Με κατάνυξη και κατά την εκκλησιαστική τάξη τελέσθηκε το βράδυ της Τρίτης 28 Μαϊου 2024, στον Ιστορικό ιερό Ναό Αγίου Νικολάου, τον επονομαζόμενο «Φλαρίου», στην πόλη της Καλαμάτας, Ιερά Αγρυπνία, επ’ ευκαιρία της θλιβερής επετείου της αποφράδας ημέρας της Αλώσεως της Πόλης.  

Της Ιεράς Αγρυπίας προέστη ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας Αρχιμ. Φίλιππος Χαμαργιάς, συμπαραστατούμενος από τους Πρωτοπρεσβυτέρους Χρυσόστομο Γιαννακά και Γεώργιο Γιαννόπουλο. Τους ύμνους της εορτής της Μεσοπεντηκοστής και της Ακολουθίας “Εις ανωνύμους μάρτυρας της Αλώσεως της Πόλεως” ποιηθείσης υπό του νυν Σεβ. Μητροπολίτου Κυθήρων κ. Σεραφείμ (Στεργιούλη), απέδωσαν μελωδικώτατα τα με΄λη του Βυζαντινού Χορού “ΑΙΝΟΥΝΤΕΣ”.

Προ του πέρατος της Ιεράς Αγρυπνίας τελέσθηκε και Μνημόσυνο υπέρ μακαρίας μνήμης  του ευσεβούς Αυτοκράτορος Κωνσταντίνου Παλαιολόγου και πάντων των κατά την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως πεσόντων.

Περατωθείσης της Αγρυπνίας ο π. Φίλιππος κηρύττοντας τον θείο λόγο αναφέρθηκε στην αποφράδα ημέρα της Αλώσεως και τόνισε χαρακτηριστικά πως “Η Ελληνική Ιστορία έχει γράψει με χρυσά γράμματα τις λέξεις και τις έννοιες Επανάσταση, Ελευθερία και Δημοκρατία. Η γείτονα χώρα έχει διαλέξει να γράψει με μελανά γράμματα τις λέξεις και τις έννοιες Άλωση, Γενοκτονία, Καταστροφή και Εισβολή.”

Στις 29 Μαΐου 1453 έπεσε η Κωνσταντινούπολη στα χέρια των Οθωμανών του Μωάμεθ Β΄. Από τα γεγονότα της Αλώσεως του 1453 μπορούμε να εξαγάγουμε χρήσιμα για όλους συμπεράσματα.

1.Η αγωνία και ο αγώνας των Ελλήνων μέσα στην Ιστορία είναι διαχρονικοί στο να λένε τα μεγάλα ΟΧΙ στους εισβολείς, αλλά και να διασώζουν όχι μόνο τον Ελληνισμό αλλά και τον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό.

Αυτοί που χαρακτήρισαν τον Κωνσταντίνο ως τον νέο Λεωνίδα του Ελληνισμού δεν είχαν άδικο. Το αιώνιο μήνυμα του Παλαιολόγου προς τον Μωάμεθ Β΄ «….κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεθα και ου φεισόμεθα της ζωής ημών» δεν είναι μία νέα εκδοχή του «Μολών λαβέ» των Θερμοπυλών;

Πιο πριν, όταν ο αυτοκράτωρ Λέων Γ΄ απέκρουε τους Άραβες μουσουλμάνους στην Μικρά Ασία, χαρακτηριζόταν ως νέος Μιλτιάδης. Από την αρχαιότητα ο Θεός και η Ιστορία μάς τοποθέτησαν σε αυτήν την μεριά του Κόσμου για να δημιουργούμε Πολιτισμό και με τις θυσίες μας να τον υπερασπιζόμαστε.

Και η Κωνσταντινούπολις, αφού προσέφερε τόσα στον Παγκόσμιο Πολιτισμό και άντεξε σε τόσες επιθέσεις και πολιορκίες, για 1000 έτη, από Άραβες, Ρώσους, Πέρσες, Σλάβους, Βουλγάρους, Σελτζούκους, Άβαρους, Νορμανδούς, στο τέλος μόνη και τραυματισμένη υπέκυψε. Το σκότος της Τουρκοκρατίας κάλυψε έναν γεμάτο αίγλη και πνεύμα Πολιτισμό.

2. Και τότε όμως τα εσωτερικά μας λάθη έδωσαν την κατάλληλη ευκαιρία στους εχθρούς του Ελληνισμού.

Τόσο σε επίπεδο ηγεσίας, με τις συχνές δυναστικές διαμάχες από τα μέσα του 11^ου αιώνος ως τα τέλη της ζωής της Αυτοκρατορίας, η αποδυνάμωση του άλλοτε ισχυρού Κράτους των Ρωμιών έδωσε την ευκαιρία στους εκ Δύσεως ιμπεριαλιστές και σε φιλόδοξους ηγέτες να οδηγηθούν σε συγκρούσεις, σε έριδες που έφεραν πιο κοντά το τέλος.

Ο εσωτερικός μας διχασμός επετάθη από την διαμάχη σχετικά με την Ένωση ή όχι των Εκκλησιών στους τελευταίους αιώνες του Βυζαντίου, όταν χωρίστηκε ο λαός σε Ενωτικούς και Ανθενωτικούς.

Μα και μετά την βυζαντινή περίοδο, όταν πήραμε τα όπλα για να διώξαμε τους Τούρκους κατακτητές, πόσες φορές δεν μας κατέστρεψε η διχόνοια; Κινδυνεύσαμε να χάσουμε την Ελευθερία μας μετά το 1821, μετά από έναν αιώνα την ηρωική περίοδο των Βαλκανικών Πολέμων (1912-1913) την διαδέχθηκε ο καταστροφικός Εθνικός Διχασμός, ενώ το θρυλικό Έπος του 1940-1941 στα βουνά της Βορείου Ηπείρου το κάλυψαν οι μικρότητες και οι προδοσίες της Κατοχικής και της Μετακατοχικής περιόδου. Μα και σήμερα, που απειλούμαστε από ορατούς ή αόρατους εχθρούς, μήπως σκεφτόμαστε να είμαστε ενωμένοι και να βάζουμε πέρα τους εγωισμούς ;

3.Η αδράνεια των Δυτικοευρωπαίων για την ήττα και την απώλεια της Κωνσταντινουπόλεως ήταν ένα έγκλημα απέναντι στον Πολιτισμό.

Αυτό είχε σημειώσει ο μεγάλος συγγραφέας Στέφαν Τσβάιχ. Και μήπως είχε άδικο;

Αυτήν την αδιαφορία θα την πληρώσουν πολύ οι Δυτικοί, όταν δούνε τις Οθωμανικές ορδές να αποβιβάζονται στην Ιταλία το 1480 και προ των Πυλών της Βιέννης και της Βουδαπέστης. Άργησαν να αντιληφθούν την ζημιά, και μόλις το 1571 με την Ναυμαχία της Ναυπάκτου να περιορίσουν την τουρκική επεκτατικότητα.

Ωστόσο αυτή η αισχρή και απροκάλυπτα φιλοτουρκική στάση των Δυτικών θα συνεχιστεί ως τον 20^ο αιώνα. Αρκεί να θυμηθούμε πώς μας φέρθηκαν στην Μικρά Ασία το 1922 και λίγο πιο πριν οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, οι Ιταλοί, οι Άγγλοι, οι Σοβιετικοί και οι Αμερικανοί, όλοι αυτοί που αγνόησαν την έννοια του Χριστιανισμού και επέτρεψαν να γιγαντωθεί η μουσουλμανική απειλή.

4. Ο εξ Ανατολών κίνδυνος παραμένει.

Ένα στοιχείο που μας θυμίζει διαρκώς την Άλωση του 1453 είναι και το ότι για 1000 και πλέον χρόνια (από την Μάχη του Μάντζικερτ το 1071) η τουρκική απειλή (στην αρχή των Σελτζούκων, αργότερα των Οθωμανών και, τελευταία, του Κεμαλικού Κράτους ) είναι ένας εφιάλτης για τον Ελληνισμό.

Σε αυτά μπορούμε να πούμε ότι : Δεν ξεχνάμε τους Ελεύθερους Πολιορκημένους του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Φανάρι, την πληγωμένη παρουσία των Ρωμιών σε Πόλη, Ίμβρο και Τένεδο. Δεν ξεχνάμε την σκλάβα Κωνσταντινούπολη και τον αξεπέραστο Πολιτισμό της Μεσαιωνικής Αυτοκρατορίας του Ελληνισμού, ιδιαίτερα όταν οι Τούρκοι γείτονες απειλούν την Ελεύθερη Κύπρο, το Αιγαίο, την Θράκη.

Ας εμπνεόμαστε από το Πνεύμα και τον Αγώνα των Υπερασπιστών της Πόλης του 1453.

Ας είναι αθάνατη η Μνήμη του Ήρωα Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου ΙΑ΄ και των τελευταίων Υπερασπιστών της Κωνσταντινουπόλεως…

Γεώργιος Διον. Κουρκούτας

Φιλόλογος, συγγραφέας

Στον κατάμεστο από κόσμο, τόσο εντός του Ιερού Ναού Αναλήψεως του Χριστού Καλαμάτας, όσο και επί του προαυλίου του Ναού, πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Κυριακής 28 Μαϊου 2023, Επετειακή Εκδήλωση με τίτλο “ΕΑΛΩ Η ΠΟΛΙΣ” αφιερωμένη στην θλιβερή επέτειο των 570 ετών από την αποφράδα ημέρα της Αλώσεως της Κωνσταντινούπολης.

Η εκδήλωση ξεκίνησε με την προσφώνηση του Προϊσταμένου του Ναού Αρχιμ. Αλεξίου Σαραντόπουλου και τους χαιρετισμούς του Περιφερειάρχη Πελοποννήσου κ. Παναγιώτη Νίκα, του Δημάρχου Καλαμάτας κ. Αθανασίου Βασιλόπουλου και του Κοσμήτορος του Ιονίου Πανεπιστημίου Καθηγητού Κλασσικής Φιλολογίας κ.  Αθανασίου Ευσταθίου, ενώ εν συνεχεία ακολούθησε το Α’ μέρος με την ομιλία της μόνιμης Επίκουρης Καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου κ. Ελένης Βολονάκη.

Μετά το πέρας της ομιλίας, η χορωδία της Σχολής Βυζαντινής Μουσικής της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας, υπό την διεύθυνση του κ. Κων/νου Σιάχου, Χοράρχη και Πρωτοψάλτη του Μητροπολιτικού Ναού της Υπαπαντής του Χριστού Καλαμάτας, απέδωσε ύμνους από την Ακολουθία των Μαρτύρων της Αλώσεως και παραδοσιακά τραγούδια από την Πόλη.

Κατόπιν ακολούθησε το Β’ μέρος της Εκδήλωσης, στο προαύλιο του Ναού, με παραδοσιακούς χορούς από τις χορευτικές ομάδες του Συλλόγου Κρητών Μεσσηνίας “Ο ΨΗΛΟΡΕΙΤΗΣ” και του Συλλόγου Μικρασιατών Καλαμάτας.

Η εκδήλωση περατώθηκε με τις ευχές, εκ μέρους του Σεβ. Μητροπολίτου Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου και τα συγχαρητήρια, υπό του Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας Αρχιμ. Φιλίππου Χαμαργιά,  προς τους διοργανωτές και συντελεστές της εκδήλωσης και ιδιαιτέρως προς τον Προϊστάμενο του Ναού  π. Αλέξιο Σαραντόπουλο, τον εμπνευστή και κεντρικό διοργανωτή αυτής, για τον οποίο είπε χαρακτηριστικά ότι “αποτελεί τον ανακαινιστή και αναγεννητή της ενορίας της Αναλήψεως”. Τέλος αναφέρθηκε στο γεγονός της Άλωσης, τονίζοντας πως “ Η Άλωση της Πόλης  αποτελεί ημέρα τιμής και μνήμης, αλλά και ότι η Άλωση ξεκίνησε μεν το 1453, συνεχίστηκε με την Μικρασιατική Καταστροφή, ενώ συνεχίζεται κάθε φορά που καταπατούνται, από τη γείτονα χώρα, τα ανθρώπινα δικαιώματα της Ελληνικής Μειονότητας της Πόλης, την οποία στηρίζει, οδηγεί και προστατεύει το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο και ο Πρώτος της Ορθοδοξίας, ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, αγωνιζόμενος για την διατήρηση και προάσπιση της Οικουμενικότητάς του Θρόνου, φυλάσσοντας Θερμοπύλες, την ώρα που κάποιοι από τον καναπέ και το γραφείο τους επικρίνουν και σχολιάζουν ανερυθρίαστα”.

Την 29^η Μαΐου 1453 η Βασιλίδα των πόλεων, η Νέα Ρώμη, η πόλη που ίδρυσε ο Μέγας Κωνσταντίνος, έπεσε για δεύτερη φορά στα χέρια αλλοφύλων και αλλόθρησκων. Μετά την πρώτη Άλωση του 1204, όταν οι «στρατιώτες του Χριστού», οι Σταυροφόροι των Φράγκων και του Πάπα, κυρίευσαν την Πόλη εκμεταλλευόμενοι την εσωτερική διαμάχη των βυζαντινών ηγεμόνων, η Αυτοκρατορία δεν μπόρεσε να ξανασταθεί στο παλαιό της μεγαλείο.

Από την κραταιά Αυτοκρατορία της Κωνσταντινουπόλεως, που άγγιζε το μεγαλύτερο μέρος της Βαλκανικής, της Μικράς Ασίας και της Μεσογείου, έμεναν ελάχιστες περιοχές στην Πελοπόννησο, στην Θράκη και την Θεσσαλονίκη. Η συρρίκνωση είχε επέλθει και όλα φαίνονταν χαμένα μπροστά στην ορμή μιας  νέας φυλετικής ομάδας τουρκικής καταγωγής, αυτής των Οθωμανών, που άρχισαν να σαρώνουν την Βαλκανική έναν αιώνα προ του 1453.

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΩΡΕΣ ΕΝΟΣ ΠΑΛΑΙΟΥ ΚΑΙ ΙΣΧΥΡΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Η Δυναστεία των Παλαιολόγων, που βασίλεψε από το 1261 ως το 1453, προσπάθησε να παρατείνει την επιβίωση του Κράτους. Ωστόσο, το Σχίσμα του 1054 είχε πέραν των δογματικών διαφορών (που μέχρι σήμερα αναζητούν απάντηση από τους ταγούς της Ορθόδοξης Εκκλησίας και του Βατικανού) είχε δημιουργήσει καχυποψία και αντιπάθεια μεταξύ των δύο χριστιανικών μερίδων. Τα αίσχη των Παπικών και των Φράγκων το 1204 και κατά την διάρκεια της Φραγκοκρατίας, με το συνεχές μίσος εναντίον των ¨αιρετικών Ελλήνων¨, είχαν κορυφώσει την εχθρότητα των Ορθοδόξων της Ρωμανίας προς τους Δυτικούς. Από την μια υπήρχε αυτή η μισελληνική Δύση και από την άλλη υπήρχε ο αλλόπιστος βάρβαρος εχθρός που ονομαζόταν Οθωμανοί Τούρκοι, που είχαν κατακλύσει ήδη την Μικρά Ασία εξισλαμίζοντας τους πληθυσμούς και αυξάνοντας την δύναμη τους.

Στο πλαίσιο αυτό εντός της Αυτοκρατορίας αναπτύσσονται δύο ρεύματα, οι Ενωτικοί και οι Ανθενωτικοί, που επιζητούν  την Ένωση ή όχι των Εκκλησιών.   Μόνη της, με λίγους τολμηρούς πολεμιστές στο πλευρό του Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Δραγάτση Παλαιολόγου, η Πόλη θα αντιμετώπιζε τον κίνδυνο. Η στρατιά του Οθωμανού Σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ ήταν πανίσχυρη και πολυπληθής. Η πτώση ήταν ολοφάνερη από τις αρχές Απριλίου 1453, που ξεκίνησε η πολιορκία. Το πρωινό της 29^ης Μαΐου 1453 οι πρώτες δυνάμεις των Οθωμανών εισέβαλαν στα απόρθητα ως τότε από την στεριά τείχη της Πόλης, που για 11 αιώνες ήταν ο φάρος της Χριστιανοσύνης και του Ελληνικού Πολιτισμού σε όλον τον Κόσμο.

Η ΑΙΩΝΙΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ

Ο Ελληνικός Πολιτισμός και η διδασκαλία του Ευαγγελίου ξεκινούσαν από την Πόλη για όλους τους λαούς : τους Ρώσους, τους Γότθους, τους Άραβες, τους Σλάβους, τους Βουλγάρους, τους Αρμενίους και άλλους. Τώρα, ό,τι επέζησε από την Άλωση μέσω των βυζαντινών  λογίων κατέφευγε στην Δύση για να μεταφέρει εκεί τα Φώτα και να δημιουργήσει τις ρίζες της Αναγέννησης. Πίσω έμενε ο Λαός στην σκλαβιά, αλλά και στο όραμα της Ανάστασης του Γένους. Γι΄ αυτό και ποτέ οι Έλληνες δεν συμβιβάστηκαν με την Άλωση της Πόλης. Από τον ίδιο αιώνα ξεκίνησαν τα απελευθερωτικά Κινήματα εναντίον των Τούρκων. Ο Κωνσταντίνος έγινε ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς του Γένους που περίμενε πάντα την Ανάσταση. Και το όραμα αυτό, η ελπίδα αυτή οδήγησε τους Έλληνες στους δύο τελευταίους αιώνες σε μερική Ανάσταση του Γένους.

ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ

Όμως και σήμερα δεν έπαψαν να βασανίζουν τους Έλληνες οι διχασμοί (όπως τότε με τους Ενωτικούς και τους Ανθενωτικούς) και τα αιώνια διλήμματα για το αν ανήκουμε ή όχι στην Δύση (στην οποία ούτως ή άλλως έχουμε υποταχθεί πολιτικά και οικονομικά), να υποταχθούμε στις προσταγές της Παγκοσμιοποίησης ή να εμπιστευτούμε τον Πολιτισμό μας. Το βλέπουμε αυτό και στον ιδιότυπο …διχασμό που ανεφύη πρόσφατα λόγω της Ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία και τα όσα ακούγονται για την σχέση μας με την Ανατολή ή την Δύση. Τα αιώνια διλήμματα δεν μπορούμε με θάρρος να τα απαντήσουμε αν δεν μάθουμε την Ιστορία μας. Αν δεν διδαχθούμε από τα λάθη και τις προδοσίες του παρελθόντος.

Κάποια διδάγματα λειτούργησαν σωστά, όταν πριν 200 χρόνια, το 1821 οι Έλληνες ξεσηκώθηκαν, για να πάρουν πίσω ό,τι χάθηκε εκείνον τον Μάιο στην Πόλη. Οι ήττες μας δίδαξαν πώς μετατρέπονται σε Νίκες.

Σήμερα πάλι η Τουρκία είναι βασικός μας αντίπαλος στην περιοχή. Και μας απειλεί πολλαπλώς. Τα αιώνια διλήμματα μας οδηγούν σε συνεχείς προδοσίες που τελικά τις πληρώνουμε με τις Αλώσεις που συνεχώς δεχόμαστε σαν κομπάρσοι της Ιστορίας. Κομπάρσοι που περιμένουμε να μας δώσουν οι Ισχυροί έναν μικρό ρόλο. Πάντα όμως  στο περιθώριο της Ιστορίας, ως φορείς του ονόματος των Ελλήνων και κληρονόμοι ενός Πολιτισμού που ποτέ δεν έχασε την λάμψη του.

Γεώργιος Διον. Κουρκούτας

Καθηγητής Φιλόλογος-Συγγραφέας

Την Τρίτη 24 Μαΐου και ώρα 20:00 θα πραγματοποιηθεί στο Αμφιθέατρο της Σχολής Ανθρωπιστικών Επιστημών και Πολιτισμικών Σπουδών (Παλαιό Στρατόπεδο) εκδήλωση για την άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453).

Θα μιλήσει η Μόνιμη Επίκουρη Καθηγήτρια του Τμήματος Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Διαχείρισης Πολιτισμικών Αγαθών κ. Φωτεινή Πέρρα, με θέμα: «Η άλωση της Κωνσταντινούπολης μέσα από το δυτικό κάτοπτρο: Η στάση, οι αντιδράσεις και ο αντίκτυπος της πτώσης της Βασιλεύουσας στους Λατίνους».

Την εκδήλωση θα πλαισιώσει μουσικά η χορωδία της Σχολής Βυζαντινής και Παραδοσιακής Μουσικής της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας, συνοδεία ορχήστρας μαθητών, με ύμνους και θρήνους της Αλώσεως, υπό τη διεύθυνση του Πρωτοψάλτη και Χοράρχη κ. Κωνσταντίνου Σιάχου.

Άλωση της Κωνσταντινούπολης

Αν και η Βυζαντινή Αυτοκρατορία δεν είχε καμία σχέση με την αίγλη και την δύναμη του παρελθόντος, και είχε περιοριστεί στην ευρύτερη περιοχή της Κωνσταντινούπολης και στο δεσποτάτο του Μυστρά, οι κίνδυνοι ήταν πολλοί. Η Κωνσταντινούπολη, μετά από την πρώτη άλωσή της το 1204 από τους Σταυροφόρους, είχε αποδειχτεί και στην πράξη πως δεν ήταν απόρθητο φρούριο. Η ταλαιπωρημένη αυτοκρατορία είχε περάσει πολλά και είχε αντέξει. Αλλά ήταν κάτι σαν «φάντασμα του παρελθόντος».

Το Βυζάντιο υπό των φόβο των Οθωμανών, που επεκτείνονταν παντού, μπορούσε να ελπίζει μόνο σε βοήθεια. Η βοήθεια αυτή θα ερχόταν από την καθολική Ευρώπη, που όμως κάθε κάτοικος του Βυζαντίου μισούσε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Οι κάτοικοι είχαν χωριστεί στους «Ενωτικούς» και τους «Ανθενωτικούς». Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, στην απέλπιδα προσπάθειά του να προστατεύσει την αυτοκρατορία, έστειλε στον πάπα Νικόλαο Ε’, μια επιτροπή. Ο πάπας έβαλε ως όρο την Ένωση των Εκκλησιών για ακόμα μια φορά. Ωστόσο, δέχθηκε να στείλει ιερείς στην Κωνσταντινούπολη, ώστε να προσπαθήσουν να πείσουν τον λαό, να ταχθεί υπέρ της «Ένωσης».

Οι απεσταλμένοι του Πάπα, ο καρδινάλιος Ισίδωρος και ο Αρχιεπίσκοπος Μυτιλήνης Λεονάρδος, τέλεσαν λειτουργία μέσα στην Αγία Σοφία. Ο κόσμος εξαγριώθηκε και γέμισε τις εκκλησίες όπου είχαν μαζευτεί οι «Ανθενωτικοί», με επικεφαλής τον μετέπειτα Πατριάρχη, Γεννάδιο Σχολάριο.

Το μίσος που έτρεφαν για τους Λατίνους, όπως τους έλεγαν, δεν ήταν μόνο δογματικό και θρησκευτικό. Η βαρβαρότητα που είχαν επιδείξει οι Σταυροφόροι στην πρώτη Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204, δεν είχε ξεχαστεί ποτέ από τους βυζαντινούς, οι οποίοι αντιδρούσαν και για την καταπίεση των Ορθόδοξων στις περιοχές που είχαν επικρατήσει οι Καθολικοί.

Οι Οθωμανοί, μέχρι τότε τουλάχιστον, είχαν καλύτερη συμπεριφορά απέναντι στους Χριστιανούς. Οι τελευταίοι κυριαρχούσαν στο εμπόριο, ενώ πολλοί είχαν υψηλές θέσεις και στην Οθωμανική διοίκηση. Στην Κωνσταντινούπολη, μια μερίδα του πληθυσμού, ήταν θετικοί απέναντι στους Οθωμανούς.

Όμως από τις αρχές του 1453, ο Μωάμεθ ετοιμαζόταν για την κατάληψη της πόλης. Συγκρότησε στρατό 150.000 ανδρών στην Ανδριανούπολη και ναυτικό που είχε στόλο 400 πλοίων. Στις 7 Απριλίου, έστησε την σκηνή του μπροστά από την Πύλη του Αγίου Ρωμανού και ξεκίνησε την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης.

Οι Βυζαντινοί είχαν μόλις 7.200 άνδρες. Οι 2.000 από αυτούς ήταν μισθοφόροι, Ενετοί και γενουάτες, ενώ ο πληθυσμός έφτανε τις 50.000 και είχε σοβαρότατη έλλειψη τροφής. Η πόλη είχε γύρω γύρω ένα διπλό τείχος με τάφρο. Για περισσότερα από 1.000 χρόνια, το τείχος αυτό είχε βοηθήσει ώστε η Βασιλεύουσα να αποκρούει επιτυχημένα όλες τις εχθρικές επιθέσεις. Ο Σουλτάνος το έβαλε στο στόχαστρο και από τις 12 Απριλίου ξεκίνησε να ρίχνει με τα κανόνια του. Οι Οθωμανοί προσπάθησαν να σπάσουν την αλυσίδα που έφραζε τον Κεράτιο Κόλπο και προστάτευε την ανατολική πλευρά της πόλης.

Στις 20 Απριλίου, ο στολίσκος του πλοιάρχου Φλαντανέλλα έσπασε τον τουρκικό κλοιό και μπήκε στον Κεράτιο, αναπτερώνοντας το ηθικό και την ελπίδα των πολιορκημένων. Ο Μωάμεθ κατάλαβε πως έπρεπε να πλήξει τον Κεράτιο, αφού μόνο με το πυροβολικό, το τείχος μπορούσε να κρατήσει για πολύ καιρό. Στις 22 Απριλίου περίπου 70 πλοία έφυγαν από τον Βόσπορο και έπλευσαν προς τον Κεράτιο Κόλπο. Η κατάσταση έγινε απελπιστική. Σε εκείνη την πλευρά δεν υπήρχαν τείχη και οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να αποσπάσουν δυνάμεις από τα τείχη.

Κράτησαν ακόμα 5 εβδομάδες. Στις 29 Μαΐου του 1453, οι Τούρκοι έκαναν μαζική επίθεση. Η πόλη ήταν σχεδόν ανυπεράσπιστη. Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος έπεσε ηρωικά στην μάχη, έχοντα αρνηθεί τις προτάσεις συνθηκολόγησης που του έκανε ο Μωάμεθ. «Εάλω η Πόλις» ακούστηκε και η βασιλεύουσα έπεσε στα χέρια των Οθωμανών Τούρκων. Την ίδια ημέρα ο Μωάμεθ μπήκε πανηγυρικά στην Κωνσταντινούπολη, μπήκε στον ναό της Αγίας Σοφίας και προσευχήθηκε στον Αλλάχ…

ΠΗΓΗ