Ο λαϊκισμός είναι πληγή και ίσως από τις πιο μεγάλες αντινομίες και αντιφάσεις της ιστορίας και ένα από τα πιο αδύνατα σημεία της δημοκρατίας.

γράφει ο Θόδωρος  Σταυριανόπουλος

   Μαθηματικός – Msc Ηθικής Φιλοσοφίας

Το παράδοξο είναι ότι εκπηγάζει από το λαό και μάλιστα σε μεγάλη κλίμακα  λειτουργεί τελικά και σε κάθε περίπτωση εις βάρος του.  Ο λαϊκισμός δεν ανακόπτει μόνο την όποια πρόοδο ενός λαού και δεν αμαυρώνει την κουλτούρα των ανθρώπων αλλά τους χειραγωγεί την ελευθερία του πνεύματός των. Η οπαδοποίηση της σκέψης πίσω από μια ευχάριστη ανάγνωση των πολιτικών πραγμάτων είναι στοιχείο των αυταρχικών καθεστώτων μέσα από την επιβολή της μονόδρομης και χειραγωγημένης σκέψης.

Με την εφαρμογή των μνημονίων μετασχηματίστηκε η άσκηση της παραδοσιακής πολιτικής και διαφοροποιήθηκε ο παραδοσιακός κομματικός άξονας «συντήρησης – προόδου» και γιγαντώθηκε ο λαϊκισμός. Λαϊκισμός σημαίνει πλήρης απουσία της πολιτικής και του ορθολογισμού και σε οδηγεί σε μια σωτηριολογική εκδοχή απόλυτα ανύπαρκτη και γι’ αυτό ο λαός γίνεται έρμαιο μιας κατάστασης δημαγωγίας που του λεηλατεί κάθε πραγματική και κοινωνική αξία.

Κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε στην πολιτική μας συμπεριφορά να λαμβάνουμε υπόψη μας όχι μόνο την ιδεολογία των κομμάτων και την προαγωγή των δικών μας και των ευρύτερων κοινωνικών συμφερόντων, αλλά και το αν συμφύρεται μαζί τους και η όποια μορφή δημαγωγίας.

Μπαίνοντας στην ΕΕ θεωρήσαμε το μέλλον μας εξασφαλισμένο παίρνοντας τα ΚΠΣ που αντί να τα αξιοποιούμε αναπτυξιακά και για αναδιάρθρωση της παραγωγής στην ύπαιθρο, φροντίζαμε να τρώμε από τα έτοιμα. Έτσι φθάσαμε στην υπερβολή της εισαγωγής καταναλωτικών προϊόντων, φθάσαμε στον καταναλωτισμό και έτσι βρήκε την πόρτα ανοιχτή και μπήκε το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Όλα αυτά γίνονταν υπό την προστασία, παρότρυνση ενός επικίνδυνου λαϊκισμού.

Τα δύο μεγάλα κοινωνικά και πολιτιστικά ρεύματα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, που καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό την περίοδο αυτή, θεωρώ ότι είναι ο καταναλωτισμός και ο λαϊκισμός. Στη χώρα μας ταυτίσαμε την έννοια της «προόδου» με τον καταναλωτισμό, με τη συνεχή και με κάθε τρόπο απόκτηση υλικών αγαθών. Ο λαϊκισμός συνδέεται με τη μη ανάληψη ευθυνών και ότι για όλα αυτά που συνέβαιναν γύρω μας έφταιγαν κάποιοι άλλοι και καθόλου εμείς.

Όποια κοινωνία κινήθηκε υπό την υψηλή καθοδήγηση του καταναλωτισμού και του λαϊκισμού ήταν τελικά κοινωνία παρακμής. Ο λαϊκισμός και ο καταναλωτισμός προέκυψαν από την μαζοποίηση των κοινωνιών, από τη διάβρωση της εικόνας του πολίτη και από την υπονόμευση των κοινωνικών του λειτουργιών. Οι μάζες χειραγωγούνται εύκολα. Η Ιστορία, μας έχει διδάξει, ότι συχνά τα ψέματα υπηρετούν καλύτερα τους σκοπούς, απ’ ό,τι η αλήθεια.

Σήμερα σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς που διέρχεται η χώρα μας δυστυχώς ευδοκιμούν τα αγκάθια του λαϊκισμού και της ατιμωρησίας. Οπότε αναγκαστικά δεν μπορεί να γίνει καμιά υπέρβαση της κρίσης, δεν πρόκειται να γεννηθεί το καινούργιο. Ο παράνομος και ατιμώρητος πλουτισμός ζει το μεγαλείο του και δυστυχώς δεν υπάρχει ίχνος σπόρου ανησυχίας.

Με το να γυρνάμε διαρκώς στο παρελθόν δεν εξυπηρετεί. Από το παρελθόν διδάσκεσαι,  προβληματίζεσαι, διορθώνεσαι και αφού συμπεράνεις σηματοδοτείς το αύριο. Αυτό που μπορούμε να αλλάξουμε και να βελτιώσουμε είναι το παρόν και κατ’ επέκταση το μέλλον.

ΥΓ.1  Ζούμε σ’ έναν κόσμο όπου η παραπληροφόρηση έχει τόση δύναμη που ξεπερνά την πληροφόρηση.

ΥΓ.2  Οι πολιτικοί θεωρούν ότι, η διαχείριση της αλήθειας με την βοήθεια του ψέματος είναι καλύτερη απ’ την αλήθεια.

Αντιπολίτευση ονομάζεται γενικά η οποιαδήποτε εναντίωση κατά των κυβερνώντων μιας χώρας. Εννοείται ότι αυτό συμβαίνει σε οποιοδήποτε δημοκρατικό πολίτευμα. Αυτή ασκείται, είτε από πολιτικά πρόσωπα (κοινοβουλευτική), είτε και από τους πολίτες (εξωκοινοβουλευτική) π.χ. δημοσιογράφους, κοινωνιολόγους, συνδικαλιστές, κ.λπ. Η αντιπολίτευση εκδηλώνεται είτε δια λόγου είτε δι’ έργου και ελέγχει τις πράξεις και τις παραλείψεις της κυβέρνησης προς όφελος της κοινωνίας. Στη κοινοβουλευτική δημοκρατία τα δικαιώματα της αντιπολίτευσης κατοχυρώνονται με σχετικά άρθρα από το ίδιο το Σύνταγμα.

Τα κόμματα εξουσίας άλλα λένε προεκλογικά όντας στη θέση αντιπολίτευσης και άλλα πράττουν μετά ως Κυβέρνηση. Πάντα στο δίπολο Συμπολίτευση-Αντιπολίτευση επικρατεί η συνταγή «Δεν θέλω κατσίκα εγώ αρκεί να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα».

Σε αυτό το γαϊτανάκι του λαϊκισμού και συναλλαγής δεν πρέπει να μείνει έξω μεγάλη μερίδα δημοσιογράφων. Στους δημοσιογραφικούς μη ομόκεντρους κύκλους επικρατεί η υπερβολή. Η στόχευση που υπάρχει είναι ο αποπροσανατολισμός και η παραπληροφόρηση. Πολλοί δημοσιογράφοι βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία από τα αφεντικά τους προσφέροντας με το αζημίωτο υπηρεσίες υποστήριξης στην εκάστοτε Κυβέρνηση γιατί αυτή διαχειρίζεται το «ζεστό» δημόσιο χρήμα.

Πολιτική λέγεται είναι η τέχνη του εφικτού. Θα έπρεπε και της αντιπολίτευσης  η κριτική να αφορούσε το εφικτό. Δυστυχώς όμως η αντιπολίτευση πάντα προκειμένου να γίνει αρεστή στους πολίτες «χαϊδεύει αυτιά». Και ο αργαλειός λέγεται έχει «αντί» αλλά υφαίνει. Δυστυχώς το «αντί» της αντιπολίτευσης δεν υφαίνει.

Για να γίνουν αντιληπτά τα παραπάνω θα αναφέρω μερικά παραδείγματα για τα δύο εν δυνάμει κόμματα εξουσίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ στο θέμα της πανδημίας βρέθηκε χωρίς πρόταση πέφτοντας σε διαρκείς αντιφάσεις. Στο θέμα των ακραίων καιρικών φαινομένων βρέθηκε « εκτός θέματος» και στην αγκαλιά του λαϊκισμού με τις θέσεις του. Όταν σε αντίστοιχα  φαινόμενα (Μάτι, Μάνδρα, Εθνική οδό) είχε κάνει και αυτός τα ίδια λάθη αδράνειας και ολιγωρίας.

Η ΝΔ στη πυρκαγιά στο Μάτι έκανε αυστηρή κριτική και απέδωσε ευθύνες στον τότε Αρχηγό της Ελληνικής Αστυνομίας Κωνσταντίνο Τσουβάλα ο οποίος οδηγήθηκε σε παραίτηση. Στη συνέχεια αναλαμβάνοντας την Κυβέρνηση τον αναβάθμισε σε Γ.Γ. Δημόσιας Τάξης. Στους χειρισμούς του ΣΥΡΙΖΑ στο θέμα ονομασίας των Σκοπίων η ΝΔ άσκησε επίσης αυστηρή κριτική δίνοντας υποσχέσεις ότι αναλαμβάνοντας την εξουσία θα ανατρέψει την συμφωνία. Στη συνέχεια απέβη άνθρακας ο θησαυρός!  Τέτοια παραδείγματα μπορώ σε βάθος χρόνου να αναφέρω πάρα πολλά. Η Αντιπολίτευση διαχρονικά είναι εγκλωβισμένη στο DNA της και η συνταγή του λαϊκισμού και της ιδιοτέλειας δεν αλλάζει. Ο κάθε προεκλογικός σχεδιασμός κινεί πάντα την πολιτική αντιπαράθεση πάνω σε ένα τοξικό πεδίο συμψηφισμών  και λασπομαχιών. Στην πολιτική πολλά λέγονται και δεν γίνονται και πολλά γίνονται και δεν λέγονται.

Όταν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Χρήστος Ταραντίλης ερωτάται γιατί έμεινε η μισή Αττική δύο ημέρες στον πάγο χωρίς ρεύμα επειδή χιόνισε, απαντά ότι… επί ΣΥΡΙΖΑ, οι οδηγοί εγκλωβίζονταν στην εθνική οδό για οκτώ ώρες. Αυτό οδηγεί στο ναρκοπέδιο των συμψηφισμών, της τυμβωρυχίας και της άθροισης των λιγότερων νεκρών. Η πολιτική ηθική απέναντι σε μια κοινωνία σε εγκλεισμό, που ζει εδώ κι έναν χρόνο μετρώντας ημερήσιες λίστες θυμάτων  οδηγείται  στο ακαταλόγιστο και αδιανόητο και δεν ξέρω αυτό τι μπορεί να συνεπάγεται στη συνέχεια.

ΥΓ.1 Το πολιτικό φαινόμενο Άδωνις Γεωργιάδης κατά καιρούς έχει ασκήσει αυστηρή κριτική με άθλιους χαρακτηρισμούς σε Καραμανλή και Σαμαρά. Στη συνέχεια και οι δύο επί πρωθυπουργίας τους, του ανέθεσαν υψηλές κυβερνητικές θέσεις. Αυτό οδηγεί στη σκέψη, μήπως κάποια κέντρα εκτός συνόρων της χώρας μας αποφασίζουν για τις κυβερνητικές θέσεις!