σεξουαλική βία από το σύντροφό της και μία στις πέντε γυναίκες θα πέσει θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού. Εκτιμάται, μάλιστα, ότι μέσα σε ένα μόλις χρόνο, πάνω από 16.700.000 γυναίκες έχουν υποστεί σωματική βία ή σεξουαλική κακοποίηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Παγκοσμίως και εν μέσω πανδημίας, τα περιστατικά βίας αυξήθηκαν κατά 60%, ενώ υπολογισμοί δείχνουν πως αν ο εγκλεισμός διαρκούσε 6 μήνες, τότε τα θύματα βίας, γυναίκες και παιδιά, θα έφταναν τα 31 εκατομμύρια.

Όσον αφορά στο χώρο εργασίας, η εικόνα λίγο-πολύ γνωστή: 1 στις 3 γυναίκες έχει πέσει θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης, με το 32% των θυμάτων να δηλώνει ότι ο δράστης ήταν ιεραρχικά ανώτερος.

Ο κοινωνικός στιγματισμός, η έλλειψη ψυχολογικής υποστήριξης, η ανεργία και η ανυπαρξία οποιουδήποτε εισοδήματος είναι ορισμένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ένα μεγάλο ποσοστό γυναικών, θυμάτων έμφυλης βίας. Και φτάνουμε στο σήμερα, οπότε -αν και με καθυστέρηση- για πρώτη φορά στην Ελλάδα, οι γυναίκες αυτές εντάσσονται στο πλαίσιο του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος, με σκοπό να κινητοποιηθούν και απεγκλωβιστούν οριστικά από τον προσωπικό τους φαύλο κύκλο κακοποίησης.

Γιατί δεν είσαι αντικείμενο, ούτε βραβείο, ούτε λάφυρο, ούτε… είσαι άνθρωπος και η αξιοπρέπεια σου είναι μόνο στο δικό σου χέρι.

Βρες τη δύναμη και βγες από το σκοτάδι σου.

ΜΙΛΑ

Δεν είσαι μόνη, δεν είσαι η μόνη.

Της Μαριλένας Γυφτέα 

Πολιτικού επιστήμονα – δημοσιογράφου

Άνδρες τρώνε ξύλο από τις γυναίκες τους

Συνταρακτικά είναι τα ευρήματα πανευρωπαϊκής έρευνας που εμφανίζει τρεις στους δέκα άντρες στην Ελλάδα να κακοποιούνται σωματικά από τη γυναίκα τους ,ενώ επτά στους δέκα πέφτουν θύματα ψυχολογικής βίας.

Οι Έλληνες άνδρες πέφτουν θύματα ψυχολογικής βίας σε ποσοστό 72%, ενώ έχουν υποστεί σωματική βία σε ποσοστό 31,7%.

Πρόκειται για ελαφριάς μορφής σωματική βία, δηλαδή η γυναίκα τραβάει απότομα τον άνδρα, τον σπρώχνει, του πετάει αντικείμενα, τον χαστουκίζει και όλα αυτά συνδέονται με την οικονομική κρίση και την αποδόμηση των ανδρών.

Τα στοιχεία γνωστοποίησε η συμβουλευτική ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια Φρόσω Φωτεινάκη, στο «Πρακτορείο FM».

Η κ. Φωτεινάκη από το κλινικό της έργο την τελευταία εξαετία, διαπιστώνει περισσότερο μορφές ψυχολογικής ή οικονομικής βίας, γιατί όπως λέει, σπάνια ένα ζευγάρι φέρνει στο γραφείο το θέμα της σωματικής βίας και δυστυχώς είναι κάτι που συνήθως καλύπτεται πίσω από κλειστές πόρτες.

Ερ.: Τι στοιχεία έχετε για την ενδοοικογενειακή βία, στην ελληνική πραγματικότητα, έτσι όπως αυτή διαμορφώνεται τα τελευταία χρόνια;

Απ.: Η ενδοοικογενειακή βία με την οικονομική κρίση, έχει αυξηθεί τόσο για τον άνδρα όσο και για τη γυναίκα. Όσον αφορά τη βία την οποία υφίσταται η γυναίκα, η πιο πρόσφατη έρευνα που έχουμε στα χέρια μας είναι του 2013 από την Εταιρεία Μελέτης Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας, η οποία μας δείχνει ότι τα κρούσματα βίας, σωματικής, λεκτικής ή σεξουαλικής έχουν αυξηθεί κατά 47% μέσα στην οικονομική κρίση, με μία στις τρεις γυναίκες πια, να έχει πέσει θύμα σωματικής βίας. Τώρα όσον αφορά τον άνδρα -γιατί πλέον και ο άντρας λαμβάνει βία- κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης έχουμε στοιχεία, μέσα από μία ευρωπαϊκή μελέτη, της οργάνωσης Domestic Violence in Europe, η οποία έγινε σε Ελλάδα, Βρετανία, Βέλγιο, Ουγγαρία, Σουηδία, Πορτογαλία, Γερμανία και Ισπανία. Βλέπουμε λοιπόν από τη μελέτη ότι οι Έλληνες άνδρες πέφτουν θύματα ψυχολογικής βίας σε ποσοστό 72%, ενώ έχουν υποστεί σωματική βία σε ποσοστό 31,7%. Στην Ελλάδα, την Ουγγαρία, το Βέλγιο και την Ισπανία, εντοπίστηκαν μάλιστα τα συχνότερα κρούσματα ψυχολογικής βίας στον άνδρα, ενώ όσον αφορά τη σωματική βία η Ελλάδα έρχεται πρώτη με το 31,7% και ακολουθεί η Αγγλία με 15,1% και το Βέλγιο με 14,2%. Τα στοιχεία της μελέτης ουσιαστικά σταματούν το 2010, ωστόσο οι εκτιμήσεις των ειδικών, είναι ότι αυτά τα ποσοστά έχουν αυξηθεί, αλλά δεν έχουμε νεότερες καταγραφές.

Και τονίζω το μεγάλο ποσοστό της ψυχολογικής βίας, αλλά και της σωματικής βίας -γιατί πραγματικά ο άνδρας λαμβάνει και σωματική βία μέσα στο σπίτι του και μάλιστα μία μορφή βίας που σπάνια θα παραδεχτεί γιατί αισθάνεται ότι απειλείται ακόμα περισσότερο η εικόνα του, αν βγει προς τα έξω και αποκαλύψει κάτι τέτοιο.

Ερ.: Δηλαδή τρεις στους δέκα Έλληνες τρώνε ξύλο;

Απ.: Ακριβώς. Και μάλιστα μιλάμε για ελαφριάς μορφής σωματική βία, δηλαδή η γυναίκα τραβάει απότομα τον άνδρα, τον σπρώχνει, του πετάει αντικείμενα, τον χαστουκίζει. Αυτές είναι οι μορφές σωματικής βίας που παρατηρούμε όλο και πιο συχνά πια, από τη γυναίκα προς τον άνδρα.

Ερ.: Και ο λόγος είναι ότι πια ο άνδρας «δεν τα φέρνει»; Απ.: Ο λόγος είναι ότι ο άνδρας αποδομείται όλο και περισσότερο ως προς το ρόλο του, ως προς την εικόνα του, η γυναίκα αγανακτεί πολύ συχνά, γιατί έχει μείνει μόνη σε όλο αυτό και φυσικά αυτές οι καταστάσεις αφορούν σχέσεις που ούτως ή άλλως δεν είχαν γερά θεμέλια επικοινωνίας και κατανόησης.

Ερ.: Εσείς από το κλινικό σας έργο τι παρατηρείτε από το 2010 και εντεύθεν;

Απ.: Αυτό που βλέπω εγώ είναι πιο πολύ οι μορφές ψυχολογικής ή οικονομικής βίας. Σπάνια θα δούμε ένα ζευγάρι να φέρνει το θέμα της σωματικής βίας στο γραφείο, δυστυχώς. Δεν μιλάνε, για αυτό. Είναι σκοτεινοί αριθμοί. Βλέπω ότι η οικονομική κρίση έχει φέρει μία κρίση ρόλων, κρίση ταυτότητας στο ζευγάρι, αλλά και ένα θυμό, μία επιθετικότητα, μέσα στις σχέσεις και φαίνεται πως το χρόνιο πλέον άγχος, έξι χρόνια μετά, έχει εξαντλήσει το άτομο, έχει εξαντλήσει τον αυτοέλεγχο, έχει καταργήσει το διάλογο και βέβαια η επιθετικότητα είναι το μέσο επιβολής πια στα ζευγάρια.

Ερ.: Η οικονομική βία πώς σχηματοποιείται και πιο πολύ από ποιον ασκείται: από τον άνδρα προς τη γυναίκα ή από τη γυναίκα προς τον άνδρα;

Απ.: Περισσότερο παρατηρούμε κρούσματα οικονομικής βίας, οικονομικού ελέγχου από τον άντρα προς τη γυναίκα. Και να σας πω με ποιον τρόπο σχηματοποιείται: Όταν ο σύντροφος απαιτεί τον απόλυτο έλεγχο, των εσόδων και των εξόδων της γυναίκας, για παράδειγμα και της αφαιρεί το δικαίωμα να διαχειρίζεται μόνη το μισθό ή το μερίδιο που της αναλογεί από τα έσοδα του σπιτιού, κάνοντάς την να χάνει κάθε αυτονομία. Βλέπουμε λοιπόν πολλά κρούσματα οικονομικού ελέγχου από τον άνδρα προς τη γυναίκα, ενώ στην αντίθετη περίπτωση, όπου η γυναίκα μπορεί να έχει τα ηνία του οικονομικού ελέγχου, όταν ο άνδρας μένει άνεργος, δεν παρατηρούμε τη γυναίκα να ασκεί στον άνδρα οικονομική βία σε τέτοιο βαθμό. Ίσως γιατί η γυναίκα έχει μάθει να μοιράζεται ούτως ή άλλως ή και να παραχωρεί τη διαχείριση. Αυτό που βλέπουμε όμως για τον άνδρα, που περισσότερο έχει γαλουχηθεί με τον κοινωνικό ρόλο του κουβαλητή, είναι ότι το να χάνει αυτό το ρόλο, φέρνει επιθετικότητα. Για να εξισορροπήσει δηλαδή αυτό το έλλειμμα που αποκτά ψυχολογικά, επιτίθεται στη γυναίκα και προσπαθεί να τη μειώσει.

Ερ.: Για να επανέλθω στο θέμα της σωματικής βίας: Μπορεί ένας άνδρας με τη βοήθεια ειδικού να αλλάξει και να «κοντύνει το χέρι του»;

Απ.: Εδώ πραγματικά θα είμαι κάθετη. Ο μόνος τρόπος για να αλλάξει συμπεριφορά ένα βίαιο άτομο είναι να αντιληφθεί το ίδιο ότι έχει πρόβλημα και ότι κάνει κακό στον εαυτό του και στο περιβάλλον του. Μόνον τότε και μόνο με την κατάλληλη βοήθεια του ειδικού ψυχιάτρου, ή ψυχολόγου, το άτομο μπορεί να αλλάξει τη συμπεριφορά του. Πρέπει δηλαδή να απευθυνθεί σε ειδικό. Και πρέπει εδώ να πω ότι κάποιες φορές πίσω από μία κακοποιητική συμπεριφορά, ενδέχεται να κρύβεται και ψυχοπαθολογία και δυστυχώς η οικονομική κρίση έχει παίξει και εδώ καταλυτικό ρόλο, με τους ανθρώπους να μη μεριμνούν για την ψυχική τους υγεία, προς αποφυγή οικονομικού κόστους. Επίσης θα πρέπει να πούμε ότι η σύντροφος, ή το περιβάλλον δεν θα πρέπει να δείχνουν ανοχή. Βλέπω πολλές γυναίκες να λένε ότι ίσως φταίνε αυτές, να αισθάνονται ότι αυτές είναι κακοί σύντροφοι, για αυτό κακοποιούνται. Μεγάλο λάθος και μεγάλη παγίδα. Οι γυναίκες πρέπει να βλέπουν το πρόβλημα του συντρόφου τους και να καταλαβαίνουν ότι αυτός ο άνθρωπος νοσεί για να κακοποιεί και χρειάζεται να καταλάβει ο ίδιος το πρόβλημά του για να αναζητήσει βοήθεια. Δεν μπορούμε να σώσουμε κανέναν. Πρέπει ο καθένας να σώσει τον εαυτό του. Μπορούμε μόνο να υποστηρίξουμε.

Ερ.: Το ίδιο ισχύει και για τη γυναίκα που κακοποιεί τον άνδρα;

Απ.: Ακριβώς. Το βίαιο άτομο μπορεί να αλλάξει μόνο αν αντιληφθεί το πρόβλημα του και αποταθεί στον ειδικό για να δουλευτεί η αιτία, πίσω από αυτή την κακοποιητική συμπεριφορά. Να τονίσω εδώ ότι η κακοποίηση είναι συμπεριφορά, είναι επιλογή. Άρα ο θυμός είναι συναίσθημα. Μπορούμε να βρούμε πολύ πιο υγιείς τρόπους να βγάλουμε προς τα έξω το θυμό μας, από το να κακοποιούμε το σύντροφό μας, την οικογένειά μας, τα παιδιά μας, το σύντροφό μας.

* Η κ. Φρόσω Φωτεινάκη είναι ειδικευμένη στην Ψυχοδυναμική Προσέγγιση.

Πηγή: theTOC

Πηγή