Στο πλαίσιο των δράσεων του Τμήματος Εθελοντισμού και Κοινωνικής Προσφοράς, η κα. Χριστίνα Καλέκα, Έφορος Δημοσίων Σχέσεων του Συλλόγου Πεζοπόρων και Ορειβατών Καλαμάτας «Ο Ευκλής», παρέδωσε σήμερα, Δευτέρα 10 Νοεμβρίου, συγκεντρωμένα παιχνίδια και παιδικά κλινοσκεπάσματα σε εκπροσώπους του Εθελοντικού Συλλόγου Πολιτικής Προστασίας Π.Ε. Μεσσηνίας.

Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στα γραφεία του συλλόγου, Αριστομένους 56, παρουσία της κας Εύης Τζώρτζη (Ταμίας και Υπεύθυνη Επικοινωνίας) και της κας Γιούλης Πολίτη (Ομαδάρχης). Τα προσφερόμενα είδη συγκεντρώθηκαν με αγάπη από τα μέλη και τους φίλους του Ευκλή, με σκοπό να διατεθούν σε οικογένειες της Μεσσηνίας και να χαρίσουν χαμόγελα στα παιδιά ενόψει των εορτών των Χριστουγέννων.

Με αυτή την πράξη, ο «Ευκλής» συνεχίζει να αποδεικνύει ότι η ορειβασία και ο εθελοντισμός μπορούν να πορεύονται μαζί, στηρίζοντας την κοινωνία και καλλιεργώντας το πνεύμα της προσφοράς και της αλληλεγγύης.

Εκπροσωπώντας τους φυσιολάτρες του Συλλόγου Πεζοπόρων και Ορειβατών Καλαμάτας ”Ο Ευκλής” η πρόεδρος Ελένη Οικονομοπούλου και η έφορος δημοσίων σχέσεων Χριστίνα Καλέκα επισκέφθηκαν το απόγευμα της Δευτέρας (8/9ου) το Πνευματικό Κέντρο Καλαμάτας, προκειμένου να παραδώσουν τα συγκεντρωμένα σχολικά είδη από τους πεζοπόρους του συλλόγου στον Εθελοντικό Σύλλογο Πολιτικής Προστασίας Π.Ε. Μεσσηνίας ενισχύοντας την δράση του “Βοήθα το συμμαθητή σου” εν όψη της νέας σχολικής χρονιάς.

Ο Σύλλογος Πεζοπόρων και Ορειβατών Καλαμάτας ”Ο Ευκλής” εύχεται καλή και δημιουργική χρονιά σε όλους τους μαθητές/τριες, τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς.

 Την περασμένη Κυριακή (20/7ου) ο Σύλλογος Πεζοπόρων και Ορειβατών Καλαμάτας ”Ο Ευκλής” εξερεύνησε τις άγνωστες γωνιές της Τριφυλίας.

Πρώτη στάση ήταν η επίσκεψή μας στον ανακαινισμένο ”Ο Παλιός Νερόμυλος” πριν την Κυπαρισσία, για να ξεναγηθούμε και να απολαύσουμε κάτω από τις σκιές των δέντρων τον καφέ μας, και τις ολόφρεσκες σπιτικές γαλατόπιτες και μελόπιτες.

Δεύτερη στάση ήταν ο Αρχαιολογικός Χώρος της Περιστεριάς στην Κοινότητα Μύρου με τους τρεις ανασκαμμένους μέχρι τώρα θολωτούς τάφους της πρώιμης Μυκηναϊκής περιόδου.

Αφού μας υποδέχθηκαν με χαρά η πρόεδρος της Κοινότητας Μύρου κα. Σταυρούλα Μίχου και ο σύζυγός της κος. Αυγερινός Ράμμος και μας καλωσόρισαν, στην συνέχεια ξεναγηθήκαμε στον Αρχαιολογικό Χώρο από τον ντόπιο συνταξιούχο δάσκαλο κο. Ευστάθιο Παρασκευόπουλο, ο οποίος ως νεαρός συμμετείχε και ο ίδιος στις τότε ανασκαφές.

Ένας από τους θολωτούς τάφους είναι αναστηλωμένος, μεγάλου μεγέθους, μήκους 13 μέτρων, που πιθανόν ανήκε σε υψηλά ιστάμενο πρόσωπο της περιοχής, γιατί παρ΄ όλο που ήταν συλημένος βρέθηκε ένα χρυσό κύπελο και αρκετά φύλλα χρυσού.

Με το πέρας της ξενάγησης πήραμε το μονοπάτι, που μας οδήγησε στον Αρκαδικό ποταμό και στο Νεραϊδόρεμα ή Φαράγγι με τους σταλακτίτες.

Πυκνή βλάστηση μας περιέβαλε σε όλη τη διαδρομή κισσοί πλεγμένοι γύρω από τα δέντρα, σαν στοά με τα τζιτζίκια να μας τραγουδούν τις μελωδίες τους, φτάσαμε στην τρίτη μας στάση, στον χώρο αναψυχής με την πλινθόκτιστη βρύση, να τρέχει κρυστάλλινο κολλαριστό νερό.

Μπροστά από τον χώρο αναψυχής μια στοά από δέντρα και στο βάθος λιασμένα βράχια λίγο σκοτεινή, με λίγο νερό στην κοίτη της, μας προσκαλούσε και μας προκαλούσε…..την ακολουθήσαμε, λίγοι λίγοι, περπατώντας μέσα στο κρύο νερό, ακούγαμε το νερό να σταλάζει….

Συνεχίσαμε μέσα από δαιδαλώδη μισοσκότεινα στενά περάσματα, γιατί ο ήλιος εκεί δεν φτάνει και το φως φιλτράρεται από τις φυλλωσιές που καλύπτουν ψηλά το λόφο, είδαμε σε υγρούς βράχους χρώματα από διάφορα πετρώματα και σταλακτίτες.

Η σιωπή του χώρου διαταράσσονταν από τις στάλες του νερού που γλιστρούσαν στους βράχους και μας δρόσιζαν και από τις εκφράσεις θαυμασμού τις δικές μας.

Φτάσαμε στο τέλος της διαδρομής μας σε ένα σημείο που σχηματίζεται μια σπηλιά.

Ναι εκεί ζουν σίγουρα Νεράιδες !….

Τι αίσθηση !

Τι εικόνες που τρέφουν τη φαντασία ήταν αυτές !!

Τέλος πήραμε το δρόμο προς το λεωφορείο και καταλήξαμε στο Καλό Νερό για μπάνιο σε μια υπέροχη θάλασσα και φαγητό κι έτσι μια γεμάτη εμπειρίες και εικόνες ημέρα έφτασε στο τέλος της.

Την Κυριακή, 25 Μαΐου 2025, οι φυσιολάτρες του Συλλόγου Πεζοπόρων και Ορειβατών Καλαμάτας ”Ο Ευκλής” αποχαιρέτησαν την Άνοιξη εξορμώντας στον νότιο Πάρνωνα, για να γνωρίσουν την εκεί απόκρημνη και απομακρυσμένη περιοχή.

Οι εκδρομείς περιηγήθηκαν το ορεινό χωριό Κρεμαστή και το παραθαλάσσιο Κυπαρίσσι, χαρακτηριστικά η έφορος δημοσίων σχέσεων του συλλόγου, Χριστίνα Καλέκα περιγράφει: Η φύση ήταν καταπράσινη, το τοπίο εντελώς διαφορετικό από τα συνηθισμένα, ομαλές φαινομενικά εκτάσεις, σαν πεδιάδες, γεμάτες με βράχους, που όμως ήταν πνιγμένες στη βλάστηση.

Πινελιές από αγκαθωτές αφάνες με κατακίτρινα λουλούδια και μωβ και ροζ μαργαρίτες και κενταυρια, έδιναν χρώμα στο απέραντο πράσινο των θάμνων του πουρναριού, του κέδρου, της βελανιδιάς και του κάθε λογής φυτού του βουνού, που μπορείτε, να φανταστείτε.

Οι ορειβάτες ακολούθησαν μια διαδρομή 16,759 χλμ. ξεκινώντας από το δασωμένο μονοπάτι της Κρεμαστής και φτάνοντας κατόπιν στο αναρριχητικό πεδίο μετά από πέντε ώρες, είδαν με έκπληξη έναν αναρριχητή, να ακολουθεί τα πατήματα του απόκρημνου βράχου, στη συνέχεια ακολούθησαν το κατεστραμμένο καγκελωτό μονοπάτι φτάνοντας μετά από εξήμισι ώρες στο παραθαλάσσιο Κυπαρίσσι.

Οι κορυφές γυμνές, κάθετες, τεράστιες εμφανίζονταν μπροστά τους, σε ιλιγγιώδη ύψη, ιδιαίτερος, σκληρός τόπος !!
Η ορειβάτης Εύη Κόκκαλη αναφέρει αστειευόμενη: Η πεζοπορία/ορειβασία μας όλο εκπλήξεις, όλο εναλλαγές τοπίου, όλο μυρωδιά ρίγανης, όλο μια ζέστη, μια κρύο, όλο κούραση, όλο τρέλα, όλο βράχος, όμως μας περίμενε η δροσιά της θάλασσας στο Κυπαρίσσι και οι λυτρωτικές βουτιές !!

Γράφει το παλιό μέλος του συλλόγου Πεζοπόρων και Ορειβατών Καλαμάτας ”Ο Ευκλής” Χριστίνα Καλέκα.

Την περασμένη Κυριακή (22/9ου) με σύμμαχο τον καλό καιρό μία μεγάλη παρέα τριανταπέντε ατόμων από την ”οικογένεια” και τους φίλους του Συλλόγου Πεζοπόρων και Ορειβατών Καλαμάτας ”Ο Ευκλής” ανηφορίσαμε για τα Πηγάδια, ένα όμορφο ορεινό χωριό ψηλά στον Ταΰγετο στα 927 μ. υψόμετρο

Από κει πήραμε το καλντερίμι που οδηγεί σε ένα φαράγγι ιδιαίτερου φυσικού κάλλους, το Ρίντομο.
Η φύση παρά την ξηρασία του καλοκαιριού μας περίμενε αλλαγμένη. Τα φυτά ήταν καταπράσινα κι από το πρόσφατα βρεγμένο χώμα ξεπρόβαλαν με ορμή τα πρώτα κυκλάμινα και οι κρόκοι. Όπου περπατούσαμε μας ακολουθούσε το άρωμα της ασφάκας και των φυτών του Ταϋγέτου

Το κατηφορικό λιθόστρωτο καλντερίμι που παλιά ήταν ο δρόμος που ένωνε τα χωριά της Καλαμάτας με τα χωριά της Μάνης, αλλού καλά διατηρημένο και αλλού ”ξεδοντιασμένο”, κάνοντας κατηφορικά ζιγκ ζαγκ, με ελιγμούς μας οδήγησε κάτω στο πηγαδιώτικο γεφύρι κι από κει λίγα μέτρα πιο κάτω φτάσαμε στην κοίτη του φαραγγιού.

Για την ακρίβεια σε μία ”αίθουσα”, μια ”σάλα υποδοχής” που σίγουρα εκεί ζουν νεράιδες…. Ένα μέρος σχεδόν απόκοσμο που για ”δάπεδο” έχει τεράστιες στρογγυλές ολόλευκες πέτρες, για ”ταβάνι” έχει ψηλά φυλλωσιές από καταπράσινα δέντρα, που φιλτράρουν το φως και για ”τοίχους” τεράστιους κάθετους βράχους στολισμένους με κισσούς.
Αφού ξαποστάσαμε λίγο εκεί και απολαύσαμε το περιβάλλον, δεν κρατιόμασταν άλλο γιατί μπροστά μας βλέπαμε μια στοά που απ΄ τα τοιχώματά της έτρεχαν σαν καταρράκτης άυλες σχεδόν σταγόνες νερού

Προχωρώντας η στοά όλο σκοτείνιαζε και στένευε μέχρι, που σχεδόν οι απέναντι χρωματιστοί – από τα διάφορα πετρώματα – πανύψηλοι ”τοίχοι” ενώνονταν και ίσα που χωρούσε να περάσει ένας άνθρωπος ………ΔΕΟΣ !!
Νιώθει πραγματικά μεγάλη τιμή κάποιος όταν φτάσει στο Στένωμα, είναι λες και αυτός ο γίγαντας που λέγεται Ρίντομο του ανοίγει την καρδιά του και του επιτρέπει, να δει βαθιά μέσα τα σωθικά του !!

Έχοντας πολύ έντονες εντυπώσεις για να μπορέσουν, να περιγραφούν ξεκινήσαμε, να ανηφορίζουμε από την απέναντι πλευρά, να αφήσουμε τις νεράιδες στην ησυχία τους και να γυρίσουμε πάλι πίσω στην αφετηρία μας.
Γεμάτοι με υπέροχα συναισθήματα και σκέψεις πήραμε το δρόμο της επιστροφής ανυπομονώντας για την επόμενη δράση του ”Ευκλή” που κάθε φορά καταφέρνει και μας εκπλήσσει.

Ήταν υπέροχα την περασμένη Κυριακή (8/9ου) στην πεζοπορία του Συλλόγου Πεζοπόρων και Ορειβατών Καλαμάτας ”Ο Ευκλής”, ναι, τα κατάφερα και πάτησα κορυφούλα !!

Στο “Αρσενικό βουνό ” του Στρατή Μυριβήλη, τον “Αγαθό Γέροντα” του Νικηφόρου Βρεττάκου, στο βουνό που σύμφωνα με την μυθολογία κρύφτηκε η Ατλαντίδα, νύμφη, η Ταϋγέτη, από ντροπή, όταν πάρα τη θέληση της συνευρέθηκε με το Δία και απ’ αυτήν πήρε τ’ όνομα του….εκεί πήγαμε την Κυριακή, στον δικό μας υπέροχο Ταΰγετο !!

Συγκεκριμένα περπατήσαμε από τον Άγιο Νικόλαο, στον Μαλεβό, στον Άγιο Παντελεήμονα στα 1.627 μ. υψόμετρο και πάλι πίσω, μέσα σε ένα παρθένο, εντυπωσιακό, σκιερό δάσος, γεμάτο με πυκνά ευθυτενή, μαύρα πεύκα κι έλατα. Τα βήματα μας απαλά πάνω στις πευκοβελόνες μας επέτρεπαν ν’ ακούμε το θρόισμα των φύλλων και να νιώθουμε την ηρεμία και τη γαλήνη του δάσους, που στα περισσότερα σημεία ο ήλιος δεν έφτανε μέχρι κάτω.

Γύρω γύρω νιώθεις να σε αγκαλιάζουν οι καταπράσινες πλαγιές κι οι ψηλές κορυφές του Ταΰγετου κι από κάτω από την μία πλευρά φαίνεται ο Λακωνικός κάμπος κι από την άλλη η Μεσσηνιακή πεδιάδα .

Από κει γεμάτοι εντυπώσεις πήραμε το δρόμο της επιστροφής προς τον Άγιο Νικόλαο.

Τελευταίος μας σταθμός ήταν το χωριό Αρτεμισία όπου κι επισκεφθήκαμε το Λαογραφικό της Μουσείο. Με την ευκαιρία χαρίσαμε για την βιβλιοθήκη του Μουσείου μια εγκυκλοπαίδεια για την νεότερη ιστορία της Ελλάδας.

Έτσι μια όμορφη μέρα έφτασε στο τέλος της.

Το σίγουρο είναι ότι ανυπομονώ για την επόμενη δράση του συλλόγου μας, που είναι στο φαράγγι του Ριντόμου, στις 22 Σεπτεμβρίου, όπου θα γνωρίσουμε το εντυπωσιακό ”Στένωμα”.

Τα μέλη και οι φίλοι του Συλλόγου Πεζοπόρων και Ορειβατών Καλαμάτας ”Ο Ευκλής” την Παρασκευή το πρωί (26/7ου) πιστοί στο ραντεβού, που έδωσαν τον Χειμώνα, με την υπεύθυνη των ανασκαφών της Aρχαίας Θουρίας δρ Ξένη Αραπογιάννη, επισκέφθηκαν το χώρο των ανασκαφών του Αρχαίου Θεάτρου και τους θαλαμωτούς Τάφους που βρίσκονται στην περιοχή “Ελληνικά”, μια περιοχή ιδιαίτερου φυσικού κάλους.

Το μέλος του ”Ευκλή” Χριστίνα Καλέκα περιγράφει:

Μια αρκετά ενδιαφέρουσα μέρα ήταν η σημερινή !!

Η Αρχαία Θουρία σύμφωνα με τα ευρήματα υπήρξε η πιο σημαντική πόλη της Δυτικής Μεσσηνίας και χρονολογείται από τον 3ο π.Χ αιώνα.

Η έκτασή της έπιανε από τη Σπάρτη μέχρι την Μεσσήνη και τη θάλασσα. Ήταν αρκετά πλούσια, γιατί κατείχε την εύφορη πεδιάδα την ονομαζόμενη “Μακαρία γη” !!

Ανάλογα του πλούτου και της μεγάλης ακμής της είναι τα ευρήματα, που μέχρι τώρα έχει φέρει στο φως η σκαπάνη της κας Αραπογιάννη, πρόκειται για το Ασκληπιείο που επισκεφθήκαμε το Χειμώνα, τους Τάφους και το Αρχαίο Θέατρο.

Το Αρχαίο Θέατρο το είδαμε σήμερα από κοντά. Εδώ να πω, ότι δεν είναι εύκολο, να μπορέσει κάποιος, να πάει σε εν ενεργεία ανασκαφή και να ξεναγηθεί, ήμασταν λοιπόν πάρα πολύ τυχεροί !

Η σκηνή του έχει τρεις σειρές ράγες, που πάνω εκεί με ειδικούς μηχανισμούς έσερναν τα σκηνικά, η τεχνολογία αυτή παρατηρείται μόνο σε 4 Αρχαία Θέατρα στην Πελοπόννησο.

Υπάρχει γύρω από την σκηνή αυλάκι όπου περνούσαν τα όμβρια ύδατα και κατέληγαν χαμηλότερα και πιο μακριά σε πηγάδι. Σύμφωνα με την κα. Αραπογιάννη στην περιοχή έχουν βρεθεί είκοσι τέτοια Αρχαία πηγάδια, καθώς και μια Αρχαία δεξαμενή.

Στην συνέχεια επισκεφθήκαμε τους Θαλαμωτούς Τάφους, που υπάρχουν στο Αρχαίο Νεκροταφείο της περιοχής και χρονολογούνται από την Μυκηναϊκή εποχή.

Πρόκειται για είκοσι πανομοιότυπους οικογενειακούς τάφους, διαφόρων μεγεθών, που αρκετοί απ αυτούς σώζονται σε αρκετά καλή κατάσταση.

Ευχαριστώ τον σύλλογό μας, που μου έδωσε την ευκαιρία, να βιώσω όλη αυτή την εμπειρία και την κα. Αραπογιάννη που μας δέχτηκε στην ανασκαφή και μας μετέδωσε τόση γνώση.

Ελπίζω και εύχομαι, να δούμε, να βγαίνει στο φως μεγάλο μέρος από την Αρχαία Θουρία και να ζήσουμε εξίσου ενδιαφέρουσες και περισσότερες εμπειρίες στο μέλλον !

Από την Λοσνά στην Σελίνιτσα ένα καλντερίμι δρόμος …..

Γράφει η Χριστίνα Καλέκα.

Αυτό το πετρόχτιστο καλντερίμι περπατήσαμε την περασμένη Κυριακή (21/4ου) με τον Σύλλογο Πεζοπόρων και Ορειβατών Καλαμάτας ”Ο Ευκλής” και είχαμε την ευκαιρία, να απολαύσουμε ένα όμορφο ανοιξιάτικο τοπίο.

Ξεκινήσαμε με ελαφριά συννεφιά από ένα όμορφο παραδοσιακό χωριό, δροσερό όπως το όνομα του, την Πηγή (Λοσνά) και φτάσαμε στην πολύ καλά διατηρημένη Πλάτσα με τα πετρόχτιστα σπίτια, τα λιθόστρωτα δρομάκια και την επιβλητική εκκλησία.

Συνεχίσαμε ακολουθώντας το καλντερίμι προς το Κοτρώνι έναν πολύ φροντισμένο πέτρινο οικισμό.

Η θέα από κει είναι καταπληκτική και σου κόβει την ανάσα.

Στην κάθοδό μας αγναντεύαμε τις δαντελωτές ακτές, που τις χάιδευαν απαλά τα αφρισμένα κύματα και το απέραντο γαλάζιο του Μεσσηνιακού κόλπου. Βλέποντας αυτές τις εικόνες μπροστά μας φτάσαμε στον Άγιο Νικόλαο και την παραλία Πανταζή.

Έτσι άλλη μια όμορφη πεζοπορική διαδρομή έφτασε στο τέλος της γεμίζοντας το μυαλό μας εικόνες και χρώματα και την ψυχή μας ικανοποίηση.

Θεσσαλικά Άγραφα.

Επόμενη προγραμματισμένη ορειβατική δράση του ”Ευκλή” είναι το 4ήμερο στα Θεσσαλικά Άγραφα το ερχόμενο Σαββατοκύριακο. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει ανάβαση στην ψηλότερη κορυφή των Αγράφων, την Καράβα (2184 μ.), καγιάκ στην λίμνη Στεφανιάδα κ.ά.

Πληροφορίες στο τηλέφωνο του συλλόγου 697 425 2234.

Την περασμένη Κυριακή (24/3ου) οι φυσιολάτρες του Συλλόγου Πεζοπόρων και Ορειβατών Καλαμάτας ”Ο Ευκλής” εξόρμησαν για άλλη μια φορά στο Μαίναλο και περπάτησαν το μονοπάτι από την γραφική Στεμνίτσα έως το ιστορικό Ελληνικό.

Το μέλος του συλλόγου Χριστίνα Καλέκα περιγράφει:

Από ένα μονοπάτι, που κατηφορίζει στη χαράδρα κι ανεβαίνει πάλι στο βουνό. Απ’ αυτό κάποτε, που δεν υπήρχαν δρόμοι, πήγαιναν τα μουλάρια που μετέφεραν ανθρώπους και εμπορεύματα από το ένα χωριό στο άλλο μέσα από το λόγγο.

Από κει πήγαμε κι εμείς σήμερα από το κακοτράχαλο μονοπάτι, δυστυχώς σε πολλά σημεία ήταν κατεστραμμένο.

Ο καιρός ήταν σύμμαχος, η θέα εξαιρετική και η παρέα των 43ων φίλων μας όπως πάντα όμορφη !

Με το πέρας της πεζοπορίας αναχωρήσαμε για το Ψάρι Τρικολώνων, εκεί πραγματικά μας περίμενε μια έκπληξη: σε ένα τόσο μικρό χωριό ένα υπερσύγχρονο Μουσείο Εκπαίδευσης στο παλιό Σχολείο !!

Είδαμε, ξύλινα θρανία, μαυροπίνακα, χάρακες, αριθμητάρια, πλάκες, κοντυλοφόρους, μελανοδοχεία, χάρτες, κουδούνια, σφυρίχτρες, βέργα δασκάλου, σχολικές τσάντες, ποδιά, παιδικά παπούτσια εποχής, βιβλία, παιδικά παιχνίδια, ένα σωρό πράγματα …., και τι δεν έχει….

Ύστερα περάσαμε απέναντι στον πολυχώρο ”Αρκαδιανή” όπου μας περίμενε άλλη έκπληξη, Μουσείο Γαστρονομίας !!

Και τι δεν είδαμε,… προθήκες με κουζινικά και σκεύη άλλης εποχής, σε ενότητες, αντικείμενα που πλέον δεν υπάρχουν και προθήκες με βιβλία με συνταγές μαγειρικής, σε μια εντυπωσιακή έκθεση και χώρο καθώς και το εργαστήριο ζυμαρικών του συγκροτήματος.

Και πάλι σήμερα ήταν μια μέρα γεμάτη εντυπώσεις.

Ανυπομονώ για την επόμενη εξόρμηση, στις 7 Απριλίου στο εντυπωσιακό φαράγγι της Λεπίδας στις πλαγιές του Βορειανατολικού Πάρνωνα.

Με τον Σύλλογο Πεζοπόρων και Ορειβατών Καλαμάτας ”Ο Ευκλής” και σύμμαχο τον εξαιρετικό καιρό, την Κυριακή (3/3ου) εβδομήντα ένα λάτρεις της Ελληνικής Φύσης πήγαμε στον βράχο Ακροκόρινθο.

Γράφει η Χριστίνα Καλέκα (μέλος του συλλόγου)

   Πιστεύω, ότι όταν ταξιδεύουμε όλοι για Αθήνα, μόλις φτάσουμε στην Κορινθία, το μάτι μας ασυναίσθητα πέφτει αριστερά σ΄ έναν τεράστιο βράχο με ένα κάστρο στην κορυφή του, που δεσπόζει στην περιοχή και μην μου πείτε, ότι δεν αναρωτιέστε, τι περικλείει……

Για μας ήρθε η ώρα, να έχουμε την τιμή και τη χαρά, να τον εξερευνήσουμε με την βοήθεια της ξεναγού μας, της Μάγια, όπως και τον Αρχαιολογικό Χώρο της Αρχαίας Κορίνθου και το Μουσείο.

Περπατήσαμε το αρχαίο μονοπάτι από την Αρχαία Κόρινθο έως το κάστρο και αναρριχηθήκαμε στην κορυφή του, για να αγναντέψουμε γύρω – γύρω μέχρι απέναντι την Στερεά Ελλάδα !!

Η αρχική θεμελίωση και κατασκευή του Ακροκόρινθου χρονολογείται από τα αρχαία χρόνια, αλλά έχει πολλές επεμβάσεις στην τοίχο δομή από τους Βυζαντινούς, τους Βενετσάνους και τους Τούρκους.

Όλες αυτές οι παρεμβάσεις είναι εμφανείς και δηλώνουν την χρήση του κάστρου ανά τους αιώνες, ενός κάστρου που στο εσωτερικό του υπήρχαν κατοικίες, ναοί, τζαμιά, πάρα πολλές κρήνες και πηγάδια – τα τελευταία σώζονται μέχρι και σήμερα.

Εκεί σύμφωνα με τη μυθολογία το φτερωτό άλογο Πήγασος κλώτσησε το χώμα και αμέσως πετάχτηκε άφθονο νερό, που πότισε όλη την ξερή περιοχή.

Πρόκειται για ένα κάστρο, που λάτρευε ο βασιλιάς Ήλιος και γι αυτό είναι το πρώτο μέρος, που λούζει με τις ακτίνες του όταν ανατέλλει…..

Αφού χορτάσαμε θέα χρώματα κι αρώματα από τις ανθισμένες αμυγδαλιές, τις μαργαρίτες, τους ασφοδελους και κάθε λογής αγριολούλουδο κατεβήκαμε και ξεναγηθήκαμε στο Μουσείο και στον Αρχαιολογικό Χώρο.

Πραγματικά δεν φανταζόμουν το μέγεθός του και τα τόσα σπουδαία ευρήματα !

Κάθε φορά που ταξιδεύω στον αυτοκινητόδρομο Καλαμάτας – Τρίπολης το μάτι μου πέφτει ασυναίσθητα απέναντι στην πλαγιά εκεί, που περνά η σιδηροδρομική γραμμή.

Αγναντεύω τις γραμμές και τις γέφυρες κι οι σκέψεις μου τρέχουν….

Βλέπετε, για μένα, που το πατρικό μου στο χωριό Άρις ήταν δίπλα στις γραμμές, ότι έχει σχέση με το τρένο είναι οικείοι ήχοι, αγαπημένες εικόνες, νοσταλγικές αναμνήσεις.

Όταν κοιτάζω λοιπόν προς τα κει σκέφτομαι τι ωραία, θα ήταν, να μπορούσα, να προσεγγίσω, να δω, να περπατήσω, γιατί όχι και να ταξιδέψω….

Και αυτή η ευκαιρία ήρθε μέσω της εξόρμησης την περασμένη Κυριακή (3/12ου) του Συλλόγου Πεζοπόρων και Ορειβατών Καλαμάτας ”Ο Ευκλής”.

Ξεκινήσαμε από τους Χράνους Μεγαλόπολης, όπου συναντηθήκαμε με συνοδοιπόρους του Σ.Α.Ο.Ο. Τρίπολης και του Ε.Ο.Σ. Σπάρτης, για μια κυκλική πορεία 14ων περίπου χιλιομέτρων.

Μέσω ενός χωματόδρομου κατεβήκαμε μέχρι το ρέμα της Αγίας Θεοδώρας κι αφού το διασχίσαμε αρχίσαμε ν΄ ανηφορίζουμε προς την 5η τρενογέφυρα Σαφλά, που την βλέπαμε στην μέχρι τώρα διαδρομή απέναντι στο βουνό, στα δεξιά μας, να στέκει εντυπωσιακή κι αγέρωχη !!

Από κει ξεκίνησε η πορεία μας πάνω στην σιδηροδρομική γραμμή, η οποία διατηρείται σε άριστη κατάσταση.

Και τι δεν είδαμε σ΄ αυτή την συναρπαστική πεζοπορία: γέφυρες, σήραγγες….σήραγγες και γέφυρες διαφόρων μεγεθών και κάτω στο βάθος, να βουίζει κελαρυστό τρέχοντας το ποτάμι.

Χρώματα… Όλοι οι τόνοι του κίτρινου και του καφέ μέχρι το βαθύ κόκκινο !!

Μ΄ αυτά είχαν ντυθεί το δρυοδάσος και τα πλατάνια, που αγκαλιάζουν σφιχτά την σιδηροδρομική γραμμή και εκτείνονται πέρα μακριά μέχρι την Μεγαλόπολη και την ευρύτερη περιοχή.

Κατακλύστηκε η ψυχή μας (η δική μου τουλάχιστον) από νοσταλγία.

>Έφερνα στο μυαλό μου συνέχεια τους ήχους των συρμών, την εικόνα και το σφύριγμα του μουτζούρη, τα παιχνιδιάρικα χρώματα της τριζηνας κι όλο μου έβγαινε προς τα έξω μια απορία….γιατί να καταργηθεί ο σιδηρόδρομος…πόσο κρίμα αλήθεια…

Νιώθοντας όλα αυτά και αφού περάσαμε το ερειπωμένο πλέον κτήριο του σταθμού στο Ίσαρη φτάσαμε πάλι στους Χράνους.

Επιβιβαστήκαμε στα λεωφορεία, με προορισμό το Λεοντάρι, ένα παραδοσιακό όμορφο χωριό, που υπήρξε για πάρα πολλά χρόνια στρατηγείο των Παλαιολόγων.

Επισκεφθήκαμε την θαυμάσια βυζαντινή εκκλησία του στην πλατεία καθώς και τα λείψανα του κάστρου πάνω στον λόφο.

Έτσι τελείωσε η σημερινή μας πεζοπορία και περιήγηση, με το βλέμμα και τη σκέψη πάντα στραμμένα στην επόμενη δράση, στο μαγευτικό Μαίναλο σε μια διαδρομή 9 χλμ. για όλη την οικογένεια από την ιστορική Αλωνίσταινα έως την γραφική Βυτίνα.

Τη περασμένη Κυριακή 22 Οκτωβρίου 2023, με σύμμαχο την ηλιόλουστη μέρα εξήντα πέντε φυσιολάτρες του Συλλόγου Πεζοπόρων και Ορειβατών Καλαμάτας ”Ο Ευκλής” ξεκίνησαν πεζοπορία από τον Άγιο Φλώρο, εκεί που πηγάζει ο ποταμός Πάμισος, στον οποίο κατά την Αρχαιότητα απέδιδαν θαυματουργές και ιαματικές ιδιότητες. Εκεί πήγαιναν τα μικρά παιδιά που είχαν κινητικά προβλήματα, προκειμένου, να θεραπευθούν.

Γράφει η Χριστίνα Καλέκα (παλαιό μέλος του ΣΠΟΚ ΕΥΚΛΗΣ)

Σε τοιχογραφίες που βρέθηκαν ο Πάμισος έχει τη μορφή του ταύρου και απ τα ρουθούνια του βγαίνει το νερό, που σύμφωνα με τους σύγχρονους γεωλόγους προέρχεται από το Λύκαιον Όρος.

Διασχίζει τη ”Μακάρια Γη” μια περιοχή που ζήλεψαν οι Αρχαίοι Σπαρτιάτες για την ομορφιά και την ευφορία της και εκβάλλει στην θάλασσα κοντά στην Μεσσήνη σχηματίζοντας πλέον ένα εύφορο δέλτα, που μπορούν, να καλλιεργηθούν τα πάντα.

Η πεζοπορία μας ήταν όμορφη, η οποία έγινε παράλληλα με τον ποταμό.

Είδαμε γεφύρια παλιά και νέα, καλλιεργημένες εκτάσεις, βοσκοτόπια και ζώα, δενδρώδεις καλλιέργειες κλπ.

Είδαμε τοπία μαγικά με νούφαρα !! Πανέμορφη χλωρίδα στις όχθες του, αχλαδιές, λωτούς, γκόρτσα, μάραθα, ασκοληπρους, αγριαγγινάρες και χόρτα.

Πρώτη στάση στο χωριό Ανεμόμυλος όπου μας οδήγησε η συνοδοιπόρος Χρυσοδήμη Μαχαίρα, μας περίμενε ο πρόεδρος Νικόλαος Μυλωνάς και μας προσέφεραν ωραιότατο καφεδάκι, τσίπουρο και λουκουμάκια !

Δεύτερη στάση στο χωριό μου στον Άρι και στο φράγμα του ποταμού, όπου μας καλωσόρισε ο πρόεδρος της Κοινότητας Γρηγόρης Κωστόπουλος και μας μίλησε για το ποτάμι, το φράγμα, τις δράσεις και τον τόπο μας. Ενώ οι γυναίκες του Συλλόγου Γυναικών Άριος μας προσέφεραν αναψυκτικά και εδέσματα κάτω απ την παχιά σκιά του τεράστιου πλάτανου όπου και ξαποστάσαμε.

Η πρόεδρος του ”Ευκλή” κα. Ελένη Οικονομοπούλου προσέφερε στην πρόεδρο του Πολιτιστικού κα. Διονυσία Κολλάτου – Ογεφούγκα μια βελέντζα και ένα παλιό υφαντό σεντόνι για το Μουσείο στην μνήμη των γονιών της Νικολάου και Φωτούλας.

Η επίσκεψη τελείωσε απολαμβάνοντας στην πλατεία και στον χώρο του καφενείου της Ειρήνης Μαραγκού, νόστιμους μεζέδες φτιαγμένους από τις κυρίες του συλλόγου και γλυκό καρυδόπιτα !

Ανυπομονούμε για την επόμενη εξόρμηση του συλλόγου μας, στις 5 Νοεμβρίου, στην Αρχαία Τίρυνθα.

Εκεί εξορμήσαμε την Κυριακή (14/5ου) οι εξήντα τέσσερις φυσιολάτρες του Συλλόγου Πεζοπόρων και Ορειβατών Καλαμάτας ”Ο Ευκλης”  και συγκεκριμένα στον Μέζαπο στην Χερσονησίδα Τηγάνι και την Παναγία την Οδηγήτρια ή Αγήτρια.

Η πεζοπορία μας ξεκίνησε από το Σταυρί, έναν πολύ όμορφο παραδοσιακό οικισμό με γκρι καφέ πέτρινους Πύργους, που στέκονταν σοβαροί κι απρόσιτοι στο διάβα μας.

Κατηφορίζοντας το τοπίο άλλαξε εντελώς. Κατακόρυφοι βράχοι έπεφταν κάθετα σε καταγάλανα, μπλε, τυρκουάζ νερά, σαν μια μεγάλη αγκαλιά, που στο κέντρο της, βρισκόταν σαν γλώσσα, η Χερσονησίδα Τηγάνι, με το κάστρο Μαϊνη στην κορυφή της.

Περπατώντας δίπλα από πράσινους, κόκκινους θάμνους, που γίνονταν βαθύ καφέ, ,μπεζ, ροζ μοσχομυριστές βιολέτες, μωβ αρωματικά φασκόμηλα, κατακίτρινες ασφάκες και ασπάλαθους φτάσαμε στα τείχη του κάστρου που μας υποδέχθηκαν μισογκρεμισμένα μεν, επιβλητικά ακόμα δε, χωρίς να μας φανερώνουν όλα τα μυστικά τους !

Κουρασμένοι όπως ήμασταν πήγαμε στον πανέμορφο Γερολιμένα, να απολαύσουμε το μπάνιο στα σμαραγδένια νερά και νοστιμότατους μεζέδες.

Ελπίζω και εύχομαι, να μπορούμε πάντα, να πηγαίνουμε σε καινούργια μέρη και να γυρίζουμε χορτάτοι εικόνες κι εντυπώσεις !

Οι λάτρεις της Φύσης του Συλλόγου Πεζοπόρων – Ορειβατών Καλαμάτας ”Ο Ευκλής” αποδεχόμενοι την πρόσκληση του ντόπιου Γεώργιου Θεοδωρακόπουλου απόλαυσαν μια κυκλική, ανηφορική στο μεγαλύτερο μέρος της πορεία, 9,6 χλμ. στον ορεινό οικισμό των Σκλαβέϊκων ή Πτέρη.

Η πεζοπόρος Χριστίνα Καλέκα περιγράφει:

<< Την Κυριακή (19/2ου) ανηφορίσαμε στην ορεινή Τριφυλία και περπατήσαμε σε μέρη, που μπορέσαμε, να αγναντέψουμε τον Ναό του Επικούρειου Απόλλωνα, την Νέδα το θηλυκό ποτάμι και πέρα μακριά το Ιόνιο πέλαγος !!
Η εκκίνηση έγινε μπροστά από τα τρία καλοδιατηρημένα αλώνια και τα δυο πηγάδια των Σκλαβέϊκων, τα οποία ανακηρύχθηκαν το 1986 Νεότερα Διατηρητέα Μνημεία.

Ακολουθήσαμε το πρόσφατα από τους ντόπιους σηματοδοτημένο μονοπάτι απολαμβάνοντας την Φύση σε όλο της το μεγαλείο !!

Η βλάστηση ήταν σε πολλά σημεία πυκνή και αποτελούνταν κυρίως από θάμνους, πουρνάρια κλπ.
Όμως μου έκαναν εντύπωση τα ψηλά πανέμορφα δέντρα, που ήταν διάσπαρτα, βελανιδιές νομίζω και οι διάφοροι κορμοί, όρθιοι αλλά και πεσμένοι σαν γέρικα αγάλματα.

Ένιωσα σαν να βρισκόμουν σε ένα υπαίθριο μουσείο με γλυπτά !!

Όταν τελείωσε η πεζοπορία μας πήγαμε στο όμορφο πετρόκτιστο χωριό την Αυλώνα, στο ”Ταβερνάκι της Αρετής”, εκεί δίπλα στο τζάκι, απολαύσαμε το υπέροχο φαγητό του φούρνου και το ωραίο κρασάκι.

Στο τέλος γλυκαθήκαμε με σπιτική γαλατόπιτα, που ήταν ότι έπρεπε, για κλείσει η μέρα μας. >>

Η Πρωτομαγιά ήταν για μένα μια μέρα γεμάτη εμπειρίες και εκπλήξεις.

Ξεκινήσαμε με τον Σύλλογο Πεζοπόρων – Ορειβατών Καλαμάτας ”Ο Ευκλής” να περπατήσουμε στη Δυτική Μεσσηνία, στα μέρη που έδωσαν μάχες και έπεσαν ηρωικά ο Παπαφλέσσας και τα παλικάρια του.

Γράφει το μέλος του ”Ευκλή” Χριστίνα Καλέκα.

Σημείο εκκίνησης ήταν το Σχολείο της Μεταμόρφωσης.

Εκεί μόλις αποβιβαστήκαμε μας περίμενε η πρώτη έκπληξη, ένα τραπέζι γεμάτο με λογής λογής ζεστά εδέσματα, από τις κυρίες της περιοχής, με πρωτεργάτη την συνοδοιπόρο μας Αγγελική Μαθιοπούλου και πρόεδρο του Πολιτιστικού Συλλόγου Γυναικών Μεταμόρφωσης.

Κατόπιν επισκεφτήκαμε το ”Οινοποιείο Ταγκαλάκης”. Με οδηγό μας τον ντόπιο Τάσσο Φιλιππόπουλο αρχίσαμε, να ανηφορίζουμε στο βουνό, την Αμυγδαλίτσα, σταματώντας στο διάβα μας, να θαυμάσουμε με ξεναγό τον εφημέριο της περιοχής έναν Ιερό Ναό, που χρονολογείται από τον 10ο αιώνα.

Μετά από αρκετή ώρα ανηφορικής πορείας φτάσαμε εκεί, που ο Παπαφλέσσας και τα παλικάρια του άναψαν φωτιές, προκειμένου να προσελκύσουν και αποτρέψουν τον Ιμπραήμ, που μετά την μάχη των Κρεμμυδιών είχε σκοπό να πάει προς την Καλαμάτα.

Πράγματι το κατάφεραν, οι μάχες που έγιναν εκεί, παρ όλο που ήταν άνισες κι έγινε τόπος θυσίας, γράφτηκαν με χρυσά γράμματα στο βιβλίο της ιστορίας.

Συνεχίζοντας επισκεφθήκαμε το εκκλησάκι την Αγία Ανάσταση, όπου φυλάσσονται τα οστά των πεσόντων Αγωνιστών της μάχης του Μανιακίου, εκεί στον Ανδριάντα του Παπαφλέσσα κάναμε τρισάγιο και καταθέσαμε στεφάνι στην μνήμη τους.

Η θέα από όλες αυτές τις κορυφές ήταν εξαιρετική !

Τι να πρωτοπώ για τη φύση, τα χρώματα, τις ευωδιές, θα αφήσω τις φωτογραφίες και τη φαντασία του καθενός να μιλήσουν…..

Το τέλος της πορείας μας, μας βρίσκει πάλι στην αφετηρία, εκεί ήταν κι η μεγάλη έκπληξη, τραπέζια στρωμένα με εξαιρετικά φαγητά για όλους, τα οποία τιμήσαμε δεόντως !

Στο Δημοτικό Σχολείο της Μεταμόρφωσης στεγάζεται ένα υπερπλήρες, πανέμορφο Λαογραφικό Μουσείο.

Ευχαριστούμε θερμά για την φιλοξενία τα μέλη του Πολιτιστικού Συλλόγου, τον πρόεδρο της Κοινότητας Κων/νο Βάγγαλη, τον οδηγό της πεζοπορίας Τάσσο Φιλιππόπουλου, καθώς και τους εφημέριους Βασίλειο και Θεόδωρο. >>

Η φυσιολάτρης και πεζοπόρος Χριστίνα Καλέκα περιγράφει:

Γράφει το νέο μέλος του ”Ευκλή”, Χριστίνα Καλέκα.